περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘ΣΔΣ

Το κιβώτιο τού Άρη Αλεξάνδρου, μια κριτική-αναγνωστική προσέγγιση

leave a comment »

Στ. Σουφλέρης: Το Κιβώτιο του ‘Αρη Αλεξάνδρου

Σταμάτης Σουφλέρης

ή αλλιώς ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ και η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του ΛΟΓΟΥ.

Μια πρόχειρη, βιαστική και επιπόλαια ανάγνωση.

Κάθε πότε στα πολύπαθα μα στεγνά και μικρά Νέα Ελληνικά Γράμματα πέφτει ο αυτοβασανιζόμενος εραστής και λάτρης τους πάνω σε ένα κείμενο τού ύψους, του βάθους και της εμβέλειας τού βιβλίου του Άρη Αλεξάνδρου (εφεξής ΑΑ) “Το Κιβώτιο”; Κάθε πότε στο “σύνολο” τής Λογοτεχνίας, εγχώριας ή παγκόσμιας “πέφτει” κάποιος πάνω σε ένα τέτοιο έργο; Η δική μου απάντηση είναι: εξαιρετικά σπάνια. Κάθε πότε καταφέρνει ο συγγραφέας -το συνήθως ή στην πραγματικότητα πάντοτε ακατόρθωτο- να αρθρώνει λόγο, να ποιεί Λόγο, να αρμόζει σύνολο, να χτίζει περιθώρια, σκηνικά, σκηνή, θέατρο, πρωταγωνιστές, ρόλους, κέντρο, φράση, γράμμα, επιστολή, ποίημα, έργο, σύνολο, ολότητα;

Κάθε πότε έχει την τύχη ή τη διανοητική και ψυχική δύναμη να επιλέγει ένα άψογο περίγραμμα, μια τέλεια υπόθεση, μια ορθή και κεντρικά λογικοφανή ιστορία, να τοποθετεί αυστηρότερα από ημερολόγιο πλοίου τον χρόνο και τον τόπο, να μην αφήνει κανένα περιθώριο ψευδοφανταστικού και από τη μια, να υπηρετεί έναν απολύτως φανταστικό λόγο, από την άλλη γερά να πατά στο έδαφος του πιο ακραίου ρεαλισμού, να μην ξεφεύγει εκατοστό από τα “πραγματικά” γεγονότα μα να μην υπάρχει ούτε χιλιοστό πραγματικότητας στο κείμενό του, μα ούτε και εκατομμυριοστό ψεύδους, αφού έχει πετύχει το επαναλαμβάνω, το όνειρο και τον εφιάλτη των γραφιάδων όλου του κόσμου και όλων των εποχών, να τρυπά τη σιωπή, να γεννά ζωντανό λόγο, μα να ξέρει συνεχώς ότι το διακύβευμα αυτό είναι πάντοτε και εκ των προτέρων ( με ένα ορθά “Καντιανό” a priori περί Συνθετικών προτάσεων) χαμένο.

Ο Άμλετ πεθαίνει. Η τελευταία του φράση είναι «The rest is silence». Ο ερωτευμένος μονίμως μοναχός Παπαδημούλης-διαμάντης σε ρόδινα ακρογιάλια σπρώχνει τα πράγματα στην ίδια κατεύθυνση όταν λέει «Ο φλοίσβος επιττάτει σιωπήν». Οι μούσες εμπνέουν, οι μούσες έρχονται μετά από τις μέχρι και γελοίες επικλήσεις των γραφιάδων, απουσιάζουν, κατοικούν ή αραιά και πού επισκέπτονται τους αιωνίως κακόμοιρους αυτούς μικρούς και αδύναμους εραστές τους και τους επισκέπτονται μόνο και μόνο για να τους εμπαίξουν και όχι να  τους ευχαριστήσουν για την λατρεία τους. Οι μούσες προτιμούν τους τολμηρούς, τους αυθάδεις, τους αισχρούς, τους θρασείς, τους αγράμματους εγγράμματους, από τους ψεύτες εγγράμματους αγράμματους. Το πνεύμα όπου θέλει πνει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by dds2

Νοέμβριος 11, 2016 at 7:48 μμ

Τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, του Σταμ. Δ. Σουφλέρη

leave a comment »

[ΔΔΣ: ο συγγραφέας του άρθρου φυσικά παίζει με το «Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο», του Δημήτρη Γληνού. Το κείμενο του Γληνού υπάρχει στον παρόντα ιστότοπο, ΕΔΩ. Στο τέλος ακολουθεί και δικό μου σχόλιο-κριτική του άρθρου του ΣΔΣ]

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ.

