περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘πετρέλαιο

Why I think oil and natural gas are indispensable for the foreseeable future

leave a comment »

from https://www.linkedin.com/pulse…….DUzTo1

I recently met with LinkedIn Executive Editor Dan Roth to talk about the current state of the oil and natural gas industry, which he noted has seen almost 70 bankruptcies this year, lower profits and a large number of layoffs. Dan wondered how Chevron could continue to attract employees – particularly millennials.

It’s a fair question – for those outside the oil and natural gas industry. Those of us in the industry know the products we develop are indispensable to the economies of the world. And so, even as we work our way through this low-price environment, we’re confident in the future.

During my 36 years with Chevron, oil prices have dropped 50 percent or more five times. In the most recent fall, oil went from a high of just over $115 a barrel to under $50 a barrel in just six months. When prices fall, industry pulls back on investment and scales back the workforce in line with activities. Ours is a long-term business, so we know that eventually supply and demand will come back into balance and prices will stabilize. The global economy depends on it.

The energy we produce enables light, heat, mobility, mechanized agriculture, modern communications, the health system that keeps us well, and the many electronic devices that keep us connected and entertained. It’s also the feedstock for everything from crayons to contact lenses, not to mention the basis of our roads and runways.

More than 50 percent of the world’s energy currently comes from oil and natural gas – and another nearly 30 percent from coal. {see Figure 1} Fossil fuels have enabled the greatest advancements in living standards over the last 150 years. They’re abundant; reliable; energy-dense; can be stored; provide multiple, high-value consumer products beyond power and fuel; and have a global infrastructure of refineries, pipelines, ships, and distribution systems that’s been more than a century in the making.

And yet, despite the depth and breadth of today’s energy market, there are still 1.2 billion people in the world without electricity and more than 2.7 billion people who still burn solid fuels, such as wood, crop residue and dung, to cook their food. Enabling affordable and reliable energy for these people, even as we maintain our modern lifestyles, is critical to global economic growth and stability.

Fossil fuels have enabled the greatest advancements in living standards over the last 150 years.

This will require more energy in the years ahead than we can possibly produce by renewable sources given today’s technology. Most forecasts call for global energy demand to rise by around one third or more by 2040 as populations grow, incomes rise and people all over the world strive for the standard of life we enjoy today. It’s clear that to meet those needs we’ll need all forms of energy – renewables, oil, natural gas, coal and nuclear.

Although the use of renewables will grow, under the International Energy Agency’s New Policies Scenario (with calculations based on current and projected emissions policies) we see oil and natural gas are forecast to account for 50 percent of global energy demand by 2040. Even in its 450 Scenario (which accounts for a greater reduction in emissions), oil and natural gas will still account for 44 percent, with coal providing an additional 16 percent.

Despite rapid growth in installed capacity, the share of total primary energy demand supplied by wind and solar generation is expected to still be about 3 percent in 2040. While that’s a big jump from the less than 1 percent of the energy supplied by these renewables today, those forecasts make clear that, without a game-changing energy technology breakthrough, renewables will be insufficient to independently provide enough affordable and reliable energy to meet the needs of the developed world while also raising the living standards of developing countries.

Bill Gates notes that energy is critical to lifting people out of poverty. “If I could have just one wish to help the poorest people, it would be to find a cheap, clean source of energy to power our world,’’ he said in his 2016 annual letter. “You might be wondering, `Aren’t people just trying to stay healthy and find enough to eat? Isn’t that important too?’ Yes, of course it is…But energy makes all those things easier. It means you can run hospitals, light up schools, and use tractors to grow more food.”

Gates predicts the world will uncover a clean-energy breakthrough within the next 15 years. Chevron supports continued research into early-stage technologies to find that breakthrough. And while this search is underway, the world will continue to need energy from the mix of sources that we have today. That doesn’t mean we won’t see efficiency and environmental improvements along the way. Industry, in partnership with governments and universities, has a good track record of advancing technology to make energy more efficient while addressing environmental priorities.

Since I was a kid, automotive tailpipe emissions have been reduced 98 percent, and electric vehicles have moved from an innovative idea into an integral – although still small – part of our nation’s roadways.

At the same time, the oil and natural gas industry has continued to find more resources and ways to recover more of them efficiently, economically and safely. In the past decade alone, we’ve used innovation and technology to transform the U.S. energy story from one of scarcity to one of abundance.

This can’t be done without always maintaining the right people in the right jobs at the right time. Even in today’s business environment, we’ve continued to hire, develop and train our employees. Demographics indicate a large retirement wave in the next 5-10 years, and we have to ensure we have the necessary talent in place to continue to advance our industry.

The energy sector has been, and will continue to be, transformed over a long sweep of time. But this transformation must be compatible with meeting our economic and environmental priorities, and that means oil and natural gas will remain critical. These fuels remain for the foreseeable future the foundation of the energy economy, keeping the world’s lights on, its factories running, and the transportation system moving. People want to work for us because our products make life better.

Advertisements

Written by dds2

Σεπτεμβρίου 2, 2016 at 8:50 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα, του Δημ. Μπάτση

leave a comment »

Το βιβλίο (κλασσικό σύγγραμμα πλέον) μπορεί να κατέβει/φορτωθεί από τα ακόλουθα: Σε μορφή pdf μπορείτε να το κατεβάσετε πατώντας εδώ (από το http://bluebig.wordpress.com/2013/12/22/%…84/).

ή από αυτό το ιστολόγιο ΕΔΩ: d.mpatsis.varia.viomixania

[συνανάρτηση και της σχετικής εργασίας: Η ελληνική αριστερά απέναντι στο αίτημα για ανάπτυξη: 1944-1953]

Χαλκιδικής συνέχεια (κα επί της δικογραφίας για τους μαφιόζους κατοίκους της Χαλκιδικής)

leave a comment »

Η χαμένη τιμή του «Μπάμπη», της «Λίτσας» και του «Μανάβη».

Της Ελεάννας Ιωαννίδου

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δικογραφίες. Αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, γιατί είμαι σίγουρη πως δεν κινδυνεύει από το σχολιασμό μου κανένα ανακριτικό έργο, γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά στην κοινωνία και τη δημοκρατία μας -έχει ήδη άλλωστε πάρει δημοσιότητα – και γιατί, για όσους βλέπουν την υπόθεση από κάποια απόσταση, είναι κωμικοτραγική.  Από το γεγονός και μόνο ότι κάποιοι άνθρωποι κατηγορούνται, γιατί, με τη δράση τους εναντίον της εξόρυξης χρυσού στο βουνό που μετατρέπεται σε κρανίου τόπο, «έθεσαν σε κίνδυνο το τουριστικό περιβάλλον της Χαλκιδικής», η ανάγνωση της δικογραφία μας ξεκινάει με ένα μειδίαμα.

