περιβάλλον και πολιτική

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

κάποιες σκέψεις με αφορμή τον Κωνσταντίνο Κατσίφα

leave a comment »

Οφείλω να πω ότι στην αρχή ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός για όσα ακούσαμε ότι έγιναν, ανήμερα του ΟΧΙ, ανάμεσα στον νεαρό οπλισμένο Έλληνα και την αλβανική αστυνομία. Στην πορεία όμως -και μετά από τις αθλιότητες της ελλ. αστυνομίας, των media και των παρατρεχάμενων του σάπιου ελλαδίτικου συστήματος- και κυρίως μετά από την εξύβρισή του Κωνσταντίνου Κατσίφα («εθνίκι» και φασίστας) από καλοβολεμένους «προοδευτικούς» (και μάλιστα κουκουέδες στην συγκεκριμένη περίπτωση) άρχισα να το ψάχνω λίγο και μαζί να ψάχνομαι.

Τελικά τα συμπεράσματα για εμένα δεν ήταν δύσκολο να έρθουν και μαζί οι πιο κάτω απόψεις – θέσεις, που μέρος τους παρουσίασα στο ευρύτερα γνωστό «κοινωνικό δίκτυο».

Τώρα τα παρουσιάζω σε αντίστροφη σειρά. Το πρώτο (Α) είναι το ας πούμε το μνημόσυνο μου στο τελευταίο θύμα που χάθηκε για αυτή τη πατρίδα, που έχει αγαπηθεί πολύ, αλλά έχει ταυτοχρόνως και προδοθεί πολύ. Και τώρα βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες μέρες και ώρες της, καθοδηγούμενη από ανθρώπους «στέρφους» και εσωτερικά ανυπόστατους. Τα Β, Γ  έχουν τις πιο πρώτες σκέψεις μου και το Δ τρεις φωτογραφίες από τα τρία φονικά. Γιατί τελικά ο Κωνσταντίνος είναι ο πιο πρόσφατος νεκρός σε μια σειρά από τρία απαράδεκτα, αδικαιολόγητα και τραγικά φονικά.

Α

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας έρχεται απλά να συμπληρώσει τις θυσίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Τρία παλικάρια, τρεις νέοι άντρες, λαϊκοί και μπορεί και απλοϊκοί, πάνω στα καλύτερά τους χρόνια. Αγαπούσαν τη μοτοσυκλέτα τους, είχαν το τσιγάρο στο στόμα, ο πιο πρόσφατος έβγαζε και «΄σελφι». Κοινά τους σημεία: ζούσαν στις άκρες του εθνικού χώρου, στον ακραίο Νότο και στον ακραίο Βορρά, πέρα από τα επίσημα σύνορα του ελληνικού κράτους. Αγαπούσαν και τιμούσαν την ελληνική σημαία. Ήταν αψήφιστοι, παράλογοι και ανόητοι για τα μάτια των πολλών. Χάθηκαν κοροϊδίστικα. Για ένα γινάτι, για ένα πόνο στη καρδιά που τους έκαιγε και δεν τους άφηνε να ησυχάσουν. Η λογική τους ήταν στον αντίποδα της λογικής: «μα τι θέλατε να κάνουμε πόλεμο για μια βραχονησίδα;». Μόνο που στη δική τους λογική το πρώτο αίμα που ήταν διατεθειμένοι να χύσουν ήταν το δικό τους. Και το έπραξαν. Συνεπείς σε αυτό που καταλάβαιναν σαν ελληνικότητα και νόημα ζωής, έτσι όπως με το γάλα της μάνας τους το έκαναν σώμα, λογισμό και ψυχή τους.

Θυσιάσθηκαν και πάνω από τα σώματά τους έγιναν αγώνες ή παίχθηκαν παιχνίδια ή και απλώθηκε η ύβρις των δειλών, των προοδευτικών, των νομοταγών ή φάνηκε η ψευτιά και η υποκρισία πολλών, σπουδαίων και μη.

Μα πάνω από τις ελληνικές σημαίες που σκέπασαν και τους τρεις ακούμπησε αυτός ο λαός, έχυσε τα δάκρυα του που έχουν ποτίσει αυτή τη γη και το ιερό δέντρο της ελευθερίας του.

Γιαυτούς λοιπόν:

«Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Mε τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Kαι με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Mε τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Kαι την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
―Φωτιά στην άνομη φωτιά!―
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Tα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Tο κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Kαι το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Kαι τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!»

(απόσπασμα από το ΣΤ’, στο «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945) του Οδυσσέα Ελύτη)

Β

Εσείς θα θέλατε να είστε Βορειοηπειρώτης; Να σας σκοτώνουν τα παιδιά και να μένουν άταφα; Η χώρα σας που είναι δίπλα σας να μην κάνει τίποτε για εσάς εκτός από μερικά ψευτόλογα; Θα μένατε στον τόπο σας η θα φροντίζατε να ξενιτευτείτε;

(Μιλάμε για την τελευταία μειονότητα Ελλήνων εκτός του κρατικού μορφώματος).

Αλλά σιγά-σιγά θα καταλάβουν οι κάτοικοι του κρατικού μορφώματος ότι έτσι όπως το πάνε:

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…»
(απόσπασμα από το γνωστό ποίημα που αποδίδεται στον Μπρεχτ, αν και παρουσιάζεται πλέον άλλος ως δημιουργός του).

Γ

Με εξανάγκασαν οι υβριστές του πεθαμένου παλικαριού να κοιτάξω το προφίλ του. Από εκεί και το πιο κάτω. Κατά την αντίληψή μου αυτό που συνέβη ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν χωρά κίνημα ελληνικά εθνοπατριωτικό εντός της Αλβανίας. Λογικό για τους Αλβανούς. Για τους Έλληνες όμως του ελληνικοκρατικού μορφώματος; Δεν χωρά; Και δεν φτάνει που δεν χωρά αλλά πρέπει και να υβρίζεται; Υπ΄ αυτήν φυσικά την έννοια αίσχος για τους Κρητικούς προ αιώνος (επί Βενιζέλου παρεμπιπτόντως), αίσχος στους Κυπρίους της δεκαετίας του 50, αίσχος στους Μακεδονομάχους και σε τελική ανάλυση αίσχος και στους αγωνιστές του 21 (και φυσικά αίσχος και στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης). Και ο νοών νοείτο…

(ακολουθούσε ανάρτηση του ίδιου του Κατσίφα στο fb, της 19 Οκτ, εννέα μέρες πριν την δολοφονία του με το:

«Πότε θα κάμει ξαστεριά,
πότε θα φλεβαρίσει,να πάρω το ντουφέκι μου🇬🇷!!!» και video να το τραγουδά ο Ξυλούρης).

