περιβάλλον και πολιτική

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

μέχρι πότε μπορεί να παρακάμπτεται η συγκυρία των επιλογών στη δημοκρατία;

leave a comment »

Πρόχειρο σχόλιο στο “Ποιος δικαιούται να προστατεύσει τον λαό από τις επιλογές του; Το ιταλικό παράδειγμα”

Το άρθρο του Ευάγ. Βενιζέλου με τον πιο πάνω τίτλο δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ, την 3/6/18 και υπάρχει αναρτημένο στο http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=985483

Το ερώτημα που μου γεννάται είναι κατά πόσον η Δημοκρατία δεν είναι εν γένει ένα “συγκυριακό” καθεστώς/πολίτευμα/κατάσταση (και ο συγγραφέας του άρθρου θεωρεί ούτως ή άλλως δεδομένη τη συγκυριακή λειτουργία της δημοκρατίας). Δηλαδή η τύχη της καθορίζεται από συγκυρίες, όπου ως τέτοιες εννοούμε στο πνεύμα του άρθρου, τις πλειοψηφίες που υφίστανται κατά καιρούς και οδηγούν τα πράγματα προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Επ΄ αυτού βεβαίως η προφανής αντίρρηση θα είναι ότι για αυτό το λόγο υπάρχουν οι θεσμοί, άλλωστε ο συγγραφέας δηλώνει ότι “η δημοκρατία μάχεται υπέρ του εαυτού της μέσω θεσμών που εγκαθιδρύει συνταγματικά, όπως ο ΠτΔ, τα δικαστήρια, οι ανεξάρτητες αρχές, όλα τα θεσμικά αντίβαρα”. Ως θεσμικό όριο στη συγκυριακή λειτουργία της δημοκρατίας ο Βενιζέλος θέτει το Σύνταγμα. Ορθά πιθανά μέσα στα πλαίσια της λογικής ενός νομικού και μάλιστα συνταγματολόγου.
Όμως και τα Συντάγματα και αυτά δεν έχουν εντός τους στο στοιχείο της συγκυρίας; Δηλαδή προφανώς σε εντελώς άλλες συνθήκες και πλειοψηφίες δημιουργήθηκε το τελευταίο και ισχύον Σύνταγμα της χώρας, το 1975 από ότι τα προηγούμενα συντάγματα της χώρας. Και μετά ακολούθησαν πολλές και σημαντικές τροποποιήσεις του. Αλήθεια έγινε πραγματικός έλεγχος και όντως οι αλλαγές αυτές ανταποκρινόντουσαν σε νέες συγκυρίες που καθιστούσαν τις τροποποιήσεις αναγκαίες; Ή απλά οι αλλαγές επήρθαν από τον έλεγχο του πολιτικού σκηνικού από ισχυρές πολιτικές δυνάμεις όπως οι κομματικοί μηχανισμοί ή και προσωπικότητες όπως του Α. Παπανδρέου στη δεκαετία του 80;
Και ποιο είναι το όριο και το κριτήριο που θα κρίνει πότε η συγκυρία είναι παροδική ή εντελώς ευκαιριακή ή πότε είναι καρπός του θυμικού του λαού (άλλωστε ο λαός μπορεί να τρέπεται και σε όχλο) και προφανώς βραχύχρονης αξίας οπότε μπορεί να παρακαμφθεί και να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη;
Τι γίνεται όμως όταν οι λαοί -εκλογικά σώματα επιμένουν σε επιλογές που φανερά βρίσκονται σε διάσταση με τα κρατούντα; Την πρώτη φορά και την δεύτερη μπορούμε να μιλάμε για συγκυρία κλπ. Όταν όμως συνεχίζονται και ενισχύονται οι τάσεις αυτές τι κάνουμε;
Ερμηνείες όπως αντιευρωπαϊσμός, λαϊκισμοί κλπ μπορούν να καλύψουν τον πρώτο καιρό. Τι γίνεται όμως όταν αυτά επιμένουν και ενισχύονται; Για παράδειγμα οι πολιτικές των χωρών της κεντρικής Ευρώπης (Πολωνία, Ουγγαρία, Αυστρία), τώρα πια της Ιταλίας. Ή στο εσωτερικό της δικής μας χώρας η συνεχής ενίσχυση κομμάτων που χαρακτηρίζονται “εκτός συνταγματικού τόξου”.
Πότε όμως θα πρέπει να εγκαταλείπουμε τις πιο πάνω ερμηνείες και θα πρέπει να παραδεχόμαστε ότι αυτές οι συγκυρίες είναι τέτοιες που δείχνουν τις νέες πραγματικότητες, τις νέες δυναμικές και τις νέες πλειοψηφίες;
Ή μήπως δικαιούμαστε στο όνομα μίας δεδομένης και αποδεκτής από εμάς δημοκρατικής τάξης (κατ΄ ουσίαν της “δικής μας συγκυρίας”) να αρνούμαστε από ένα σημείο και πέρα τις νέες συγκυρίες που στα πλαίσια αυτού που ονομάζουμε δημοκρατία γεννιούνται και επιθυμούν, στο όνομά της, ριζικά διαφορετικά πολιτικοοικονομικά συστήματα;

