περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘πολιτισμός

τα κτίρια του Τσίλερ

leave a comment »

άρθρο στο LIFO για τα κτίρια που έφτιαξε ο Τσίλερ:

Αυτά είναι τα ωραιότερα κτίρια του Ερνέστου Τσίλλερ

 

το Εθνικό Θέατρο

 

Έφερε πρώτος στην Ελλάδα τον τεχνητό εξαερισμό και την κεντρική θέρμανση. Μεταμόρφωσε την Αθήνα του 19ου αιώνα από χωριό σε ευρωπαϊκή πόλη, προσδίδοντάς της την αρχιτεκτονική ταυτότητα και αισθητική που η πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους χρειαζόταν, συνδέοντάς την με το αρχαίο παρελθόν της. Αντικατέστησε τα παντζούρια με ρολά στα μαγαζιά της Αθήνας και κόσμησε τα κτίρια του με χυτοσιδηρά κιγκλιδώματα με σχέδια εμπνευσμένα από τη μυθολογία. Ο Ερνέστος Τσίλερ είναι ο πρώτος αρχιτέκτονας που χρησιμοποίησε σιδηρά υποστυλώματα στην οικοδομή.

Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 24 ετών ώστε να επιβλέψει την ανέγερση της Ακαδημίας (σε σχέδια του Δανού εργοδότη του Θεόφιλου Χάνσεν), και πολύ γρήγορα κατάφερε να μπει στα αθηναϊκά σαλόνια και να γίνει ο αγαπημένος αρχιτέκτονας της αστικής τάξης. Με την υποστήριξή της, κατόρθωσε να δημιουργήσει έργα ανάλογης ποιότητας με εκείνα που χτίζονταν στην Βιέννη και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η εύνοια του βασιλέως και η ανάθεση σ΄ αυτόν της μελέτης των θερινών ανακτόρων στο Τατόι, στους Πεταλιούς και αργότερα του ανακτόρου του Διαδόχου προσελκύει όπως είναι φυσικό πλήθος μεγαλοαστών που του αναθέτουν τα μέγαρά τους ή τις εξοχικές τους επαύλεις.

Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1837 στο Oberloessnitz της Σαξωνίας. Το 1855 γίνεται δεκτός στην Βασιλική Σχολή της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης απ’ όπου αποφοιτά το 1858. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάζεται για ένα διάστημα στη Βιέννη στο γραφείο του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν. Η γνωριμία μαζί του θα καθορίσει την καριέρα του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1861, ο Τσίλλερ φθάνει στην Αθήνα ως εκπρόσωπος του Χάνσεν και αναλαμβάνει την επίβλεψη της κατασκευής της Ακαδημίας Αθηνών.

Πηγή: www.lifo.gr
όπου και φωτογραφίες 
Advertisements

Written by dds2

Δεκέμβριος 6, 2018 at 11:50 πμ

ΑΣΤΙΚΗ ΕΞΑΫΛΩΣΗ ΜΕ ΕΛΙΤ «ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ» του Αλκ. Κεφαλά

leave a comment »

[ΔΔΣ: άρθρο πράγματι καλό, δημοσιευμένο στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της 22/10/18, στο https://www.dimokratianews.gr/content/91801/astiki-exaylosi-me-elit-eleimosyni)

Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*

Ο καθηγητής Γκάι Στάντινγκ προσδιόρισε την προλεταριοποιημένη κοινωνική τάξη των «απασχολήσιμων», ανέργων και φτωχών ως «πρεκαριάτο». Η νέα τάξη αντικαθιστά σταδιακά την πάλαι ποτέ ισχυρή αστική τάξη, ενώ, σε αντίθεση με το παρελθόν, συμπεριλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες πληθυσμιακές μάζες με πανεπιστημιακή μόρφωση που και αυτές αμείβονται εντός των ορίων της εξαθλίωσης. Το πρεκαριάτο επιβιώνει όχι μέσω της εργασίας, αλλά κυρίως με τα επιδόματα και την «ελεημοσύνη» των ελίτ.

