περιβάλλον και πολιτική

έρευνα για την ακτινοβολία πυλώνων και κινητών

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούλιος 30th, 2008
Έρευνες - σοκ για ακτινοβολία από πυλώνες- κινητά
Καρκίνος, κυτταρικές διαταραχές και βλάβες στο DΝΑ, οι κυριότερες επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χάρης Καρανίκας chkaranikas@dolnet.gr

Αύξηση του κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου και λευχαιμίας, προβλήματα στη βραχυπρόθεσμη μνήμη και σε άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες, κυτταρικές διαταραχές και βλάβες στο DΝΑ είναι μόνο μερικά από τα ευρήματα των ερευνών που διεξάγονται στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο για τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας από τα κινητά, τις ασύρματες συσκευές και τις γραμμές υψηλής τάσης.
Από τις μελέτες που πραγματοποιούνται με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα την τελευταία περίοδο φαίνεται ότι η ανησυχία των ειδικών για τους κινδύνους που εγκυμονεί η εκπεμπόμενη ακτινοβολία αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και μερίδα επιστημόνων που εμφανίζονται καθησυχαστικοί, υποστηρίζοντας ότι επί της ουσίας δεν έχουν αποδειχθεί επιπτώσεις στην υγεία από τη χρήση τέτοιων συσκευών. Στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τις επιπτώσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που πραγματοποιήθηκε πριν από δύο μήνες στη Θεσσαλονίκη παρουσιάστηκε η μελέτη Lowental (2007), η οποία δείχνει ότι ενήλικοι που ζούσαν τα πρώτα 5 χρόνια της ζωής τους σε αποστάσεις μέχρι 300 μέτρα από γραμμές υπερυψηλής τάσης είχαν κατά 1,3 φορές αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο σε σχέση με αυτούς που ζούσαν πιο μακριά.
Να αυξηθούν τα όρια
Επιπλέον, αναφορά έγινε στην επιδημιολογική μελέτη Draper (2005), όπου φαίνεται ότι παιδιά ηλικίας έως 15 ετών που ζουν μέχρι και 200 μέτρα από γραμμές υψηλής τάσης έχουν 69% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν λευχαιμία απ΄ ό,τι αυτά που βρίσκονται σε αποστάσεις μεγαλύτερες από 600 μέτρα. «Ύστερα από τα αποτελέσματα αυτά προτείνεται να αυξηθούν οι επιτρεπόμενες αποστάσεις από γραμμές μεταφοράς υπερυψηλής τάσης από τα 30 στα 200 μέτρα, καθώς και να μειωθούν τα όρια έκθεσης σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία από αυτές τις γραμμές κατά 15 φορές», σημειώνει ο ομότιμος καθηγητής Γενετικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης.
Μεγάλη ανησυχία στους ειδικούς προκαλούν και τα αποτελέσματα πειραμάτων σε πειραματόζωα: σε δύο ομάδες 12 εγκύων αρουραίων που εκτέθηκαν σε ακτινοβολία ραδιοσυχνοτήτων παρόμοια με αυτή που εκπέμπουν οι κεραίες, το 58% της πρώτης ομάδας και το 50% της δεύτερης δεν γέννησαν. Σε ανάλογο πείραμα που διεξήχθη σε 380 έμβρυα όρνιθας παρατηρήθηκε σε ποσοστό έως και 62,78% καθυστέρηση της ανάπτυξης, βαριές δυσμορφίες, νεκρά νεογνά καθώς και πρώιμοι και όψιμοι εμβρυϊκοί θάνατοι. Αντίστοιχα ήταν τα αποτελέσματα και σε πείραμα με αυγά ορτυκιών.
Προφύλαξη των εμβρύων
«Η υψηλού βαθμού ευαισθησία των εμβρύων του αρουραίου, της όρνιθας και του ορτυκιού σε μικροκύματα χαμηλής πυκνότητας ισχύος αποτελεί ισχυρή ένδειξη αντίστοιχης υψηλής ευαισθησίας των εμβρύων των ανώτερων θηλαστικών και του ανθρώπου, εξαιτίας των ομοιοτήτων τους στα αρχικά στάδια της προγεννητικής του ανάπτυξης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα από τις πειραματικές μας μελέτες, καθώς και την αρχή της προφύλαξης, συνιστάται κάθε δυνατή προφύλαξη των εμβρύων και των παιδιών από την ακτινοβολία ραδιοσυχνότητας, όπως είναι και η ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων», τονίζει ο κ. Ιωάννης Μάγρας από το Εργαστήριο Ανατομικής, Ιστολογίας και Εμβρυολογίας του ΑΠΘ.
«Πολύ μεγάλος αριθμός ερευνών έχει δείξει ότι η ακτινοβολία των κινητών επηρεάζει την τοπική ροή αίματος στον εγκέφαλο, τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, τη δυνατότητα συγκέντρωσης αλλά και τη διάρκεια και την ποιότητα της φάσης των ονείρων, του τμήματος δηλαδή του ύπνου μας στο οποίο θα έπρεπε σε μεγάλο βαθμό να λαμβάνει χώρα η φυσιολογική μας ανάπαυση», επισημαίνει ο κ. Όλε Γιόχανσον, καθηγητής στο Τμήμα Νευροεπιστημών του σουηδικού Ιδρύματος Καρολίνσκα.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

για το πρόβλημα της σπατάλης του νερού

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούλιος 15th, 2008
άρθρο στα ΝΕΑ για τα ζητήματα του νερού και των υδάτινων αποθεμάτων

http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080714&nid=9196648&sn=&spid=876

———-
Σπατάλη και ρύπανση «στραγγίζουν» τη χώρα
Οι ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις και η ξηρασία εξαντλούν τα υδατικά αποθέματα σε Αττική, Θεσσαλία και νησιά του Αιγαίου
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χάρης Καρανίκας

