περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘πόλις

το απαγορευμένο δοκιμαστικό τρίπτυχο της ΔΑΧ

leave a comment »

Δεν ξέρω γιατί αλλά το πιο κάτω τρίπτυχο, που είχε κυκλοφορήσει σε δοκιμαστική μορφή, δεν θέλησαν να δημοσιευθεί έστω και με την ένδειξη ότι ήταν «δοκίμιο», στο ιστολόγιο Δημοτική Αγορά Χαλκίδας

Μετά από όσα έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου για την πορεία της υπόθεσης της αναπαλαίωσς, ανακαίνισης, επανάχρησης, διατήρησης κλπ κλπ της ΔΑΧ δεν θεωρώ ότι δεσμεύομαι να μην το δημοσιεύσω. Από την Ομάδα (ΟΠΠΟΔΕΔΑΧ)  έχω προ πολλού αποχωρήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παρακολουθώ και ότι δεν έχω γνώμη και άποψη.

Επισημαίνω ότι η μη δημοσίευση του πιο κάτω έγινε σχεδόν κατά διαταγήν. Όπως επίσης ότι η διαγραφή κάποιων μελών της Ομάδας  έγινε χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση και διαδικασία. Και ότι πρωτεργάτες της Ομάδας παρουσίασαν στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό του Δήμου Χαλκιδέων προτάσεις που απείχαν από πολύ έως και προκλητικά πολύ από τους στόχους της Ομάδας περί διατήρησης της ΔΑΧ ως μνημείου…

soufl_0001

soufl_0002

Advertisements

Written by dds2

Οκτώβριος 2, 2017 at 9:13 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

with one comment

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

αριστερά η πρόταση του ΕΜΠ, δεξιά του επενδυτικού σχήματος (συμφερόντων Λάτση)

Φυλλάδιο -Ελληνικό

 

Written by dds2

Μαρτίου 6, 2017 at 8:46 μμ

leave a comment »

Τάξη και αταξία στην πόλη

15 Μάρτιος, 2016, πηγή: http://www.greekarchitects.gr/gr…id10770

Ξεκινώντας από την έννοια της πόλης ως κοινωνικού φαινομένου που χαρακτηρίζεται από τις καταστάσεις του κοινωνικού σχηματισμού στον οποίο ανήκει, όπως «κοινωνικό σύστημα σε ακμή» ή «κοινωνικό σύστημα σε αποσύνθεση», διακρίνουμε και στην πόλη παράλληλες καταστάσεις.

Του Γεωργίου Μ.Σαρηγιάννη

Η πόλη στον χώρο, έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο το οποίο μετασχηματίζεται από εποχή σε εποχή, από την άλλη μεριά η πόλη μπορεί να ξεκινήσει από την αρχή βάσει σχεδίου ή να αναπτυχθεί «ελεύθερα» μέσα στον χρόνο, ως σχέδιο φυσικής ανάπτυξης. Όμως, ακόμη και όταν το σχέδιο της πόλης είναι «φυσικής ανάπτυξης» μπορεί σε συγκεκριμένες εποχές να έχει εσωτερική λογική και εσωτερική συνοχή, ενώ αντίστροφα, σχεδιασμένες πόλεις σε άλλες συγκεκριμένες εποχές μπορεί να θεωρηθούν ως τελούσες εν αταξία, σχεδίου και εσωτερικής δομής.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν σε καμμία περίπτωση απλά «μορφολογικές διαπιστώσεις», αλλά είναι εκφράσεις της ίδιας της εσωτερικής λογικής και δομής της κάθε πόλης, είναι αυτό που ανάγκαζε τον Δεσποτόπουλο να ονομάζει ορισμένες πόλεις παρακμής «μη πόλεις» ή «πολεοειδείς σχηματισμούς», δίνοντας με τους όρους αυτούς στην έννοια της «πόλης» βαρύτερο και φιλοσοφικότερο ορισμό και έννοια, όπου η πόλη αποτελεί ή οφείλει να αποτελεί (για να διεκδικεί τον τίτλο της «πόλης») ένα συνεκτικό και οργανωμένο κοινωνικό μόρφωμα με συλλογικούς κανόνες διαβίωσης και λειτουργίας, κοινούς στόχους και ιδανικά του συνόλου των κατοίκων της, των «πολιτών» οι οποίοι δημιουργούν «πολιτεία» (=πολίτευμα) και «πολιτισμό». Και ο Δεσποτόπουλος δεν είναι τυχαίο ότι για κανονικές πόλεις αναφέρεται στις αρχαίες ελληνικές πόλεις των κλασικών χρόνων ή στις πρώϊμες μεσαιωνικές πόλεις (Βυζαντίου, Δύσης και Ισλάμ).