Advertisements

Written by dds2

Ιουνίου 18, 2018 at 6:42 μμ

Κριτική Ανάλυση της Βιωσιμότητας του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τις Α.Π.Ε.

leave a comment »

Κριτική Ανάλυση της Βιωσιμότητος
του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τις Α.Π.Ε.
ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ & ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ
Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια Τ.Κ.11473 Αθήνα
Τηλ: 210-3823.850 | Φαξ: 210-3823.850 | decleris
@environ-sustain.gr | http://www.environ-sustaiN.GR

Written by dds2

Μαΐου 4, 2018 at 11:26 πμ

μεταξύ χυδαίας βαρβαρότητος και λανθασμένου κρυπτομοναχισμού

leave a comment »

Εν  όψει της αναπτύξεως της ιδέας μου αυτής, που ήδη έχω παρουσιάσει λίγες φορές προφορικά, σταχυολογώ:

Σπ. Κυριαζόπουλος: Πώς η Δύσις συνέθεσε κατ’ αντίθεσιν προς την Ανατολήν την ζωήν και την εργασίαν

(πηγή: Αντίφωνο)

Written by dds2

Απρίλιος 30, 2018 at 9:00 μμ

δάση και δασικές εκτάσεις

leave a comment »

Η διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων

Νικόλαος Δ. Μπόκαρης

*Δασολόγος – Περιβαλλοντολόγος

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Δασολόγων Δ.Υ.

πηγή: http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=3168

[Ο δαίμων ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ  υπάρχει στο διαδίκτυο στην Ευώνυμο βιβλιοθήκη (http://www.evonymos.org/greek/eidikathemata.asp?parentid=72)%5D

O αδικητής, ο εγκληματίας είναι ένοχος μία φορά. Αυτός που τον παρακινεί και τον ευκολύνει στο έγκλημα, είναι δύο φορές ένοχος. Αλλ΄ αυτός που νομιμοποιεί το έγκλημα είναι ένοχος πολλαπλά. Ο πρώτος κακουργεί από πάθος ή από συμφέρον, ο δεύτερος τον προτρέπει από δολιότητα, ο τρίτος αθωώνει την ανομία από ιδιοτέλεια, περιβάλλοντάς την με τα άμφια του δικαίου και έτσι, εγκληματεί όχι εναντίον ενός ή μερικών ατόμων αλλά εναντίον της κοινωνίας ολόκληρης, μια και την διαφθείρει, παρουσιάζοντας «το άσκημο σαν ωραίο» το ανόσιο σαν όσιο…

Αυτούς τους τελευταίους ρόλους παίζει από καιρό το κράτος μας, ιδιαίτερα στην πολιτική του για τα δάση. Αδρανεί στην καταστροφή τους ανέχεται τις καταπατήσεις τους, αποχαρακτηρίζει ολοένα δασικές εκτάσεις, νομιμοποιεί τις αυθαιρεσίες και τους αφανισμούς…

Κυρίες και κύριοι, μεταφέρω αυτούσια τα λόγια του Μάριου Πλωρίτη για το ίδιο θέμα που συγκεντρωθήκαμε να συζητήσουμε σήμερα. Τα λόγια αυτά αποδίδουν πιστεύω με ακρίβεια τις προθέσεις, φανερές ή κρυφές, των κύκλων που μεθοδεύουν την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ και εγώ στους στόχους και τη λογική της πρότασης αναθεώρησης των σχετικών με το περιβάλλον διατάξεων του Συντάγματος.

Οι προστατευτικές για το περιβάλλον διατάξεις θεσπίστηκαν κατά καινοφανή και πρωτοποριακό τρόπο στο Σύνταγμα του 1975, λόγω ακριβώς της κοινωνικής ανάγκης να μειωθούν οι επιβλαβείς για το περιβάλλον επιπτώσεις που προέρχονται από τη βιομηχανική και την τουριστική ανάπτυξη. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι διατάξεις αυτές πρέπει να έχουν ουσία και περιεχόμενο.

Είναι σαφές ότι όχι μόνο οι στόχοι αυτοί απέχουν από την πρόθεση του σημερινού νομοθέτη, αλλά κινούνται σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση.

Η Ένωσή μας, από την πρώτη στιγμή που κοινοποιήθηκε η πρόθεση αναθεώρησης, τοποθετήθηκε με ανακοινώσεις και επιστολές στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής κατά της νέας αναθεώρησης, που όπως προαναφέρθηκε ήρθε πέντε μόλις χρόνια μετά την αναθεώρηση του έτους 2001.