Δ

Ακολουθούν τρεις φωτογραφίες από τους δολοφονημένους Έλληνες:

Η στιγμή της δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ.

+11/8/1996

περισσότερα στο https://el.wikipedia.org/…E%BA

Δευτερόλεπτα πριν την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού

+14/8/1996

περισσότερα στο https://el.wikipedia.org/wik…8D

cache_726x510_crop_medium_607692_86649_8112018

Η κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα, δέκα μέρες μετά τον χαμό του

+28/10/2018

 

Advertisements

Απάντηση στους Φίλη και Καραγιαννίδη

leave a comment »

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Θέμα: Απάντηση στον Νίκο Φίλη, τον Χρήστο Καραγιαννίδη. Ποιος δημιουργεί και διαδίδει τα fakenews

Αθήνα, 7 Νοεμβρίου 2018

Από το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 2018 γινόμαστε μάρτυρες μίας συντονισμένης προσπάθειας δολοφονίας του χαρακτήρα του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Η προσπάθεια αυτή εκδηλώθηκε αρχικά από τα αλβανικά ΜΜΕ και καθώς οι κατηγορίες κατέρρεαν μία προς μία, ήραν οι διαρροές της Ελληνικής Αστυνομίας μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του αρχηγού της με τον Αλβανό ομόλογό του. Όλη αυτή η προσπάθεια δολοφονίας της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου και στην συνέχεια προσβολής της μνήμης του, έγινε για αποστρέψει τα βλέμματα από την εν ψυχρώ δολοφονία του.

Η αλβανική πολιτεία, οι δομές και τα ΜΜΕ της χώρας συνετάχθησαν από την πρώτη στιγμή κάτω από μία και μοναδική ρητορική σχετικά με την υπόθεση, αυτήν που αποτυπώθηκε με την δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού κατά την οποία προχώρησε σε ανήκουστες προσβολές κατά του αείμνηστου Κωνσταντίνου Κατσίφα οι οποίες έμειναν αναπάντητες από το Υπουργείο Εξωτερικών. Χωρίς να έχουν γίνει γνωστά ούτε τα αίτια ούτε οι συνθήκες των δύο περιστατικών που σημειώθηκαν στους Βουλιαράτες στις 28 Οκτωβρίου και οδήγησαν στον φόνο του Κωνσταντίνου Κατσίφα, οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας έτρεξαν να δικάσουν την υπόθεση και να βγάλουν τις αποφάσεις τους με βάση το κομματικό τους αφήγημα και τις προσωπικές τους ιδεοληψίες.

Επί δέκα μέρες, ολόκληρος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σε ρόλο Αντιγόνης περίμενε την άδεια να θάψει τον αδερφό του. Και πάνω στον θρήνο του πρέπει να βρει φωνή να απαντήσει σε ανιστόρητες ιδεοληψίες, ανυπόστατες κατηγορίες και γκεμπελική προπαγάνδα προερχόμενη ακόμα και από το γραφείο του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας κυρίου Ανδρικόπουλου.

Επειδή κάθε φορά που υπάρχει ένταση εμείς είμαστε οι μόνοι που αντιμετωπίζουμε στο πετσί μας τις επιπτώσεις τέτοιων επεισοδίων, επειδή θεωρούμε πως το ελληνικό κράτος έχει συντεταγμένη πολιτική και επειδή πάγια τακτική μας είναι να μην καλλιεργούμε την ένταση, όλες αυτές τις ημέρες παρά τον πόνο και την αγανάκτηση σταθήκαμε ψύχραιμοι απέναντι στα γεγονότα.

Περίπου πενήντα Βορειοηπειρωτικά σωματεία, εκπροσωπώντας αθροιστικά 180.000 Βορειοηπειρώτες που διαμένουν στην Ελλάδα, ορίσαμε ολιγομελή επιτροπή για να διευκολύνουμε την κατάσταση και ζητήσαμε επίσημη ενημέρωση από το Υπουργείο Εξωτερικών, την Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, την Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη και το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κανείς δεν δέχθηκε να μας μιλήσει επίσημα, να μας ενημερώσει για τις ενέργειές του ή να ενημερωθεί από εμάς.

Στον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας μοναδικό υπεύθυνο για τις διαρροές οι οποίες προσέβαλλαν την μνήμη του Κωνσταντίνου Κατσίφα στείλαμε επιστολή ζητώντας απαντήσεις για τον λόγο που αυτές έγιναν. Πλέον είμαστε πεπεισμένοι πως στόχευαν να καλύψουν την μη επιτέλεση του έργου του στην υπόθεση. Η Ελλάδα και η Αλβανία έχουν υπογράψει συμφωνία που επιτρέπει στην ΕΛΑΣ να στείλει υψηλόβαθμο αξιωματικό να συμμετέχει εξ’ ίσου στις έρευνες. Αυτό δεν έγινε ποτέ παρά μόνο αφού είχε ολοκληρωθεί η έρευνα από την αλβανική πλευρά, μετέβη αξιωματικός της ΕΛΑΣ για να παραλάβει το σχετικό πόρισμα.

Γιατί κύριε Ανδρικόπουλε;

-Γιατί ψευδώς διαρρεύσατε ότι το συμβάν δεν σχετίζεται με σημαίες;

-Γιατί ψευδώς εμπλέξατε τον Κωνσταντίνο Κατσίφα με διακίνηση ναρκωτικών;

-Γιατί δεν απαιτήσατε από τον Αλβανό ομόλογό σας να γίνουν όσα προβλέπονται στην μεταξύ σας συμφωνία όπως έχει γίνει και στο παρελθόν σε αντίστοιχες περιπτώσεις;

-Γιατί οικειοποιηθήκατε την θέση της Αλβανικής Αστυνομίας ενώ η σωρός του Κωνσταντίνου παρέμενε δέσμια;

Υπήρχαν Έλληνες αξιωματικοί στους Βουλιαράτες την 28η Οκτωβρίου οι οποίοι μπορούσαν να επέμβουν από την πρώτη στιγμή για την αποσόβηση του επεισοδίου και δεν το έκαναν;

-Ζητήσατε να διερευνηθούν οι απειλές κατά του Κωνσταντίνου Κατσίφα από Αλβανό αστυνομικό ο οποίος μετά το περιστατικό έχει εξαφανιστεί από την περιοχή;

-Ζητήσατε να μάθετε αν ο συγκεκριμένος αστυνομικός έχει καταδικαστεί για εμπόριο ναρκωτικών πριν ξαναβρεθεί στο αλβανικό αστυνομικό σώμα;

-Ζητήσατε να γίνει αυτοψία από στελέχος της ΕΛΑΣ στο σημείο του φόνου;

-Λάβατε καταθέσεις από αυτόπτες μάρτυρες;

-Ζητήσατε να εξετάσετε το όπλο του Κωνσταντίνου;

-Ζητήσατε να εξεταστεί το ιστορικό των επικοινωνιών του Κωνσταντίνου;

-Ζητήσατε να εξεταστεί το ιστορικό των επικοινωνιών του αστυνομικού που προκάλεσε το περιστατικό;

Όσο τίποτα από τα παραπάνω δεν γίνεται, για εμάς είστε ένοχος συγκάλυψης και προσβολής της μνήμης του νεκρού με τις ντροπιαστικές διαρροές. Να είστε σίγουρος ότι δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια καθώς σε αντίθεση με εσάς που εμπιστεύεστε την αλβανική δικαιοσύνη εμείς εμπιστευόμαστε την ελληνική και ευτυχώς αυτή θα σας κρίνει.