του Σταμ. Δ. Σουφλέρη, 21/10/16

Εχθές διάβασα ένα άρθρο που έλεγε επιτέλους το αυτονόητο για τον ανόητο ΣΥΡΙΖΑ, μα που ο σοφός φίλος μου Απ. είχε πει με τρεις λέξεις τις προάλλες “Κομμουνιστές είναι οι άνθρωποι”. Μα βέβαια και δικαιολογημένα πολλοί θα έλεγαν και αρκετά σωστά από τη θέση τους ότι δεν είναι κομμουνιστές και άλλοι, σωστότερα, ότι δεν είναι άνθρωποι. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ σε αναλογία θυμίζει την ΚΙΝΑ. Ο αδερφός μου είχε επισημάνει το τερατώδες και φρικιαστικό τού Κινεζικού κράτους και συστήματος, ένα ογκολιθικό κομμουνιστικό κόμμα που εξυπηρετεί την χειρότερη, σκληρότερη και πιο απάνθρωπη μορφή καπιταλισμού. Η σούμα τής σύγχρονης Κίνας είναι βέβαια η πλήρης αδιαφορία της απέναντι στον άνθρωπο, η συντριβή τού ανθρώπου, η εκμηδένισή του.
Ε λοιπόν ναι, στις συνηθισμένες ψιλικατζίδικες αναλογίες τής σημερινής Ελλάδας, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αστείο να τον κατηγορεί κάποιος για συνέπεια, βλέπε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, δημοψήφισμα, αρχές και θέσεις. Εμάς όλους πρέπει να κατηγορήσει για εθελοτυφλία. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ως μόνη συνέπεια που γνωρίζουν και τηρούν απαρασάλευτα είναι η συνέπεια τής μη συνέπειας λόγων και πράξεων και υπό αυτή την έννοια βεβαίως και είναι άριστοι μαθητές και των πρώτων Σοβιετικών κομμουνιστών και των πάντοτε και παντού όπου η “Μοίρα” αποφάσισε να τιμωρήσει λαούς και έθνη με την εφαρμογή (εδώ θα επέμεναν κάποιοι μη εφαρμογή) αριστερών συστημάτων. Το να τηρούσε το ΟΧΙ ο Τσίπρας και οι συν αὐτῷ θα ήταν αστείο. Γιατί από τους ευρωλάγνους και ευρωυπόδουλους δε θα μπορούσε ποτέ να υπήρχε άλλη συμπεριφορά.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι όμως η απόλυτη και πλήρης κενότητά τους, η πλήρης ανοησία τους, η άφταστη ανικανότητά τους, η συγκλονιστική μετριότητά τους, ο συντριπτικός τους μηδενισμός. Ένας μηδενισμός που όμως, ως κυρίαρχη εσωτερική τους Αρχή συντρίβει και παρασύρει τη χώρα και τον λαό σε πρωτοφανή βάθη, σε μια πτώση άνευ προηγουμένου και μοιάζει και κάποιων αμετάκλητων και φρικτών επιπτώσεων. Αν τυχόν είναι η “δίκαιη” τιμωρία μας για την απύθμενη μωρία μας, ομολογώ ότι θα έπρεπε να πούμε φτάνει. Αλλά δεν είναι θεωρητικά σχήματα, κοσμοθεωρίες ή πολιτικές ιδεολογίες που δοκιμάζονται τώρα, εδώ, σήμερα, γύρω μας, παντού. Είσαι εσύ κι εγώ. Τα ανίκανα δουλάκια του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν όχι μόνο γη και ύδωρ σε κάθε πιθανό και απίθανο πολιορκητή, αλλά παίρνουν τηλέφωνο τους Μήδους και τους καλούν με χαμόγελα να μας επισκεφτούν , να κόψουν και αυτοί ένα κομμάτι πίτα.
Και η πίτα λιγοστεύει. Με τα ακροδάκτυλα, μας ρίχνουν ψίχουλα όταν έχουν χώσει και τα δυο τους χέρια όχι μόνο στις τσέπες μας, αλλά φοβάμαι ότι μας ψαχουλεύουν ξεδιάντροπα στο σώμα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας ρημάξουν και την ψυχή.
Οι λωτοφάγοι του Μαρξ πόσο εύκολα γραπώθηκαν από καρέκλες και προνόμια για να τις μοιράσουν στην παρέα τους. Μα πόσο θλιβερή παρέα, πόσο άθλιος εσμός. Όμως οφείλουμε να το παραδεχτούμε, σε τελική δεν κρύφτηκαν ποτέ. Δεν ήταν παρά οι αιώνιοι άχρηστοι, αυτοί οι ολίγιστοι ημιμαθείς κουλτουριάρηδες, οι αλληθωρίζοντες προς τη Δύση, μα τόσο μα τόσο αμαθείς. Θα έλεγα ότι στην τόση τους επικίνδυνη άγνοια, δεν είναι ορατό το παραμικρό σημείο οποιασδήποτε γνώσης κουλτούρας δυτικού τύπου. Δεν το καταλαβαίνουν ή αντίθετα καταλαβαίνουν ακριβώς όσα χρειάζονται για να γεμίζουν τις φρικτές τους κοιλιές, ότι και αυτοί είναι υπηρέτες, γκαρσόνια, σε ένα έθνος που κοντεύει ολόκληρο να μετατραπεί σε έθνος γκαρσονιών. Οι αποβολές της ΚΝΕ, οι προδότες του ΚΚΕ είναι τόσο μα τόσο κατάλληλοι για σταυρωτές μας. Και αυτό κάνουν με συνέπεια. Για αυτό θεωρώ λάθος να τους κατηγορούμε για ασυνέπεια. Για πόσα πράγματα θα ντρεπόταν ή θα φοβόταν να μη μας προδώσει ο τσ; (από τώρα θα τον γράφω μόνο έτσι και πολύ τού πέφτει)
Απάντηση για τίποτε. Τα δίνει όλα, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι πλήρως ανερμάτιστος. Δεν έχει και δεν έχουν ούτε ιερά ούτε όσια. Ούτε ιερά πατρίδας, ούτε όσια θρησκείας. Ούτε ιερά κουλτούρας, ούτε όσια παιδείας. Ούτε ιερά έθνους, ούτε όσια πολιτισμού. Ούτε ιερά Ευρώπης, ούτε όσια ανθρωπότητας. Όχι επιμένω είναι συνεπέστατοι όσο και οι πρώτοι κομμουνιστές στα 1920 που εξολόθρευαν ανερυθρίαστοι χιλιάδες άλλους επαναστάτες στην Κροστάνδη, καταδίκαζαν σε θάνατο εκατομμύρια αγρότες, άλλους τους τουφέκιζαν, άλλους τους εξόντωναν δια των τεχνητά δημιουργημένων λιμών, και που μόνο αυτό το μοντέλο με παραλλαγές υπηρέτησαν σε όλα τα χρόνια του φρικτού υπαρκτού σοσιαλισμού, που η Σιβηρία ποτέ δεν άδειασε, που τα ψυχιατρεία ποτέ δεν φιλοξένησαν συμπαθητικούς τρελούς αλλά εξαθλιωμένους αντίπαλους τού καθεστώτος. Και μοιάζουν αλήθεια μακρινά όλα αυτά; Με τόση δυστυχία σε όλα τα επίπεδα γύρω μου, δεν βλέπω να αλλάζουν οι άνθρωποι. Γιατί δεν είναι θέμα δήλωσης πίστης, αλλά βαθιάς εσωτερικής εργασίας. Μόνο αυτό μπορεί κάπου λίγο να σταματά τον άνθρωπο, όχι από τον κατήφορο της εκμετάλλευσης του συνανθρώπου του, αλλά από την επιβολή της μεγαλύτερης του μανίας, του μεγαλύτερου του πάθους, της άσκησης εξουσίας.
“Η καθαρή θεωρία, η βρομερή πράξη”. Κι ανάμεσα οι ζωές. Οι ζωές των νέων που γίνονται φτηνές, των γέρων που εξαθλιώνονται, των μεσηλίκων που δεν βλέπουν καμιά ουσιαστική προοπτική μπροστά τους. Συνεπείς λοιπόν αυτοί. Ξέρουν κάτι που στη χώρα μας μπορείς να παίζεις χωρίς καμιά συνέπεια εις βάρος τους αλλά με τρομερές ασθένειες σε βάρος τής κοινωνίας. Ολοκληρώνουν το έργο που ικανότατα όλες οι κυβερνήσεις μετά την θλιβερή μεταπολίτευση ξεκίνησαν, ειδικά το πρώτο ΠΑΣΟΚ ανήγαγε σε τέχνη, μα με τη σειρά της προσπάθησε να μην υστερεί και η ολίγιστη ΝΔ. Εξαχρειώνουν τη γλώσσα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στον καθημερινό ορυμαγδό των λαθών των άθλιων δελτίων ειδήσεων, στις γραμμές που γραπτά μεταφέρουν νέα στο κάτω μέρος τής οθόνης, τα λάθη δίνουν και παίρνουν αφού ποιος νοιάζεται πια για λέξεις. Μα τι σημασία έχουν οι οι γραφές όταν γύρω μας η γλώσσα έχει γίνει μια τσούλα που δε λέει, δεν κρύπτει, δε σημαίνει πια, αλλά μόνο εξυπηρετεί τη “βεβαία πτώση μας”. (Ελπίδα πάντα, έχω και ξέρω ότι η γλώσσα θα τους- μας εκδικηθεί, αν και πιο σωστό είναι να πω θα καταφέρει και αυτή και το έθνος να επιζήσουν (χρησιμοποιώ το έθνος σαν κάποιο σχήμα, δε βλέπω καλύτερη λέξη και τέλος πάντων σε αριστερούς δεν απολογούμαι).
Κάπου αλλού είχα χαρακτηρίσει τον τσ. Πρίγκιπα της μετριότητας. Θα ήταν σίγουρα κωμικό πρόσωπο αν δεν ήταν τόσο μα τόσο τραγικό για εμάς. Οδηγεί με σιγουριά, με χαρά, με μέθη, τη χώρα σε καταστροφή. Το να του επισημάνω πόσο τραγικός είναι στην διάσταση τής άγνοιας του είναι προφανώς πέρα από τις δυνατότητές του. Η οντολογική θεώρηση του τσ. είναι ακριβώς ανάλογη των γνώσεών του των ξένων γλωσσών. Και βλέπουμε λοιπόν τον αχρείο σαραντάρη να κυβερνά ή μάλλον, βλέπουμε τον αχρείο σαραντάρη μαζί με τη συμμορία του, να ρημάζουν τον τόπο.
Κάποτε μου έμοιαζε ο Σαμαράς επικίνδυνος και κακός, ο Βενιζέλος άθλιος και φρικτός, τα κόμματα τους διεφθαρμένα και καταστροφικά. Το Ποτάμι και οι διάφορες μορφές ΔΗΜΑΡ και σία συμπτώματα της παρατεταμένης ασθένειας του μικρού ασθενούς της Ευρώπης, ξεσπάσματα μιας κοινωνίας λυσσασμένης για κάτι που δεν είχε καλά σχηματισμένο μέσα της, ανώριμης, λάγνας, άγουρης, φθαρμένης, ξεφτισμένης, ψεύτικης. Μα πάντα γυρνούσες λίγο στον τόπο, συναντούσες έναν άνθρωπο, γυρνούσες λίγο σε κείμενα και ελπίδα χαρά και προσμονή άνθιζε, μερικές φορές σαν σεισμός, μερικές σαν σοκ καλό, μερικές σαν μια πνοή ανέμου που σου χάιδευε το πρόσωπο.
Έβλεπες στις ειδήσεις γελοίους οπορτουνιστές τύπου Παπαντωνίου και Μπακογιάννη κι έλεγες υπάρχουν, δεν μπορεί κι άλλοι Έλληνες. Τώρα καμιά φορά πετυχαίνω τον Λοβέρδο στην τηλεόραση και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα σαν να αντικρίζω μια παλιά μου αγάπη. Σκέφτηκα να βάλω στο εικονοστάσι φωτογραφία του σχωρεμένου του Κουτσόγιωργα και να κάνω τον σταυρό μου, σαν τον Μπαλούρδο στον Βελουχιώτη, μα αρκετά με τα αστεία. Άλλωστε με τους προαναφερθέντες ξεκίνησε το κακό. Αλλά αλήθεια, πρέπει να τολμούμε να πούμε ότι στο κακό υπάρχει το απείρως χειρότερο και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε τι διέξοδος υπάρχει για τη χώρα;
Καταρχάς κι εντελώς ρεαλιστικά ίσως το σκέτο κακό να είναι η επιλογή μας. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουμε από και για τους πολιτικούς. Αντιθέτως αυτοί έπρεπε να υπάρχουν από και για εμάς. Αλλά στο άθλιο αυτό σύστημα που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν τον Τσόρτσιλ δε βλέπω τίποτε καλύτερό του. Συνεπώς θα πρέπει να το λουστούμε. (Κι άλλη διευκρίνηση. Προς θεού δεν νοσταλγώ απολυταρχίες τύπου δικτατορίας. Αν και χειρότερη μορφή απολυταρχίας και κατάλυσης κάθε μορφής ελευθερίας και αυτοδιοίκησης για τη χώρα από αυτή που ζούμε την τελευταία επταετία ποτέ δε ζήσαμε ξανά).
Άλλο όμως τα πταίσματα και άλλο τα κακουργήματα. Αυτοί θα φύγουν, το ξέρω, το επιθυμώ και θα συμβεί. Η μόνη απορία μου είναι πόσο κακό ακόμα θα προλάβουν να κάνουν, πόση λάσπη ακόμα θα ρίξουν, πόση βρομιά ακόμα θα σκορπίσουν. Οι υπαρξιακά άχρηστοι φονιάδες τής ύπαρξής μας.
Οι μεταφυσικά ανυποψίαστοι, οι οντολογικά κενοί, οι υπαρξιακά μηδενιστές. Ναι, είναι συνεπείς στον εκμηδενισμό, αυτοί που μόνο μισούν, αυτά τα προβληματικά ανθρωπάρια που τόσο εύκολα γίνονται στελέχη τού δημοσίου, ειδικοί σύμβουλοι, ψοφοδεείς αξιωματούχοι. Ναι, είναι συνεπείς στην επιθυμία και στην καταστροφή τής χώρας. Τελειώνω.
Αντιγράφω από ένα δοκίμιο του Λορεντζάτου ΕΚΗΒΟΛΟΣ 1983.
“Στο γενικό ανθρώπινο πόνο της στιγμής, η σημασία του ποιητή περιορίζεται εξωτερικά, μικραίνει. Το 1936 ή 1937 ο Mandelstam προφητεύει το δικό του τέλος, καθώς βλέπει την ατελείωτη αλυσίδα των ζωντανών- είναι και ο ίδιος μαζί (και πραγματικά τον τουφέκισαν την επόμενη χρονιά)- να χάνονται στον ορίζοντα μέσα στη σιβηρική στέπα. Σε μια τέτοια κατάσταση τι γίνεται, αλήθεια, ο ποιητής; Μιλάει εδώ ο σπόρος που πεθαίνει για να ξαναβγεί στο φως καρπερότερες ώρες:

