περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘τέχνη

Ακρόπολη. Από μια φθινοπωρινή επίσκεψη

leave a comment »

Από μια όμορφη επίσκεψη στην φθινοπωρινή Ακρόπολη, μια μέρα μετά τη βροχή αλλά με ένα υπέροχο αττικό ουρανό και ζωοδότη Ήλιο!

Αντανάκλαση από ένα θεραπευμένο μέλλον

Ο Ιερός Βράχος με το Ναό της Απτέρου Νίκου

Παρθενώνας

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η Ανατολική όψη του Ναού

Ερέχθειον και Καρυάτιδες

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ηρώδειο και θέατρο Διονύσου

και το νέο Μουσείο

αφιερωμένο στην εμπνεύστρια της επίσκεψης, την Κατερίνα

© Δημ.Δ.Σουφλέρης All rights reserved

Written by dds2

27 Νοεμβρίου, 2019 at 10:12 μμ

Θεόδωρος Κουρεντζής κ.α. τινά

leave a comment »

 

http://permopera.ru/en/

και ακόμη

Written by dds2

3 Μαρτίου, 2015 at 12:31 μμ

φωτογραφίες από το Αρχείο Μεγαλοοικονόμου

leave a comment »

Written by dds2

28 Ιανουαρίου, 2015 at 10:10 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

TANGERINE DREAM

leave a comment »

Written by dds2

27 Ιανουαρίου, 2015 at 7:13 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Άξιον Εστί!

leave a comment »


«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα. Θυμάμαι τη μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα, με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουν, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε τον δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαινα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσαν. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο, κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο, με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς, ε; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ό, τι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας.

Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

γιαυτή τη χώρα …

leave a comment »

Μίλτος Σαχτούρης

και γιαυτή τη ζωή …

 

.

Written by dds2

12 Μαΐου, 2014 at 2:20 πμ

Τρίτο Πρόγραμμα

leave a comment »

Τρίτο; Ποιο Τρίτο;

Αυτό;

ή αυτό;

το μόνο τρίτο που αποδέχεται προς το παρόν αυτός ο ιστότοπος

Επειδή πολύ περίσσεψε η θριαμβολογία για την επιστροφή της κουλτούρας στο ραδιόφωνο με την επαναλειτουργία του Τρίτου Προγράμματος και επειδή επίσης πολύ περίσσεψε η ανεξήγητη σιωπή των αρμοδίων φορέων (ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ, ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΣΡ κ.ά.), καλό είναι να τεθούν επί τάπητος μερικές απορίες.

η συνέχεια … του  άρθρου ΕΔΩ. Επίσης στο « Για το Τρίτο »

Written by dds2

27 Μαρτίου, 2014 at 11:39 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Το ελληνικό τοπίο, του Αντ. Β. Καπετάνιου

leave a comment »

Το ελληνικό τοπίο

Τοπίο σμιλεμένο, της ρυτίδας και του ρόζου, τοπίο ελληνικό… (6ο από το 7ο)

(απόσπασμα, για παραπομπή ΕΔΩ)

Το ελληνικό τοπίο

Του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

Χάνοντας τοπία, ζώντας σε μη τόπους…

«Στο Αιγάλεω, κατ’ απ’ τον Κηφισό,
πλάι στην πλατεία,
ένα οικόπεδο παίρνει αξία.
(…)
Δίχως κανένας να επεμβαίνει,
κάτω απ’ τον άνεμο, τον ήλιο τον καυτό
διπλασιάζει την αξία του το οικόπεδο αυτό».

(«Παίρνει αξία», Χρίστος Δάλκος)