Στόχος της πρότασης της Νέας Δημοκρατίας είναι σήμερα η διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων, η υπαγωγή των δασικών εκτάσεων, με βάση την αρχή της αναλογίας, κατά περιοριστικό τρόπο, στην ίδια ρύθμιση, με τις περιπτώσεις χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού της Χώρας που προβλέπονται στην παρ. 2 του άρθρου 24, ώστε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις να θεωρείται δεδομένη η συνδρομή δημόσιου συμφέροντος και να επιτρέπεται η μεταβολή του προορισμού των δασικών εκτάσεων με την ταυτόχρονη διασφάλιση όρων καλύτερης διαβίωσης.

Με βάση τα παραπάνω η πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 24 είναι ψευδεπίγραφη διότι ουσιαστικά το περιεχόμενο της αναιρεί τη μέχρι σήμερα αντίληψη για τη δασοπροστασία και πολύ περισσότερο στρέφεται κατά της πάγιας νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Στην κατατεθείσα πρόταση, προβάλλεται ο κοινά αποδεκτός στόχος της αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος, χωρίς να συνδέεται στην πραγματικότητα ο στόχος αυτός με δεδομένα που αναθεωρούμενα θα τον βελτιώσουν.

Οφείλουμε επίσης να επισημάνουμε ότι και η χρησιμοποιούμενη επιχειρηματολογία για την αναθεώρηση και η αναφορά (με ιδιαίτερα προσεγμένο επικοινωνιακό τρόπο) στην ανάγκη επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων και αναπότρεπτων καταστάσεων έχει επίσης σχετικό νόημα και σημασία.

Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ είναι η προσπάθεια να συνδεθεί η χρήση των δασών και των δασικών εκτάσεων (κυρίως), με τον αντίστοιχο «χωροταξικό σχεδιασμό» Όμως, τα δασικά οικοσυστήματα αποτελούν με την περιβαλλοντική και οικονομική σημασία τους (ως φυσικοί ανανεώσιμοι πόροι), αυτούσια στοιχεία του χωροταξικού σχεδιασμού και δεν υπόκεινται σε κρίση η προστασία και η σημασία τους, ως ύψιστη κοινωνική προτεραιότητα.

Η Προστασία του Περιβάλλοντος, που προβάλλεται στις δηλώσεις σαν επιζητούμενο στοιχείο, είναι συνδεδεμένη με την αειφόρο ανάπτυξη των δασικών οικοσυστημάτων αλλά όχι με την εξυπηρέτηση των κάθε λογής συμφερόντων στο όνομα της «ανάπτυξης».

Μοναδικό κριτήριο για τα προαναφερόμενα αποτελεί η επιστήμη της δασικής οικολογίας και όχι η εκάστοτε πρόθεση του νομοθέτη ή το πελατειακό αξιακό σύστημα.

Για τους δασολόγους η σημασία των δασικών οικοσυστημάτων είναι ίδια είτε μιλάμε για δάση είτε για δασικές εκτάσεις. Αποτελούν και οι δύο αυτές μορφές διαδοχικά στάδια της εξελικτικής κλίμακας των ειδών και η σημερινή τους μορφή οφείλεται κυρίως σε ανθρωπογενείς επιδράσεις (πυρκαγιές, βόσκηση κλπ). Η συνεισφορά τους στο περιβαλλοντικό ισοζύγιο είναι ισοβαρής. Η συγκράτηση των εδαφών, η ρύθμιση της επιφανειακής απορροής των υδάτων και η αποφυγή πλημυρικών φαινόμενων, η συνεισφορά στον κύκλο διοξειδίου του άνθρακα και του οξυγόνου, η ποιότητα ζωής των κατοίκων είναι στοιχεία που έχουν άμεση σχέση με την υποχρέωση προστασίας τους. Έχουμε σήμερα τη βεβαιότητα ότι τα στοιχεία αυτά δεν λήφθηκαν υπόψη από τους εισηγητές της πρότασης.

Τα προαναφερόμενα, είναι δεδομένα που επιβάλλουν τη σταθερότητα των διατάξεων του Συντάγματος για το περιβάλλον και ασφαλώς προϋποθέτουν χρόνο προκειμένου να αξιολογηθεί ουσιαστικά από την Πολιτεία, η ανάγκη για την θεσμική παρέμβαση σε αυτό το επίπεδο.

Σε ότι αφορά το δεύτερο σκέλος της πρότασης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, δηλαδή την τροποποίηση του άρθρου 117 παρ.3 πρέπει να σημειωθούν τα εξής:

Ο Συντακτικός νομοθέτης του 1975 συμπεριέλαβε στη διατύπωση αυτής της διάταξης τους παρωχημένους χρόνους των ρημάτων «καταστρέφω» και «αποψιλώνω» δηλαδή τις λέξεις «καταστραφείσαι» και «αποψιλωθείσαι» διότι προφανώς ηθέλησε να επανεξετάσει και τυχόν παράνομες καταστροφές των δασών και δασικών εκτάσεων κατά την περίοδο της επταετίας.