Σωροί τα κεφάλια των ανθρώπων τραβούν στην ερημιά
Εκεί μικραίνω, σβήνω -εμένα δε θα με προσέξουν πια,
Αλλά σε αγαπητά βιβλία που τα χαϊδεύουμε
Και τις ώρες που παίζουν τα παιδιά
Θ’ αναστηθώ απ’ τον τάφο μου να πω πως ο ήλιος λάμπει.

πηγή: https://www.facebook.com/stamatios.soufleris/posts/10206332161742506


Στο πάρα πολύ καλό ανωτέρω άρθρο του α. Σταμ. Δ. Σουφλέρη το σχόλιο μου και η δική μου θέση-απάντηση ήταν η πιο κάτω:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε είναι ούτε θέλει. Αυτό ως υπότιτλος ή ως απάντηση (του ερωτήματος) του τίτλου. Και φυσικά αφού «δεν είναι» συνεπαγωγικά δεν είναι και κομμουνιστικό τι.
Όχι, θα διαφωνήσω με τον αγαπητό φίλο Απ. Δεν είναι κομμουνιστές. Θα διαφωνήσω και με τον συγγραφέα. Δεν είναι και δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. Μπορεί να θήτευσαν στο ΚΚΕ ή την ΚΝΕ (λαμπρό παράδειγμα ο μελιστάλαχτος μαντηλάκιας κ. Κατρούγκαλος) αλλά δεν μπορεί να υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. ¨Η άλλως ειπείν: είναι τόσο κομμουνιστές (ή ήταν στο παρελθόν) τόσο όσο είναι χριστιανοί οι ιεροεξεταστές, οι μοναχοί που ζουν μόνιμα εκτός της μονής τους και εντός του κόσμου, οι παιδεραστές καθολικοί ιερείς κλπ.
Δεν γίνεσαι κάτι επειδή το δηλώνεις. Ούτε χριστιανός, ούτε κομμουνιστής, ούτε καν καπιταλιστής (στην τελευταία περίπτωση θα αρκούσε να το δηλώσουμε όλοι μας για να γλιτώσουμε από την καταραμένη φτώχια…).
Όχι δεν είναι κομμουνιστές, ούτε μαρξιστές, ούτε τροτσκιστές, ούτε, ούτε, ούτε.
Ή είναι όλα αυτά όσο είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας ο κριτικός και ο επιφυλλιδογράφος.
Στο συμπίλημα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μία αλήθεια στον αυτοπροσδιορισμό του. Χρησιμοποιούν ένα επίθετο ως ουσιαστικό ή έστω ως επίρρημα. Είναι αριστεροί, είναι η αριστερά. ¨
Όμως το επίθετο ότι και να του κάνεις θα παραμένει πάντα επίθετο. Δηλαδή κάτι ανεπαρκές για να μπορέσει να μιλήσει για την ουσία των πραγμάτων. Για σκεφτείτε: λέει κάτι από μόνη της η λέξη καλός ή κακός ή όμορφος; Ποιος είναι ο καλός, ποιός είναι κακός, ο άσχημος κλπ κλπ;
Είναι Αριστεροί: είναι δηλαδή απλά άνθρωποι που αποκτούν ταυτότητα από την αντίδραση τους σε κάτι ή σε κάποιον. Δηλαδή αποκτούν ταυτότητα εξ αντανακλάσεως, ετερόφωτα, σκεδάζοντας το φως. Είναι πολιτικές σκιές. Γυμνοί όσο και ο βασιλιάς του παραμυθιού με την αόρατη στολή του,. Μόνο που οι θεατές και συμμέτοχοι σε αυτή τη παρωδία έχουν χάσει την αλήθεια των παιδιών του παραμυθιού. Και δεν μπορούν να πουν: «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Και έτσι αυτή η καρναβαλική κατάσταση του ψεύδους και της αυταπάτης συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται όσο ο καθείς δεν γίνεται έστω και λίγο ειλικρινέστερος και τολμηρότερος. Τότε, αν μπορούσαμε να ξαναγίνουμε λίγο πιο αληθινοί, λίγο πιο απόλυτοι, σαν τα παιδιά πριν τα καταντήσουμε καταναλωτικά πλάσματα, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι θα καθάριζαν από τα μάτια μας οι τσίμπλες. Και βλέποντας καθαρά θα μπορούσαμε και καθαρότερα να σκεφτούμε και να πράξουμε.
Μόνο που ο λογικός άνθρωπος μπορεί δύσκολα να αισιοδοξεί για κάτι τέτοιο…