Παράλληλα ζητήσαμε συνάντηση τόσο με την Υπουργό κα. Γεροβασίλη όσο και με την Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη κα. Παπακώστα ως πολιτικά προϊστάμενες του κυρίου Ανδρικόπουλου. Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει καμία απάντηση. Ας αντιληφθούν ότι δεν θα επιτρέψουμε ο χρόνος να δράσει υπέρ της συγκάλυψης. Όποια σκοπιμότητα και αν κρύβεται πίσω απ’ αυτήν, για εμάς η αποκατάσταση της μνήμης του Κωνσταντίνου Κατσίφα προέχει.

Στις 6/11 την ώρα που ακόμη θρηνούσαμε τον άταφο Κωνσταντίνο χωρίς να γνωρίζουμε πότε η σορός θα αποδοθεί στην οικογένειά του, ενημερωθήκαμε για τις δηλώσεις του κυρίου Φίλη στο CRETATV. Ενώ σήμερα 7/11 μάθαμε ότι ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον κύριο Καραγιαννίδη κατέθεσαν επίκαιρη ερώτηση κατηγορώντας ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό για διασπορά ψευδών ειδήσεων υπέρ του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Πραγματικά είναι από τις περιπτώσεις που δεν γνωρίζεις αν αξίζει να απαντήσεις ή να τους αφήσεις στην χλεύη της ιστορίας. Μας θυμίζουν άλλες εποχές που μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας έγραφε διθυράμβους για τον σοσιαλιστικό παράδεισο της Αλβανίας και διοργάνωνε στην Αθήνα εκδηλώσεις τιμής του πιο ανελεύθερου καθεστώτος που γνώρισε η Ευρώπη. Θλιβόμαστε για την στελέχωση του ελληνικού κοινοβουλίου το οποίο το 1916 φιλοξένησε Βορειοηπειρώτες Βουλευτές. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε χαρακτηρισμούς αλλά αναρωτιόμαστε αν είναι απλώς «χρήσιμοι ηλίθιοι» ή εξυπηρετούν την πολιτική Ράμα – Ερντογάν έναντι κάποιου οφέλους; Διότι δεν αντιλαμβανόμαστε πως οι κυβερνητικοί βουλευτές καίτοι αριστεροί, συντάσσονται με τις μυστικές υπηρεσίες και το διεφθαρμένο ναρκο-κράτος της Αλβανίας το οποίο τελευταία χρόνια γίνεται παγκοσμίως γνωστό ως Κολομβία της Ευρώπης με τον πρωθυπουργό της σε ρόλο αρχηγού της μαφίας και τον λαό στην χειρότερη κατάσταση από το 1997.

Δικαίωμα ανάρτησης σημαίας:

Ο πρώην Υπουργός παιδείας της χώρας μας, δεν γνωρίζει ότι στην Αλβανία υπάρχει διεθνώς αναγνωρισμένη Εθνική Ελληνική Μειονότητα της οποίας το δικαίωμα να αναρτά ελληνικές σημαίες προστατεύεται από την αλβανική νομοθεσία. Αγνοεί ότι επί χρόνια στους «αναγνωρισμένους» (από το κομμουνιστικό καθεστώς) μειονοτικούς δήμους η ελληνική σημαία αναρτάται ακόμη και σε δημόσια κτήρια. Αλλά ακόμη και αν τα αγνοεί όλα αυτά, ο κύριος Φίλης, θεωρεί ότι σε οποιαδήποτε χώρα μπορεί να απαγορεύεται σε πολίτες να αναρτούν σημαίες άλλης χώρας.

Νότια Αλβανία – Βόρειος Ήπειρος

Όταν πολιτεύεσαι με ιδεοληψίες δεν μπορεί παρά να καταθέτεις ιδεοληπτικές ασυναρτησίες. Ο όρος Βόρειος Ήπειρος είναι απόλυτα δόκιμος, γεωγραφικός προσδιορισμός αποδεκτός στις δύο πλευρές των συνόρων μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Κανένα αλυτρωτικό στοιχείο δεν περιέχει. Μέχρι το 1945 και την τελευταία φορά που το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου τέθηκε σε διεθνές συνέδριο (Παρίσι), η ορολογία αυτή γινόταν αποδεκτή επισήμως από όλες τις πλευρές. Στην Ελλάδα, εξοστρακίστηκε κατά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών με την οποία χρόνια τώρα προσπαθούμε να κατανοήσουμε γιατί συντάσσεται η αριστερά. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, τον Ιούνιο του 1945 είχε δηλώσει πως αν η πλειοψηφία το απεφάσιζε, θα υποστήριζε την «στρατιωτική κατάληψη της Βορείου Ηπείρου» και όχι της Νότιας Αλβανίας.

Σύγκριση με άλλες μειονότητες

Για άλλη μια φορά η σύγκριση ανάμεσα στην Ελληνική Εθνική Μειονότητα με θρησκευτικές μειονότητες της χώρας μας έρχεται να αναδείξει την παντελή άγνοια για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα της Βορείου Ηπείρου. Να το γράψουμε άλλη μία φορά μήπως γίνει κατανοητό, Εθνική όχι θρησκευτική, βάσει διεθνών και διμερών συμφωνιών και όχι βάσει απόψεων.