(Αυτό μπορεί να προκύψει από τα πρακτικά των σχετικών συζητήσεων αλλά και από τη διατύπωση αυτού του άρθρου 24 παρ.1 σύμφωνα με την οποία η προστασία των δασών και των εν γένει δασικών εκτάσεων κάμπτεται όταν προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση, που επιβάλλεται για λόγους δημοσίου συμφέροντος.)

Σε ότι αφορά τη διατυπωθείσα πρόθεση για την αναθεώρηση του άρθρου 117 και για την οικονομία της συζήτησης, πρέπει να σημειώσουμε τα εξής :

– Δεν είναι δυνατή ούτε σήμερα η απάλειψη των παρελθοντικών χρόνων, διότι ήδη από το σύνταγμα του 1975 (που χρησιμοποιείται ως χρονική αναφορά στην πρόταση αναθεώρησης) έχουν περάσει 30 και πλέον χρόνια και συνεπώς η περιγραφή καταστάσεων που μεσολάβησαν αναγκαστικά απαιτεί παρελθοντικό χρόνο.

Συνεπώς για να αποφύγουμε αυθαίρετες ενέργειες της διοίκησης αλλά και για να έχουμε την ενιαία αντιμετώπιση των πολιτών από την πολιτεία θα πρέπει κατά την αναδρομική εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης να ορίζεται, τόσο ο χρόνος μέχρι τον οποίο θα φθάνει η έρευνα όσο και το αντικειμενικό μέσο από το οποίο θα αντλούνται τα σχετικά στοιχεία.

Όμως στην προκείμενη περίπτωση σημειώνεται ότι:

– Οι προ του 1975 αεροφωτογραφίες που καλύπτουν ολόκληρη τη χώρα είναι οι λήψεις των ετών 1945 και 1960. Μεταγενέστερες λήψεις είναι η σειρά που άρχισε το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1977 η οποία πέραν του ότι δεν αναφέρεται στην ίδια χρονολογία, δεν περιλαμβάνει και τα διαμερίσματα της Ηπείρου, της Μακεδονίας και των Κυκλάδων.

– Η πρόταση αντιμετωπίζει το δάσος ως μια βιολογική σταθερά μη εξαρτώμενη από το χρόνο, δηλαδή παγωμένη και απογυμνωμένη από τη δυναμική του παράγοντα χρόνου.

– Η πρόταση αποχαρακτηρίζει και νομιμοποιεί στην ουσία όσες εκτάσεις είχαν παράνομα αλλάξει χρήση πριν από την παραπάνω ημερομηνία και αυτό το κάνει όχι με διάταξη της κοινής νομοθεσίας αλλά με αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη.

Η εισαγωγή χρονικού ορίου απόδειξης του δασικού χαρακτήρα θα δημιουργήσει δυσχέρειες και θα εγείρει ζητήματα άνισης μεταχείρισης ή και ανασφάλειας δικαίου σε σχέση με το δασολόγιο.

Τέλος σε ότι αφορά τις αναδασώσεις η πρόταση τροποποίησης του άρθρου 117 παρ.3 θα προκαλέσει αλλοίωση του περιεχομένου του ισχύοντος άρθρου 117 παρ.3 διότι μετατοπίζεται το χρονικό σημείο εφαρμογής, αναγνωρίζοντας και νομιμοποιώντας πραγματικές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν παράνομα

Αυτό σε συνδυασμό με το χρονικό όριο (11 Ιουνίου του έτους 1975) που τίθεται για την οριοθέτηση των δασών θα προκαλέσει σημαντικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του δημοσίου κυρίως σε ότι αφορά τις δημόσιες δασικές εκτάσεις που καταπατήθηκαν από το έτος 1945 μέχρι το έτος 1975.

Άμεση συνέπεια θα είναι:

  • Η άρση αποφάσεων αναδάσωσης που είχαν εκδοθεί μετά την καταστροφή δημόσιων και ιδιωτικών εκτάσεων κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα.
  • Η κατάργηση Πρωτοκόλλων Διοικητικής Αποβολής που έχουν επικυρωθεί με δικαστικές αποφάσεις.
  • Η κατάργηση δικών με αντικείμενο την κυριότητα δασικών εκτάσεων.

Επίσης, με την διάκριση των δασών από τις δασικές εκτάσεις θα υπάρξει αλλοίωση στο βαθμό προστασίας που έχουν οι δύο αυτές κατηγορίες από την Πολιτεία. Η διάκριση αυτή μπορεί να φθάσει μέχρι την κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου και στο απαράγραπτο των δικαιωμάτων του δημοσίου στις εκτάσεις αυτές. Το μέγεθος των εκτάσεων αυτών ανέρχεται από 30 μέχρι 50 εκατομμύρια στρέμματα.