Προσθέτω δε τα ακόλουθα ως προς το τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ε λοιπόν! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει. Ο συνασπισμός αυτός της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν θέλει. Δεν έχει στην πραγματικότητα βούληση και δεν έχει ούτε και θέληση. Έχει πολλά μικρά θέλω. Χιλιάδες, όσα και οι οπαδοί, τα μέλη ή οι τυχάρπαστοι ψηφοφόροι του. Όμως αυτά δεν συγκροτούν τελικά μία κεντρική θέληση και βούληση. Δεν υπάρχει επιθυμία και στόχευση σε κεντρικό επίπεδο. Υπάρχει πληθώρα επιδιώξεων προσωπικών συμφερόντων. Και συγκρότηση αυτών γύρω από ένα κεντρικό σχήμα. Τίποτε άλλο.

Δεν υπάρχει όμως επιθυμία και στόχευση για την Ελλάδα και τον λαό της. Ούτε φυσικά πολιτικό κέντρο. Υπάρχει απίστευτος λεξικός βερμπαλισμός, λεξιλαγνεία και συνθηματολογία. Δεν υπάρχει όμως ουδεμία συσχέτιση με ουσία, στόχο, επιδίωξη. Μόνο προσπάθεια διατήρησης στην εξουσία και μεθόδευση για την μακροημέρευση της «πρώτης φοράς Αριστεράς» στο τιμόνι του δύστυχου καραβιού της χώρας.

Και αν τα προηγούμενα μοιάζουν υπερβολικά: σε τι πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να θέλει κιόλας; Στον σοσιαλισμό, στον κομμουνισμό, στην οικονομία της αγοράς, στην Ευρώπη; Ή μήπως πιστεύει στην Ελλάδα, το έθνος και το λαό, τη γλώσσα και την ιστορία, το παρελθόν και το μέλλον αυτού του ακρωτηρίου στο πιο πολύβουο τρίστρατο ανάμεσα Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής;

Written by dds2

Οκτώβριος 23, 2016 at 10:12 μμ

Ένας Σαλός Φύλακας στη σίκαλη

leave a comment »

Ένας Σαλός Φύλακας στη σίκαλη.

Τον Σαλό τον διάβασα μια μόνο φορά και μάλιστα σε ηλεκτρονική μορφή πριν 3-4 χρόνια. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Ο πατέρας μας ζούσε. Η κρίση είχε αρχίσει. Σίγουρα είχε γίνει η ανθρωποθυσία της Marfin. Με τον αδερφό μου και συγγραφέα του γενικά δεν μιλιόμασταν.

Όμως, με το που τέλειωσα το βιβλίο, μετά από λίγο τον πήρα τηλέφωνο. Και του είπα: «Δεν ξέρω αν θα γράψεις τίποτε άλλο ή άλλα σαν και αυτό στη ζωή σου, στο μέλλον. Ακόμη και μόνο αυτό όμως να είναι το έργο σου, με αυτό δικαιούσαι να ανήκεις στην πρώτη σειρά συγγραφέων. Στην πρώτη και όχι στην δεύτερη, που και αυτή έχει πολλές φορές να δείξει ανθρώπους σπουδαίους και ιδέες σημαντικές».

Από τότε δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο Σαλός γεννήθηκε και πλέον υπάρχει. Έχει τη δική του ζωή, διαφορετική από του συγγραφέα του. Αυθύπαρκτη, ταπεινή και μυστική. Σαλός και βιβλίο δεν μπόρεσαν να βρουν τον βαδισμό τους, δεν μπόρεσαν να ενταχθούν και να γίνουν γνωστοί και «επώνυμοι» μέσα σε αυτή την κοινωνία.

Τώρα πια ο πατέρας μας δεν ζει. Η κρίση συνεχίζεται. Και μαζί τα λόγια, λόγια, λόγια για το πως θα βγούμε από αυτή, πως τελειώνει, πως όλα σε λίγο θα πάρουν τον δρόμο της ανάπτυξης.

Και μόλις πριν λίγο τέλειωσα ένα βιβλίο, απλό και λιτό στην έκδοση, που χρόνια είχα δίπλα μου στις εκκρεμότητες για διάβασμα -μπορεί και να το είχα ξεκινήσει αλλά δεν το είχα «καταφέρει». «Ο φύλακας στη σίκαλη». Γραμμένο πριν από περίπου 66 χρόνια από έναν κατά το ήμισυ χριστιανό, κατά το ήμισυ εβραίο αμερικανό, τον Σάλιντζερ.

Με ήρωα απροσάρμοστο που τελικά τρελαίνεται και σε αυτό το βιβλίο. Νέος, πολύ νέος και μαθητής ακόμη, πλουσιόπαιδο και ομορφόπαιδο που μπορεί να τα έχει όλα αλλά τίποτε από αυτά δεν τον πείθει, τίποτε δεν τον γεμίζει, όλα τα βλέπει κάλπηκα και τους τυπάδες γύρω του κάλπηδες και συνεχώς νοιώθει πλάκωμα και στο τέλος μπαίνει σε μια κλινική, μήπως και συνέρθει, μήπως και μπορέσει να ενταχθεί στην κοινωνία. Να σπουδάσει, να πιάσει δουλειά, να παντρευτεί και να πάρει καλό αυτοκίνητο, να κάνει διακοπές και να πηγαίνει σε πάρτι, να βγάζει πολλά λεφτά, «να γίνει άνθρωπος».

Με το που έφτασα στις τελευταίες σελίδες του Φύλακα, μου κόλλησε στο μυαλό ο Σαλός. Άρχισαν να ενώνονται εντός μου αυτοί οι δύο απροσάρμοστοι, αυτοί οι δύο τρελοί. Με πάνω από μισό αιώνα διαφορά στην γραφή τους, ο ένας έλληνας και ο άλλος αμερικάνος, ο ένας ηλικιωμένος και ό άλλος πιτσιρικάς, έφηβος.

Στην πραγματικότητα μετά τον θάνατό του και μόνο από τις διηγήσεις άλλων γνωρίζουμε τον Σαλό. Και από λίγες γραμμές που είχε αφήσει ο ίδιος, κάτι κολλυβογράμματα ενός ντιπ για ντιπ αμόρφωτου παπά. Ο Φύλακας μας τα διηγείται ο ίδιος μέσα από το αναχωρητήριο της κλινικής που τον έχουν απομονώσει για να τον βοηθήσουν να ενταχθεί. Και αυτός γράφει όπως μιλάει και κυρίως όπως σκέφτεται, μάγκικα και πέρα από συμβατικότητες. Όμως αυτός είναι και μορφωμένος   και φαίνεται από διαβάσματά του κλπ. Μόνο που αυτά δεν τον γεμίζουν, δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής.

Χαμένοι λοιπόν και οι δύο. Και ο Σαλός και ο Φύλακας. Παλαβοί για δέσιμο.

Και οι συγγραφείς τους; Ο ένας είναι ακόμη νέος αρκετά, δεν ξέρουμε τι θα γίνει ή τι θα ακολουθήσει στη ζωή και στο έργο του. Ο άλλος έφυγε πριν λίγα χρόνια, πάνω από 90. Έχοντας ζήσει μια ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που το σπουδαίο αυτό βιβλίο του μπορούσε να του προσφέρει. Ούτε φωτογραφίες δεν έβγαζε. Και το κατοπινό του έργο -το συγγραφικό- ήταν, από όσο ξέρω, λίγο σε μέγεθος και δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τον Φύλακα στη σίκαλη ούτε στο ελάχιστο.