Το περιστατικό

Και όσον αφορά το περιστατικό αυτό καθαυτό, ενώ αγνοεί κάθε στοιχείο, με βάση μόνο την επίσημη ενημέρωση από την αλβανική πλευρά ο κύριος Φίλης μέσα σε μια φράση μας λέει ότι, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας είναι εγκληματίας, αυτόκλητος σωτήρας και η αλβανική αστυνομία είναι η συντεταγμένη εξουσία με δικαίωμα βίας, «δεν είναι εγκληματίες η αστυνομία, αυτός είναι» καταλήγει. Ο κύριος Φίλης αγνοεί την καταδίκη του αστυνομικού με τον οποίο ξεκίνησε το περιστατικό και αυτό είναι λογικό. Πως είναι δυνατόν όμως ένας άνθρωπος που θέλει να σχολιάσει ένα περιστατικό ανάμεσα σε έναν πολίτη και τις ειδικές δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας, να αγνοεί τις διεθνείς εκθέσεις που έχουν αναδείξει την Αλβανία σε Κολομβία της Ευρώπης και τα εκατοντάδες περιστατικά διαφθοράς στην χώρα αυτή; Ποιος προστατεύει την αλβανική μαφία κύριε Φίλη;

Κύριε Φίλη, ονομάζετε εγκληματία ένα παιδί για το οποίο δεν γνωρίζετε τίποτα άλλο πέραν των διαρροών επίσημων και ανεπίσημων από τις μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας. Εσείς όπως και όλοι οι υποκριτές σύντροφοί σας, κρίνετε με βάση την κομματική ταυτότητά σας και τοποθετείστε ανάλογα με το αφήγημα που θέλετε να αναπτύξετε.

Κύριε Φίλη, το ευτύχημα είναι ότι και εσάς θα σας κρίνει η ελληνική δικαιοσύνη και όχι η αλβανική. Ευτύχημα για εμάς καθώς ξέρουμε ότι θα κριθείτε δίκαια, ευτύχημα και για εσάς για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Ο Κύριος Καραγιαννίδης, δεν έχει καμία ευαισθησία απέναντι στα fakenewsτης Ελληνικής Αστυνομίας, δεν επέδειξε καμία ευαισθησία απέναντι στην πολιτική εθνοκάθαρσης, ούτε καν της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Νοτίου Αλβανίας, δεν επέδειξε καμία ευαισθησία όταν η σορός του Κωνσταντίνου Κατσίφα κρατείτο για 11 ημέρες σε ομηρεία καθ’ υπέρβασιν κάθε νόμου και δικαίου, δεν επέδειξε καμία ευαισθησία όταν ο πρωθυπουργός της γείτονος πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε έρευνα, έτρεξε να ειρωνευτεί τον νεκρό και να δώσει την γραμμή της αλβανικής πλευράς. Δεν έδειξε καμία ευαισθησία όσα χρόνια πολιτεύεται απέναντι στις διώξεις του ελληνισμού στην Αλβανία. Ίσως να μην έφτασαν στα αυτιά του αλλά προκαλεί μεγάλη εντύπωση ότι ξαφνικά ευαισθητοποιήθηκε ο κύριος Καραγιαννίδης και οι 13 σύντροφοί του σχετικά με τις ευαίσθητες ελληνο-αλβανικές σχέσεις. Ενώ δεν έχουμε κανέναν λόγο να υπερασπιστούμε τα ελλαδικά ΜΜΕ αφού όλα σχεδόν έπεσαν στην παγίδα αναπαραγωγής των αλβανικών μέσων, αναγκαζόμαστε καταθέτοντας την αλήθεια να μαρτυρούμε υπέρ του STARκαι κάθε άλλου μέσου που πρόβαλλε τα ίδια ακριβώς πλάνα.

Στις 14.30 περίπου, η αλβανική αστυνομία μέσω διαρροών έκανε γνωστό ότι ο Κωνσταντίνος Κατσίφας έχει συλληφθεί. Η είδηση αναπαρήχθη από όλα τα αλβανικά ΜΜΕ. Μία ώρα αργότερα, τα αλβανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι ο Κωνσταντίνος Κατσίφας σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με τις ειδικές δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας.

Η είδηση της σύλληψης, έχει πλέον σβηστεί από όλες τις ιστοσελίδες των αλβανικών ΜΜΕ αλλά τα ίχνη στο διαδίκτυο παραμένουν. Αν αυτό δεν είναι στοιχείο που δημιουργεί υποψίες συγκάλυψης τότε ποιο είναι; (μπορεί κάποιοι να υποστηρίξουν ότι στην Αλβανία τα ΜΜΕ είναι ανεξάρτητα. Σε αυτό δεν θα καταφέρουμε να απαντήσουμε, αλλά μπορούμε να τους παραπέμψουμε).

Κύριε Καραγιαννίδη, γιατί δεν καταθέτετε επίκαιρη ερώτηση σχετικά με τις ενέργειες που έχουν γίνει για την διαλεύκανση της υπόθεσης; Πιο πάνω θα βρείτε αρκετά στοιχεία για να καταρτίσετε το κείμενό σας

Μπορείτε ακόμα να καταθέσετε μία ερώτηση για τις απόψεις του κυρίου Φίλη οι οποίες επίσης δεδομένης της αναγνωσιμότητάς του και εφόσον απέχουν από την επίσημη ελληνική πολιτική δημιουργούν πραγματικά προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Εκ της Συντονιστικής Επιτροπής Βορειοηπειρωτικών Σωματείων Ελλάδος, εκπροσωπώντας τα παρακάτω σωματεία:

1.Σύλλογος Αγίου Αθανασίου Βουλιαρατίου για το ΔΣ ο Πρόεδρος, Ηλίας Τζούμπας

2.Σύλλογος Βορειοηπειρωτών (έτος ιδρύσεως 1920 Αθήνα), για το ΔΣ ο Πρόεδρος Χαράλαμπος Καραθάνος

3.Νεολαία Βορειοηπειρωτών Αθήνα, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Τιμολέων Ντάσης

4.Νεολαία Δήμου Φοινικαίων, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Ιωάννης Μπάρης

5.Νεολαία Βορειοηπειρωτών Αχαϊας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Γιάννης Τοπάλης

6.Σύλλογος Νεολαίας Βορειοηπειρωτών Λευκάδας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Χαράλαμπος Κώστας

7.Επιτροπή Νεολαίας Γλύνας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Παύλος Τσέλιος

8.Σύνδεσμος Πωγωνήσιων Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Πάνος

9.Ένωση Χειμαρριωτών, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Σπύρος Κούτουλας

10.Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτών Θεσσαλίας «Ο ΠΥΡΡΟΣ», για το ΔΣ ο Πρόερδος Γιάννης Νταγιάκας

11.Ένωση Βορειοηπειρωτών Κέρκυρας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Βασίλης Δημητρίου

12.Ένωση Βορειοηπειρωτών Κρήτης, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Σπύρος Μπόκολος

13.Ένωση Επιστημόμων & Διανοουμένων Βορείας Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Δρ.Χρήστος Παππάς

14.Ενωση Καλλιτεχνών Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Νούσιας

15.Αδελφότητα «Παναγία η Κωσταρίτισσα», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αντώνης Καλογέρης

16.Αδελφότητα Αγ. Ανδρέα Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Ορέστης Ζαφείρης

17.Αδελφότητα Λύβενας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αριστείδης Μπουζούκας