Το μαρτύριο της σταγόνας έχει ήδη αρχίσει να βασανίζει τη Θεσσαλία, την Αττική και τα νησιά του Αιγαίου, καθώς η ξηρασία, οι αυξημένες ανάγκες, αλλά και οι ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις στραγγίζουν τα υδατικά αποθέματα των πλέον άνυδρων περιοχών της χώρας.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι μεταφερόμενες ποσότητες νερού στα νησιά του Αιγαίου εκτιμάται ότι θα αυξηθούν κατά 10% σε σχέση με το 2007. Την ίδια ώρα, η άντληση νερού από τις 10.000 νόμιμες και παράνομες γεωτρήσεις στην Αττική έχουν χαμηλώσει τους υπόγειους υδροφορείς του νομού έως και 30 μέτρα, ενώ στη Θεσσαλία το έλλειμμα για την άρδευση των καλλιεργειών φέτος το καλοκαίρι ανέρχεται στα 130 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερό. Την ίδια ώρα, βαρέα μέταλλα, νιτρικά και θαλασσινό νερό που έχει διεισδύσει στο υπέδαφος καθιστούν τα υπόγεια αποθέματα νερού ακατάλληλα προς πόση και μερικές φορές ακόμα και για άρδευση. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς, λύσεις για την εξυγίανση των υπόγειων υδάτων υπάρχουν- απλώς δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή.
Τεχνητός εμπλουτισμός
Μία λύση στο πρόβλημα της εξάντλησης και της υποβάθμισης των υπογείων υδάτων της Αττικής είναι, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο τεχνητός εμπλουτισμός τους με νερό το οποίο θα πήγαινε χαμένο. «Σύμφωνα με μετρήσεις, την τελευταία πενταετία σε περιοχές των νοτίων προαστίων, η πτώση του υδροφόρου ορίζοντα φθάνει έως και τα 30 μέτρα. Στα βόρεια είναι κατά 10 μέτρα μικρότερη. Με μικρά φράγματα θα μπορούσαμε να κατακρατήσουμε το νερό της βροχής και έτσι να του δώσουμε τον απαραίτητο χρόνο ώστε να εισχωρήσει στο υπέδαφος και να ενισχύσει τα υπόγεια αποθέματα. Με αυτά τα μικροφράγματα προσφέρεται και αντιπλημμυρική προστασία στις γύρω περιοχές, ενώ μειώνεται κατά πολύ και η διάβρωση. Μία ακόμα λύση για να εμπλουτίσουμε τους υδροφόρους ορίζοντες είναι να αξιοποιηθούν τα νερά από τις υπερχειλίσεις των ταμιευτήρων της ΕΥΔΑΠ», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Κουμαντάκης, ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, με τον τεχνητό εμπλουτισμό των υδροφόρων όχι μόνο δημιουργούνται στρατηγικά αποθέματα υδάτων για τους δύσκολους καιρούς της ξηρασίας, αλλά σταδιακά απορρυπαίνονται οι ήδη μολυσμένοι υδροφορείς από νιτρικά (Ανατολική Αττική) και βαρέα μέταλλα (Θριάσιο Πεδίο), καθώς οι συγκεντρώσεις των επικίνδυνων ουσιών αραιώνουν λόγω της εισροής καθαρού νερού.
«Χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής ενός προγράμματος τεχνητού εμπλουτισμού θα μπορούσε να είναι ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας της Πεντέλης, ο οποίος έχει σημειώσει πτώση αρκετών δεκάδων μέτρων τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για τον καλύτερο ποιοτικά υπόγειο ταμιευτήρα που διαθέτουμε στην Αττική για τη δημιουργία στρατηγικών αποθεμάτων νερού, καθώς οι ποσότητες υδάτων που καταλήγουν εκεί δεν προλαβαίνουν να φορτιστούν με άλατα, ενώ στην περιοχή δεν υπάρχει πρόβλημα ρύπανσης από νιτρικά ή βαρέα μέταλλα. Επιπλέον, ο ταμιευτήρας είναι σχετικά στεγανός και δεν παρουσιάζει μεγάλες απώλειες. Μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα υπάρχουν και τα απαραίτητα αποθέματα νερού για τις ανάγκες δασοπυρόσβεσης», λέει ο κ. Κουμαντάκης, που εκτιμά ότι η χωρητικότητα του υπόγειου ταμιευτήρα της Πεντέλης φθάνει τα 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.
Οι προϋποθέσεις
«Στην περίπτωση της Πεντέλης, τα φράγματα για τον εμπλουτισμό θα πρέπει να βρίσκονται πάνω σε μάρμαρο για να μπορεί να περνάει το νερό στο υπέδαφος. Αν δημιουργηθούν σε σχιστόλιθο, που δεν διαπερνάται από νερό, είναι δώρον άδωρον. Πάντως, πρόκειται για μία καλή λύση, η οποία όμως προϋποθέτει τη διεξαγωγή διεξοδικών μελετών», επισημαίνει ο καθηγητής Υδρογεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Σπύρος Λέκκας. Σύμφωνα με τη μελέτη του ΙΓΜΕ για λογαριασμό της ΚΕΔΚΕ, οι ετήσιες ποσότητες βρόχινου νερού στην Αττική φθάνουν τα 1.470 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Επίσης, όπως εκτιμάται από τους ειδικούς, τα υπόγεια αποθέματα δεν ξεπερνούν τα 600 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. «Όσον αφορά τον εμπλουτισμό των υδροφορέων από πλεονάζοντα νερά των επιφανειακών ταμιευτήρων της ΕΥΔΑΠ, φέτος είναι ανέφικτο, καθώς διανύουμε περίοδο ξηρασίας και ως εκ τούτου δεν είχαμε υπερχειλίσεις. Ωστόσο, σε χρονιές κατά τις οποίες έχουμε υπερχείλιση των ταμιευτήρων της ΕΥΔΑΠ είναι ένας πολύ καλός τρόπος για τη δημιουργία στρατηγικών αποθεμάτων», λέει ο κ. Δημήτρης Κουτσογιάννης από τον Τομέα Αξιοποίησης Υδατικών Πόρων του ΕΜΠ. Παράλληλα, ο εμπλουτισμός των υδροφορέων θεωρείται ένας ενδεδειγμένος τρόπος για τη σταδιακή απορρύπανση των υπόγειων αποθεμάτων νερού. «Με ένα φράγμα στον χείμαρρο της Φυλής πριν από το Θριάσιο Πεδίο θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε στον τεχνητό εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής για την εξυγίανση των υπόγειων υδάτων. Οι ποσότητες καθαρού νερού που θα προστίθονταν στα ήδη υπάρχοντα αποθέματα θα αραίωναν κατά πολύ τις συγκεντρώσεις των βαρέων μετάλλων. Επιπλέον, μία λύση θα ήταν και ο τεχνητός εμπλουτισμός από νερό που προέρχεται από προχωρημένη επεξεργασία λυμάτων», επισημαίνει ο κ. Κουμαντάκης.

Ρύπανση με βαρέα μέταλλα και υφαλμύρωση

Tagged with:

βιοποικιλότητα και μικροεκπλήξεις στην Ελλάδα

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούλιος 15th, 2008

Από άρθρο του Βήματος που αναφέρεται σε δύο νέα είδη ζώων που αναγνωρίστηκαν στην Ελλάδα


Ο Μπάλος, μία από τις βραχονησίδες που φιλοξενούν την Podarcis cretensis


Τι πιθανότητες υπάρχουν να βρεθούν νέα είδη σπονδυλοζώων στον ελληνικό χώρο; Μικρές, θα ήταν μια λογική απάντηση στο ερώτημα, καθώς δεν διαθέτουμε μια ζούγκλα όπως αυτή του Αμαζονίου ούτε άλλου τύπου απροσπέλαστες περιοχές. Και όμως, δύο νέα είδη σαυρών ήρθαν πρόσφατα να προστεθούν στην ερπετοπανίδα της χώρας μας! Η μία είχε αρχικά ταξινομηθεί ως υποείδος και μόνο η ανάλυση του DNA της απέδωσε το status που της άξιζε. Οσο για την άλλη, ούτε λίγο ούτε πολύ περίμενε την ανακάλυψή της από τους επιστήμονες 5 εκατομμύρια χρόνια!