Να σημειώσω πως η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά σε περιστατικά που έγιναν στη Χαλκιδική από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο 2013: μια διαδήλωση, όπου τραυματίστηκε αστυνομικός, δυο περιστατικά φθορών στο κατάστημα της προέδρου του Δ.Δ. Ιερισσού, φθορές με γκαζάκια σε αυτοκίνητο εργαζομένων στην εταιρία και τα επεισόδια σε ενέδρα που στήθηκε από τραμπούκους σε διαδηλωτές κατά του χρυσού κατά την επιστροφή τους από διαδήλωση(!). Δεν έχει καμία σχέση με τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την εμπρηστική επίθεση στο παράνομο (σύμφωνα με την πολεοδομία) εργοτάξιο των Σκουριών. Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι ενδέχεται -ηθελημένα ή ακούσια – να τα μπερδέψουν. Έναν πολύ καλό, αναλυτικό και έγκυρο σχολιασμό για την δικογραφία μας, μπορείτε να δείτε εδώ. Εγώ απλά θα προσθέσω μερικές πινελιές για την φοβερή «εγκληματική οργάνωση» που μπορεί μεν τα μέλη της να μην ταυτοποιήθηκαν  με έκνομες ενέργειες, αλλά «συνδέονται βασίμως» με αυτές.

Το διαβιβαστικό της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφαλείας προς την Εισαγγελία Θεσσαλονίκης, το λογοτεχνικό αυτό πόνημα των 56 σελίδων που συμπυκνώνει τα σοφά συμπεράσματα της αντιτρομοκρατικής για μια δικογραφία 3.500 σελίδων, η οποία αποτελείται ως επί το πλείστον από παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ξανοίγεται στο χώρο του φανταστικού, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα μέσα σε ένα άλλο μυθιστόρημα. Παράλληλα με τις γραμμές του, ο μυημένος αναγνώστης, μπορεί να διαβάσει την άλλη ποινική δικογραφία για την εξόρυξη χρυσού, μια δικογραφία που, όμως, ποτέ δεν σχηματίστηκε: Που θα έπρεπε να ξεκινάει από το οικονομικό σκάνδαλο της χαριστικής μεταβίβασης από τον υπουργό – τότε, κύριο Πάχτα, μιας έκτασης που αντιστοιχεί σε πάνω απ’ το 1/10 της Χαλκιδικής, να ξαποσταίνει στην δημόσια διαβούλευση με κλοτσιές και μπουνιές από μπράβους της εταιρίας, να φτερουγίζει στην υπογραφή των περιβαλλοντικών όρων από υπόδικο, σήμερα, υπουργό, να σταματάει στην κατάχρηση αστυνομικής βίας και τους ατιμώρητους τραμπουκισμούς, να περνάει από φορολογικούς παραδείσους και χρηματιστήρια, να στέκεται στην εκτέλεση εργασιών καταστροφής του βουνού πριν βγουν οι σχετικές άδειες ή καθ’ υπέρβασή τους, να προσκυνάει στην παραλία που πήρε γαλάζια σημαία, ενώ απαγορεύεται αυστηρά η κολύμβηση και το ψάρεμα δίπλα της, και να καταλήγει στο πρόσφατο – τοξικό καθώς φαίνεται – ατύχημα κατά την παράνομη μεταφορά αρσενοπυρίτη και το τίγκα – στα –  βαρέα -μέταλλα πόσιμο νερό σε περιοχή της Χαλκιδικής. Με αυτή τη δικογραφία, όμως, δεν καταπιάνεται το «Τμήμα Προστασίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» που συνέταξε το διαβιβαστικό. Διατρέχει, άλλωστε, όλο το κείμενο η αίσθηση ( που, καθώς διαβάζεις, μετατρέπεται σε πεποίθηση), ότι, για τα στελέχη της αστυνομίας που έχουν εντολή να «προστατεύουν το πολίτευμα», αυτό – σύμφωνα με την εντολή αυτή – προστατεύεται μόνο, όταν προστατεύονται με κάθε τρόπο τα συμφέροντα και η «εύρυθμη λειτουργία» μιας μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας που καταστρέφει το μέλλον του τόπου.

Αρκετά, όμως, για τα περί προστασίας. Το ζουμί είναι αλλού. Καταρχάς στη φαντασία του λογοτέχνη που ξεκινά την αφήγησή του από τα βαθύτερα ενδόμυχα φρονήματα των ηρώων της ιστορίας που περιπλέκει με άγνωστες πτυχές της πραγματικότητας, καθώς οι ήρωες συνωμοτούν διαρκώς κι η κάθε λέξη τους συνθέτει ένα παζλ που μόνο οι αστυνομικοί μπορούν να δουν. Αν κάποιος αντιτίθεται στην εξόρυξη χρυσού, αν συναντιέται με τους «ομοίους» του, για να συζητήσουν νομικές κινήσεις ενάντια στην εταιρία, αν παρακολουθεί τις εργασίες της εταιρίας, για να διαπιστώσει αν τηρούνται οι άδειές της, είναι μέλος της εγκληματικής οργάνωσης. Αν τηλεφωνεί σε αντιεξουσιαστή που κι εκείνος (όπως και πολλοί καθηγητές πανεπιστημίου, βουλευτές, ευρωβουλευτές, πρώην υπουργοί, εκπρόσωποι σωματείων και συλλογικοτήτων, κόμματα, περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, δημόσιες υπηρεσίες που δεν εισακούστηκαν) έχει ταχθεί δημόσια κατά της επένδυσης, τότε ο ήρωας της ιστορίας μας με βεβαιότητα σχεδιάζει με τους συνενόχους του τις έκνομες ενέργειές τους.