18.Αδελφότητα Δρυμαδιωτών Χιμάρας «Η Μεγάλη Χώρα», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αντώνιος Νέτσος

19.Αδελφότητα Αλυκιωτών, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Μιχάλης Γιώτης

20.Αδελφότητα Καλυβιωτών Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αχιλλέας Αναγνώστης

21.Αδελφότητα Πλακιωτών Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Γρηγόριος Γκιζέλης

22.Αδελφότητα Σχωριαδιτών, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αλκιβιάδης Ντάλες

23.Αδελφότητα Τσερκοβίτσας- Θεολόγου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Σπύρος Κοτέφας

24.Αδελφότητα Τσουκιωτών Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Νικόλαος Νταής

25.Αδελφότητα Πέπελιωτών «η Αγία Τριάδα», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Θεοφάνης Τσάμης

26.Αδελφότητα Δρυϊνουπόλεως ,Βόδριστα, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Παντελής Εξαρχος

27.Αδελφότητα «Άγιος Γεώργιος, Κοσσοβίτσας ,για το ΔΣ η Πρόεδρος Κατερίνα Γκόνη Γάτσιου

28.Αδελφότητα Λογγιωτών «Αγ. Νικόλαος», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Νίκος Γκέργκης

29.Αδελφότητα Σελλειωτών «ο Αγ. Αθανάσιος» για το ΔΣ ο Πρόεδρος Γιώργος Καλλης

30.Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Δημήτριος Περδίκης

31.Λαογραφικός Σύλλογος Χάονες, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Γιάννης Παναγιώτου

32.Πολιτιστικη Ένωση Βουθρωτό, πρόεδρος Αλέξανδρος Νταγιάκας

33.Χορευτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Δερόπολης ,για το ΔΣ ο Πρόεδρος Οδυσσέας Λιάζος

34.Σύλλογος Γεωργουτσατινών, «Αγ. Γεώργιος», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Φώτης Φράγκος

35.Σύλλογος Βορειοηπειρωτών Ηλιούπολης, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Δήμος Γιάννης

36.Σύλλογος Βορειοηπειρωτών Νομού Κορινθίας, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Βασίλης Μπάρης

37.Σύλλογος Φοινικαίων Βορείου Ηπείρου, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Περικλής Νάτσης

38.Σύλλογος Βοδινού Αγία Παρασκευή, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Δημήτρης Μαγκλάρας

39.Σύλλογος Άνω Επισκοπής» η Αγία Παρασκευή» , για το ΔΣ ο Πρόεδρος, Φίλιππος Τζιάμος

40.Σύλλογος Σωτηρας « Μεταμόρφωση Σωτήρος», για το ΔΣ ο Πρόεδρος, Κωστας Γιώτης

41.Σύλλογος «Αγιος Νικόλαος» Κρα, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Βαγγέλης Ζιώγκας

42.Σύλλογος Χλωμιωτών, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Κώστας Ταγαρης

43.Σύλλογος Σωπικής Πωγωνίου «Μεταμόρφωση Σωτήρος», για το ΔΣ ο Πρόεδρος Αριστοτέλης Ρίζος

44.Σύλλογος Κακαβιάς, για το ΔΣ ο Πρόεδρος Παναγιώτης Πανταζής

45.Κοινότητα Χάσκοβου, ο Πρόεδρος Βαγγέλης Κουγκουλης

46.Κοινότητα Σωφρατίκων, ο Πρόεδρος Λάμπης Κατσής

47.Κοινότητα Δοξατίου , ο πρόεδρος Λευτέρης Τσομπος


Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο
  και 

http://aktines.blogspot.com/2018/11/fakenews.html

και http://agonaskritis.gr/%CF%83…%89/

ΑΣΤΙΚΗ ΕΞΑΫΛΩΣΗ ΜΕ ΕΛΙΤ «ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ» του Αλκ. Κεφαλά

leave a comment »

[ΔΔΣ: άρθρο πράγματι καλό, δημοσιευμένο στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της 22/10/18, στο https://www.dimokratianews.gr/content/91801/astiki-exaylosi-me-elit-eleimosyni)

Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*

Ο καθηγητής Γκάι Στάντινγκ προσδιόρισε την προλεταριοποιημένη κοινωνική τάξη των «απασχολήσιμων», ανέργων και φτωχών ως «πρεκαριάτο». Η νέα τάξη αντικαθιστά σταδιακά την πάλαι ποτέ ισχυρή αστική τάξη, ενώ, σε αντίθεση με το παρελθόν, συμπεριλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες πληθυσμιακές μάζες με πανεπιστημιακή μόρφωση που και αυτές αμείβονται εντός των ορίων της εξαθλίωσης. Το πρεκαριάτο επιβιώνει όχι μέσω της εργασίας, αλλά κυρίως με τα επιδόματα και την «ελεημοσύνη» των ελίτ.

Ταυτόχρονα ζει μέσα στον φόβο και στην ανασφάλεια, και συνεπώς βρίσκεται διαρκώς σε συναισθηματική και πνευματική σύγχυση, ώστε είναι αδύνατο να αντιδράσει. Το πρεκαριάτο είναι το αποτέλεσμα της τομής δύο ιδεολογικών γεωμετρικών τόπων, αυτού της Αριστεράς με τον νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα σχηματοποιείται μέσω της ετερόκλητης συμμαχίας των.

Το πρώτο κοινό σημείο είναι η φανατική προσήλωση και των δύο πολιτικών τάσεων στην παγκοσμιοποίηση, και συνεπώς η εμμονή τους στη διάλυση του έθνους-κράτους, ενώ η δεύτερη κοινή δράση τους υλοποιείται με την πολιτική στήριξη στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, που εξαϋλώνουν την αστική τάξη μέσω της απογύμνωσής της από κάθε περιουσιακό στοιχείο.

Οι πρακτικές και των δύο πολιτικών σχηματισμών στοχεύουν στο να επαναφέρουν την κοινωνία στις φεουδαρχικές δομές. Συνεπώς οι αριστερές και οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου πολιτικού νομίσματος.

Στον αντίποδα των σκοτεινών δυνάμεων της Αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού τοποθετείται το παγκόσμιο εθνικιστικό κίνημα, αυτό που οι οικονομικές ελίτ αποκαλούν ειρωνικά λαϊκισμός, εθνικισμός ή άκρα Δεξιά.
Τα εθνικιστικά κινήματα ανά την υφήλιο αγωνίζονται να επαναφέρουν την πολιτική αρχή του έθνους-κράτους και συνεπώς επιχειρούν να σώσουν την αστική τάξη από τον αφανισμό, επειδή αναγκαία και ικανή συνθήκη για να λειτουργεί το έθνος-κράτος είναι η ύπαρξη ισχυρής αστικής τάξης, αφού μόνο αυτή παράγει πολιτική, ιδέες, αξίες, ηθική, πλούτο και πολιτισμό.