Το φως του DNA

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: το 1992, μια ομάδα βιολόγων από το Πανεπιστήμιο των Αθηνών εξερευνά, με χρηματοδότηση του Ιδρύματος Λεβέντη, τις βραχονησίδες του Αιγαίου. Στόχος της αποστολής είναι η καταγραφή των ειδών της χλωρίδας και της πανίδας των βραχονησίδων. Οι ερευνητές φτάνουν στα Αντικύθηρα και από εκεί περνούν στις βραχονησίδες Πρασονήσι και Λαγούβαρδος. Η πρόβλεψη είναι ότι οι βραχονησίδες θα στερούνται σαυρών και ειδικότερα το είδος Podarcis erhardii, το οποίο απουσιάζει τόσο από τα Κύθηρα όσο και από τα Αντικύθηρα. Η πρόβλεψη όμως ανατρέπεται και οι ερευνητές συλλέγουν σαύρες και από τις δύο βραχονησίδες. Την επιστροφή της ομάδας στην Αθήνα ακολουθεί η ταξινόμηση των ειδών που είχαν συλλεχθεί κατά τη διάρκεια της αποστολής. «Με βαριά καρδιά» ταξινομήθηκε η σαύρα των βραχονησίδων στο είδος Podarcis erhardii, σύμφωνα με τον δρ Ευστράτιο Βαλάκο, επίκουρο σήμερα καθηγητή στο τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της τότε αποστολής. Βλέπετε, η ταξινόμηση των σαυρών την εποχή εκείνη γινόταν με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά τους και το γένος Podarcis, το οποίο αποτελεί το κύριο γένος σαυρών της Νοτίου Ευρώπης με 17 ξεχωριστά είδη, εμφανίζει εκτεταμένη ενδοειδική ποικιλομορφία. Με άλλα λόγια, μπορεί δύο σαύρες να ανήκουν στο ίδιο είδος, αλλά κάποια μορφολογικά χαρακτηριστικά τους να διαφέρουν με βάση την εποχή του χρόνου ή τη γεωγραφία.

Την ίδια χρονική περίοδο, ένα είδος σαύρας το οποίο ενδημεί στην Κρήτη κατηγοριοποιείται ως υποείδος και ονομάζεται Podarcis erhardii cretensis. Αυτό εντοπίζεται μόνο στη Δυτική Κρήτη (από τον Ψηλορείτη και δυτικότερα), καθώς και σε όλες τις βραχονησίδες γύρω από το νησί. Απουσιάζει όμως από την Ανατολική Κρήτη.

Από το 1992 ως σήμερα άλλαξαν πολλά για την ερευνητική ομάδα που διασκορπίστηκε. Μεταξύ άλλων, ο επιστημονικός υπεύθυνος της αποστολής δρ Μωυσής Μυλωνάς δέχθηκε τη θέση του αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης (σ.σ.: σήμερα καθηγητής), «παρασύροντας» μια πλειάδα ανθρώπων, μαζί με τους οποίους άρχισε τη δημιουργία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Το ερευνητικό όμως πρόγραμμα που είχε ξεκινήσει στις αρχές του 1990 δεν ξεχάστηκε. Ετσι, όταν ωρίμασαν οι συνθήκες, όταν δηλαδή αναπτύχθηκαν μοριακές μέθοδοι που επιτρέπουν την ταξινόμηση των ειδών, οι σαύρες ξαναμπήκαν στο «μικροσκόπιο». Ολες οι συλλογές σαυρών του μουσείου, καθώς και ορισμένες από το Μουσείο της Βόννης (στο οποίο είχαν φτάσει από γερμανούς φυσιοδίφες του περασμένου αιώνα) εξετάστηκαν από τον δρ Νίκο Πουλακάκη, ο οποίος αξιοποίησε το μιτοχονδριακό DNA τους για να δημιουργήσει το φυλογενετικό δένδρο των ελληνικών σαυρών.

Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της ερευνητικής ομάδας, το οποίο είναι υπό δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου «Systematics and biodiversity» και υπογράφεται επίσης από τον δρ Π. Λυμπεράκη και τη βιολόγο Α. Κολιοντζοπούλου, η σαύρα των βραχονησίδων Πρασονήσι και Λαγούβαρδος αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος. Και όχι μόνο αυτό: η σαύρα αυτή, η οποία ονομάστηκε Podarcis leventis (για να τιμηθεί το ίδρυμα χωρίς τη χρηματοδότηση του οποίου πιθανόν η σαύρα να παρέμενε ακόμη άγνωστη) διαχωρίστηκε από τις υπόλοιπες πριν από 5 εκατομμύρια χρόνια! Σύμφωνα με τον δρ Βαλάκο «η μοναδικότητα της Podarcis leventis την καθιστά ιδανική για να αποτελέσει τη βάση για τη χρονολόγηση της εξέλιξης των σαυρών του Αιγαίου».

Περιβάλλον και κληρονομικότητα


Η Podarcis leventis (δείγμα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Κρήτης)


Η ίδια ανάλυση έδειξε ότι η Podarcis erhardii cretensis δεν είναι υποείδος, αλλά είδος και ως εκ τούτου μετονομάστηκε σε Podarcis cretensis. Και αυτό το είδος φαίνεται να έχει διαχωριστεί από τις προγονικές μορφές πριν από 5 εκατομμύρια χρόνια. Ετσι, τα δύο είδη επιτρέπουν στους ερευνητές να διενεργήσουν συγκριτικές μελέτες προκειμένου να αποφανθούν σχετικά με το ποια από τα βιολογικά χαρακτηριστικά των σαυρών του Αιγαίου είναι αποτέλεσμα της επίδρασης του περιβάλλοντος και ποια είναι αποτέλεσμα της κληρονομικότητας.

Είναι προφανές ότι η ανακάλυψη των νέων αυτών ειδών δεν σήμανε και την ολοκλήρωση του ερευνητικού προγράμματος. Το επόμενο ζητούμενο των επιστημόνων είναι η αναζήτηση των λόγων για τους οποίους η Podarcis cretensis δεν υπάρχει στην Ανατολική Κρήτη (να ευθύνεται άραγε κάποιο παράσιτο ή κάποιος θηρευτής για αυτή την απουσία;). Επιπροσθέτως, τα συμπεράσματα των συγκριτικών μελετών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χάραξη αποτελεσματικής πολιτικής για την προστασία των νησιωτικών οικοσυστημάτων. Τέλος, θα γίνει προσπάθεια να καταστεί προστατευόμενο είδος η Podarcis leventis. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι επειδή δεν είναι ακόμη προστατευόμενο είδος δεν έχει ανάγκη από τη φροντίδα μας. Αν λοιπόν οι σκαφάτοι του καλοκαιριού βρεθείτε στις βραχονησίδες, οι οποίες είναι εξαιρετικά μικρές, θυμηθείτε: μια ξεχασμένη φωτιά θα μπορούσε να αφανίσει σε μισή μέρα ό,τι η εξέλιξη διατήρησε 5 εκατομμύρια χρόνια…

πηγή: Το ΒΗΜΑ, 13/07/2008, http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=15408&m=H03&aa=1

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούνιος 25th, 2008
Ελλειμμα 1.200 MW απειλεί τη ΔΕΗ και τους καταναλωτές

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_22/06/2008_274899

Με περικοπές ρεύματος σχεδιάζει να καλύψει η ΔΕΗ το έλλειμμα ισχύος 1.200 ΜW που αναμένεται να δημιουργηθεί τις ώρες αιχμής του φετινού καλοκαιριού.

Το μέγεθος του ελλείμματος θεωρείται πολύ υψηλό και ενδέχεται να οδηγήσει ακόμα και σε καθημερινές παρατεταμένες διακοπές ρεύματος.