Τέλος, είναι αξιοσημείωτη η αλλαγή που μπορεί να προκληθεί στον ιδιοκτησιακό χάρτη όλης της χώρας, δεδομένου ότι συναπτόμενα συμβόλαια που σήμερα είναι ανίσχυρα λόγω του ότι αφορούν δασικές εκτάσεις (κατά τεκμήριο δημόσιες) θα αποκτήσουν νομιμότητα δεδομένου ότι η μη ύπαρξη κτηματολογίου θα αποστερήσει από το δημόσιο τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τα δικαιώματα κυριότητος επί των εκτάσεων αυτών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Τα δασικά οικοσυστήματα αποτελούν πράγματι «κοινό αγαθό» με την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική σημασία και αξία τους. Η αντίστοιχη πολιτική για την προστασία τους όμως διακρίνεται από μία αμφιθυμία, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα τόσο σε επίπεδο κοινής νομοθεσίας όσο και στο επίπεδο του Συντάγματος με αφορμή την πρόταση αναθεώρησης. Αιτία κατά την άποψή μας είναι ο χαρακτήρας του αγαθού «δάσος» ως φυσικού πόρου με πολυλειτουργικό ρόλο και ταυτόχρονα ως οικονομικού αγαθού που συνδέεται με την οικονομική αξία της γης.

Η Ένωση δασολόγων διαχρονικά έχει καταγγείλει την έλλειψη οράματος για τη δασοπροστασία, τις αποσπασματικές νομοθετικές πρωτοβουλίες στις οποίες κυριαρχούν οι τροποποιήσεις της κοινής νομοθεσίας, χωρίς καμία κωδικοποίηση και η δημιουργία ενός οικοδομήματος εξαιρετικά σύνθετου, δυσανάγνωστου και τελικά δυσχερούς στην εφαρμογή του.

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η πρόταση για την αναθεώρηση του συνταγματικού πλαισίου για τη δασοπροστασία η οποία επιδιώκει τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του δάσους και της δασικής έκτασης, θέτοντας νέα χρονικά όρια ως προς την απόδειξη του χαρακτήρα τους και αφετέρου να στοιχειοθετήσει ως νόμιμο λόγο δημόσιου συμφέροντος για τη μεταβολή του προορισμού των δασικών εκτάσεων, τις περιπτώσεις χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού.

Οι προτάσεις αυτές μας δημιουργούν έντονο προβληματισμό και μας παραπέμπουν σε ερωτήματα σχετικά με την πρόθεση αλλοίωσης της βούλησης του συντακτικού νομοθέτη του 1975 αλλά και του 2001, αφού έρχονται σε αντίθεση με την πάγια σχετική νομολογία.

Με βάση τα προαναφερόμενα θεωρούμε ότι, η διατύπωση της σχετικής με τα δάση και τις εν γένει δασικές εκτάσεις, παραγράφου 1 του άρθρου 24 του αναθεωρημένου το 2001 συντάγματος, είναι πλήρης και δεν απαιτείται νέα αναθεώρησή της.

Δαίμων της Οικολογίας,

τ. 68, 2/07

Written by dds2

Απρίλιος 4, 2018 at 11:27 μμ

Σάββατο του Λαζάρου

leave a comment »

 

Σμέμαν Αλεξάνδρου, για το Σάββατο του Λαζάρου (& Κάλαντα κα για τον Λάζαρο )

23 Απρ 2016

Χωρίς Σχόλια

[αναδημοσίευση από τον ιστότοπο του ΣΔΑΠΠΕ ΚΥΜΗΣ: http://sdappe-kimis.pblogs.gr/2010/03/sabbato-toy-lazaroy-kyriakh-twn-ba-wn.html]

alt

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα του πάθους σου, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …» Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου . Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού». Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός …» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.

Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.

Ο Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.

Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε, δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.

Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα.

Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.

«Κύριε, ήδη όζει …», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει» …

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα …») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.

Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς …;». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή … Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

Βαϊφόρος.jpg
σχετικά: kantonopou’s blog

Κάλαντα του Λαζάρου


παλαιότερες αναδημοσιεύσεις δικές μας:

Λάζαρος – Κύπρος, Αναστάσεις – Ρωσσία, Μυθολογία – πολιτική κα

[τα πιο κάτω δεν ενδιαφέρουν τους ψευτοπροοδευτικούς, κολλημένους με τον αθεϊσμό και την αριστερά έτσι όπως αυτοί την εννοούν κλπ. Ενδιαφέρουν όσους νοιάζονται για τον πολιτισμό και την πολιτική. Και αυτοί είναι που ενδιαφέρουν και εμάς. Άλλωστε στον τίτλο ΕΠΠΠΟ υπάρχουν 3π. Οι πρώτοι λοιπόν ας μην μπουν στον κόπο. Ας διαβάζουν μόνο ότι νομίζουν ότι αφορά το περιβάλλον. Και ας φυλαχθούν από την αμαρτία προς θάνατον: την σκέψη. Οι υπόλοιποι ίσως βρουν ενδιαφέρον την συνέχεια και το κλείσιμο του πασχαλινού αφιερώματος, όπου πολλά και εν πρώτοις άσχετα θα συσχετισθούν]