Όταν σε κάποιον τηλεφωνικό διάλογο ένας κατηγορούμενος λέει σε έναν άλλο «έχω μια δουλειά»,  οι Κλουζό του Πολιτεύματος συμπεραίνουν ότι, αφού δεν δούλευε εκείνη την ώρα, «προφανώς συνωμοτούσε» . Φυσικά, επιρρήματα του τύπου «προφανώς» και «βασίμως» απαντώνται συχνά σε όλο το κείμενο, δεσμεύοντας τη σκέψη του αναγνώστη στη φαντασιακή πλοκή του συγγραφέα:

– Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, στα οποία τραυματίστηκε ο αστυνομικός, τα βασικά πειστήρια είναι αποτσίγαρα, νερό και καφές, τα οποία φέρουν το DNA κάποιων κατηγορουμένων και έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία κοντά στο σημείο, όπου η αντιτρομοκρατική τοποθετεί όποιον, υποτίθεται, πυροβόλησε  τον αστυνομικό. Κάλυκες, όχι, δεν έχουν βρεθεί. Επίσης, δεν έχει βρεθεί η έκθεση του Τμήματος Πυροβόλων Όπλων και Ιχνών Εργαλείων, η οποία θα λύσει το μέγα μυστήριο του πώς από ένα –υποτίθεται- κυνηγετικό όπλο διασποράς, από μία μεγάλη απόσταση, καταφέρνουν και συγκεντρώνονται πολυάριθμα σκάγια σε μια μικρή επιφάνεια. Δεν χρειάστηκε, φυσικά, να χάσουν χρόνο με λεπτομέρειες οι αστυνομικοί, αφού είναι προφανές ότι ύποπτοι είναι όσοι κατέχουν νόμιμα κυνηγετικό όπλο στο Δ.Δ. Ιερισσού (!). Θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε τι όπλο ήταν αυτό, που θα προστεθεί στα υπόλοιπα όπλα της εγκληματικής οργάνωσης τα οποία, ως τώρα, είναι τα γκαζάκια, οι σφεντόνες και τα δαγκώματα των γυναικών σε αστυνομικούς.

– Για τις επιθέσεις και φθορές στο κατάστημα της προέδρου της Ιερισσού, πολίτης της Ιερισσού κατηγορείται επειδή δημοσίευσε άρθρο με το οποίο ζητούσε, τρεις εβδομάδες  πριν, την παραίτηση της προέδρου. «Προφανώς», όπως γράφει η Ασφάλεια, με τον τρόπο αυτό την στοχοποίησε.  Στην Ιερισσό η δημόσια κριτική σε βάζει σε μπελάδες.

– Η ενοχή ενός άλλου κατηγορουμένου προκύπτει από το γεγονός ότι μετά την επίθεση έλαβε τηλεφώνημα από τον σύζυγο της προέδρου που τον κατηγόρησε ότι φταίει αυτός. Μιλάμε για ακλόνητο στοιχείο ενοχής.

– Στις περιπτώσεις με τα γκαζάκια σε Ι.Χ. εργαζομένων, πάλι δεν υπάρχει ταυτοποίηση προσώπων με πράξεις, αλλά υπάρχουν ζημιές στην βαφή ενός οχήματος, κόστους 7.000 ευρώ (ούτε να βάφαμε τον Λευκό Πύργο κιτρινόμαυρο, τόσο ακριβά). Επίσης, ο αναγνώστης του διαβιβαστικού δεν μπορεί να μην θαυμάσει  τις ερευνητικές αρχές που εντόπισαν ότι κανένα super market της Ιερισσού δεν πουλάει την μάρκα από τα επίμαχα γκαζάκια, ενώ αντίθετα πουλιούνται σε δύο mini market, εκ των οποίων – ω τι έκπληξη – το ένα ανήκει σε έναν από τους κατηγορούμενους. Με αυτή τη λογική αναμένονται αθρόες συλλήψεις ψιλικατζήδων που πουλάνε γκαζάκια, αν τύχει οι μάρκες τους να έχουν χρησιμοποιηθεί σε παρόμοιες επιθέσεις.

– Για το ότι οι «αντιφρονούντες» της επένδυσης κατηγορούνται και για επεισόδια που προέκυψαν κατά την επιστροφή τους από συγκέντρωση διαμαρτυρίας, όταν στην ουσία τους έστησαν ενέδρα άνθρωποι της εταιρίας, δεν σχολιάζω άλλο.

Το πόσο καλπάζει η φαντασία και τα αλληλοδιαδοχικά συμπεράσματα επί εικασιών του συγγραφέα του διαβιβαστικού, σας αφήνω να το μετρήσετε μόνοι. Για να έχετε καθαρή σκέψη, αποφύγετε τα άρθρα του antigold και του ierissiotes που συνδράμουν, κατά την Ασφάλεια, στο φοβικό κλίμα. Αντίθετα, τα άρθρα του politesaristoteli, για το οποίο έχει γραφτεί πολλάκις ότι πίσω του βρίσκεται η εταιρεία, αποτελούν αδιάσειστα  στοιχεία για τη δικογραφία. Οι καλές μας διωκτικές αρχές αποφασίζουν πριν από μας για εμάς ποιο μέσο είναι αντικειμενικό και ποιο όχι. Ταυτόχρονα, φοράνε την «κουκούλα» και αντιμετωπίζουν ως «προστατευόμενο μάρτυρα» όποιον με όποια κίνητρα γράφει στο συγκεκριμένο blog.

Μιας και γίνεται λόγος για δημιουργία φοβικού κλίματος, χαρακτηριστική είναι περίπτωση του Τόλη Παπαγεωργίου, η οποία αποτελεί την επιτομή της φρονηματικής δίωξης. Εφόσον σκοπός της εγκληματικής οργάνωσης είναι, κατά την Αντιτρομοκρατική, «η ματαίωση ή η καθυστέρηση» της επένδυσης, οποιοσδήποτε τοποθετείται αρνητικά, διαδηλώνει ή γενικά αντιτίθεται στην εξόρυξη, δεν μπορεί παρά να είναι μέλος συμμορίας. Έτσι και ο Παπαγεωργίου, γνωστός εκπρόσωπος του τοπικού κινήματος κατά της εξόρυξης, στην διαδήλωση πριν τα επεισόδια εμφανίζεται στις αρχές και ζητάει την εφαρμογή του νόμου, δηλαδή την παρέμβαση της αστυνομίας, για να σταματήσουν έργα που, μπροστά στα μάτια της, εκτελούνταν χωρίς άδεια. Η ίδια η υπηρεσία πιστοποιεί ότι ο κατηγορούμενος είχε φύγει, όταν έγιναν τα επεισόδια, αλλά πολίτης που σήμερα, σε αυτή την χώρα, έχει το θράσος να ζητάει  το δίκαιο, αποτελεί σίγουρα εγκέφαλο σπείρας.