Πως γίνονται όλα αυτά; Πως μια κοινωνία σε τέλεια παρακμή και κατεβαίνοντας καθημερινά τα σκαλοπάτια της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γεννά ένα Σαλό; Και πως μια κοινωνία που θριαμβεύουσα μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο και αυξάνοντας καθημερινά σε πλούτο και ακόμη περισσότερο πλούτο και αγαθά γεννά μέσα στη ψυχή ενός εφήβου ως μόνη επιθυμία το να ήταν ένας απλός φύλακας σε ένα χωράφι με σίκαλη;

Και γιατί συνθήκη και των δύο δημιουργών είναι ένας ηθελημένος απομονωτισμός, μία εξορία και μία άρνηση κοινωνικότητας;

Δεν την ξέρω την απάντηση. Και δεν ξέρω και αν χρειάζεται να την ξέρω ή αν μπορώ να την ανακαλύψω. Δεν έχει και τόση σημασία αυτό.

Σημασία για εμένα έχει τούτο. Αυτοί οι δύο τύποι, αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί στην πρώτη ματιά άνθρωποι, ο φτωχός και ρακένδυτος τρελοπαπάς και ο όμορφος και αλήτικος νεαρός μπήκαν μέσα μου σαν ζωντανές υπάρξεις. Τους γνώρισα και τους πίστεψα σαν ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, αληθινούς ανθρώπους. Μόνο που τώρα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό και την θύμησή μου. Ποιοι από αυτούς που θυμάμαι και τους δίνω σημασία ήταν όντως αληθινοί; Ποιοι πατήσανε στο χώμα και ποιοι πατήσανε μόνο στο χαρτί;

Και τελικά ανακαλύπτω ότι μπορώ μέχρι και να αγαπάω ανθρώπους που άλλοι από αυτούς ήταν χωμάτινοι και άλλοι χάρτινοι.

Και τώρα τους βάζω να κάνουνε παρέα, τους μπερδεύω, μπορεί και να παίζω μαζί τους: ένας φύλακας στη σίκαλη που ήταν σαλός και ένας σαλός που θα μπορούσε πολύ καλά να γίνει φύλακας στη σίκαλη.

Και από κοντά, θέλετε το πιστεύετε θέλετε όχι, ένας δικός μου σύντροφος και φίλος που αλλιώς τον είχα όταν διάβαζα το πρώτο βιβλίο και αλλιώς τώρα που τέλειωσα το δεύτερο. Και θέλω να πιστεύω ότι θα μπορεί να κάνει καλή παρέα με αυτούς τους δυο…

Written by dds2

Οκτώβριος 8, 2016 at 10:00 πμ

προφανώς για το τώρα του τόπου και του είναι μας

leave a comment »

[ΔΔΣ: δεν σχολιάζω το παραμικρό. Θα ήθελα να ακούσω γνώμες… Φυσικά συμφωνώ, μπορεί και καθολικά. Ως προς τις κεντρικές ιδέες, την ουσία τους, τις μικρές λεπτομέρειες. Μπορεί και να χαίρομαι κάποια σημεία και εκφράσεις ιδιαίτερα.

Πλην όμως το δικό μου προσωπικό συμπέρασμα, σε αυτή την συγκυρία, για τον έμπονο συγγραφέα και αδερφό μου σε ετερον τι μπορεί να με οδηγήσει…]

του Σταμάτη Σουφλέρη

Α ΜΕΡΟΣ

Πόσα μπορούν να μας ενώνουν; Πολλά; Λίγα; Ένα, δύο; Μια ιδέα ναι, μια ιδεολογία ποτέ όλους. Η ιδέα μπορεί, μόνο αν έχει έρεισμα στους αιώνες και στην πραγματικότητα, έχει σμιλευτεί γερά, σε χαρτιά, κορμιά και τόπους. (Παράδοξο πρώτο και τραύμα της χώρας, εδώ και ενενήντα χρόνια, έχασε τη μόνη ιδέα που είχε σχηματίσει, τη Μεγάλη Ιδέα. Το να έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του είναι μόνο καταστροφικό, όπως φυσικά και το να εξαρτάται από δόσεις. Ούτε την απώλεια του ενός μισού μας, της μικράς Ασίας εσωτερικά ξεπεράσαμε, ούτε τον προηγούμενο διχασμό θεραπεύσαμε. Η χώρα ζει το σκόρπισμα, και το μεταμφιέζει τεχνηέντως, άλλοτε με λόγια, άλλοτε με πράξεις, άλλοτε γίνεται συμπαθητική ιδιαιτερότητα που καλύπτεται πίσω από εκλογές, άλλοτε βαθαίνει σε τραύματα θανατηφόρα, σε εμφύλιο και δικτατορίες, όχι μόνο τις πολιτικές, μα και τις καθημερινές προσωπικές του καθενός μας. Δεν είναι αυτές λιγότερες, γιατί αν δεν υπήρχαν αυτά τα τραύματα και αυτά τα πατήματα, οι άλλες δε θα έβρισκαν ποτέ έδαφος να πραγματοποιηθούν). Παράδειγμα γενικό. Ενώ είναι αδύνατον να βρούμε παγκόσμια επαρκή ορισμό της ελευθερίας, είναι αδύνατον να την αφαιρέσουμε από την ανθρώπινη ψυχή, νου και καρδιά. Άνθρωποι που με δυσκολία θα έγραφαν το όνομα τους ή θα έκαναν μια περιγραφή της ημέρας τους σε μια σελίδα, απολύτως ορθά θα είχαν σχέση μαζί της, θα την κατανοούσαν, θα την ένιωθαν, θα ζούσαν με αυτήν, θα πέθαιναν για αυτήν. Η θρησκεία μπορεί να ενώνει; Είτε αρέσει στον σημερινό κάτοικο αυτού του τόπου, είτε πιο συχνά όχι, η θρησκεία ενώνει επιτυχώς λαούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Φρίκη της Δημοκρατίας, του Σταμ. Δ. Σουφλέρη

leave a comment »