H αδιάλειπτη λειτουργία των κλιματιστικών, που εκτιμάται ότι ανεβάζει την αιχμή κατά 2.500 MW, αποτελεί και για φέτος τη μεγάλη απειλή του οριακού, από άποψη παραγωγής και μεταφοράς ενέργειας, ηλεκτρικού συστήματος της χώρας. Σε σχέση με πέρυσι η ζήτηση αναμένεται στις αιχμές αυξημένη κατά 400 MW και θα προέρχεται εξ ολοκλήρου από τη λειτουργία πρόσθετων κλιματιστικών μηχανημάτων. Αυτό που φοβούνται στον ΔEΣMHE και στη ΔEH είναι ότι η ζήτηση θα ξεπεράσει τα 10.500 MW ακόμη και με θερμοκρασίες που δεν θα ξεπερνούν τους 40 βαθμούς Κελσίου. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι με τις πρώτες υψηλές θερμοκρασίες της περασμένης Tετάρτης και Πέμπτης, η ζήτηση αυξήθηκε κατακόρυφα στα 9.100 και 9.500 MW αντίστοιχα, κάτι το οποίο προδιαθέτει για τα μελλούμενα.

Για για τη μέγιστη δυνατή ανταπόκριση του συστήματος, από πλευράς του ΔEΣMHE έχουν διασφαλιστεί εισαγωγές ενέργειας 600 MW περίπου από τα βόρεια σύνορα, ενώ καθημερινά θα υπάρχει επικοινωνία με τις αρχές της Aλβανίας και των Σκοπίων για τη δυνατότητα πρόσθετης ενέργειας 200 MW, η οποία θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη της ζήτησης στις δύο χώρες. Iσχύς 400-500 MW θα μπαίνει στο σύστημα μέσω και της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Iταλία.

ΣXETIKA ΘEMATA

«Εφιάλτης» 1.200 MW για ΔΕΗ και καταναλωτές_
Τρεις μέτοχοι, δύο «γραμμές» για το μέλλον της ΛΑΡΚΟ_(…OIKONOMIA…)

Tagged with: ,

στοιχεία για την πετρελαιακή βιομηχανία

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούνιος 25th, 2008

Η παγκόσμια βιομηχανία πετρελαίου σε αριθμούς

Την εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από το πετρέλαιο αποκάλυψε για άλλη μία φορά η φρενήρης άνοδος των τιμών του πετρελαίου, οι οποίες έχουν ξεπεράσει και τα 130 δολάρια το βαρέλιπηγή: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_22/05/2008_233839
Τα αποθέματα πετρελαίου

Η Μέση Ανατολή παραμένει ο μεγαλύτερος παίκτης στην οικονομία του πετρελαίου, κάτι που της επιτρέπει στις χώρες της περιοχής να διατηρούν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Η Σαουδική Αραβία μόνη της διαθέτει το 21,9% των αποθεμάτων παγκοσμίως.

Η Βόρεια Θάλασσα και ο Καναδάς διαθέτουν επίσης σημαντικά αποθέματα.

Κανείς όμως δεν μπορεί να πει με σιγουριά για πόσο καιρό ακόμη θα κρατήσουν τα αποθέματα, αλλά οι πετρελαϊκές εταιρείες εκτιμούν ότι σύντομα θα φτάσουμε στο σημείο καμπή και θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις, υπάρχουν επιβεβαιωμένα αποθέματα για τα επόμενα 40 χρόνια - αυτό είναι όμως κάτι, που υποστήριζαν και πριν από 30 χρόνια. Στην ετήσια έκθεση Statistical Review of World Energy 2008, η BP αναφέρει ότι η παραγωγή μειώθηκε πέρυσι κατά 130.000 βαρέλια την ημέρα και ανήλθε σε 81,53 εκατομμύρια βαρέλια τη ημέρα, ενώ τα διαπιστωμένα αποθέματα αργού πετρελαίου στον πλανήτη ανήλθαν στα τέλη του 2007 σε 1,2379 τρισεκατομμύρια βαρέλια έναντι των αναθεωρημένων 1,2395 τρισεκατομμυρίων βαρελιών στα τέλη του 2006. Αρκούν, ωστόσο, για να στηρίξουν τους σημερινούς ρυθμούς παραγωγής για τα επόμενα 41 χρόνια.

Οι μεγάλοι καταναλωτές

Οι τιμές του πετρελαίου τέθηκαν σε ανοδική τροχιά από το 2002 και πρόκειται για την πιο μακρόχρονη και απότομη άνοδο από τότε που άρχισε να συλλέγει στοιχεία η BP το 1861. Για την BP, η εκτίναξη των τιμών στο ιστορικό ρεκόρ των 139,12 δολαρίων το βαρέλι του αμερικανικού ελαφρού αργού αντικατοπτρίζει εν μέρει τους περιορισμούς στην προσφορά σε μία συγκυρία έντονης αύξησης της ζήτησης στις αναδυόμενες αγορές, ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη των οικονομιών της Κίνας και της Ινδίας.

Η Κίνα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος καταναλωτής πετρελαίου στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ. Η ζήτηση για πετρέλαιο στην κινεζική αγορά αυξάνεται περίπου 15% κάθε χρόνο.

Οι οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές πετρελαίου, καθώς η εγχώρια παραγωγή δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των οικονομιών τους.

Οι ΗΠΑ παραμένουν στην πρώτη θέση της κατά κεφαλήν κατανάλωσης, ωστόσο καταφέρνουν να καλύψουν σχεδόν απόλυτα τις ανάγκες της οικονομίας τους με την εγχώρια παραγωγή.

Από την άλλη πλευρά οι χώρες - παραγωγή της Μέσης Ανατολής, είναι μεγάλοι καταναλωτές, ωστόσο οι τιμές του πετρελαίου στην περιοχή αυτή είναι πολύ χαμηλές.

Επιπλέον, στις φτωχότερες χώρες η κατά κεφαλήν κατανάλωση παραμένει πολύ χαμηλή.

Το εμπόριο του πετρελαίου

Η Μέση Ανατολή είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου, προμηθεύοντας περίπου το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής.

Σημαντικοί παραγωγείς είναι επίσης, η Ευρώπη, η Ευρασία (κυρίως η Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο) και η Βόρεια Αμερική. Η διαφορά ωστόσο είναι πως σχεδόν όλο το πετρέλαιο που παράγεται στη Μέση Ανατολή οδηγείται προς εξαγωγή στις διεθνείς αγορές, ενώ η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες.

Εξάλλου, το ασθενές δολάριο οδηγεί στη άνοδο των τιμών, καθώς οι επενδυτές χρησιμοποιούν το πετρέλαιο ως μία εναλλακτική για να κρατήσουν το δολάριο.

Οι τιμές του πετρελαίου έχουν σχεδόν διπλασιαστεί σε αξία από το 2007, όμως οι τιμές δεν έχουν φτάσει ακόμη σε τιμή ρεκόρ εάν λάβει κανείς υπόψιν του τον πληθωρισμό. Συγκριτικά το 1980 το αμερικανικό αργό είχε αγγίξει τα 101,70 δολάρια με τιμές του 1980 εξαιτίας του πολέμου μεταξύ Ιράν - Ιράκ.

Οι τιμές της βενζίνης

Η αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου έχει άμεσες επιπτώσεις στην τιμή της βενζίνης. Οι υψηλές τιμές στην ενέργεια έχουν επιπτώσεις και στους καταναλωτές και τους επιχειρηματίες, καθώς η ζωή γίνεται πιο ακριβή, με αποτέλεσμα τη μείωση της κατανάλωσης σε άλλους τομείς.

Η τιμές της βενζίνης κυμαίνονται στα 3 δολάρια το γαλόνι στις ΗΠΑ, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο τα πρατήρια πωλούν τη βενζίνη στη 1 λίρα το λίτρο.