Ακλόνητο, επίσης, το αποδεικτικό στοιχείο της συνέντευξης του μάστορα της συνωμοσίας στην εφημερίδα Δημοκρατία. Εκεί, όπως διαβάζουμε στην αναφορά της αντιτρομοκρατικής, περιγράφει την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά από τις προφυλακίσεις των Ιερισσιωτών.  Αφού όμως η εν λόγω έκρυθμη κατάσταση διαμόρφωσε τις συνθήκες που διευκόλυναν να πραγματοποιηθούν οι φθορές με τα γκαζάκια, είναι προφανής η ευθύνη του κατηγορουμένου. Σταθείτε και σκεφτείτε το μια στιγμή, ο αρχισυνωμότης δίνει συνέντευξη και περιγράφει την έκρυθμη κατάσταση, άρα ευθύνεται και για αυτή. Και τώρα προβληματιστείτε όχι μόνο για το επίπεδο της Δημοκρατίας μας, αλλά και για το πού πηγαίνουν οι φόροι που πληρώνουμε.

Ως επίλογος, ο τίτλος, που είναι δανεισμένος από τον τίτλο του βιβλίου του Χάινριχ Μπελ, «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ». Τα φαντασιόπληκτα συμπεράσματα παρακολουθήσεων που, συνδέοντας τυχαία γεγονότα, στοχοποιούν με ευκολία ανθρώπους και καταστρέφουν τις ζωές τους είναι το κοινό νήμα των δύο ιστοριών. Και αν, στην περίπτωση του βιβλίου, το κίνητρο είναι οι πωλήσεις του κίτρινου τύπου, στην περίπτωσή μας, ο στόχος είναι προφανώς η παύση του αγώνα των κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία που κλέβουν το μέλλον τους, μέσω της σπίλωσης και της τρομοκράτησής τους. Κάπως έτσι, κινδυνεύουν να βρεθούν στο εδώλιο άνθρωποι που φέρονται να επιλέγουν συνωμοτικά ονόματα από την εργασία τους, ή τα χαϊδευτικά τους. Τη γραμμή, άλλωστε, την έδωσε στην αντιτρομοκρατική ο ίδιος ο πρωθυπουργός: «Όποιος αμφισβητεί την επιτυχία της κυβέρνησης, ωθεί τη χώρα στον εξτρεμισμό».

* Ελεάννα Ιωαννίδου, συντονίστρια της Θεματικής Ομάδας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου των Οικολόγων Πράσινων

Υ.Γ. Μιας κι έχω κι εγώ δημόσια τοποθετηθεί ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, έχω συμμετάσχει σε συζητήσεις για νομικές ενέργειες για την αποτροπή της, έχω συνομιλήσει με κατηγορούμενους και αντιεξουσιαστές, πήγα σε διαδηλώσεις, συναυλίες κλπ., παρακαλώ τους φίλους να το σκεφτούν δυο φορές αν ποτέ θελήσουν να με αποκαλέσουν στο τηλέφωνο «Μαλάκα». Τρέμω με την ιδέα να το δω σε κάποια επόμενη  δικογραφία ως το συνωμοτικό μου όνομα.

Υ.Γ.2  Τα ονόματα που αναφέρονται στον τίτλο δεν είναι πραγματικά. Απέφυγα να χρησιμοποιήσω τα «συνωμοτικά» ονόματα που αποδίδει στους «υπόπτους» η Ασφάλεια, γιατί δεν θα ήθελα, χωρίς την άδειά τους, να δημοσιοποιήσω ονόματα, με τα οποία είναι πολύ γνωστοί στην μικρή τοπική κοινωνία τους.

οι νέες τεχνολογίες για την άντληση πετρελαίου και ένα άρθρο για τα ελληνικά πετρέλαια (πακτωλός ή αερολογία;)

leave a comment »

Σχιστέλαιο: σωτηρία ή κατάρα;