Η ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Χωρίζω τη μουσική σε δύο είδη: την κανονική και τη μουσική για τη Eurovision. Με δεδομένο λοιπόν ότι πριν δυο εβδομάδες είχαμε τη “Γιορτή της μουσικής” κατά την έκφραση των κλόουν του Θεάματος, σε πλήρη αναλογία είχαμε και τη γιορτή της δημοκρατίας για τις επόμενες δυο Κυριακές.
Την προηγούμενη αναρωτιόμουν πώς βρέθηκαν τόσοι ηλίθιοι και άθλιοι να γεμίσουν τα ψηφοδέλτια της βλακείας. Όχι όμως βρέθηκαν αλλά διαγκωνίζονταν για τις θέσεις της προδοσίας, της ανικανότητας και της ευτέλειας. Εχθές ότι αποτέλεσμα και αν έβγαινε θα ήταν θλιβερό, επικίνδυνο και καταστροφικό. Το μόνο λογικό θα ήταν ένα 15% για τη ΝΔ, ένα 3 για την Ελιά και ένα 20% για τον ΣΥΡΙΖΑ, μιλώ λογικά και όχι συναισθηματικά. Δεν έγινε τίποτε καλό. Αυτό που συνέβη δηλώνει μόνο ένα πράγμα. Με ανοιχτά τα μάτια, συμμετέχοντας στον όλεθρο, σπρώχνουμε όλοι μαζί για να ρίξουμε τη Χώρα στα βράχια. Γιατί βλέπετε η χώρα που γέννησε τον Λεωνίδα, γέννησε και τον Εφιάλτη. Και επειδή δεν υπάρχουν πια Λεωνίδες αλλά Leonidas, λογική είναι κάθε κατάληξη (κατά την ιατρική χρήση του όρου).
Είπε ο Σ.Λυγερός εχθές που βέβαια ανήκει στο σιχαμερό μόρφωμα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. “Το κόμμα του φόβου αντιπαρατέθηκε με της οργής”. Σωστό, και όπως κάθε σωστό των ημερών μας, βαθιά πικρό. Φυσικά κέρδισε ο φόβος. Και με μόνο φόβο ο άνθρωπος δεν ζει και το πιο ωραίο δεν προστατεύει το ψωμί του. Για να φας ψωμί σαν άνθρωπος και όχι ξεροκόμματα σαν γουρούνι πρέπει να είσαι ελεύθερος. Και όλοι όσοι γελοίοι και γελοία αγκομαχούν για τα σπιτάκια και τα αυτοκινητάκια, τα λεφτουδάκια και τις δουλίτσες, όλοι αυτοί και όλοι εμείς θα τα χάσουν- χάσουμε. Το κακό είναι ότι θα πέσουμε αλλά με σκυμμένα τα κεφάλια. Ποια είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τις χθεσινές εκλογές. Υποτονικότητα.
Μα αυτό δεν είναι πολιτισμός (άλλη μια άθλια έκφραση της εποχής είναι ο πολιτικός πολιτισμός την χρησιμοποιεί το γουρούνι ο Βενιζέλος συχνά). Αυτό είναι πλήρης και απόλυτη μωρία.
Δηλαδή η χώρα καίγεται, το σπίτι καίγεται, η δουλειά καίγεται και εσύ κάθεσαι και κοιτάς τι ρούχα φοράει ο πυροσβέστης. Βέβαια όταν αντικρίζω το πολιτικό προσωπικό, δηλαδή τους δοσίλογους επαγγελματίες δούλους που είναι σε κυβερνητικά και κομματικά πόστα απορώ που τα σύνορα δεν έχουν φτάσει μέχρι τα Καμμένα Βούρλα, οι μισθοί στα 200 Ε και στα χέρια μας δεν έχουμε μόνιμες αλυσίδες. Μα έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα γίνει και αυτό.
Οι άθλιοι έχουν όνομα. Είναι αυτοί. Οι ηλίθιοι επίσης, όλοι εμείς. Ακόμα νομίζω ότι το μόνο δίλημμα στη ζωή του ανθρώπου είναι το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Κάθε άλλο από τυχαίο είναι, ότι ξέπεσε σε εκείνο το σιχαμερό “ψωμί παιδεία ελευθερία”. Και τι πέτυχαν οι “νικητές” της γενιάς του Πολυτεχνείου;
Ούτε παιδεία πρωτίστως, ούτε ψωμί κακόμοιροι και φυσικά ούτε ελευθερία.
Ο λαός έχει ψοφήσει. Οι ιδεολογίες έστω και στραβές το ίδιο. Ούτε κομμουνιστές δεν υπάρχουν μια και η κατάντια του σύγχρονου ψαγμένου(μαλάκα) Έλληνα είναι να είναι αριστερός. Φυσικά δεν υπάρχουν ούτε χριστιανοί, ούτε δεξιοί. Και όσοι υπάρχουν βιώνουν μόνοι μοναξιά στη θλίψη της καθόδου.
Είναι τυχαίο ότι υπάρχουν έτοιμα ένα σωρό μορφώματα της αριστεράς, του περίφημου συνταγματικού τους τόξου προς εξυπηρέτηση πλήρως κι εντελώς των συμφερόντων των Βρυξελλών;
Ποτέ ξανά η χώρα δεν είχε χτυπηθεί τόσο πολύ και τόσο ύπουλα. Ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά το τέλος. Το χειρότερο είναι ότι αυτό το τέλος δεν θα έχει ούτε καν την περηφάνια μιας έκρηξης, αλλά του προορίζεται η κατάντια ενός σαπίσματος μέσα στον Ευρωπαϊκό σκουπιδότοπο.
Τελειώνουμε.

Δοκίμιο για τον Μετανεωτερικό υστεροευρωπαϊκό Ελληνισμό

leave a comment »

[ΔΔΣ: μια δημοσίευσή του εδώ . Υπάρχει και στο μπλογκ μου … . Κατά την γνώμη μου ένα από τα καλύτερα άρθρα-κείμενα που έχουν γραφεί γιαυτό τον καιρό. Το έχω ξαναπεί. Το έχω ξαναδημοσιεύσει. Και ναι:  ο συγγραφέας του είναι αδερφός μου (δυστυχώς και ευτυχώς) βιολογικά-πνευματικά-συναισθηματικά]

Σταμάτης Σουφλέρης

ΟΡΤΣΑ ΝΑ ΠΑΩ ΠΝΙΓΟΜΑΙ
ΚΥΜΑΤΑ ΔΕ ΓΛΥΤΩΝΩ
ΜΑ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ
ΠΑΛΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ
ΟΡΤΣΑΡΙΣΕ ΚΙ ΕΛΑ ΓΙΑΛΟ
ΠΟΥ ΧΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Προφανώς υπάρχουν άπειρα λόγια να πει κάποιος, ή απλά να βρίσει. Το καλό της Δημοκρατίας είναι η δυνατότητα να ακουστεί η φωνή του καθενός, η υποτιθέμενη ανάγκη και η ευκολία έκφρασης. Αλλά το ταυτόχρονο των φωνών, η άμετρη και υπερβολική πολυφωνία, παρουσιάζει παραφωνία και λήγει σε μια θλιβερή αφωνία. Φυσικά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οι εκπομπές είναι ρουτίνα, όπου κρετίνοι, άλλοι με το όνομα πολιτικοί, άλλοι καθηγητές και άλλοι δημοσιογράφοι, ταμπέλες κρεμασμένες στα στήθια τους όπως στα περίφημα συνέδρια της ανοησίας τους φωνάζουν, ωρύονται και μαλώνουν, μπροστά στις κάμερες προκειμένου να επιτύχουν το έργο τους που είναι η εκκωφαντική, δύστροπη, δύσμορφη, εξωτερική, κοινωνική ησυχία.. Στην πολυφωνία χάνεται η οποιαδήποτε δυνατότητα πραγματικής ακοής, από τον σαματά δεν περιμένεις να μάθεις, από τη φασαρία να μορφωθείς.

Στην ταινία του Κισλόφσκι Ου φονεύσεις, τον καταδικασμένο σε θάνατο φονιά τον αρπάζουν οι φύλακές του και τον πάνε σέρνοντας στην κρεμάλα. Σε όλη τη διαδρομή φωνάζουν, κάνουν φασαρία από φιλανθρωπία, προσπαθούν να του αποσπάσουν την προσοχή από τον άδικο θάνατο του. Γιατί κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος, εκτός από έναν.

ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ

Δε νομίζω ότι ο τοπικός εσμός των άθλιων αυτών υποκειμένων που λέγεται άρχουσα τάξη, όλο αυτό το αδηφάγο πολυπλόκαμο τέρας που ρουφάει το αίμα, τη δύναμη, τη ζωή από τη χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι κάνει άλλη φασαρία από αυτήν που σκοπό έχει  να θολώσει τα νερά, να συνεχίζει να διατηρεί τεχνητές πολώσεις που την ταλαιπωρούν-ίσως και εκατό χρόνια- να κάνει πάνω από όλα συνένοχους τους Έλληνες.

Οι ανεύθυνοι, οι κλέφτες και οι υποκριτές θέλουν να κάνουν κι εμάς κλέφτες, υποκριτές και συνυπεύθυνους, των δικών τους εγκλημάτων.

Με την αθωότητα παιδίσκης που ζούσε εσώκλειστη σε λύκειο καλογριών, βλέπουν την κατάντια που αυτοί έφεραν και ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο διακριτικά, χαριτωμένα, λίγο, πολύ λίγο, παίζοντας με τις ημερομηνίες και με αριθμούς, για αυτά που ξέρουμε όλοι. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή αν και τελικά αυτό το αρνούμαι, μα ακόμα και σε αυτές τις ημέρες δημοσιογράφοι και πολιτικοί είναι επί της ουσίας χαλαροί, και προσεκτικοί μην πειραχτούν παραπάνω μεταξύ τους, μην κατά λάθος πάνω στη κουβέντα βγει μια ακόμα αλήθεια, έστω ένα όνομα. ( κοινός τόπος ότι πολλοί αναφέρονται σε ονόματα, δυο, έξι δέκα, του ενός ή του άλλου, μα ποτέ δεν τα ξεστομίζουν την τελευταία στιγμή) .