Ταυτόχρονα ζει μέσα στον φόβο και στην ανασφάλεια, και συνεπώς βρίσκεται διαρκώς σε συναισθηματική και πνευματική σύγχυση, ώστε είναι αδύνατο να αντιδράσει. Το πρεκαριάτο είναι το αποτέλεσμα της τομής δύο ιδεολογικών γεωμετρικών τόπων, αυτού της Αριστεράς με τον νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα σχηματοποιείται μέσω της ετερόκλητης συμμαχίας των.

Το πρώτο κοινό σημείο είναι η φανατική προσήλωση και των δύο πολιτικών τάσεων στην παγκοσμιοποίηση, και συνεπώς η εμμονή τους στη διάλυση του έθνους-κράτους, ενώ η δεύτερη κοινή δράση τους υλοποιείται με την πολιτική στήριξη στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, που εξαϋλώνουν την αστική τάξη μέσω της απογύμνωσής της από κάθε περιουσιακό στοιχείο.

Οι πρακτικές και των δύο πολιτικών σχηματισμών στοχεύουν στο να επαναφέρουν την κοινωνία στις φεουδαρχικές δομές. Συνεπώς οι αριστερές και οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου πολιτικού νομίσματος.

Στον αντίποδα των σκοτεινών δυνάμεων της Αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού τοποθετείται το παγκόσμιο εθνικιστικό κίνημα, αυτό που οι οικονομικές ελίτ αποκαλούν ειρωνικά λαϊκισμός, εθνικισμός ή άκρα Δεξιά.
Τα εθνικιστικά κινήματα ανά την υφήλιο αγωνίζονται να επαναφέρουν την πολιτική αρχή του έθνους-κράτους και συνεπώς επιχειρούν να σώσουν την αστική τάξη από τον αφανισμό, επειδή αναγκαία και ικανή συνθήκη για να λειτουργεί το έθνος-κράτος είναι η ύπαρξη ισχυρής αστικής τάξης, αφού μόνο αυτή παράγει πολιτική, ιδέες, αξίες, ηθική, πλούτο και πολιτισμό.

Η αστική τάξη συμβάλλει στην κατά το μάλλον ή ήττον δίκαιη κατανομή του πλούτου σε εθνικό επίπεδο μέσω των ιδεών, της κατοχής περιουσιακών στοιχείων που εξαλείφει τον φόβο και ενισχύει την ατομική και τη συλλογική αυτοπεποίθηση, καθώς και με την κατανομή και τη διάχυση της εργασίας που ανταμείβει τον εργαζόμενο αντί να τον φορολογεί χυδαία. Η ανίερη συμμαχία της Αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων επιχειρεί να διαλύσει την αστική τάξη και μέσω της μαζικής εγκατάστασης στον αστικό και τον κοινωνικό ιστό αλλοεθνών πληθυσμών με διαφορετική κουλτούρα, οι οποίοι όχι μόνο διαλύουν την αγορά εργασίας, αλλά και αδυνατούν να συμμετάσχουν στον πολιτισμό «της αγοράς, της βιβλιοθήκης και του θεάτρου», όπως αυτός διαμορφώθηκε εδώ και 2.000 χρόνια μέσα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που οι κλασικές σπουδές διαρκώς υποβιβάζονται στην Ελλάδα, μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς. Η εμβόλιμη εγκατάσταση ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων στον αστικό χώρο δημιουργεί επιπροσθέτως ένα ισχυρότατο πολιτιστικό σοκ στην αστική τάξη, που σήμερα πλέον, μετά τη μαζική εισβολή των επήλυδων, παρατηρεί αμήχανη τα σύμβολα της πάλαι ποτέ ισχύος και της ευημερίας της να εξαϋλώνονται.

Ο σκοπός των δυνάμεων του ερέβους είναι η δημιουργία μιας πνευματικά εξαθλιωμένης και αποχαυνωμένης «πρεκαριατικής» κοινωνίας, η οποία θα επιβιώνει αποκλειστικά από τα επιδόματα των ελίτ, ενώ ταυτόχρονα ο πολυεθνικός χαρακτήρας της νομοτελειακά θα αυξάνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και συνεπώς θα είναι αδύνατο να υπάρξουν μελλοντικές έξοδοι διαφυγής από την κόλαση του κοινωνικού γκέτο.