Ωστόσο, στη Γηραιά Αλβιώνα οι αυξητικές τάσεις είναι λιγότερο απότομες, καθώς οι τιμές διαμορφώνονται από τους φόρους.

Αύξηση παραγωγής φυσικού αερίου

Οσον αφορά το φυσικό αέριο, η παγκόσμια παραγωγή αυξήθηκε το 2007 κατά 2,4% και ανήλθε σε 2,94 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, ενώ η κατανάλωση σημείωσε αύξηση 3,1% και ανήλθε σε 2,92 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, λόγω κυρίως της αύξησης της κατανάλωσης στις ΗΠΑ. Τα εξακριβωμένα παγκόσμια αποθέματα φυσικού αερίου ανήλθαν, στα τέλη του 2007, σε 177,4 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, αυξημένα κατά 0,6% σε σχέση με το 2006.

Κατά 7,3% αυξήθηκε, πέρυσι, το παγκόσμιο εμπόριο υγροποιημένου φυσικού αερίου (οι συνολικές εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου ανήλθαν σε 226 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, από 211 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2006).

Για τέταρτο συνεχόμενο χρόνο ο γαιάνθρακας ήταν το ταχύτερα αναπτυσσόμενο καύσιμο καθώς πέρυσι η κατανάλωση αυτού του ενεργειακού πόρου σημείωσε αύξηση 4,5%. «Πάνω από το 50% της αύξησης της παγκόσμιας πρωτογενούς κατανάλωσης αντιστοιχεί στο κάρβουνο και πάνω από 70% αυτού του ποσοστού αντιστοιχεί σε αύξηση κατανάλωσης στην Κίνα», υπογράμμισε ο επικεφαλής οικονομολόγος της BP, Κρίστοφ Ρουλ.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από BP και BBC

δύο άρθρα για την Αττική

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούνιος 19th, 2008

ουσιαστικά για την Ελλάδα αφού Αττική=1/2+ της Ελλάδας και ακόμη αφού Αττική=Αθήνα και αφού Αθήνα=ο δρόμος που όλοι ούτως ή άλλως θα ακολουθήσουμε …

Το πρώτο μιλά για το τέρας που φτιάχνετε …

Το δεύτερο μιλά για τον θάνατο του “ιερού”, τον Πικιώνη, τον Κρόκο, το “Νέο” Μουσείο Ακρόπολης …

———–

Ενα τέρας μεγαλώνει στην Αττική

Tης Τασουλας Καραϊσκακη, “Κ”, 8/6/08

Η τάση έχει πια φανεί καθαρά, ανατρέποντας μία ακόμη βεβαιότητα για την πρωτεύουσα - τον οικιστικό κορεσμό της. Το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας επεκτείνεται ραγδαία και ανεξέλεγκτα σχεδόν προς όλες τις διευθύνσεις, τείνοντας να καταλάβει όλη την Αττική και μέρος της Βοιωτίας. Τα εξοχικά σε Ραφήνα, Νέα Μάκρη, Λούτσα, Βραυρώνα, Ωρωπό, Μαρκόπουλο κ.ά. μετατρέπονται σε κύριες κατοικίες, οι αραιοκατοικημένοι οικισμοί, οι παλαιές κοινότητες της Αττικής, ο Αγιος Στέφανος, το Κρυονέρι, η Ανοιξη, ο Διόνυσος κ.λπ. θεωρούνται ήδη προάστια της Αθήνας, τα Μεσόγεια αναπτύσσονται ραγδαία - κατά μήκος της Αττικής Οδού ξεφυτρώνουν πολυκαταστήματα, αποθήκες, επιχειρήσεις, ενώ στην «ενδοχώρα» των Μεσογείων απλώνουν με ταχύτητα, σαν λάδι που χύνεται, οι υπάρχοντες οικισμοί, συχνά χωρίς δίκτυα (ύδρευσης, αποχέτευσης, ηλεκτρικού), χωρίς υποδομές, χωρίς σχέδιο. Ο προαστιακός «διοχετεύει» την ανοικοδόμηση προς Κόρινθο, οι πλαγιές γεννούν σπίτια ένθεν κακείθεν του Υμηττού, της Πεντέλης, ακόμη και της Πάρνηθας. Κάθε φορά που έρχεται στο φως ένας νέος οικισμός μέσα σε δάσος, σε αρχαιολογικό χώρο, σε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, σε γη υψηλής παραγωγικότητας, σε αιγιαλό, η καταφανής παρανομία κουκουλώνεται με τα πειστήρια της εξαίρεσης. Είχε εξαιρεθεί της αναδάσωσης, επρόκειτο για γεωργική γη, είχε παραχωρηθεί για εκμετάλλευση, δεν είναι βίλα είναι αναψυκτήριο κ.λπ. Ολη η ζωή μας έχει στηριχθεί στις «εξαιρέσεις» (χωρίς δασολόγιο, κτηματολόγιο κ.λπ. μπορείς να αποδείξεις ότι είσαι ελέφαντας). Μια φιλοσοφία που μας συμφέρει και μας εξυπηρετεί. Πρώτα απ’ όλα δεν μας υποχρεώνει σε κανενός είδους πειθαρχία. Πράττουμε κατά το κέφι μας και πορευόμαστε κατά πώς μας βολεύει. Υστερα δεν έχουμε ευθύνες. Τουλάχιστον ατομικές: «όλοι το ίδιο κάνουν».

Η Αττική βράζει. Ολα μεταμορφώνονται, αναδιαρθρώνονται, χρήσεις γης αλλάζουν κάτω από τη μύτη των ιθυνόντων. Τείνει να μεταμορφωθεί σε μια αχανή τερατούπολη, χωρίς ιστό, χωρίς κέντρα, χωρίς διακριτές ζώνες. Μπετόν κακομούτσουνο, ετερόκλητο, άναρχο, εφιαλτικό, που κουβαλάει, όπου αναφύεται, την υποβάθμιση - το μποτιλιάρισμα, το καυσαέριο, τη ζέστη, την ασχήμια. Τι κι αν, μετά, γίνονται έργα συγκοινωνιακά· είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν, αφού η πόλη όλο και γιγαντώνεται ξεπερνώντας τα, καταβροχθίζοντας ό,τι θάλλει κοντά της.

Ολοι το βλέπουμε (όπου δεν έχουμε προσωπικό όφελος), πλην των υπεύθυνων, που απαθείς, πανόλβιοι και πανευδαίμονες σιωπούν· ή ψευδολογούν.

Αθήνα - Αττική, Αττική - Αθήνα, στη σκοτεινή πορεία όλων των μεγα-πόλεων του πλανήτη που ογκώνονται ρουφώντας γη, πόρους, ανθρώπους και ξερνώντας αχανείς ιστούς και κορδέλες αυτοκινητόδρομων. Ενα αυταρχικό καταπιεστικό τέρας, χωρίς πρόσωπο, μια κολοσσιαία ανθρωποπαγίδα, με μερικά «ρετιρέ» να προσφέρουν την ψευδαίσθηση της απόδρασης.