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ

Πού βασίστηκε αυτός, ο αποκλειστικά φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης;

Σε μια εξέγερση φοιτητών; Από ότι θυμάμαι η χούντα δεν έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 73. Στο ξεπούλημα της μισής Κύπρου. Κι όμως υπήρχε μέχρι πρόσφατα η γιορτή της δημοκρατίας, αυτή που ήταν γιορτή της ντροπής.

(Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαστε πάντα ηλίθιοι, αλλά μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι.)

Πού χτίστηκε η περίφημη λοιπόν μεταπολίτευση; Απλό. Σε ένα γιγαντιαίο ψέμα, σε ένα έγκλημα, σε μια έκπτωση αξιών και ήταν φυσικό οι κύριοι εγκληματίες, οι αρχιλήσταρχοι να πετούν ξεροκόμματα σε όλους, μέχρι στα τσιράκια. Έτσι τον δικό μας εθνικό πλούτο, τη δική μας εργασία, την έκαναν ότι κατά καιρούς ήθελαν και εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι επειδή γλύφαμε από το κόκκαλο.

Έχοντας μελετήσει τις γελοίες και ποταπές επιστήμες τους μπορούσαν να ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να γυρίσουν το σκάφος. Έτσι η εξουσία τρέφει με συνείδηση τη βλακεία και η βλακεία με τη σειρά της, λειτουργεί ικανοποιητικά ως μαξιλάρι και προστασία της εξουσίας.

Όταν κάνουν τον τελευταίο ανθρωπάκο να αισθάνεται τύψεις γιατί λάδωσε τον προτελευταίο, το σύστημα λειτουργεί περίφημα.

ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Μα όμως το σύστημα δεν αποτελείται από Οιδίποδες. Οι άνθρωποι του συστήματος, ολόκληροι ένα ψέμα, είναι απολύτως αδύνατον να αναζητήσουν την αλήθεια, δεν θα την άντεχαν περισσότερο από ότι οι βρικόλακες που με το που πέφτει το φως πάνω τους λιώνουν και καίγονται. Οι βρικόλακες μοιάζει ότι κάνουν μεγάλη ζημιά δεν έχουν υπόσταση, είναι πλάσματα της φαντασίας.

Όταν ο άνθρωπος δεν πραγματώνει με την ίδια του την σάρκα την αλήθεια, όταν ολόκληρος δε γίνεται πύρινος από τη φωτιά που υπάρχει μέσα του, όταν κοιμάται σε έναν ύπνο αδίκου, δεν υπάρχει. Μπορεί μια μύγα να μας ενοχλεί, μια σφήκα να μας τσιμπάει, ένα κουνούπι να μας πίνει το αίμα, μα δεν είναι άνθρωποι, ούτε γράφουν ιστορία.

Πόσα κείμενα πολιτικών, τυπικά Ελλήνων, θα μείνουν στην ιστορία ή έστω έχουν μια άνω του μετρίου σημασία ή διάρκεια; Πόσες ρήσεις τους θα χρειαστούν οι επόμενες γενιές να απομνημονεύουν ή να μελετούν; Σε αυτό μας διευκολύνουν. Καμιά και τίποτε δε θα μείνει από αυτούς τους ανύπαρκτους.

ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ- Ο ΔΟΥΛΟΣ

Διαλέγω να αναφερθώ στο αισχρό υποκείμενο που φέρει το όνομα Σημίτης. Σε άρθρο του στην Καθημερινή (Άνοιξη του 2010) είχε τη γνωστή αμνησία και την αθώα αμεριμνησία να μη θυμάται τίποτε κακό ή πολύ βαρύ από την εποχή του, αυτός που μόνο υποκοριστικά θα συνοδεύουν την παρουσία του στην υποσημείωση που θα καταλαμβάνει στην ιστορία, ο άνθρωπος που είπε ναι σε όσα έπρεπε να πει όχι, και όχι σε όσα θα έπρεπε να είναι ναι.

Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι οι πέτρες δεν έχουν ψυχή, ότι ένα κομμάτι ξερά βράχια δεν έχει αντίκτυπο στη σημερινή κατάσταση. Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι το να τσαλακώνεται η έννοια του ανθρωπισμού ή της περηφάνιας δεν έχει συνέπεια ακόμη και στο ψωμί που θα φάμε.

Εκεί αποδεικνυόμαστε πολιτικά αφελείς και υπαρξιακά επικίνδυνοι.

ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ

Με ένα μυστήριο τρόπο, κάθε έκπτωση ηθικής τάξεως, κάθε “ευκολία”, κάθε υπακοή σε οικονομικά δεδομένα, τα λέγαμε κεκτημένα -η ανοησία μας δε φτάνει να κατανοήσει τη σημασία και την αδικία της λέξης κτήση- κάθε παραχώρηση του ψυχικού με αντάλλαγμα χειροπιαστά αντικείμενα της ευδαιμονίας μας, δεν είναι παρά γλίστρημα στον κατήφορο όπου ο άδειος χωρίς ψυχή και μυαλό σάκος χάνει και αυτό που αγωνιωδώς έτρεμε για τη διατήρησή του, το ίδιο του το κορμί.

Στην αηδιαστική κατ όνομα δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ένας μονόδρομος, όπου τα τελευταία προσχήματα ελευθερίας ποδοπατιούνται όχι με την απώλεια των χρημάτων, αλλά με την απώλεια του να σκεφτούμε ότι η ζωή δεν είναι οικονομικό μέγεθος, ότι η ύπαρξη δεν είναι μετρήσιμη ποσότητα, καθορίσιμη από μονάδες μέτρησης, ινστιτούτα ή οργανισμούς, ότι η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο και αποτέλεσμα ερευνών πανεπιστημίων, ανακοινώσεων τηλεοπτικών σταθμών.

Χτύπημα δεν είναι η απώλεια πέντε ευρώ, αλλά ο φόβος ότι η ζωή σου κρέμεται από αυτά.

Τραγικό δεν είναι να πιέζεσαι για να βγεις όπως λέει ο κόσμος στις ανάγκες του μήνα , αλλά το να νομίζεις ότι όλα μετριούνται με το χρήμα.

Αν είναι αλήθεια το τελευταίο, αν όλα μετριούνται με το χρήμα τότε είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά γιατί όλα τα άλλα μου φαίνονται σημαντικότερα, όχι με μια αφηρημένη έννοια μα με την αλήθεια των πράξεων και της ύπαρξης μας;

Μιλούμε για αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Δε νομίζω ότι ζητάω ευθύνες από ένα υπάλληλο νομαρχίας για το αν είναι καλή η ζωή μου. Το ίδιο το σύστημα έχει τη δικιά του ακάθεκτη δυναμική, την τεράστιας ποσότητας αδράνεια. Δε σταματά, δεν μπορεί να σταματήσει ακόμα και αν πάει στο γκρεμό.

ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ

Έχει υπόσταση μια τράπεζα; Έχει υπόσταση ένας οργανισμός; Υπάρχει ξέχωρα από τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν; Μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους, να πιέζουν λαούς, να καταλύουν χώρες; Η ρεαλιστική απάντηση μοιάζει ναι. Εξακολουθώ να πιστεύω όχι.