Τα αριστερά και τα νεοφιλελεύθερα πολιτικά κόμματα αποτελούν, λοιπόν, μια καλά αμειβόμενη γραφειοκρατική τάξη που σκοπό έχει να εξαφανίσει τους αστούς και τα σύμβολά τους, ώστε να μπορέσει ανενόχλητη να μεταβιβάσει τον πλούτο τους στις ολιγάριθμες οικονομικές ελίτ και τις τσέπες της.

Η αστική τάξη στην Ελλάδα έχει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να οδηγηθεί αδιαμαρτύρητα στα κρεματόρια της ανεργίας, της πρεκαριατοποίησης ή της μετανάστευσης μέσω της διαιώνισης στην εξουσία των ίδιων πολιτικών σχηματισμών.
Η δεύτερη επιλογή της είναι να αντιδράσει πολιτικά, έστω και την τελευταία στιγμή, φέρνοντας στην εξουσία έναν «Ελληνα Σαλβίνι», λύση όμως που είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη να υλοποιηθεί, επειδή, σε αντίθεση με την Ιταλία, η αστική τάξη στην Ελλάδα είναι ρηχή και μιμητική, ενώ στερείται παντελώς κουλτούρας, παράδοσης και πατίνας, και συνεπώς δεν διαθέτει ταξική συνείδηση, ώστε να απεξαρτηθεί από την πολιτική χυδαιότητα που την εξαϋλώνει.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΕΝΥΑ του Γυόμο Κενυάτα

leave a comment »

Μια μελέτη της αφρικανικής κοινωνίας (της Κένυα και της φυλής Γκικουγιού) γραμμένη στα χρόνια που αγωνιζόταν κατά της αποικιοκρατίας. Στο βιβλίο παρουσιάζονται όλα τα στοιχεία για την ζωή, τον πολιτισμό, την θρησκεία, την σεξουαλικότητα, την σχέση με την φύση κ.α. των «πρωτόγονων» (κατά την ιμπεριαλιστική δυτική αντίληψη) ιθαγενών. Ακόμη και η διαπραγμάτευση της περιτομής από τον συγγραφέα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο συγγραφέας έζησε και στην χώρα του και γνώρισε τον παραδοσιακό τρόπο ζωής αλλά και στην Αγγλία και εξοικιώθηκε με τον δυτικό τρόπο ζωής. Για τους αγώνες του κατά της αποικιοκρατίας (τα χρόνια που γινόταν και ο ηρωικός αγώνας των Κυπρίων για ένωση και οι Άγγλοι τους κρέμαγαν ή έκαιγαν ζωντανούς), ο Κενυάτα έκανε πολλά χρόνια φυλακή.

 

Κενυάτα3

το εξώφυλλο του βιβλίου και η κουβερτούρα

Συνοπτικά στοιχεία για την έκδοση: ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΕΝΥΑ. Συγγραφέας: Γυόμο Κενυάτα, Εκδόσεις: «ΜΟΡΦΩΣΗ», Αθήνα 1956.

Written by dds2

Αύγουστος 20, 2017 at 11:28 πμ

Διακήρυξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Αγγλίας για την Μοντέρνα Δουλεία

leave a comment »