———–

Χαμένη η «αίσθηση του ιερού»

Tου Xρηστου Γιανναρα, “Κ”, 8/6/08

H λέξη «ιερό» δεν παραπέμπει αποκλειστικά σε θρησκευτικές προσλαμβάνουσες. Δήλωνε πάντα και ό,τι προκαλεί κοινό αίσθημα δέους, το σέβας όλων ή των πολλών. Ο τόπος ή τα σημάδια ενός με πανανθρώπινη σημασία κατορθώματος στο πεδίο των σχέσεων κοινωνίας, των πρωτοπόρων γνωστικών κατακτήσεων, της αποκαλυπτικής τέχνης, της θυσιαστικής ανιδιοτέλειας ήταν πάντοτε κάτι το «ιερό». Λειτουργεί το ιερό σαν μέτρο ή κριτήριο εντοπισμού μιας πραγματικότητας που τη νιώθουμε να μας υπερβαίνει, να ξεπερνάει την τύρβη της χρησιμοθηρίας και ιδιοτέλειας, να μην υποτάσσεται ούτε και στη γλωσσική αντικειμενοποίηση. Γι’ αυτό λειτούργησε η κοινή «αίσθηση του ιερού» και σαν άξονας αναφοράς της ευθύνης των ανθρώπων, μέτρο για να κρίνονται και να αξιολογούνται οι πράξεις, οι ποιοτικές ιεραρχήσεις.

Δύσκολο να οριστεί με έννοιες η «αίσθηση του ιερού» και ακόμη δυσκολότερο να καταστεί κοινό κτήμα. Χρειάζεται μακρά διαδοχή γενεών, ίσως για αιώνες πολλούς, προκειμένου να φτάσει να λειτουργεί σε μια κοινωνία η «αίσθηση του ιερού». Και αρκούν ελάχιστα χρόνια για να χαθεί αυτή η «αίσθηση». Από την αρχαία κιόλας εποχή και για αναρίθμητους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η Αττική ήταν τοπίο ιερό: Εδώ γεννήθηκε το άθλημα της «πόλεως» και η «πολιτική» κοινωνία, άνθησε η κριτική σκέψη και η τέχνη η αποκαλυπτική του «αληθούς». Το φως, η βλάστηση, το χώμα και η θάλασσα δέθηκαν οργανικά με τα αρχαία χτίσματα και αγάλματα, με τους περιώνυμους τόπους των συλλογικών κατορθωμάτων –υπέβαλαν πανανθρώπινη την αίσθηση της ιερότητας. Αρκεσε μία και μόνη γενιά Νεοελλήνων με χαμένη την αίσθηση του ιερού (η γενιά της «ανοικοδόμησης» μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο) και η Αττική δεν υπάρχει πια ούτε σαν ιστορικό τοπίο ούτε σαν βιώσιμο φυσικό περιβάλλον.

Τον τελευταίο «θρήνο» για την Αττική τον έγραψε ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης: «Γαίας ατίμωσις» («Κείμενα», εκδ. ΜΙΕΤ). Ο ίδιος πρόλαβε να διαμορφώσει τον χώρο γύρω από την Ακρόπολη και του Φιλοπάππου, και καυχόταν με συγκίνηση ότι η πολυτιμότερη ανταμοιβή γι’ αυτό το έργο του ήταν ο λόγος αλλογενούς ομοτέχνου του: «πέτυχες να αναδείξεις την ιερότητα του τοπίου». Λίγες δεκαετίες αργότερα, στη λεηλατημένη από το κάλλος της και την παράδοσή της Θεσσαλονίκη, ένας άλλος αρχιτέκτονας, ο Κυριάκος Κρόκος, κληροδοτούσε στην πόλη πολύτιμο αποτύπωμα αίσθησης του ιερού, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Σήμερα, στο θαυμαστής σεμνότητας και αρχιτεκτονικής ιδιοφυΐας έργο του Κρόκου ασελγεί ανήκουστα μια Δημοτική Αρχή τυπικά βάνδαλων Νεοελλήνων: Κοτσάρει στο ζωτικό για την έξωθεν θέα του αρχιτεκτονήματος χώρο ένα θηριώδες, νεοπλουτίστικου επαρχιωτισμού Δημαρχείο, προσβολή βάναυση όποιου υπολείμματος αισθητικής και αξιοπρέπειας σώζει η Θεσσαλονίκη.

Γιατί όχι, αφού είναι πια χαμένη η αίσθηση του ιερού. Γιατί όχι, αφού έχει προηγηθεί, δίχως τον παραμικρό ξεσηκωμό αντίστασης ή διαμαρτυρίας, η κορυφαία ύβρις, μνημείο στο διηνεκές του ανίερου: το καινούργιο Μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών, ασέλγημα ελβετικό κατέναντι του Ιερού Βράχου, του ιερότερου στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν γινόταν αλλιώς, έχει νομοτέλεια η Ιστορία. Με κατεστραμμένη τελεσίδικα την Αττική, με την παρανοϊκά πολυώροφη τσιμεντένια λέπρα να πνίγει από παντού ασφυκτικά τον Ιερό Βράχο, να θάβει σε τριτοκοσμική αθλιότητα τα σημάδια της κλασικής Ελλάδας, δεν μπορούσε να υπάρξει συνεπέστερη έκφραση απώλειας κάθε αίσθησης του ιερού. Το Μουσείο που μας έστησε ο Ελβετός Bernard Tschumi είναι η ευστοχότερη χλεύη για τον παρακμιακό επαρχιωτισμό μας.

Κάπου πρέπει να χαρακτούν ανεξίτηλα τα ονόματα προέδρου και μελών της επιτροπής που προέκρινε τον εφιαλτικό αυτόν αρχιτεκτονικό θρίαμβο του ανίερου. Αλλά και το όνομα του θλιβερού υπουργίσκου που συγκρότησε, με ονόματα φανταχτερά για επαρχιώτες, την επιτροπή. Να αποτυπωθεί κάπου επώνυμα η αυτουργία της συλλογικής ντροπής, του κατεξευτελισμού μας των Ελλήνων. Με την απαλλακτική προσθήκη πως δεν γινόταν αλλιώς. Η αίσθηση του ιερού έχει χαθεί, σπιθαμιαίοι διαχειρίζονται τα πανανθρώπινου δέους αρχαία ίχνη του. Θέλανε οι διαχειριστές υποταγμένα τα εκθέματα του Μουσείου σε «μοδέρνα» τεχνολογικά «εφφέ» για την προτεραιότητα των εντυπώσεων (τουριστικά εμπορεύσιμων). Και στήσανε την εκτρωματική βλασφημία κατέναντι στην ιερότητα.

Είχε προλάβει να υποβάλει μελέτη για το Μουσείο της Ακρόπολης και ο Κυριάκος Κρόκος, πρόταση θαυμαστής προσαρμογής στην ιερότητα του χώρου και του εγχειρήματος. Της έδωσαν παρηγορητικό «έπαινο», δεν είχαν τουλάχιστον την ευστροφία να προφασιστούν ότι θα ήταν ανορθογραφία μέσα στην εκβαρβαρισμένη τερατούπολη.

Γιατί, πραγματικά, η Αθήνα σαρκώνει τον πιο εγκληματικό βανδαλισμό που συντελέστηκε ποτέ στην Ιστορία. Δεν είναι καν οικιστικός πια χώρος να ζουν, να κοινωνούν, να συμβιώνουν άνθρωποι. Είναι πρωταρχικά χώρος για να σταθμεύουν, στριμωγμένα παντού, αυτοκίνητα και να σωρεύονται σκουπίδια. Απρόσωπες τριτοκοσμικές πολυκατοικίες παρανοϊκά υπερυψωμένες και με συμπαγή «μεσοτοιχία» μεταβάλλουν τα στενάδια των δρόμων σε διαδρόμους φυλακής με πανύψηλα τείχη. Μαύρη κάπνα κολλημένη στις προσόψεις, ασχήμια και κιτσαριό, άναρχες αφισοκολλήσεις, θόρυβος ασίγαστος, οι ανθρωποκτόνοι μεταλλικοί κάνθαροι βόμβος νυχθήμερος πάνω στο σάπιο κουφάρι της πόλης.