Η αστική τάξη συμβάλλει στην κατά το μάλλον ή ήττον δίκαιη κατανομή του πλούτου σε εθνικό επίπεδο μέσω των ιδεών, της κατοχής περιουσιακών στοιχείων που εξαλείφει τον φόβο και ενισχύει την ατομική και τη συλλογική αυτοπεποίθηση, καθώς και με την κατανομή και τη διάχυση της εργασίας που ανταμείβει τον εργαζόμενο αντί να τον φορολογεί χυδαία. Η ανίερη συμμαχία της Αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων επιχειρεί να διαλύσει την αστική τάξη και μέσω της μαζικής εγκατάστασης στον αστικό και τον κοινωνικό ιστό αλλοεθνών πληθυσμών με διαφορετική κουλτούρα, οι οποίοι όχι μόνο διαλύουν την αγορά εργασίας, αλλά και αδυνατούν να συμμετάσχουν στον πολιτισμό «της αγοράς, της βιβλιοθήκης και του θεάτρου», όπως αυτός διαμορφώθηκε εδώ και 2.000 χρόνια μέσα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που οι κλασικές σπουδές διαρκώς υποβιβάζονται στην Ελλάδα, μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς. Η εμβόλιμη εγκατάσταση ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων στον αστικό χώρο δημιουργεί επιπροσθέτως ένα ισχυρότατο πολιτιστικό σοκ στην αστική τάξη, που σήμερα πλέον, μετά τη μαζική εισβολή των επήλυδων, παρατηρεί αμήχανη τα σύμβολα της πάλαι ποτέ ισχύος και της ευημερίας της να εξαϋλώνονται.

Ο σκοπός των δυνάμεων του ερέβους είναι η δημιουργία μιας πνευματικά εξαθλιωμένης και αποχαυνωμένης «πρεκαριατικής» κοινωνίας, η οποία θα επιβιώνει αποκλειστικά από τα επιδόματα των ελίτ, ενώ ταυτόχρονα ο πολυεθνικός χαρακτήρας της νομοτελειακά θα αυξάνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και συνεπώς θα είναι αδύνατο να υπάρξουν μελλοντικές έξοδοι διαφυγής από την κόλαση του κοινωνικού γκέτο.

Τα αριστερά και τα νεοφιλελεύθερα πολιτικά κόμματα αποτελούν, λοιπόν, μια καλά αμειβόμενη γραφειοκρατική τάξη που σκοπό έχει να εξαφανίσει τους αστούς και τα σύμβολά τους, ώστε να μπορέσει ανενόχλητη να μεταβιβάσει τον πλούτο τους στις ολιγάριθμες οικονομικές ελίτ και τις τσέπες της.

Η αστική τάξη στην Ελλάδα έχει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να οδηγηθεί αδιαμαρτύρητα στα κρεματόρια της ανεργίας, της πρεκαριατοποίησης ή της μετανάστευσης μέσω της διαιώνισης στην εξουσία των ίδιων πολιτικών σχηματισμών.
Η δεύτερη επιλογή της είναι να αντιδράσει πολιτικά, έστω και την τελευταία στιγμή, φέρνοντας στην εξουσία έναν «Ελληνα Σαλβίνι», λύση όμως που είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη να υλοποιηθεί, επειδή, σε αντίθεση με την Ιταλία, η αστική τάξη στην Ελλάδα είναι ρηχή και μιμητική, ενώ στερείται παντελώς κουλτούρας, παράδοσης και πατίνας, και συνεπώς δεν διαθέτει ταξική συνείδηση, ώστε να απεξαρτηθεί από την πολιτική χυδαιότητα που την εξαϋλώνει.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Φράνυ και Ζούι, του Σάλιντζερ

leave a comment »

«Φράνυ και Ζούι», νουβέλα του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ – εκδόθηκε το 1961

(πηγή: https://www.vakxikon.gr/%C…E%AF/

δύο αδέλφια, 20 και κάτι ετών
ένα ΣαββατοΚυριακοΔεύτερο του Νοεμβρίου του 1955

Ένα θεατρικό σκηνικό διαλόγων και κλειστών, περιορισμένων χώρων, μία ιστορία χωρίς ιστορία, χαρακτήρες σχεδόν εκνευριστικοί, μέχρις νευρώσεως αναλύσεις της κάθε σκέψης, του κάθε συναισθήματος, εγκεφαλικές προσεγγίσεις, φόβος τρέλας, θυμός, απόγνωση, μία καταπιεστική μαμά, μία αυτοκτονία και η αγωνιώδης αναζήτηση του πώς να ζήσει κανείς και πώς να πορευτεί χωρίς να χάσει ούτε το πρόσωπό του, ούτε το πρόσωπο του πλησίον του.

Η νουβέλα χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, η Φράνυ βγαίνει για φαγητό με το αγόρι της, τον Λέιν, έναν πομπώδη τύπο που φλυαρεί για τα ακαδημαϊκά και αθλητικά του κατορθώματα, τους μοδάτους φίλους του, τα ρούχα του, το πόσο αγαπάει τη Φράνυ. Η Φράνυ μένει σιωπηλή. Δεν τρώει. Καπνίζει συνεχώς. Μέχρι που ο Λέιν τη ρωτάει σχετικά με το βιβλίο που η Φράνυ κρατάει σφιχταγκαλιασμένο. Εκείνη εξηγεί πως πρόκειται για τις «Περιπέτειες ενός προσκυνητή», ένα θεολογικό κείμενο ενός ρώσου μοναχού, σχετικά με την αδιάλλειπτη προσευχή, την προσευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελεησόν με», η οποία –σύμφωνα με τον Προσκυνητή- οδηγεί στη πνευματική κάθαρση και φώτιση. Ο Λέιν επί της ουσίας αδιαφορεί. Αδυνατεί να καταλάβει τη σημασία αυτού που η Φράνυ μοιράζεται μαζί του, την αξία, το νόημα που η ίδια αποδίδει στο εν λόγω βιβλίο, το ότι η ζωή, η ύπαρξη τής εξαρτάται άμεσα από το βιβλίο αυτό, απ΄τα νοήματά του και από τον τρόπο που η Φράνυ τα ερμηνεύει. Θυμωμένη και απεπλισμένη η Φράνυ ζαλίζεται, κλαίει, λιποθυμά. Αφού συνέρχεται ο Λέιν φεύγει, αφήνοντάς την μόνη.
Στο δεύτερο μέρος η Φράνυ είναι ξαπλωμένη στον καναπέ στο σαλόνι των γονιών της. Προσπαθεί να ξεκουραστεί από τη νευρική κρίση που μόλις πέρασε. Στο μέρος αυτό μαθαίνουμε πολλά για την ίδια, τον Ζούι, την οικογένειά τους, την συμμετοχή τους σε ραδιοφωνικά προγράμματα ως παιδιά-διάνοιες, για τις βαθιά φιλοσοφικές συζητήσεις τους στη διάρκεια των γευμάτων, για τη μεγάλη αξία που δίνουν στην τέχνη, για το ότι «έμαθαν πολλά, πολύ νωρίς». Η μητέρα των παιδιών, η Μπέσσυ ανησυχεί για την κατάσταση της Φράνυ. Ο Ζούι αναλαμβάνει να βοηθήσει την αδελφή του. Ξεκινούν έτσι μία εκτεταμένης διάρκειας συζήτηση, η οποία αποτελεί το κυρίως μέρος του βιβλίου του Σάλιντζερ.