Modern Slavery – A Joint Declaration

source: https://www.patriarchate.org/-/modern-slavery-a-joint-declaration

logo_en

  1. We, Bartholomew, Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch, and Justin, Archbishop of Canterbury and Primate of All England, co-sponsored a special international Forum on Modern Slavery titled “Sins Before Our Eyes” at the Phanar from February 6-7, 2017. The Forum, originally proposed during the official visit by the Ecumenical Patriarch to Lambeth Palace in November 2015, was a high-level gathering of distinguished scholars, practitioners and policymakers from around the world, invited to discuss the contemporary problem of human exploitation. The Forum also takes place within the context of 2017: The Year of the Sanctity of Childhood, as declared by the Ecumenical Patriarchate.
  2. For religious communities worldwide and for the global human-rights community, the protection of human dignity and fundamental human rights is of utmost importance. The role of the Church in the world is “to preach good news to the poor, to bind up the brokenhearted, to proclaim release to the captives and to set at liberty the oppressed.” (Isaiah 61.1, Luke 4.18) This was clearly articulated in the final Encyclical of the Holy and Great Council of the Orthodox Church (Crete, June 2016): “The Church lives not for herself. She offers herself for the whole of humanity in order to raise up and renew the world into a new heaven and a new earth.”
  3. We are convinced that there is an intimate and inseparable link between preserving God’s natural creation and protecting God’s image in every human being, especially those most vulnerable to the myriad forms of human exploitation that comprise the sin of modern slavery. The same arrogance and greed are to blame for the oppression and exploitation of innocent victims – most often children and women – of human trafficking, human smuggling, prostitution, the sale of human organs, indentured labor, and the many other dimensions of modern slavery. Each and every person bears the burden and pays the price for the fact that there are more people in slavery today than at any other time in history.
  4. In his keynote address, the Ecumenical Patriarch observed: “The Orthodox Church is often accused of neglecting the world for the sake of liturgical worship and spiritual life, turning primarily toward the Kingdom of God to come, disregarding challenges of the present. In fact, however, whatever the Church says, whatever the Church does, is done in the Name of God and for the sake of human dignity and the eternal destiny of the human being. It is impossible for the Church to close its eyes to evil, to be indifferent to the cry of the needy, oppressed and exploited. True Faith is a source of permanent struggle against the powers of inhumanity.” In his opening address, Archbishop Welby emphasized: “Slavery is all around us, but we are too blind to see it. It is in our hands, and yet we are too insensitive to touch it. The enslaved are next to us in the streets, but we are too ignorant to walk alongside them. It must not be relegated to a footnote in history. It is still a living reality in all of our communities, as I have seen from personal experience in the United Kingdom, not because we think it is acceptable, but because our sin lies in blindness and ignorance.”
  5. Therefore,
    1. We condemn all forms of human enslavement as the most heinous of sins, inasmuch as it violates the free will and the integrity of every human being created in the image of God.
    2. We commend the efforts of the international community and endorse the United Nations Protocol to Prevent, Suppress and Punish Trafficking in Persons, especially Women and Children.
    3. We pray that all victims of modern slavery may be liberated in order to rebuild their lives and that the perpetrators may be brought to justice.
    4. We repent for not doing nearly enough swiftly enough to curb the plague of modern slavery, acknowledging that our ignorance and indifference are the worst forms of tolerance and complicity. We are judged each day by what we refuse to see and fail to do for the most vulnerable among us.
    5. We appeal to local and national governments to pass and implement strict laws against modern slavery, with a budget and capability to ensure organizations are held to account for modern slavery in their supply chains, while also allocating resources and services for trafficking victims, who are exposed to and endangered by such injustice.
    6. We encourage our leaders to find appropriate and effective ways of prosecuting those involved in human trafficking, preventing all forms of modern slavery, and protecting its victims in our communities and promoting hope wherever people are exploited.
    7. We urge our faithful and communities – the members of the Orthodox Church and the Church of England – as well as all people of good will to become educated, raise awareness, and take action with regard to these tragedies of modern slavery, and to commit themselves to working and praying actively towards the eradication of this scourge against humanity.
    8. We commit to the establishment of a joint taskforce for modern slavery to bring forward timely recommendations as to how the Orthodox Church and the Church of England can collaborate in the battle against this cruel exploitation.