Ξεζουμίζοντας τη Γη σαν πορτοκάλι, παίρνουμε τους ποθητούς ενεργειακούς χυμούς. Το καυτό ερώτημα όμως είναι τι θα απογίνει η «φλούδα»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  27/10/2012
πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ ( http://www.tovima.gr/science/article/?aid=481360&wordsinarticle=%CF%83%CF%87%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF )
(φωτογραφιες και γραφήματα στον ιστότοπο κανονικής δημοσίευσης)
Ο χειμώνας έρχεται και στον ελληνικό μικρόκοσμό μας «καιγόμαστε» για το αν θα μας φτάσουν τα ευρώ για να ζεσταθούμε. Στον ευρύτερο όμως κόσμο του πλανήτη μας το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει αρκετό πετρέλαιο στην περίπτωση σύρραξης με το Ιράν και κλεισίματος του Κόλπου. Επίσης, από την αρχή του αιώνα, οικολόγοι και γεωλόγοι προειδοποιούσαν για το ενδεχόμενο να «στραγγίξουμε» τα αποθέματα πετρελαίου του πλανήτη ως το 2020. Αλλά, εδώ και πέντε χρόνια, μια νέα τεχνολογία εξαγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου κατευθείαν από τους σχιστόλιθους υπόσχεται υπερεπάρκεια καυσίμων και ανατρέπει τον γεωστρατηγικό χάρτη των «χωρών ζωτικού ενδιαφέροντος». Η τεχνολογία αυτή όμως απειλεί με μόλυνση τον υδροφόρο ορίζοντα και, ενδεχομένως, με καταστρεπτικούς σεισμούς. Είμαστε μπροστά σε παράταση της οικονομίας του πετρελαίου – έστω του σχιστελαίου – για έναν ακόμη αιώνα ή όχι;Από το 1974 ως το 2005, μετράει κάποιος εννέα τουλάχιστον κινηματογραφικές ταινίες που φέρουν τον αγγλικό τίτλο «Promised Land» (Γη της Επαγγελίας). Η θεματολογία τους ποικίλλει, από κλασικό γουέστερν ή αντιρατσιστικό έπος ως αντισημιτική αντιπροπαγάνδα, τραγωδία εμπορίας λευκής σαρκός… ως και το «έπος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ». Καμία τους όμως δεν διέγειρε τα ανακλαστικά της πλουτοκρατίας των ΗΠΑ με τον τρόπο που τα διεγείρει η ταινία «Γη της Επαγγελίας – Ποια είναι η τιμή σου;», που δεν έχει ακόμα καν προβληθεί – αναμένεται στα τέλη Δεκεμβρίου 2012. Το γιατί το διαβάζουμε συμπυκνωμένο στην ακόλουθη παράγραφο, που αναρτήθηκε στο υπερσυντηρητικό ιστολόγιο The Foundry (βλ. http://blog.heritage.org/2012/09/28/matt-damons-anti-fracking-movie-financed-by-oil-rich-arab-nation/):
«Οι δημιουργοί του Γη της Επαγγελίας έχουν καταβάλει παράλογα άοκνες προσπάθειες να δαιμονοποιήσουν τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου (…). Καθόσον τα πρόσφατα στοιχεία έχουν αποδείξει τη σχετική περιβαλλοντική ορθότητα της υδρορωγμάτωσης – μια τεχνική για την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου από σχιστόλιθους – το σενάριο της Γης της Επαγγελίας τροποποιήθηκε ώστε να παρουσιάσει τους καταστροφολόγους οικολόγους ως υποχείρια πετρελαϊκών εταιρειών που προσπαθούν να δυσφημίσουν τις όποιες κατανοητές ανησυχίες για τη σύνθλιψη». Και το ενήμερο ιστολόγιο καταλήγει με την πολυσήμαντη πληροφορία ότι κύριος χρηματοδότης της ταινίας του αριστερού σεναριογράφου και πρωταγωνιστή Ματ Ντέιμον (Matt Damon) είναι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που τα συμφέροντά της θίγονται βαρύτατα από την ανατροπή που επιφέρει στην αγορά υδρογονανθράκων η εκμετάλλευση των σχιστολιθικών κοιτασμάτων των ΗΠΑ.
Πολιτικά, η προεκλογική περίοδος πυροδοτεί έναν πραγματικό επικοινωνιακό πόλεμο στις ΗΠΑ, καθώς ο Δημοκρατικός πρόεδρος Ομπάμα είναι υπέρ των περιορισμών στην υδρορωγμάτωση, ενώ ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Μιτ Ρόμνεϊ είναι υπέρ της πάση θυσία εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Κύριος εκφραστής των ανησυχιών των πρώτων υπήρξε το ντοκυμαντέρ Gasland (βλ. www.youtube.com/watch?v=DsBb_xmlKt4), ενώ των δεύτερων το αντιντοκυμαντέρ που χρηματοδότησαν οι πετρελαϊκές εταιρείες, Truthland (βλ. www.truthlandmovie.com/watch-movie). Αλλά για όλα αυτά έγραψαν ήδη «Τα Νέα», στη σελ. 35 του φύλλου της 11ης Οκτωβρίου 2012. Εμείς θα διερευνήσουμε τις τεχνολογικές καταβολές και τις γεωστρατηγικές προοπτικές του θέματος.
Πριν από το «λάδι που αναβλύζει»…
Η γενιά μου μεγάλωσε με την αντίληψη που της έδιναν τα σχολικά βιβλία, ότι από τις «αιώνιες φωτιές» που λάτρευαν στην Περσία οι οπαδοί του Ζωροάστρη φτάσαμε στο πετρέλαιο που αναβλύζει άφθονο στις έρημους των Αράβων. Κάποιοι, λιγότεροι, μαθαίναμε ότι την τεχνολογία αξιοποίησης των υδρογονανθράκων ανέπτυξαν κατά τον Ηρόδοτο πρώτοι οι Βαβυλώνιοι – που εδώ και 4.000 χρόνια επάλειψαν με άσφαλτο τα τείχη της Βαβυλώνας – , ενώ την τεχνολογία εξόρυξης ανέπτυξαν πρώτοι οι Κινέζοι, που το 347 μ. Χ. έβγαζαν πετρέλαιο με γεωτρύπανα από μπαμπού. Ακόμη λιγότεροι, όμως, έμαθαν ότι η πρώτη ρυθμιστική νομοθεσία που κατοχύρωνε μεθοδολογία εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων ήταν ο Νόμος 330 του Βρετανικού Βασιλικού Στέμματος, του 1694. Μόνο που ο νόμος αυτός δεν μιλούσε για άντληση αργού πετρελαίου, αλλά για… μούργα σχιστόλιθων, από την οποία έβγαζαν κηροζίνη.
Η απάντηση σε αυτόν τον μακραίωνο δαίδαλο, που κατέληξε στο να γίνει ο 20ός αιώνας ο «αιώνας του πετρελαίου», κρύβεται στον ορισμό του πετρελαίου: όπως λέει και η άψογη ονοματοδοσία της ελληνικής γλώσσας, το πετρ – έλαιο είναι λάδι που βγαίνει από τις πέτρες. Προέρχεται από την καταβύθιση, παγίδευση και αποσύνθεση υπό θερμοκρασία και πίεση έμβιων οργανισμών (φυτικών και ζωικών) μέσα στο υπέδαφος. Και, όπως μάθαμε μόλις στις 19 Οκτωβρίου 2012, από τη δημοσίευση της εργασίας «Lethally Hot Temperatures During the Early Triassic Greenhouse» στο περιοδικό «Science», όλα ξεκίνησαν την εποχή που οι πρώτοι δεινόσαυροι άρχισαν να περπατούν στη Γη: Πριν από 252 εκατομμύρια χρόνια είχε μόλις τελειώσει η Πέρμια Περίοδος, όπου η αλυσιδωτή έκρηξη ηφαιστείων στη Σιβηρία αφάνισε το 80% ως 90% των έμβιων ειδών, και ήλθε η Τριάσια Περίοδος με… ανυπόφορο καύσωνα. Επί τρία εκατομμύρια χρόνια η μέση θερμοκρασία του πλανήτη ανερχόταν διαρκώς, φθάνοντας τους 60 βαθμούς Κελσίου στη στεριά και τους 40 βαθμούς στα νερά. Με την ατμόσφαιρα γεμάτη διοξείδιο του άνθρακα και τα νερά χωρίς οξυγόνο, το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουν θάλασσες και λίμνες με πτώματα. Οταν κάποτε αυτή η «σούπα» σταμάτησε να βράζει, πριν από 249 εκατομμύρια χρόνια, τα φυλακισμένα στη λάσπη των βυθών κουφάρια άρχισαν να συμπιέζονται από τα στερεοποιούμενα ιζήματα και να μεταβάλλονται στους πολύτιμους σήμερα για εμάς υδρογονάνθρακες.
Συνηθέστερα, οι υδρογονάνθρακες αυτοί παραμένουν σφιχταγκαλιασμένοι με τα χώματα και τα πετρώματα που τους περιβάλλουν. Ετσι, τους βρίσκει κάποιος σε μορφή ασφαλτικής άμμου (tar sand) ή σε μορφή ιζηματογενών σχιστόλιθων με περιεκτικότητα ως και 50% οργανικές ύλες (oil shale), κυρίως σε περιοχές όπου είχαν καταπλακωθεί λίμνες. Η άλλη μορφή του πετρελαίου – η πιο σπάνια – είναι αυτή που έγινε ευρύτατα γνωστή τον τελευταίο αιώνα: σε περιπτώσεις όπου τα πετρώματα σχηματίζουν θυλάκους, το πετρέλαιο παραμένει ρευστό και μπορεί να αντληθεί με ευκολία, κατόπιν γεωτρήσεως. Αυτό είναι το περίφημο «συμβατικό πετρέλαιο» (conventional oil) των πετρελαιοπηγών, για το οποίο έγιναν και γίνονται οι περισσότεροι πόλεμοι στον πλανήτη εδώ και ενάμιση αιώνα. Το άλλο, το παγιδευμένο μέσα σε χώματα και σχιστόλιθους πετρέλαιο, ονομάζεται «μη συμβατικό» (unconventional oil) και είχε ως πρόσφατα παραγνωριστεί λόγω της δυσκολίας και του υψηλού κόστους διαχωρισμού του. Η τεχνογνωσία όμως εκμετάλλευσής του υπήρχε και… περίμενε.