Κατά κάποιον τρόπο η πλοκή του βιβλίου σταματά, από τη στιγμή που ο Ζούι αποφασίζει να φροντίσει την αδελφή του. Δεν υπάρχει πλέον δράση με την τυπικά λογοτεχνική έννοια του όρου. Υπάρχει ωστόσο εντονότατη πνευματική κίνηση, ίδιας μορφής –θα τολμούσα να πω- μ΄εκείνην που βρίσκουμε στους πλατωνικούς διαλόγους.

Το ερώτημα είναι εκείνο της μανικής αναζήτησης της Αλήθειας. Η Φράνυ μισεί τον εαυτό τους και τους γύρω της, επειδή τους θεωρεί ψεύτικους, εγωιστές, συμβιβασμένους. Ψάχνει για την αλήθεια, την αυθεντικότητα. Δεν πρόκειται για ψευδοαναζήτηση, αλλά για μία πολύ ουσιαστική, άμεση, βιωτική ανάγκη: χωρίς απάντηση θα πεθάνει.

Ο Ζούι έχει τα ίδια ερωτήματα. Όπως είχε και ο Σίμουρ, ο μεγάλος τους αδελφός, εκείνος που τον θαύμαζαν, αγαπούσαν, που τους δίδαξε φιλοσοφία, που ήταν ο εξομολόγος τους, ο πνευματικός τους πατέρας, εκείνος που αυτοκτόνησε. Αυτός ο οικειοθελώς νεκρός αδελφός είναι παντού τριγύρω. Η μνήμη της παρουσίας του και των όσων τους έμαθε καταδυναστεύει τα δυο αδέλφια. Το τέλος του τα τρομάζει.

Ο Ζούι προειδοποιεί τη Φράνυ ότι κινδυνεύει να φτάσει στον κυνισμό. Της τονίζει ότι τίποτε ανθρώπινο δεν είναι απολύτως καθαρό, όμορφο, αυθεντικό, αληθινό. Ότι οι απαιτήσεις της αυτές από τον εαυτό της και τους άλλους θα την οδηγούν πάντα σε αδιέξοδο. Της υπογραμμίζει ότι νοσεί λόγω του ότι κάθε φορά που κοιτάζει γύρω της και μέσα της αποφασίζει πως «όλα είναι εγωισμός, εγωισμός, εγωισμός, και πως το μόνο έξυπνο πράγμα που μπορεί να κάνει ένα κορίτσι είναι να ξαπλώσει χάμω και να ξυρίσει το κεφάλι της και να λέει την προσευχή του Ιησού και να παρακαλά τον Θεό για μια ελάχιστη μυστικιστική εμπειρία που θα την κάνει καλή και χαρούμενη».

Ο Ζούι δεν της χαρίζεται. Της δείχνει ότι η Φράνυ χρησιμοποιεί την αδιάλλειπτη προσευχή με διεστραμμένο τρόπο. Τα έχει καταλάβει όλα λάθος, αφού προσεύχεται για εγωιστικούς λόγους, χωρίς δηλαδή να απευθύνεται στο Θεό, αλλά προκειμένου να ξεχωρίσει τον εαυτό της από τους υπόλοιπους ανθρώπους, να πιστέψει ότι αυτή δεν είναι ίδια με αυτούς, ότι είναι καλύτερη. Αυτή η μέθοδος είναι φυσικό την κάνει να καταρρέει κάθε φορά που διαπιστώνει πόσο μοιάζει με όλους εκείνους που η ίδια καταδικάζει. Η Φράννυ αρνείται να είναι πρόσωπο/άνθρωπος, σε κοινωνία με τον προσωπικό Θεό και τα πρόσωπα των συνανθρώπων της.

Ο Ζούι καταλήγει ότι η ιστορία του Προσκυνητή έχει μεν να κάνει με τον μυστικισμό, αλλά τελικά είναι μία ιστορία αγάπης, για το πώς μαθαίνει ο άνθρωπος να αγαπά, να αγαπά κάθε συνάνθρωπο. Η Φράνυ καλείται να μάθει να αποδέχεται, να σέβεται και να τιμά τους ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν τους συμπαθεί. Η απάντηση στον εγωισμό που εντοπίζει στον κόσμο την έσω και τον έξω είναι η ταπείνωση και η αγάπη.

Ίσως να μοιάζουν πολύ διδακτικά και περιοριστικά όλα αυτά. Ίσως να μη μοιάζουν καθόλου λογοτεχνικά ή μυθιστορηματικά. Οι ήρωες αυτοί και όσα τους απασχολούν κινούνται περισσότερο στο χώρο της φιλοσοφίας και της θεολογίας. Ο Σάλιτζερ εδώ είναι ο ίδιος μ΄εκείνον του πολυδιαβασμένου «Φύλακα στη σίκαλη», καταφέρνει όμως μέσω της Φράνυ και του Ζούι να δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που είχαν μείνει εκκρεμή στην αναζήτηση του Χόλντεν Κόλφιλντ. Η Φράνυ ξεκινά από την άγνοια και οδηγείται στη γνώση, που σημαίνει ότι φτάνει στη δυνατότητα της αληθινής ζωής. Μόνο που τώρα η αυθεντικότητα της αλήθειας δεν προκύπτει από τα διανοητικά κριτήρια που την καταδυνάστευαν οδηγώντας την πάντοτε σε αδιέξοδο, αλλά μέσω της υπέρβασης εκείνης που λέει ότι στόχος είναι όλα να γίνουν αγάπη. Ο δρόμος είναι πια ανοιχτός. Η Φράνυ είναι ελεύθερη να ζήσει.