Το μέγα άλλοθι: η ανάπτυξη. Με αυτήν δικαιολογούνται πράξεις του ανθρώπου που μεταλλάσσουν δραματικά τον κόσμο του, τα τοπία του, και τον οδηγούν σε ανείπωτες και -στις περισσότερες των περιπτώσεων- μη συνειδητές απώλειες. Αδιαμφισβήτητα μιλούμε για δυναμική πορεία του κόσμου, για θεώρησή του στα πλαίσια της εξέλιξής του, σύμφωνα με τις ποιότητες, τις αρχές και τις αξίες που θεμελιωδώς προσδιορίζονται κι έχουν να κάμουν με τον οντολογικό μετρημό του ανθρώπου στο φυσικό του περιβάλλον και την απορρέουσα από τούτο δραστηριότητά του. Ο μη συνειδητός όμως χαλασμός του κόσμου, λόγω της ανορθόδοξης δραστηριότητας του λειτουργού, της ασύμβατης με το νομοτελειακό του προορισμό, που συνίσταται στην ισόρροπη και όχι παράτροπη πορεία του, οδηγεί στην αποδόμηση, στην υποβάθμιση κι εντέλει στην απώλεια τόπων, βασικών για τη συνέχεια του ανθρώπου πάνω στη γη. Η κυριάρχηση νόμου μηχανικού στη ζήση του και η απομάκρυνσή του από τα γύρα, κάμει αυτόν να πράττει με ματαιότητα πνεύματος και να λειτουργεί ασυναίσθητα, παρά νοητικά. Ως τέτοιος ο μεταπολεμικός Έλλην, αφέθηκε στον «πυρετό της ανοικοδόμησής του», χαλνώντας τη σχέση του με την ελληνική φύση και το ελληνικό τοπίο, ζώντας στη θυελλώδικη κρίση της «ανάπτυξης» -μια πράξη φθοροποιό, που τη συνεχεί ως τα σήμερα! Έτσι απογίνηκε αλλότριος στη γη του, απέμεινε να ζει ασύμβατα σε τόπους χλωρωτικούς και να κατατρέχεται από μη συνειδητό αισχύλειο δράμα. Εντέλει, η καταδίκη τού φύσει τοπιακού Έλληνα συγκροτήθη με τη ζήση του σε μη-τόπους!…

από το ΓΑΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, στο http://www.greekarchitects.gr/gr/….d8437

Τα προηγούμενα:

2+2=5

leave a comment »

πράγματι καλή ταινία, από το Ιράν. Πως υπάρχει τέτοιος κινηματογράφος σε μια χώρα σαν κι αυτήν (κατά πως μας την παρουσιάζουν);

γνωστοποίηση από

Παλεύοντας για το αυτονόητο σε μια δικτατορία – εκπληκτική ταινία μικρού μήκους

(http://omaselinou.blogspot.gr/2013/11/blog-post_10.html)

Written by dds2

14 Νοεμβρίου, 2013 at 1:18 πμ

Δημήτρης Πικιώνης

leave a comment »

από το  http://www.greekarchitects.gr/…8023

της 19 Οκτώβριοθ, 2013

Τηλεοπτικό αφιέρωμα στο Δημήτρη Πικιώνη

 Η ανάγκη του κοινού και του κύριου. Από τη σειρά «Παρασκήνιο» ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Δημήτρη Πικιώνη

Η διαμόρφωση του χώρου γύρω από τους λόφους της Ακρόπολης και του Φιλοπάππου, ο Παιδικός Κήπος της Φιλοθέης, η ουτοπία της Αιξωνής, το σχολείο στα Πευκάκια, η πολυκατοικία της οδού Χέϋδεν, είναι μέρος μόνο του έργου μέσα από το οποίο ο μεγάλος αρχιτέκτονας — διανοητής άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην νεοελληνική αρχιτεκτονική, είτε ως δημιουργός είτε ως δάσκαλος είτε ως στοχαστής.

Κυνηγός «του ανέφικτου» ο Πικιώνης, διδάσκει με τη ζωή και το έργο του πως «τίποτα δεν υπάρχει μόνο του αλλά τα πάντα είναι μέρος μιας καθολικής Αρμονίας. Όλα διαπερνούν το ένα τ’ άλλο και πάσχουν και μεταβάλλονται το ένα από τ’ άλλο. Και δεν μπορείς να συλλάβεις το ένα παρά μέσον των άλλων…»

Η ταινία επιχειρεί έναν διάλογο μεταξύ του ίδιου και των αφηγητών της ταινίας (αναλυτές, παλιοί μαθητές του, ειδικοί), μέσα από ένα μοναδικό ντοκουμέντο (ομιλία στο Ναύπλιο) που διέσωσε η κόρη του Αγνή, αλλά και από ένα ερασιτεχνικό φιλμάκι 8 χιλιοστών που διέσωσε ο εγγονός του Δ.Ι. Πικιώνης. Αποσπάσματα από κείμενα του Πικιώνη διαβάζει η ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου. (Η εκπομπή προέρχεται από το αρχείο της ΕΡΤ)

Στις «Σχετικές Δημοσιεύσεις» (κάτω) δείτε  άρθρα – αφιερώματα για το Δ. Πικιώνη

 

 

Σχετικές Δημοσιεύσεις:

Written by dds2

21 Οκτωβρίου, 2013 at 10:32 μμ