Ανάγκα και λίθοι θλίβονται
Τα γνωστά κοιτάσματα πετρελαίου στη Γη, στο μέσον εκείνα του φυσικού αερίου και, κάτω, τα προς εκμετάλλευση κοιτάσματα σχιστελαίου. Αν τα συναθροίσει κάποιος σε ενιαίο χάρτη, σχεδόν καμία χώρα δεν μένει «αλάδωτη»– (Πηγή: MDS ENERGY DEVELOPMENT)Στην τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα, οι πάντες μιλούσαν με αισιοδοξία για την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και τη διαφανή δημοκρατία που θα ερχόταν με όχημα το Διαδίκτυο. Λίγοι μόνον ορυκτολόγοι και γεωλόγοι μιλούσαν με ανησυχία για το επερχόμενο τέλος της εποχής του πετρελαίου (το αγγλιστί Peak Oil). Αναζητούσαν με αγωνία τη χρονολογία όπου η διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια θα άρχιζε να βρίσκει τις πετρελαιοπηγές… άδειες. Θα ήταν το 2060, το 2030… ή το 2020;
Την εντεινόμενη φημολογία συνέλαβαν οι οικολόγοι, οι οποίοι άρχισαν να πιέζουν για εναλλακτικές μορφές ενέργειας και για επενδύσεις στην κατεύθυνση μιας «οικονομίας του υδρογόνου». Οι πολυεθνικές εταιρείες των πετρελαίων έσπευσαν να καθησυχάσουν τους φόβους αυτών των «ιδεαλιστών», εμφανιζόμενες να επενδύουν στην έρευνα για το υδρογόνο, για υβριδικά αυτοκίνητα, για αποδοτικότερες ανεμογεννήτριες ή για βελτιωμένα φωτοκύτταρα. Ομως, τη «ρεαλιστικά άμεση» απάντηση έδωσαν οι πόλεμοι: ο σφετερισμός των πετρελαίων του Ιράκ πρώτα και της Λιβύης σε δεύτερη φάση, μαζί με την ολοκλήρωση της αποσταθεροποίησης των καθεστώτων σε όλη την αλυσίδα του «νέου πετρελαίου της Μεσογείου», από Τυνησία, Αλγερία, Αίγυπτο, ως τη Συρία – μη ξεχνώντας την απόληξη της αλυσίδας στην Κύπρο και την Ελλάδα…
Επειδή όμως το χαρακτηριστικό των επιτυχημένων είναι ο μακρόπνοος σχεδιασμός, η εταιρεία που «πρωταγωνίστησε» στο Ιράκ, η Halliburton, προνόησε έγκαιρα και για τη μετά το «παράκτιο πετρέλαιο» εποχή: αγόρασε την από το 1947 πατέντα εξόρυξης πετρελαίου μέσω υδρορωγμάτωσης σχιστόλιθων και, το 2005 επί προεδρίας Μπους, το πρώην αφεντικό της και τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι κατόρθωσε να περάσει στη νομοθεσία Ενεργειακής Πολιτικής μία εξαίρεση στον νόμο προστασίας των υδάτινων αποθεμάτων, που επέτρεπε στις εταιρείες εξόρυξης υδρογονανθράκων να διοχετεύουν ανεξέλεγκτα υγρά στο υπέδαφος. Το γιατί έχει να κάνει με την τεχνολογία απελευθέρωσης των υδρογονανθράκων από τα χωμάτινα ή πέτρινα δεσμά τους. Εκτοτε, σχεδόν δύο εκατομμύρια γεωτρήσεις εξόρυξης έχουν ανοίξει στις αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ, υπό το καθεστώς υπενοικίασης χρήσης του υπεδάφους τους. Το θετικό για τους αγρότες ήταν ότι έγιναν «εισοδηματίες από το τίποτε», λαμβάνοντας περίπου 12,5% των κερδών από κάθε γεώτρηση μηνιαίως. Το αρνητικό ήταν ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, το νερό που έπιναν δηλητηριάστηκε από τις προσμείξεις με τα υγρά της ρωγμάτωσης των πετρωμάτων. Το οφθαλμοφανές αυτών των περιπτώσεων ήταν ότι το νερό της βρύσης γινόταν «υγρόν πυρ» ή ότι τα ζώα που έπιναν από αυτό έχαναν το τρίχωμά τους. Το ακόμα υπό διερεύνηση είναι το τι θα προκύψει μελλοντικά για την υγεία των ίδιων των αγροτών.