Η μορφή της κυβερνώσας μειονότητας εξελίχθηκε ακάθεκτα από την τάξη στο κόμμα και πέρα από αυτό στην ακολουθία οπαδών…. το δημοκρατικό χαρακτηριστικό της πολιτικής επιβάλλει τον σχηματισμό αντίθετων κομμάτων…. κατά βάθος υπάρχει μόνο ένα κόμμα, το κόμμα της αστικής τάξης, το φιλελεύθερο…. από το 1830 και εξής χρησιμοποιούνται αυτόματα οι λέξεις φιλελεύθερος και συντηρητικός στην λογική του περισσότερο ή λιγότερο και όχι σε ένα αυτό ή σε ένα εκείνο… η βούληση για δύναμη είναι ισχυρότερη από κάθε θεωρία.

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΩ

Διατυπώνουμε λοιπόν τώρα ένα απλοϊκό ερώτημα. Πώς οι άνθρωποι που πριν είκοσι χρόνια έκλεβαν, πριν δεκαπέντε κορόιδευαν, πριν δέκα υπεξαιρούσαν, πριν πέντε πλούτιζαν, πριν έξι μήνες ψευδόντουσαν ασυστόλως, μα που όλα τα χρόνια σε όσα πόστα ανέλαβαν δεν έπραξαν απολύτως τίποτε ορθό, πώς μπορούν αυτοί τώρα να διαχειριστούν μια κρίση;

Ή μήπως δεν υπάρχει κρίση;Ή μήπως δεν είναι του είδους που θέλουν να περάσουν;

Άνθρωποι εγνωσμένης βλακείας και απύθμενης ανοησίας, άκρατου εγωισμού και ακόρεστων μικροφιλοδοξιών δεν μπορούν να κυβερνούν χώρα, μόνο να τη λεηλατούν.

Οι ορδές των βάρβαρων δεν διακρίνονται από άλλη ικανότητα πλην της αρπακτικότητας. Ταλέντο επέδειξαν στο μέγεθος και στην έκταση της καταστροφής που έχουν πετύχει.

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Χτυπάνε τη γλώσσα, την προσβάλλουν, την εξευτελίζουν, τη διαλύουν, την αποσαθρώνουν κατά το μέγιστο δυνατό τους. Πέτυχαν ότι δεν είχε πετύχει κανείς πριν από αυτούς, τη μεγάλη διαστρέβλωση των λέξεων. Όταν οι λέξεις όμως καταρρέουν, οι συνειδήσεις είναι ήδη νεκρές.

Από τα “αθώα” γλωσσικά σοσιαλιστικά τερτίπια του 81, στη σημερινή εποχή των αληθινών ψεμάτων.

Οι δυνάμεις της πραγματικότητας συγκεντρώθηκαν και παραμέρισαν τους ονειροπόλους. Μόλις εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία, οι εκλογές σημαίνουν πια απλώς ότι οι μάζες βαθμολογούν τις επιμέρους οργανώσεις. Τέλος αφυπνίζεται μια αίσθηση ότι το γενικό δικαίωμα ψήφου δεν περιέχει κανένα πραγματικό δικαίωμα, ούτε καν επιλογής μεταξύ των κομμάτων, διότι αυτά τα κέντρα εξουσίας που αναπτύχθηκαν στη βάση του εκλογικού δικαιώματος ελέγχουν μέσω του χρήματος όλα τα πνευματικά μέσα του λόγου και της γραφής και έτσι καθοδηγούν τη γνώμη των ατόμων για τα κόμματα κατά βούληση, ενώ από την άλλη μεριά με τα αξιώματα που κατέχουν, την επιρροή που ασκούν και τους νόμους που θεσπίζουν καλλιεργούν ένα σώμα απόλυτων οπαδών το οποίο εξουδετερώνει όλους τους άλλους οδηγώντας σε μια εκλογική κόπωση που τελικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε στις μεγάλες κρίσεις ”.

Όργανο, μέσο και δούρειος ίππος της σημερινής κατάστασης δεν είναι τα πραγματικά μεγέθη της ανθρωπολογίας, της κοινωνίας ή έστω της οικονομίας αλλά οι δοτές κατευθύνσεις της μεγάλης αυτής μάστιγας που λέγεται ΜΜΕ.

Κάποτε οι άνθρωποι έδιναν την ζωή τους για την ελευθερία του τύπου μα σίγουρα τώρα πρέπει να κάνουμε έναν δύσκολο αγώνα ενάντια στις δυνάμεις και τις εξουσίες του κόσμου αυτού, έναν αγώνα για να ελευθερωθούμε από τον τύπο. Ποτέ σκλάβοι δεν είχαν πιο ισχυρές αλυσίδες, πιο φρικτά δεσμά, πιο τεράστιες παρωπίδες από ότι σήμερα, που νέες τεχνολογίες ήρθαν να συνεπικουρήσουν κάτι που ξεκίνησε εδώ και δύο αιώνες με τη δημιουργία των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν μεγαλύτερο βομβαρδισμό πληροφοριών και σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσης. Το βιβλίο έχει χτυπηθεί στη ρίζα του, οι περίφημοι ρυθμοί και η παροχή ευκολιών απαιτούν από τον άνθρωπο όχι σκέψη, αλλά αντίδραση, όχι εμβάθυνση αλλά αντανακλαστικό στην εντολή.

Δεν υπάρχει πιο φοβερή σάτιρα για την ελευθερία της σκέψης. Άλλοτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ελεύθερα, τώρα αυτό επιτρέπεται , αλλά πια δεν μπορούν…Ο τύπος μπορεί να καταδικάζει σε θάνατο κάθε αλήθεια μη μεταδίδοντας την στον κόσμο. Μια φοβερή λογοκρισία της σιωπής, τόσο πιο παντοδύναμη όσο η μάζα των δούλων, δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας τέτοιας αλήθειας…. την θέση της πυράς την παίρνει η μεγάλη σιωπή”.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ.

Πώς λοιπόν περιμένω σωτηρία από τον δήμιό μου; Πώς ελπίζω ότι ο βλάκας θα λύσει το δύσκολο πρόβλημα; Πώς ο διεφθαρμένος θα φυλάξει τα διαμάντια και ο φαύλος την ωραιότητα; Πώς ο γυναικωτός θα φερθεί σαν άντρας και ο κούφιος θα γεμίσει; Μπορεί ο πυγμαίος στο σώμα, στη ψυχή και στο μυαλό να τολμήσει να σηκώσει ανάστημα, να πει το ναι ναι και το όχι όχι; Πώς ο επαγγελματίας ψεύτης θα μάθει στην αλήθεια και ο υποκριτής στη ντομπροσύνη;

ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνο θλιβεροί. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους γιατί δεν τον γνωρίζουν. Ξέρουν μόνο να πουλούν και να αγοράζουν, τίποτε παραπάνω. Ξέρουν τη Σημασία της Ελλάδας; Αστεία πράγματα. Μπορούν να χειριστούν τα θέματα και τα προβλήματα; Προφανώς ταιριάζει η παροιμία δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.

ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ

Κανένας άνθρωπος της εξουσίας δεν είναι άνθρωπος της ουσίας, γιατί όταν εκλέγεις την εξουσία σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από την ουσία. ( εξουσία = άσκηση αρχής, κυβέρνηση, άδεια, δικαιοδοσία, προνόμιο, κυριαρχία, αφθονία, αλαζονεία, υπερβολικός πλούτος, επιδεικτική εμφάνιση).

Άρα εξ ορισμού ο άνθρωπος είναι ον αντιεξουσιαστικό.  Μόνο η έκπτωσή του τον καταντά εξουσιομανές δίποδο.

Με τις λέξεις μας σκλαβώνουν, με τις λέξεις θα ελευθερωθούμε.

Κατάσταση, διάσταση, αντίσταση, υπόσταση, επανάσταση, ανάσταση.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Υ.Γ.    Οι τίτλοι είναι από τα Κατά Σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού.

Τα αποσπάσματα από την Παρακμή της Δύσης του Ο. Σπένγκλερ.

Το πρώτο είναι παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο. Γράφτηκε σε μια πρώτη μορφή στις αρχές Μαΐου το 2010 και το δημοσίευσα στο facebook  το πρωί στις 5, πριν γίνει ο τριπλός φόνος.

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη……..

πηγή: Aντίφωνο