Ας κλείσουμε όπως περίπου αρχίσαμε (την Πασχαλινή περίοδο) με το Ανάσταση του Λαζάρου (Θεοφάνη του Κρητός) (μικρό πασχαλινό αφιέρωμα)

Είχαμε ξεκινήσει με μία εικόνα του Θεοφάνη του Κρητός. Ο οποίος  όχι απλώς δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: αλλά ανήκει στη μεγάλη εκείνη οικογένεια των ελλήνων που σκορπισμένοι στον κόσμο, έφεραν μαζί τους τον πολιτισμό τους και την ελληνικότητά τους. Λέει ο Ν. Καζαντζάκης στο ταξιδιωτικό του βιβλίο για την Ρωσσία (που συνάμα ήταν ένας ύμνος στην μπολσεβικική επανάσταση τότε): «(μιλάει ένας ρώσσος και μάλιστα χαρακτηρίζεται σύντροφος από τον συγγραφέα) Ο πρώτος μεγάλος ζωγράφος μας ήρθε από την πατρίδα σας, ο Θεοφάνης ο Κρητικός,   και γίομωσαν οι εκκλησιές του παλιού Νόβγκοροντ με την άγρια πνοή του. Φλογεροί, μεγαλόπνοι, όλο πάθος είναι οι προφήτες του, οι Παναγιές του αυστηρές, χωρίς τρυφερότητα, σα μεγάλες φυσικές δυνάμες. Από τη δυνατή τούτη ρίζα του Θεοφάνη του Κρητικού ξεπετάχτηκε ο λυγερός βλαστός, ο Αντρέας Ρουμπλιώφ, πιο άνθρωπος, πιο πράος …»( σελ. 130, εκδ. Καζαντζάκη)

Η εικόνα που είχαμε βάλει αφορούσε την ανάσταση του Λαζάρου. Ο Λάζαρος γιορτάζεται ιδιαίτερα στην Κύπρο, ιδίως στη Λάρνακα, όπου διετέλεσε πρώτος Επίσκοπος Κιτίου τον πρώτο αιώνα μ. Χ. [περισσότερα λοιπόν για την γιορτή και την εικονογραφία στην Κύπρο στο http://larnacainhistory.wordpress.com/2011/04 …%85/ . ΄Οπου δύο ενδιαφέρουσες αναφορές: περί του αν ξαναγέλασε ο Λάζαρος και περί Λατινοκρατίας στο νησί][επίσης, μια έκθεση για τις εικαστικές τέχνες στο Βυζάντιο, από το 7ο Γυμνάσιο Ρόδου, χρονιά 2011-2012, http://www.slideboom.com/presentations/50 ….%BF, μια συμπαθητική δουλειά των μαθητών και όπου στο slide 35 η σπάνια απεικόνιση της Έγερσης του Λαζάρου από την δημοσιευόμενη και από εμάς εικόνα]

Την πολύπαθη Κύπρο που για άλλη μια φορά δοκιμάζεται, προδίδεται ή τουλάχιστον εγκαταλείπεται από την ελλαδίτικη μητέρα-κοινωνία και μάλιστα ως τραγική ειρωνία (πιθανότατα όχι και τόσο ειρωνία) η καινούργια δοκιμασία της ξεκίνηση την ημέρα της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου (2013).

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image11.jpg

[ Από έκθεση του Κυπριακού οργανισμού τουρισμού, ο κατάλογος της έκθεσης, O ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ, Το προσκύνημα, η εικονογραφία, η λατρεία και οι παραδόσεις του Aγίου στην Κύπρο, ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ Γ’, Λευκωσία, 2 Μαρτίου – 8 Μαΐου 2010 στο http://www.academia.edu/1940341/_._._O_._A_2_-_8_2010_2010_-_-_-_

.

Σε μορφή pdf: Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN ]

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image12.jpg

Τέλος στο πιο κάτω άρθρο γίνεται μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο αφύσικο γεγονός της Αναστάσεως και σε μυθολογίες όπου συναντάμε ανάλογες (μα ποτέ ίδιας ουσίας) αναφορές και ιστορίες με την Ανάσταση του Χριστού. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση: ο αρθρογράφος ξεκινά με εικόνα από ταινία μεγάλου ρώσσου σκηνοθέτη, που στις ταινίες του οι προαναφερθέντες πιο πάνω ζωγράφοι έχουν σημαντικό ρόλο …