Η ιστορική πορεία από την «πόλη» στην «μη πόλη» ακολουθεί την πορεία των κοινωνικών σχηματισμών, και φυσικά είναι και αντίστροφη, μπορεί δηλαδή να μεταβαίνει μια μη πόλη σε πόλη, όταν αλλάξει ο κοινωνικός σχηματισμός και τεθεί ξανά το νέο κοινωνικό σύστημα σε ανοδική πορεία. Εχομε δηλαδή εντελώς σχηματικά, πορεία από την πόλη στην μη πόλη (από την Τάξη στην Αταξία) από τα αρχαία κλασικά χρόνια στην ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, ή από την πόλη του νεοκλασικισμού στην σύγχρονη πόλη, αλλά και αντίστροφα, από την «Αταξία» στην «Τάξη» από την ρωμαϊκή πόλη στην βυζαντινή ή την γοτθική ή από την Απολυταρχία και την Αναγέννηση στην νεοκλασική πόλη του πρώϊμου σύγχρονου συστήματος.

Είναι προφανές, αλλά για αποφυγή παρερμηνειών, τονίζεται από τώρα, ότι ακόμη και στις ακμάζουσες πόλεις υπάρχουν αντιθετικά προβλήματα, όπως στην περίλαμπρη νεοκλασική πόλη του 19ου αιώνα συνυπήρχαν τα slums των εργατικών συνοικιών (και το αυτό συνέβαινε και στο Βυζάντιο και στο Ισλάμ και στην Δύση) αλλά αυτό είναι μια άλλη πτυχή του θέματος «Πόλη και Κοινωνία».

Πόλεις με σχέδιο και πόλεις χωρίς σχεδιασμό.
Από την αυγή της Ιστορίας οι πόλεις υπήρχαν και με φυσική ανάπτυξη και με σχέδιο, οι πρώτες ήταν εκείνες που από μικρές συσσωματώσεις κατοίκων εξελίσσονταν βραδέως σε πόλεις και οι δεύτερες, εκείνες που ιδρύονταν από κάποιον οικιστή για διάφορους λόγους (πολιτικούς, παραγωγικούς, αποικισμού κ.α).

ολόκληρο στο: http://www.greekarchitects.gr/gr/…7-id10770

Written by dds2

Μαρτίου 22, 2016 at 1:17 μμ

Επισκευές και Ενισχύσεις Κατασκευών (από το Παν/μιο Πατρών)

leave a comment »

Written by dds2

Φεβρουαρίου 9, 2016 at 1:53 μμ

μελέτη για το βιβλίο του Α. Κωνσταντινίδη: «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια»

leave a comment »

Τα παλιά Αθηναϊκά σπίτια, 13 Νοέμβριος, 2015, από το www.greekarchitects.gr

Η αξία μελέτης της παράδοσης κατά τον Άρη Κωνσταντινίδη μέσα από το βιβλίο του «Τα παλιά Αθηναϊκά σπίτια». (ερευνητική εργασία)

Φοιτητές : Ιωακειμίδου Σαββίνα, Παπαγγελοπούλου Καλλιόπη
Επιβλέπων καθηγ, : Παπαϊωάννου Τάσης, Ε.Μ.Π, Ημερομηνία παρουσίασης : 10 Μαρτίου 2015

Η πρώτη μας επαφή με το βιβλίο του Άρη Κωνσταντινίδη «Τα παλιά Αθηναϊκά σπίτια» ήταν στο τέταρτο εξάμηνο των σπουδών μας, όπου κληθήκαμε για πρώτη φορά να σχεδιάσουμε ένα συγκρότημα κατοικιών. Το βιβλίο αυτό μας βοήθησε και στο υπόλοιπο των σπουδών μας, ανατρέχοντας κάθε τόσο σε αυτό για να θυμηθούμε τις απλές σχεδιαστικές κινήσεις που μπορούν να δημιουργήσουν ένα βιώσιμο και όμορφο χώρο. Δε μπορούσαμε να κατανοήσουμε πλήρως τι ήταν αυτό που μας έλκυε στις εικόνες των παλιών αθηναϊκών σπιτιών. Μας μάγευε ο λόγος του Άρη Κωνσταντινίδη για την Αρχιτεκτονική και γοητευόμασταν από τις ιδέες του για την κατοικία, ενώ παράλληλα βρίσκαμε μια έλξη στη κατασκευή, στην απλότητα και στη λειτουργικότητα της μορφής του λαϊκού αθηναϊκού σπιτιού, που έλειπε από τα δικά μας βιώματα.