(Αναρωτιέμαι αν ο Χόλντεν Κόλφιλντ θα μπορούσε επίσης να είχε φτάσει σ΄αυτή τη σοφία. Κι αν έτσι θα είχε σωθεί. Εκείνος έκανε ένα μοναχικό ταξίδι προς αναζήτηση της αλήθειας. Η Φράνυ και ο Ζούι είναι μαζί. Το κλειδί βρίσκεται στην έννοια εκείνη που απουσίαζε στον Φύλακα και που είναι συνεχώς παρούσα εδώ. Το όνομά της είναι «σχέση».)
Φράνυ και Ζούι
Τζ. Ντ. Σάλιντζερ
Μετάφραση : Αλάτσης, Κώστας
Εκδόσεις : ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

Written by dds2

Ιουλίου 25, 2018 at 10:35 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

μέχρι πότε μπορεί να παρακάμπτεται η συγκυρία των επιλογών στη δημοκρατία;

leave a comment »

Πρόχειρο σχόλιο στο “Ποιος δικαιούται να προστατεύσει τον λαό από τις επιλογές του; Το ιταλικό παράδειγμα”

Το άρθρο του Ευάγ. Βενιζέλου με τον πιο πάνω τίτλο δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ, την 3/6/18 και υπάρχει αναρτημένο στο http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=985483

Το ερώτημα που μου γεννάται είναι κατά πόσον η Δημοκρατία δεν είναι εν γένει ένα “συγκυριακό” καθεστώς/πολίτευμα/κατάσταση (και ο συγγραφέας του άρθρου θεωρεί ούτως ή άλλως δεδομένη τη συγκυριακή λειτουργία της δημοκρατίας). Δηλαδή η τύχη της καθορίζεται από συγκυρίες, όπου ως τέτοιες εννοούμε στο πνεύμα του άρθρου, τις πλειοψηφίες που υφίστανται κατά καιρούς και οδηγούν τα πράγματα προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Επ΄ αυτού βεβαίως η προφανής αντίρρηση θα είναι ότι για αυτό το λόγο υπάρχουν οι θεσμοί, άλλωστε ο συγγραφέας δηλώνει ότι “η δημοκρατία μάχεται υπέρ του εαυτού της μέσω θεσμών που εγκαθιδρύει συνταγματικά, όπως ο ΠτΔ, τα δικαστήρια, οι ανεξάρτητες αρχές, όλα τα θεσμικά αντίβαρα”. Ως θεσμικό όριο στη συγκυριακή λειτουργία της δημοκρατίας ο Βενιζέλος θέτει το Σύνταγμα. Ορθά πιθανά μέσα στα πλαίσια της λογικής ενός νομικού και μάλιστα συνταγματολόγου.
Όμως και τα Συντάγματα και αυτά δεν έχουν εντός τους στο στοιχείο της συγκυρίας; Δηλαδή προφανώς σε εντελώς άλλες συνθήκες και πλειοψηφίες δημιουργήθηκε το τελευταίο και ισχύον Σύνταγμα της χώρας, το 1975 από ότι τα προηγούμενα συντάγματα της χώρας. Και μετά ακολούθησαν πολλές και σημαντικές τροποποιήσεις του. Αλήθεια έγινε πραγματικός έλεγχος και όντως οι αλλαγές αυτές ανταποκρινόντουσαν σε νέες συγκυρίες που καθιστούσαν τις τροποποιήσεις αναγκαίες; Ή απλά οι αλλαγές επήρθαν από τον έλεγχο του πολιτικού σκηνικού από ισχυρές πολιτικές δυνάμεις όπως οι κομματικοί μηχανισμοί ή και προσωπικότητες όπως του Α. Παπανδρέου στη δεκαετία του 80;
Και ποιο είναι το όριο και το κριτήριο που θα κρίνει πότε η συγκυρία είναι παροδική ή εντελώς ευκαιριακή ή πότε είναι καρπός του θυμικού του λαού (άλλωστε ο λαός μπορεί να τρέπεται και σε όχλο) και προφανώς βραχύχρονης αξίας οπότε μπορεί να παρακαμφθεί και να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη;
Τι γίνεται όμως όταν οι λαοί -εκλογικά σώματα επιμένουν σε επιλογές που φανερά βρίσκονται σε διάσταση με τα κρατούντα; Την πρώτη φορά και την δεύτερη μπορούμε να μιλάμε για συγκυρία κλπ. Όταν όμως συνεχίζονται και ενισχύονται οι τάσεις αυτές τι κάνουμε;
Ερμηνείες όπως αντιευρωπαϊσμός, λαϊκισμοί κλπ μπορούν να καλύψουν τον πρώτο καιρό. Τι γίνεται όμως όταν αυτά επιμένουν και ενισχύονται; Για παράδειγμα οι πολιτικές των χωρών της κεντρικής Ευρώπης (Πολωνία, Ουγγαρία, Αυστρία), τώρα πια της Ιταλίας. Ή στο εσωτερικό της δικής μας χώρας η συνεχής ενίσχυση κομμάτων που χαρακτηρίζονται “εκτός συνταγματικού τόξου”.
Πότε όμως θα πρέπει να εγκαταλείπουμε τις πιο πάνω ερμηνείες και θα πρέπει να παραδεχόμαστε ότι αυτές οι συγκυρίες είναι τέτοιες που δείχνουν τις νέες πραγματικότητες, τις νέες δυναμικές και τις νέες πλειοψηφίες;
Ή μήπως δικαιούμαστε στο όνομα μίας δεδομένης και αποδεκτής από εμάς δημοκρατικής τάξης (κατ΄ ουσίαν της “δικής μας συγκυρίας”) να αρνούμαστε από ένα σημείο και πέρα τις νέες συγκυρίες που στα πλαίσια αυτού που ονομάζουμε δημοκρατία γεννιούνται και επιθυμούν, στο όνομά της, ριζικά διαφορετικά πολιτικοοικονομικά συστήματα;

Written by dds2

Ιουνίου 18, 2018 at 6:42 μμ

Κριτική Ανάλυση της Βιωσιμότητας του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τις Α.Π.Ε.

leave a comment »

Κριτική Ανάλυση της Βιωσιμότητος
του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τις Α.Π.Ε.
ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ & ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ
Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια Τ.Κ.11473 Αθήνα
Τηλ: 210-3823.850 | Φαξ: 210-3823.850 | decleris
@environ-sustain.gr | http://www.environ-sustaiN.GR

Written by dds2

Μαΐου 4, 2018 at 11:26 πμ

μεταξύ χυδαίας βαρβαρότητος και λανθασμένου κρυπτομοναχισμού

leave a comment »

Εν  όψει της αναπτύξεως της ιδέας μου αυτής, που ήδη έχω παρουσιάσει λίγες φορές προφορικά, σταχυολογώ:

Σπ. Κυριαζόπουλος: Πώς η Δύσις συνέθεσε κατ’ αντίθεσιν προς την Ανατολήν την ζωήν και την εργασίαν

(πηγή: Αντίφωνο)

Written by dds2

Απρίλιος 30, 2018 at 9:00 μμ