Η εσωτερική αναγέννηση

Του Ηλια Μαγκλινη

Σε μια σκηνή της ταινίας «Σολάρις» (1972) του Αντρέι Ταρκόφσκι παρακολουθούμε την επώδυνη, αγωνιώδη ανάσταση μιας γυναίκας. Στο φιλμ, ο μυστηριώδης, πηχτός ωκεανός που περιβάλλει τον πλανήτη Σολάρις «διαβάζει» το υποσυνείδητο των κοσμοναυτών φέρνοντας στην επιφάνεια μορφές από το παρελθόν τους. Ο νεοφερμένος στον διαστημικό σταθμό Κρις Κέλβιν παρακολουθεί έντρομος τη γυναίκα που κάποτε αυτοκτόνησε εξαιτίας του να πεθαίνει ξανά (πάλι εξαιτίας του) και να ξαναζωντανεύει μπροστά του. Οπως και η γέννηση, έτσι και η ανα-γέννηση περιέχει πόνο και αγωνία. Είναι κάτι που αντιβαίνει κάθε φυσικό -ακόμα και ηθικό- νόμο. Και όμως η ιδέα της ανάστασης -της ανέλπιστης αναίρεσης του οριστικού που χαρακτηρίζει τον θάνατο- είναι κομβικής σημασίας για τον χριστιανισμό. Αναστάσιμα επεισόδια εξάλλου απαντούν και σε μύθους της προχριστιανικής εποχής.

Ο κύκλος της ζωής

Ενδεικτικά, η μυθολογία των Φοινίκων παρουσιάζει …

http://news.kathimerini.gr …._1_04/05/2013_519501

 

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image6.jpg

και για όσους ενδιαφέρονται για την Βυζαντινή Τέχνη γενικότερα (με αφορμή ίσως και τα πιο πάνω): http://www.scribd.com/doc/118138221/%C …%82

 

Πάσχα 2012

13 Απρ 2012

Χωρίς Σχόλια

131785input_file0082609.jpg

Με την ευκαιρία της Μεγάλης Εβδομάδος, προτείνουμε το πιο κάτω βιβλίο

Η ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ (ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ)

εκδόσεις Ακρίτα

[μπορεί να διαβασθεί ψηφιακά-διαδικτυακά στο

η εντός ημών βασιλεία (Flipping Book)]

Ανάσταση του Λαζάρου (Θεοφάνη του Κρητός) (μικρό πασχαλινό αφιέρωμα)

29 Απρ 2013

1 Σχόλιο

[Λίγες σκέψεις: γιατί η εικόνα αυτή; Γιατί σε αυτήν ο Χριστός φαίνεται με δάκρυα. Δάκρυα λύπης για τον θάνατο του φίλου του Λαζάρου. Δακρύζει λοιπόν και ο Θεός; Φαίνεται πως ναι, δακρύζει, όταν λυπάται για κάτι τόσο τραγικό όσο ο θάνατος ενός φίλου του, ενός ανθρώπου.

Η εικόνα ανήκει στις σπουδαίες δημιουργίες της βυζαντινής τέχνης. Δημιουργός της ο Θεοφάνης ο Κρης, της Κρητικής Σχολής. Για όλα αυτά υπάρχει δυνατότητα για να βρεθούν περισσότερες πληροφορίες πιο κάτω.

Γιατί όμως εικόνες (θρησκευτικές θα τις πουν κάποιοι) και θεολογία σε ένα περιβαλλοντικό Ιστολόγιο; Μα γιατί περιβάλλον χωρίς θεολογική θεώρηση (ασχέτως κατά βάσιν θρησκείας) δεν μπορεί να εννοηθεί. Και επιπλέον η Εταιρεία Περιβάλλοντος Κύμης επιθυμεί την θεώρηση του περιβάλλοντος εντός του γενικότερου πλαισίου του πολιτισμού. Οπότε δεν μπορεί παρά να προσπαθεί να έχει μνήμη των μεγάλων πολιτιστικών (τουλάχιστον) συνθηκών του βίου μας]

alt
«Η Έγερση του Λαζάρου», Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους,
Ξύλο, αυγοτέμπερα, 54Χ37 εκ. Κρητική Σχολή,
Θεοφάνης ο Κρης, έτος 1546

Περισσότερα για την εικόνα: http://librodoro.blogspot.gr/2012/04/blog-post_07.html

Περισσότερα για τον ζωγράφο: http://christiancrete.wikispaces.com…%82

και στη Wikipedia

Περισσότερα για την Κρητική Σχολή: http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1993/10/10101993.pdf

—————————————-

για όσους ενδιαφέρονται για την τέχνη, λίγο για την θεολογία και για το τι κάθε μέρα γίνεται στις εκκλησίες την Μ. Εβδομάδα (καθώς και κάποιες πολιτικές ταυτόχρονα θεωρήσεις):

Πάσχα 2012

πάσχα (από ΣΔΑΠΠΕ)