Η ανάγνωση και η επιστροφή στο βιβλίο αυτό γινόταν με ρομαντική διάθεση κάθε φορά και έμενε στην εικόνα των μορφών, δίχως να αντιληφθούμε την «ουσία» της Αρχιτεκτονικής αυτής, που απασχολούσε τόσο πολύ και τον ίδιο τον Άρη Κωνσταντινίδη. Για τον λόγο αυτό, επιλέξαμε να επιστρέψουμε στο βιβλίο για μία ακόμα φορά, μελετώντας το ξανά με μία πιο ώριμη ίσως ματιά. Αυτή τη φορά προσπαθήσαμε να μην παραμείνουμε στις μορφές, αλλά να εμβαθύνουμε περισσότερο και να αντιληφθούμε τι ήταν αυτό που τον ώθησε να μελετήσει τα παλιά λαϊκά αθηναϊκά σπίτια, μια μελέτη που τον βοήθησε στην αντίληψή του περί Αρχιτεκτονικής.

Στην προσπάθειά μας αυτή βρεθήκαμε αντιμέτωπες με έννοιες όπως η «αλήθεια,» η «ελληνικότητα», η «παράδοση», η «ειλικρίνεια», που ξεπερνούσαν τη μελέτη μας πάνω στον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη και το βιβλίο του «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια». Πιάνοντας το νήμα της ιστορίας από τον αρχιτέκτονα αυτόν, φτάσαμε πίσω στην ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, όπου συναντήσαμε την ιδέα της ελληνικότητας ως ιδέα διαφοροποίησης από την οθωμανική αυτοκρατορία και ταυτόχρονα ενοποίησης των κατοίκων του νεοσύστατου τότε, ελληνικού κράτους. Ξεκινώντας από εκεί, ανακαλύψαμε πώς οι μεταλλάξεις της έννοιας της «ελληνικότητας» οδήγησαν στη μελέτη της παράδοσης και της λαογραφίας και πώς τελικά μέσα από φιλοσοφικά ρεύματα, όπως αυτό της «επιστροφής στις ρίζες», έφτασε ο Άρης Κωνσταντινίδης να μιλά για Ελληνική Αρχιτεκτονική, την Αλήθεια και την Ειλικρίνεια και να έχει σαφή περιεχόμενα στις έννοιες αυές.

Η έρευνα αυτή ανοιγόταν σε πολλά πεδία και γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι οι ιδέες του Άρη Κωνσταντινίδη αποτελούσαν ένα κομμάτι μίας μεγαλύτερης φιλοσοφικής αναζήτησης που ξεπερνά τα όρια της αρχιτεκτονικής και επαφίεται στον τομέα της πολιτικής, της γλωσσολογίας, της λαογραφίας και της κοινωνιολογίας. Έχοντας αποφασίσει ότι το θέμα της δικής μας έρευνας θα στηριζόταν στο βιβλίο «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια» ως μέρος της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής εστιάσαμε στα στοιχεία της παράδοσης και της κατοικίας και προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε τη λογική σχέση, που για τον Άρη Κωνσταντινίδη δημιουργεί την πραγματική αρχιτεκτονική. Το τοπίο και το κλίμα μαζί με τους ανθρώπους που έχουν μεταξύ τους δεσμούς αλληλεγγύης θα δημιουργήσουν την αρχιτεκτονική που θα καλύπτει πιο αποδοτικά και ταπεινά τις ανάγκες τους.