At the Phanar, February 7, 2017

✠ BARTHOLOMEW
Archbishop of Constantinople-New Rome
and Ecumenical Patriarch

✠ JUSTIN
Archbishop of Canterbury
and Primate of All England

 

previous on this site:

 

Written by dds2

Απρίλιος 11, 2017 at 11:42 πμ

Peter Singer

with one comment

www.utilitarianism.net/singer

The Animal Liberation Movement

Peter Singer

THE ANIMAL LIBERATION MOVEMENT: ITS PHILOSOPHY, ITS ACHIEVEMENTS, AND ITS FUTURE.

http://www.utilitarian.org/texts/alm.html

κάποιες αναφορές για τον P.S.

from the last link: «… In keeping with ethical principles that guided his thinking and writing from the 1970s, Singer devoted much of his time and effort (and a considerable portion of his income) to social and political causes, most notably animal rights but also famine and poverty relief, environmentalism, and reproductive rights (see also abortion). By the 1990s his intellectual leadership of the increasingly successful animal rights movement and his controversial stands on some bioethical issues had made him one of the world’s most widely recognized public intellectuals.

Singer’s work in applied ethics and his activism in politics were informed by his utilitarianism, the tradition in ethical philosophy that holds that actions are right or wrong depending on the extent to which they promote happiness or prevent pain. In an influential early article, “Famine, Affluence, and Morality” (1972), occasioned by the catastrophic cyclone in Bangladesh in 1971, he rejected the common prephilosophical assumption that physical proximity is a relevant factor in determining one’s moral obligations to others. Regarding the question of whether people in affluent countries have a greater obligation to help those near them than to contribute to famine relief in Bangladesh, he wrote: “It makes no moral difference whether the person I can help is a neighbor’s child ten yards from me or a Bengali whose name I shall never know, ten thousand miles away.” The only important question, according to Singer, is whether the evil that may be prevented by one’s contribution outweighs whatever inconvenience or hardship may be involved in contributing—and for the large majority of people in affluent societies, the answer is clearly yes. An interesting philosophical implication of Singer’s larger argument was that the traditional distinction between duty and charity—between actions that one is obliged to do and actions that it would be good to do even though one is not obliged to do them—was seriously weakened, if not completely undermined. On the utilitarian principles Singer plausibly applied to this case, any action becomes a duty if it will prevent more pain than it causes or cause more happiness than it prevents…»

Written by dds2

Μαρτίου 13, 2017 at 12:41 πμ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

with one comment

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

αριστερά η πρόταση του ΕΜΠ, δεξιά του επενδυτικού σχήματος (συμφερόντων Λάτση)

Φυλλάδιο -Ελληνικό

 

Written by dds2

Μαρτίου 6, 2017 at 8:46 μμ

Εκείνοι που επέζησαν – THOSE WHO SURVIVED (ντοκιμαντέρ)

leave a comment »

πηγή: http://thosewhosurvived.smallplanet.gr/173876935?autoplay=1

Written & Directed by Yorgos Avgeropoulos
2016, Greece, 33min

Available versions:
– Ελληνικά [33 λεπτά]
– English [33 min.]

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ – Ιστορίες Αξιοπρέπειας
Πολλοί από τους χιλιάδες πρόσφυγες οι οποίοι κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα, είναι θύματα βασανιστηρίων που ρισκάροντας τα πάντα, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τους διώκτες τους και να αναζητήσουν άσυλο στις πύλες της Ευρώπης – φρούριο. Είναι οι πιο ευάλωτοι απ’ τους ευάλωτους. Ο Μουράτ, ο Ζάν, και ο Αλί, αόρατοι μέσα στο πλήθος, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τώρα μια νέα περιπέτεια: Να πείσουν τις ελληνικές αρχές για την ιστορία τους έχοντας ως μόνη απόδειξη το λόγο και το σώμα τους, να στήσουν μια καινούργια ζωή από το μηδέν, και το σημαντικότερο, να επουλώσουν τις πληγές τους.

THOSE WHO SURVIVED – Stories of Dignity
Many of the thousands forced to follow the pathways of migration, are victims of torture. They are amongst the most vulnerable of vulnerable, tortured in their country in the most savage and unspeakable manner. They succeeded in fleeing from their persecutors, and risking everything, placed their lives in danger, yet again, to seek protection at the gates of fortress Europe. Murat, Jean and Ali, now rendered invisible in the crowds of the Greek capital, face a new adventure: to convince the authorities of their story with the sole proof of their word and body, to set up a new life from scratch, and most importantly, to heal their wounds.

Written by dds2

Φεβρουαρίου 23, 2017 at 11:06 μμ