Οι τεχνολογίες απομύζησης
Το πετρέλαιο των σχιστόλιθων εξάγεται από αυτούς μέσω πυρόλυσης, υδρογόνωσης ή και θερμικής διάλυσής τους. Παραδοσιακά, η πυρόλυση των βράχων γινόταν σε κάμινο, που βρισκόταν είτε στην επιφάνεια του εδάφους ή μέσα στο ίδιο το πέτρωμα. Αλλά, από το 2008 και μετά, μπήκαν σε εφαρμογή νέες μέθοδοι, που επιτρέπουν τη διάλυση των πετρωμάτων στα βάθη όπου βρίσκονται και την κατευθείαν άντληση πετρελαίου από την κηροζίνη που εμπεριέχουν. Συνοπτικά, η διεργασία αυτή έχει ως εξής:
Στην επιφάνεια του εδάφους κάτω από το οποίο βρίσκεται το εντοπισμένο σχιστολιθικό κοίτασμα η πετρελαϊκή επιχείρηση «γαζώνει» το χώμα με γεωτρήσεις ανά ενάμισι μέτρο. Μέσω των γεωτρήσεων φθάνει στο στρώμα των σχιστόλιθων (που συνήθως βρίσκεται στα 1.500 με 4.000 μέτρα – πολύ βαθύτερα από τον υδροφόρο ορίζοντα). Οι γεωτρήσεις μπορεί να είναι κατακόρυφες, αλλά για λόγους μεγαλύτερης απόδοσης μπορεί και να κάμπτονται όταν φθάσουν στο στρώμα των σχιστόλιθων, διανοίγοντας οριζόντιο κανάλι μήκους ως και ενάμισι χιλιομέτρου. Στα κανάλια της γεώτρησης εισάγονται ατσάλινες σωληνώσεις και εγχέεται τσιμέντο που τις θωρακίζει περιμετρικά. Επειτα πυροδοτούνται μικρές κάψουλες που προκαλούν διατρήσεις στο τσιμεντένιο περίβλημα του καναλιού. Από τα ανοίγματα αυτά και αντίστοιχες οπές στους σωλήνες διοχετεύεται υπό υψηλή θερμοκρασία και πίεση νερό – ανάμεικτο με άμμο, κεραμικά κονιάματα, αμμωνία και ένα πλήθος διαλυτικών υγρών – με ρυθμό παροχέτευσης 16 τόνων ανά λεπτό, που δημιουργεί ρωγμές και θρυμματίζει τις στρώσεις των στερεοποιημένων οργανικών υλών. Επίσης, εκπεμπόμενα ραδιοκύματα δημιουργούν έναν «φούρνο μικροκυμάτων» που θερμαίνει τα βράχια ως τους 300°C σε ακτίνα 30 μέτρων γύρω από τον αγωγό. Η φάση αυτή της υδραυλικής και θερμικής ρωγμάτωσης και ρευστοποίησης των βράχων (γνωστή πλέον διεθνώς με τον λαϊκό αγγλικό όρο fracking) διαρκεί από οκτώ μήνες ως τέσσερα χρόνια ανά πετρελαιοπηγή. Για την παρακολούθηση του «ψησίματος» των σχιστόλιθων έχουν αναπτυχθεί αισθητήρες ανίχνευσης μικροσεισμών (όπως αυτοί του GeoRes Downhole System, βλ. www.geospace.com/pdfs/engineering_downhole.pdf), που επίσης καθοδεύονται ως το κοίτασμα μέσω γεώτρησης.
Στην επόμενη φάση, το «ζουμί» της λιωμένης κηροζίνης αντλείται στην επιφάνεια και διασπάται σε πετρέλαιο ή φυσικό αέριο (μέσω πυρόλυσης), ενώ το νερό που χρησιμοποιήθηκε ανακυκλώνεται. Η θερμοκρασία στην οποία η κηροζίνη αποσυντίθεται σε χρησιμοποιήσιμους υδρογονάνθρακες ποικίλλει από τους 300 ως τους 520°C. Στην περίπτωση που εξαχθεί πετρέλαιο, το σχιστέλαιο αυτό είναι πιο σκουρόχρωμο, έχει μικρότερη ρευστότητα από το γνωστό «συμβατικό πετρέλαιο» και χρειάζεται συνήθως περαιτέρω αναβάθμιση για να φτάσει στα διυλιστήρια και να προωθηθεί στο εμπόριο ως πετρέλαιο κίνησης ή βενζίνη.
Η αλλαγή του ενεργειακού χάρτη

Γράφημα αναπαράστασης της υδραυλικής ρωγμάτωσης των σχιστολίθων.
Η νεότευκτη τεχνολογία αξιοποίησης των «ξεχασμένων» αυτών αποθεμάτων υδρογονανθράκων στους σχιστόλιθους έχει γεμίσει με ελπίδες «ενεργειακής ανεξαρτησίας» τουλάχιστον τους δύο μεγαλύτερους καταναλωτές καυσίμων της Γης, τις ΗΠΑ και την Κίνα, καθώς και οι δύο έχουν τεράστια τέτοια κοιτάσματα. Αλλά και οι «φτωχοδιάβολοι» του πλανήτη τρίβουν τα χέρια τους, όπως η Αργεντινή, η Ιορδανία, η Ιρλανδία, το Μαρόκο και η Πολωνία, που βλέπουν προοπτικά να μεταβάλλονται από καθαρούς εισαγωγείς σε εξαγωγείς υδρογονανθράκων. Το Ισραήλ, μάλιστα, ξέχωρα από το κοίτασμα συμβατικού πετρελαίου που βρήκε στα νερά του, εκτιμά τώρα ότι διαθέτει και απόθεμα 250 εκατομμυρίων βαρελιών σχιστελαίου. Συγκριτικά, τα νυν γνωστά αποθέματα πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας είναι 260 εκατομμύρια βαρέλια!
Το κύμα ενθουσιασμού που έχει ξεσηκωθεί τα τελευταία πέντε χρόνια εκφράστηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από τη δημοσιευθείσα τον Ιούνιο του 2012 μελέτη του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, υπό τον τίτλο «Πετρέλαιο – Η επόμενη επανάσταση» (βλ. http://belfercenter.ksg.harvard.edu/files/Oil – The Next Revolution h h  www.worldenergyoutlook.org/media/weowebsite/2012/goldenrules/WEO2012_GoldenRulesReport.pdf), όπως και την αντίστοιχη μελέτη του ερευνητικού κέντρου JRC της Ευρωπαϊκής Ενωσης (βλ. http://ec.europa.eu/dgs/jrc/downloads/jrc_report_2012_09_unconventional_gas.pdf). Αλλά, και στις τρεις προαναφερθείσες μελέτες τονίζεται η αναγκαιότητα ανάπτυξης τεχνολογικών λύσεων που θα διασφαλίζουν τον υδροφόρο ορίζοντα και το περιβάλλον γενικότερα από ατυχήματα και δυσμενείς παρενέργειες.
Οσον αφορά τη χώρα μας, δεν βρήκαμε πουθενά στοιχεία για το δυναμικό της. Ιδιαίτερα εντυπωσιάζει η απουσία της από τις μελέτες προοπτικών σχιστελαίου ανά χώρα της ΕΕ (www.easac.eu/fileadmin/PDF_s/reports_statements/Study.pdf), της Ernst&Young (www.ey.com/Publication/vwLUAssets/Oil_and_Gas:_Sale_Gas_in_Europe/$FILE/European Shale Gas brochure FINAL h h www.kpmg.com/HU/en/IssuesAndInsights/ArticlesPublications/Documents/KPMG-CEE-Shale-Gas-Outlook.pdf). Ισως φταίει το ότι τα αποθέματα σχιστελαίου που δείχνουν οι χάρτες πως διαθέτουμε στον Εβρο, τη Χαλκιδική, την Ηπειρο και την Αρκαδία είναι ελάχιστα μπροστά σε εκείνα της λεκάνης των Καρπαθίων, ίσως το ότι μας περισσεύουν έπειτα από το μπόλικο συμβατικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο που «μυριστήκαμε» στο τόξο Κρήτης – Ιονίου. Ποιος ξέρει…
Σίγουρα θα ξέρει η Επιστημονική Επιτροπή που σύστησε ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής για την «εκτίμηση των προοπτικών σχιστολιθικού πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ελλάδα» και το ΙΓΜΕ, που ανέλαβε πέρυσι τον Νοέμβριο να εκπονήσει «εντός 2-3 μηνών» την προκαταρκτική γεωλογική μελέτη, αλλά αγνοούμε ακόμη τα πορίσματά τους.