Η παραπάνω σχέση είναι αυτό που θεωρήσαμε ότι τον γοήτευε, όχι μόνο στα λαϊκά σπίτι της Αθήνας, αλλά και της λαϊκής αρχιτεκτονικής γενικότερα. Για να παρουσιάσουμε όμως, πώς τα παλιά αθηναϊκά σπίτια που μελετά ο Άρης Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του καλύπτουν τους παράγοντες που θέτει ο ίδιος, θα χρειαστεί προηγουμένως να αναλύσουμε τις ιδέες του Άρη Κωνσταντινίδη περί τόπου, τοπίου, κλίματος, λαού, μιμητισμού αρχιτεκτονικών στοιχείων κ.α. και γιατί αυτές είναι τόσο σημαντικές στην θεωρία του Άρη Κωνσταντινίδη.

Δείτε την εργασία σε pdf (65 σελ.) ΕΔΩ ή στο ακόλουθο flipbook

πηγή: http://www.greekarchitects.gr/gr…1-id10550

Written by dds2

Ιανουαρίου 12, 2016 at 11:47 μμ

για τα έργα στο Δικαστικό Μέγαρο Χαλκίδος και την ευαισθησία των παροικούντων

leave a comment »

(επιστολή μου προς τοπικό τύπο, 6/6/15 )

Καιρό τώρα δεν με αφήνει να ησυχάσω και μου προκαλεί βαθύτατη ενόχληση κατι που συμβαίνει στο κέντρο της πόλης, στο σημείο από το οποίο περνάει με τα πόδια ή αυτοκίνητο κάθε μέρα ο περισσότερος κόσμος. Και η κατάσταση αυτή μακροημερεύει και παραμένει το ίδιο άσχημη πολλούς μήνες τώρα και το πιθανότερο θα μείνει έτσι μέχρι τέλους: δηλαδή μέχρι που θα τελειώσει αυτό που γίνεται (θα έχει τελειώσει βέβαια με τον λάθος τρόπο, αλλά τι να κάνουμε …). Ή θα τελειώσει με τρόπο ιδιαίτερα δυσάρεστο, μπορεί και τραγικό αν κάποιο ατύχημα διακόψει την καλή τύχη όλων μας.

Σε τι αναφέρομαι; Μα στα έργα του χώρου που γίνονται στο κέντρο της πόλης, ιδίως στον χώρο που περιβάλλει το δικαστικό μέγαρο Χαλκίδος. Τα έργα αυτά γίνονται χωρίς καμία ουσιαστική και πραγματική πρόνοια για ασφάλεια και ρύθμιση της μετακίνησης και κυκλοφορίας πεζών και οχημάτων. Υπάρχει ένα πράσινο πανί στερεωμένο πάνω σε μπετόβεργες, μπηγμένες στην άσφαλτο. Σχεδόν κανένα σήμα ρύθμιστικό, σχεδόν καμία πινακίδα προειδοποιητική. Σε πολλά σημεία πέριξ του χώρου απολύτως τίποτε. Οι πολίτες και τα οχήματα στριμώχνονται στο τμήμα της Βενιζέλου ενώπιον των δικαστηρίων. Κανονικά η στάθμευση των αυτοκινήτων εκεί είναι απαγορευμένη. Όμως ποιος θα φροντίσει και ποιος θα εφαρμόσει αυτή την απαγόρευση;

Πρακτικά κάθε μέρα ο μισός ΚΟΚ παραβιάζεται δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές ενώπιον των δικαστηρίων της Χαλκίδας. Το χειρότερο όμως είναι ο συνεχής κίνδυνος που διατρέχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα στο δικαστικό μέγαρο είτε γιατί έχουν κάποια υπόθεση τους εκεί, είτε γιατί εργάζονται εκει, ως υπάλληλοι, δικαστές και εισαγγελείς, δικηγόροι κπα. Για να φθάσουν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην κεντρική έισοδο πρέπει να περπατήσουν στο μέσο του οδοστρώματος επί της οδού Βενιζέλου, δίπλα στα παρανόμως σταθμευμένα αυτοκίνητα, να κινδυνεύσουν από τα διερχόμενα οχήματα που όταν είναι μεγάλα (πχ λεωφορεία) δεν αφήνουν χώρο και μπορεί να βρεθεί κάποιος παγιδευμένος ανάμεσα στα οχήματα, στο μέσο του δρόμου. Μητέρες με παιδιά και με καρότσια, ηλικιωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, μισό χρόνο τώρα για να φθάσουν στο δικαστήριο πρεπει να δυσκολευθούν, να ταλαιπωρηθούν, να διακινδυνεύσυν.