—————————————-

Ευχές σε όλους τους συμπατριώτες, στην Κύμη, την Σκύρο, την Μάνη, την Χαλκιδική και όπου αλλού για μια περιβαλλοντική Άνοιξη και το Πάσχα του 2013

Μ. Σάββατο

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011 11:00 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 4σχόλια

alt

Μ. Παρασκευή

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011 12:00 πμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

alt

Μ. Πέμπτη βράδυ

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011 3:31 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

 H Σταύρωση

alt
Eικ.42α.: Aμφιπρόσωπη εικόνα. A’ όψη: Σταύρωση. 14ος αι. Aθήνα, Bυζαντινό Mουσείο.
alt alt

Μ. Τετάρτη – Μ. Πέμπτη

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011 9:30 πμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

Νιπτήρας – Μεγάλη Τετάρτη

alt

Η προδοσία – Μεγάλη Πέμπτη

alt

Μ. Τρίτη

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011 11:22 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

alt

Μ. Δευτέρα

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011 7:25 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 4σχόλια

alt

Δεν είναι σαν του θρησκευτικούς και πολιτικούς πρίγκιπες του καλού υπόκοσμου της καθωσπρέπει κοινωνίας μας …

……

Είναι σαν τους Ιρακινούς και τους Αφγανούς και τους Παλαιστίνιους. Που σταυρώνονται, χρόνια τώρα …

ολόκληρο εδώ

αρχίζει η Μ. Εβδομάδα

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011 5:55 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 3σχόλια

Σάββατο του Λαζάρου – Κυριακή των Βαϊων

όπου και το κείμενο του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

alt

όπου και το πότε ξαναχαμογέλασε ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του

Written by dds2

Μαρτίου 30, 2018 at 7:58 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

για την Σ. Βέιλ (κείμενο του Σ. Γουνελά)

leave a comment »

Σ. Γουνελάς: Σιμόνη Βέιλ – Eβραία, αρχαιοελληνίστρια και χριστιανή

απόσπασμα:
«Θα σταθώ τώρα σε δύο σημεία από το βιβλίο της Attentede Dieu (Προσδοκώ τον Θεό) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο «Η αγάπη του πλησίον» (περιλαμβάνεται στην ελληνική έκδοση που έγινε πριν πολλά χρόνια στο «Μήνυμα» με τίτλο Εκλογή από το έργο της σε μετάφραση δική μου και της Β. Τριανταφύλλου). Το πρώτο μιλάει για το Θεό ή μάλλον για την κένωσή του, με τον ακόλουθο τρόπο: «η δημιουργία είναι από μέρους του Θεού, όχι μια πράξη αυτοδιαστολής, αλλά συστολής και απάρνησης. Ο Θεός μόνος του είναι μεγαλύτερος από το Θεό μαζί με όλα τα δημιουργήματά του. Ο Θεός δέχτηκε αυτή τη μείωση. Κένωσε από τον εαυτό του ένα μέρος της ύπαρξης. Ήδη με αυτή την πράξη κενώθηκε από την θεότητά του∙ γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης λέει πως το Αρνίον έχει σφαγεί από καταβολής κόσμου. Ο Θεός επέτρεψε την ύπαρξη σε πλάσματα άλλα από Κείνον και που αξίζουν άπειρα λιγότερο από Κείνον. Με την πράξη της δημιουργίας αρνήθηκε τον εαυτό του, όπως ακριβώς ο Χριστός μας παρήγγειλε ν’ απαρνηθούμε τους εαυτούς μας. Ο Θεός αρνήθηκε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας δώσει τη δυνατότητα να αρνηθούμε τους εαυτούς μας για Κείνον. Αυτή η απάντηση, αυτός ο αντίλαλος, που από μας εξαρτάται να τον αρνηθούμε, αποτελεί τη μόνη δυνατή δικαίωση για την παράφορη αγάπη που δείχνει το γεγονός της δημιουργίας» (σ. 25-26).»

πηγή: http://antifono.gr/portal/πρόσωπα/γουνελάς-σωτήρης/γραπτός-λόγος/5780-σιμόνη-βέιλ-eβραία,-αρχαιοελληνίστρια-και-χριστιανή.html

Written by dds2

Μαρτίου 2, 2018 at 4:11 μμ

Γεώργιος Κηπιώτης: Ένας φίλος των παιδιών (συγγραφείς: Τέος Ρόμβος & Μιντιλού)

leave a comment »

 

Από τον καλό φίλο Τεό Ρόμβο, η καινούργια του δουλειά, που υπάρχει ολόκληρη σε έντυπη μορφή (ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ‘ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ’ ) αλλά και ελεύθερα (ηλεκτρονικά) εδώ: https://romvos.wordpress.com/%CE…%B4/  και εδώ: https://drive.google.com/file/d/0BwIu1Dtxi2X3Rmp4LUk2YzN2NjQ/view  (σε PDF)

Written by dds2

Ιανουαρίου 24, 2018 at 9:41 μμ