Αυτόν τον εφιάλτη τον ερμηνεύει το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αποτυπώνεται εκεί η αιτία του εκβαρβαρισμού, της εξευτελιστικής παρακμής: η απώλεια της «αίσθησης του ιερού». Χτίσμα προορισμένο να στεγάσει απομεινάρια του πολιτισμού των σχέσεων της «κατά λόγον» κοινωνίας, του «πολιτικού» αθλήματος για τον «κατ’ αλήθειαν» βίο, χτίζεται και οργανώνεται με τα κριτήρια της ατομοκρατίας, της προτεραιότητας των υποκειμενικών εντυπώσεων, της ωφελιμοθηρίας. Δεν είναι ο μοντέρνος αρχιτεκτονικός ρυθμός που κάνει το χτίσμα ανίερο, είναι τα κριτήρια και το ήθος του σχεδιασμού, η ανυποψίαστη ασέβεια για τα εκθέματα που διολισθαίνει στην ασέλγεια.

Γι’ αυτό και βλέποντας το καινούργιο μουσειακό απόκτημα της πρωτεύουσας μπορεί ο υποψιασμένος να καταλάβει πολλά: Γιατί, λ.χ., σε αυτή τη χώρα οι «Αριστεροί» καίνε φασιστικότατα τις κάλπες της καθολικής φοιτητικής ψηφοφορίας, γιατί τα κοινά τα διαχειρίζονται μόνο ανίκανοι και ανυπόληπτοι, γιατί είναι αυτονόητο ο εφοριακός να χρηματίζεται, ο εργολήπτης να κλέβει, ο δημόσιος λειτουργός να εκβιάζει, το σχολειό να έχει διαλυθεί, η διπλωματία να σωρεύει ντροπές στη χώρα.

Αναθέσαμε σε Ελβετό να κραυγάσει ότι χάσαμε την αίσθηση του ιερού.

ΔΕΗ. Το κόστος λειτουργίας, οι τιμές κα

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούνιος 17th, 2008

«Τα τιμολόγια είναι θέμα κόστους»

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, Τάκης Αθανασόπουλος, σε συνέντευξή του στην «Κ», δίνει απαντήσεις για τις αυξήσεις στα τιμολόγια και εξηγεί γιατί είναι απαραίτητες. H δημιουργία ενός «σωστού επιχειρηματικού περιβάλλοντος» είναι απαραίτητη αν επιθυμούμε την άρση των στρεβλώσεων. Aν αυτό δεν συμβεί, τότε θα καταστεί αναπόφευκτη η συρρίκνωση και απαξίωση της μεγαλύτερης επιχείρησης της χώρας, τονίζει ο κ. Αθανασόπουλος. «H ΔEH δεν έχει κανένα λόγο να διατηρεί δεσπόζουσα θέση στην αγορά όταν αυτή την καθιστά σε ένα de facto μονοπώλιο επί ζημία. Zητώ πλήρη αναδιάρθρωση της αγοράς και εξομοίωσή της με αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών» λέει χαρακτηριστικά, ενώ η θέση του για τις τιμές είναι κατηγορηματική: «Πρέπει να αντανακλούν το πραγματικό κόστος». Eπιμένει τόσο στη ρήτρα καυσίμων όσο και στη ρήτρα CO2 εκφράζοντας την άποψη πως «ρυπαίνων είναι και αυτός που καταναλώνει». Θεωρεί αναγκαία την εισαγωγή του λιθάνθρακα στο ενεργειακό ισοζύγιο της ΔEH και εκτιμά ως «μία σημαντική ευκαιρία, που όμως χάθηκε», τη συνεργασία με τη RWE.

Οσον αφορά στους στόχους της εταιρείας, τους συνοψίζει στο τρίπτυχο «επάρκεια - ανταγωνιστικές τιμές - καθαρό περιβάλλον».

ΣXETIKA ΘEMATA

«Τα τιμολόγια πρέπει να αντανακλούν το κόστος»_
Η στρέβλωση με τις τιμές και το κεφάλαιο λιγνίτης_
Το πρόβλημα με τα πυρηνικά και η ζημία από το μονοπώλιο
«Στασιμότητα, συνδιοίκηση και συρρίκνωση» είναι οι εχθροί μου_

Για τα κτίρια στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Ιούνιος 5th, 2008

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας τα κτίρια μπροστά από το Μουσείο Ακρόπολης

5/6/2008 πηγή:Lawnet

Στο Ε’ τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας οι σύμβουλοι Επικρατείας Ι. Μαντζουράνης και Αικατερίνη Σακελλαροπούλου εισηγήθηκαν να γίνουν δεκτές αιτήσεις κατοίκων των Αθηνών που ζητούν να μην απαλλοτριωθούν και να μην κατεδαφιστούν τα δύο κτίρια μπροστά από την είσοδο του Νέου Μουσείου Ακρόπολης επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 και 19.
Μεταξύ των κατοίκων που έχουν προσφύγει στο ΣτΕ είναι ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ενός εκ των δύο κτιρίων που πρόκειται να κατεδαφιστούν.
Τον Αύγουστο του 2007, το υπουργείο Πολιτισμού με απόφασή του αποχαρακτήρισε τα κτίρια από διατηρητέα με σκοπό να αλλοτριωθούν και να κατεδαφιστούν.
Η κατεδάφισή τους αποφασίστηκε, καθώς κατά τους ισχυρισμούς του υπουργείου Πολιτισμού εμποδίζουν την ελεύθερη θέαση και οπτική επαφή μεταξύ του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως και του ιερού βράχου της Ακροπόλεως.

Αιολική ενέργεια και ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Μάιος 30th, 2008

Σχέδια ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας στις ΗΠΑ

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_13/05/2008_232518

Γεωργία: λιπάσματα

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized by dds2 στο Μάιος 29th, 2008

Από την έκδοση των NYTimes της Καθημερινής, 9/5/08

The Food Chain

Shortages Threaten Farmers’ Key Tool: Fertilizer (το άρθρο στους NYTimes και πρόσθετο υλικό ΕΔΩ)

Χάρτης (της γης) και διάγραμμα

 

παγκόσμια κατανάλωση λιπασμάτων

XUAN CANH, Vietnam — Truong Thi Nha stands just four and a half feet tall. Her three grown children tower over her, just as many young people in this village outside Hanoi dwarf their parents.

The biggest reason the children are so robust: fertilizer.

Ms. Nha, her face weathered beyond its 51 years, said her growth was stunted by a childhood of hunger and malnutrition. Just a few decades ago, crop yields here were far lower and diets much worse.

Then the widespread use of inexpensive chemical fertilizer, coupled with market reforms, helped power an agricultural explosion here that had already occurred in other parts of the world. Yields of rice and corn rose, and diets grew richer.

Now those gains are threatened in many countries by spot shortages and soaring prices for fertilizer, the most essential ingredient of modern agriculture.

Some kinds of fertilizer have nearly tripled in price in the last year, keeping farmers from buying all they need. That is one of many factors contributing to a rise in food prices that, according to the United NationsWorld Food Program, threatens to push tens of millions of poor people into malnutrition.

Protests over high food prices have erupted across the developing world, and the stability of governments from Senegal to the Philippines is threatened.