Αυτά που εντυπωσιάζουν και κάνουν χειρότερη την κατάσταση αυτή είναι το εξης γεγονότα:

α) Όλα αυτά γίνονται για την βελτίωση της ζωής στην πόλη. Όμως είναι δικαιολογημένο να κάνουμε κάτι για καλό με κακό τρόπο; Είναι τόσο δύσκολο να λάβουμε μέτρα πρόνοιας και ασφαλείας; Να προβλέψουμε για την ασφαλή μετακίνηση των πεζών; Να εφαρμόσουμε την απογόρευση στάθμευσης αυτοκινήτων σε ένα σημείο που όχι μόνο απαγορεύεται αλλά που καλά – καλά δεν χωράνε;

β) Είναι δυνατόν όλες αυτές οι παραβιάσεις των ρυθμίσεων οδικής κυκλοφορίας (ΚΟΚ) αλλά και των πολεοδομικών ρυθμίσεων να γίνονται στο χώρο που είναι αφιερωμένος στην πόλη μας στην εφαρμογή των νόμων; Και ακριβώς εκεί να μην βρίσκουν πεδίο εφαρμογής νόμοι και κανόνες που αφορούν όλους μας ως πολίτες και χρήστες των δημόσιων χώρων της πόλης;

γ) Είναι δυνατόν και είναι σύμφωνο με τα προσδοκώμενα από τον μέσο πολίτη που ζει σε συνθήκες ευνομούμενης δημοκρατίας, να βλέπει ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην θεσμισμένη απονομή και εφαρμογή δικαιοσύνης (από αστυνομικούς και δικηγόρους έως εισαγγελείς και δικαστές) γνωρίζουν και υπόκεινται και όλοι αυτοί, σε αυτές τις ατασθαλείς συνθήκες και όμως να μην κάνουν τίποτε είτε ως επαγγελματίες, είτε ως πολίτες είτε ως απλοί κάτοικοι αυτής της πόλης;

δ) Και τέλος η νέα δημοτική αρχή που θέλει να μας προσφέρει έργα ανόπλασης και βελτίωσης της πόλης, αυτά να μας τα προσφέρει με τρόπο λανθασμένο, προβληματικό και ακόμη και επικίνδυνο;

Νομίζω ότι επιτέλους θα πρέπει να έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι στις λεπτομέρειες βρίσκονται οι διαφορές. Και ότι οι τρόποι μετρούνε πολύ, μα πάρα πολύ. Οι μέθοδοι έχουν την ίδια αξία με το αποτέλεσμα. Δεν είναι οι νόμοι και οι γραφές, δεν είναι τα μεγάλα έργα και οι μεγάλες κατασκευές που κάνουν την ζωή και τον τόπο μας πολιτισμένο. Είναι ο τρόπος του καθ’ ημέραν βίου μας, είναι η φροντίδα και η προσοχή, η επιμέλεια και η νοικοκυροσύνη που θα μας δώσουν αυτόν τον άλλο βίο πόυ τόση ανάγκη έχουμε όλοι μας.

Αναμένω και εύχομαι για κάποια ανταπόκριση στις απόψεις μου και για μια πιο φροντισμένη εικόνα του κέντρου της πολύπαθης πόλης μας.

[δημοσιεύθηκε στο http://www.eviaportal.gr/content.asp?ID=37172 υπό τον τίτλο:

«Πρακτικά κάθε μέρα ο μισός ΚΟΚ παραβιάζεται ενώπιον των δικαστηρίων της Χαλκίδας»]

Written by dds2

Ιουνίου 7, 2015 at 12:57 πμ

φωτογραφικές αναδημοσιεύσεις από το βιβλίο του Ι. Ροηλίδη

leave a comment »

Παρουσιάζονται τα κείμενα που αφορούν αποκλειστικά-κύρια την Χαλκίδα και όχι αυτά που είναι γενικότερου ενδιαφέροντος, τα οποία είναι περισσότερα και μάλλον και πιο ενδιαφέροντα. Ο ενδιαφερόμενος ας αγοράσει το βιβλίο. Άλλωστε είναι πιο ευχάριστο να διαβάζει κανείς σε βιβλίο…

Σελ. 37-39: «Η πόλη της Χαλκίδας και οι αναπτυξιακοί ρυθμοί της«, επιστολή, εφημ. Πανευβοϊκό Βήμα, 24.9.1987

Ροηλίδης1 Ροηλίδης2