In the United States, farmers in Iowa eager to replenish nutrients in the soil have increased the age-old practice of spreading hog manure on fields. In India, the cost of subsidizing fertilizer for farmers has soared, leading to political dispute. And in Africa, plans to stave off hunger by increasing crop yields are suddenly in jeopardy.

The squeeze on the supply of fertilizer has been building for roughly five years. Rising demand for food and biofuels prompted farmers everywhere to plant more crops. As demand grew, the fertilizer mines and factories of the world proved unable to keep up.

Some dealers in the Midwest ran out of fertilizer last fall, and they continue to restrict sales this spring because of a limited supply.

“If you want 10,000 tons, they’ll sell you 5,000 today, maybe 3,000,” said W. Scott Tinsman Jr., a fertilizer dealer in Davenport, Iowa. “The rubber band is stretched really far.”

Fertilizer companies are confident the shortage will be solved eventually, noting that they plan to build scores of new factories. But that will probably create fresh problems in the long run as the world grows more dependent on fossil fuels to produce chemical fertilizers. Intensified use of such fertilizers is certain to mean greater pollution of waterways, too.

Agriculture and development experts say the world has few alternatives to its growing dependence on fertilizer. As population increases and a rising global middle class demands more food, fertilizer is among the most effective strategies to increase crop yields.

“Putting fertilizer on the ground on a one-acre plot can, in typical cases, raise an extra ton of output,” said Jeffrey D. Sachs, the Columbia University economist who has focused on eradicating poverty. “That’s the difference between life and death.”

The demand for fertilizer has been driven by a confluence of events, including population growth, shrinking world grain stocks and the appetite for corn and palm oil to make biofuel. But experts say the biggest factor has been the growing demand for food, especially meat, in the developing world.

Recently, Ms. Nha, the tiny Vietnamese woman, stood in a field outside her village, her weather-beaten face shielded from the drizzle by a big straw hat. She took a break from wielding her wood-handled hoe and described the meager diets of her youth.

Her family, including six brothers and sisters, struggled to survive on rations from the commune where they lived, eating little protein. The occasional pigs they raised on rice stalks and mush “fattened very slowly,” Ms. Nha recalled.

But with market reforms, better seeds and increased fertilizer use, Vietnam’s rice yields per acre have doubled and corn yields have tripled, allowing farmers to fatten a growing herd of livestock.

Several times a season, Ms. Nha and her neighbors walk down their rows of corn with battered metal buckets full of chemical fertilizer, which looks like coarse gray sand, sprinkling a bit at the base of each plant. Ms. Nha’s husband, Le Van Son, remembers villagers’ amazement in the 1990s when they learned that a pound of chemical fertilizer contained more of the major nutrients than 100 pounds of manure.

Overall global consumption of fertilizer increased by an estimated 31 percent from 1996 to 2008, driven by a 56 percent increase in developing countries, according to the International Fertilizer Industry Association.

 

“Markets are asking farmers to step on the accelerator,” said Michael R. Rahm, vice president for market analysis and strategic planning at Mosaic, a fertilizer producer in Plymouth, Minn. “They’ve pressed on it, but the market has told them to step on it harder.”

Fertilizer is plant food, a combination of nutrients added to soil to help plants grow. The three most important are nitrogen, phosphorus and potassium. The latter two have long been available. But nitrogen in a form that plants can absorb is scarce, and the lack of it led to low crop yields for centuries.

That limitation ended in the early 20th century with the invention of a procedure, now primarily fueled by natural gas, that draws chemically inert nitrogen from the air and converts it into a usable form.

As the use of such fertilizer spread, it was accompanied by improved plant varieties and greater mechanization. From 1900 to 2000, worldwide food production jumped by 600 percent. Scientists said that increase was the fundamental reason world population was able to rise to about 6.7 billion today from 1.7 billion in 1900.

Vaclav Smil, a professor at the University of Manitoba, calculates that without nitrogen fertilizer, there would be insufficient food for 40 percent of the world’s population, at least based on today’s diets.

Initially, much of the increased production of fertilizer went to grains like wheat and rice that served as the foundation of a basic diet. But recently, with world economic growth at a brisk 5 percent a year, hundreds of millions of people began earning enough money to buy more meat from animals fattened with grains. That occurred at the same time that rising production of biofuels, like ethanol, put new pressure on grain supplies.

These factors translated into rising fertilizer demand. Prices at a terminal in Tampa, Fla., for one fertilizer, diammonium phosphate, jumped to $1,102 a ton from $393 a ton in the last year, according to JPMorgan Securities, which tracks the prices. Urea, a type of granular nitrogen fertilizer, jumped to $505 a ton from $273 a ton in the last year.

Manufacturers are scrambling to increase supply. At least 50 plants to make nitrogen fertilizer are under construction, many in the Middle East where natural gas is abundant, and phosphorous and potassium mines are being expanded. But these projects are expensive and time-consuming, and supplies are expected to remain tight for years.

Fertilizer is vitally important in Iowa, whose farmers grow more corn than in any other state and depend on fertilizer to increase yields.

But the combination of high prices and spot shortages has forced some farmers to revert to older methods of fertilization, making hog manure a hot commodity. Farmers are cutting deals to have hog barns built on the edges of their corn and soybean fields.

On a tour of his rolling farm in Oxford Junction in eastern Iowa, Jayson Willimack pointed to the future sites of two buildings that will hold 2,400 hogs. Their manure will eventually replace commercial fertilizer on 400 acres, about 10 percent of his farm, and save him perhaps $50,000 annually. “Every little bit helps,” he said.

Such a strategy has severe limits — manure contains so little nitrogen that tons are required on each acre. That means farmers in Iowa and abroad have little choice but to pay the higher prices for commercial fertilizer.

In many countries, those cost increases have so far been offset by record high prices for crops. But fertilizer inflation has created a crisis in countries that subsidize fertilizer use for farmers. In India, for instance, the government’s subsidy bill could be as high as $22 billion in the coming year, up from $4 billion in 2004-5.

Once new supplies become available, the rising use of fertilizer will still pose difficulties.

Environmental groups fear increased use, particularly of nitrogen fertilizer made using fossil fuels. Because plants do not absorb all the nitrogen, much of it leaches into streams and groundwater. That runoff has long been recognized as a major pollution problem, and it is growing.

A barometer of the pollution is the rising number of dead zones where rivers meet the sea. In the Gulf of Mexico, for instance, nitrogen runoff from fields in the Corn Belt washes downstream and feeds plant life in the gulf. The algae blooms suck oxygen from the water, killing other marine life.

More than 400 dead zones have been identified, from the coasts of China to the Chesapeake Bay, and the primary reason is agricultural runoff, said Robert J. Diaz, a professor at the Virginia Institute of Marine Science.

“Nitrogen is nitrogen,” Professor Diaz said. “If it’s on land, it produces corn. If it gets in the water, it produces algae.”

This month, a United Nations panel called for changes in agricultural practices to make them less damaging. The panel recommended techniques that offer some of the same benefits as chemical fertilizer, like increased crop rotation with legumes that naturally add some nitrogen to the soil.

But others say those approaches, while helpful, will be not be enough to meet the world’s rapidly rising demand for food and biofuel.

“This is a basic problem, to feed 6.6 billion people,” said Norman Borlaug, an American scientist who was awarded a Nobel Peace Prize in 1970 for his role in spreading intensive agricultural practices to poor countries. “Without chemical fertilizer, forget it. The game is over.”