ΥΓ.: Μια ενδιαφέρουσα άποψη για τις ευκαιρίες του σχιστελαίου και τα ερωτήματα που εγείρει η υδρορωγμάτωση, από τον δημοσιογράφο των «New York Times» Thomas L. Friedman, είχε δημοσιεύσει τον Αύγουστο «Το Βήμα» (βλ. www.tovima.gr/opinions/article/?aid=470054).

Μυστικά και φόβοι

Οι αχίλλειες πτέρνες της υδρορωγμάτωσης
Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες που εξέφρασε εμπεριστατωμένα για την υδρορωγμάτωση το ντοκυμαντέρ Gasland είναι βάσιμες, αλλά μη απολύτως αποδείξιμες, καθόσον το νομικό πλαίσιο στις ΗΠΑ επιτρέπει στις πετρελαϊκές εταιρείες να κρατούν μυστική την ταυτότητα των 600 περίπου χημικών ουσιών που χρησιμοποιούν για το ξεζούμισμα των πετρωμάτων. Σημειωτέον ότι σε κάθε γεώτρηση εγχέονται 80 ως 300 τόνοι από αυτά τα χημικά. Οι δειγματοληψίες από το νερό που απαντλείται από τα κοιτάσματα καταδεικνύουν ότι αυτό εξέρχεται άκρως τοξικό και επικίνδυνο για την υγεία ανθρώπων και ζώων. Η όποια διαφυγή του στον υδροφόρο ορίζοντα – που βρίσκεται περίπου στα 300 μέτρα κάτω από την επιφάνεια – μπορεί να καταστήσει το έδαφος της επιφάνειας «κρανίου τόπο».
Ενα άλλο ζήτημα είναι οι ίδιες οι απαιτήσεις σε διαθέσιμο νερό: για την κάθε υδρορωγμάτωση απαιτούνται 4 ως 30 εκατομμύρια λίτρα νερού, από το οποίο ανακτάται μόνο το 30% – 50% και μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί μειούμενο αναλόγως ως και 18 φορές στην ίδια γεώτρηση. Πόσες περιοχές του πλανήτη μπορούν να διαθέσουν ανενδοίαστα τέτοια υδατικά αποθέματα;
Το τρίτο θέμα είναι οι εκπομπές αερίων: το βενζένιο, το αιθυλοβενζένιο, το ξυλένιο, το τολουόλιο και τα άλλα πτητικά στοιχεία που απαντλούνται από τις γεωτρήσεις μετατρέπονται σε όζον που ταξιδεύει σε ακτίνα ως και 400 χλμ. από την περιοχή των γεωτρήσεων. Σε χώρες μικρές, όπως η Ελλάδα, αυτό θα σήμαινε άμεση και δραματική επιβάρυνση της ατμόσφαιρας των πόλεων.
Τέλος, αναπόδεικτη ακόμα, ενεδρεύει η υποψία πως η ρωγμάτωση των πετρωμάτων στο υπέδαφος καθιστά το έδαφος επικίνδυνα ασταθές σε σοβαρούς σεισμούς ή ακόμη και ότι μπορεί να διευκολύνει την εκδήλωσή τους.
Εξαιτίας όλων αυτών των αποδείξεων, αντενδείξεων ή απλών φόβων, η Βουλγαρία, η Γαλλία και η Βόρεια Ιρλανδία έχουν ήδη απαγορεύσει τη διεργασία υδραυλικής ρωγμάτωσης στα εδάφη τους. Στην πιο πρόσφατη εκδήλωση αντίδρασης στη διεργασία αυτή, στις 22 Σεπτεμβρίου 2012, χιλιάδες διαδηλωτές σε 150 πόλεις του πλανήτη ζήτησαν την απαγόρευση του «fracking».
———-
(με ανόητα ίσως συμπεράσματα, ενδιαφέροντα όμως εν γένει στοιχεία, επίσηςλάθος παρουσιάση/στοιχεία (;) περί φυσ. αερίου)

Το σχιστολιθικό φυσικό αέριο ανοίγει νέους δρόμους

Της Νικης Τζαβελα*

πηγή: Οικονομική Καθημερινή 16/6/13, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_16/06/2013_523742

Από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης μέχρι και σήμερα, το πετρέλαιο και το συμβατικό φυσικό αέριο υπήρξαν οι κυριότερες πηγές ενέργειας της παγκόσμιας οικονομίας. Μετά τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 αναπτύχθηκαν εναλλακτικές πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, πυρηνική). Σήμερα όμως, μία νέα μορφή ενέργειας αναπτύσσεται ταχύτατα και όπως το πετρέλαιο αντικατέστησε τον άνθρακα έτσι και σήμερα η νέα αυτή –και πολλά υποσχόμενη– πηγή ενέργειας φιλοδοξεί να αλλάξει τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη με προεκτάσεις οικονομικές και γεωπολιτικές. Η νέα αυτή πηγή ονομάζεται σχιστολιθικό φυσικό αέριο (shale gas).

Το σχιστολιθικό φυσικό αέριο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1821 πολύ πριν από το πετρέλαιο, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1859. Ομως, μέχρι και τη δεκαετία του 1970 δεν είχε απασχολήσει σοβαρά την παγκόσμια κοινότητα. Το έτος 2000 μόλις το 1% της αμερικανικής ενέργειας προερχόταν από το σχιστολιθικό φυσικό αέριο, όμως μέχρι το 2010 οι ΗΠΑ κάλυπταν το 20% των ενεργειακών τους αναγκών από τη νέα αυτή μορφή ενέργειας. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2035 οι ΗΠΑ θα καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα των ενεργειακών τους αναγκών από το σχιστολιθικό φυσικό αέριο, ενώ ορισμένες υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις θεωρούν ότι θα καλύπτουν το σύνολο των ενεργειακών τους αναγκών. Αποτέλεσμα είναι η εκπληκτική πτώση των τιμών της ενέργειας (και του κόστους παραγωγής) το οποίο έχει θετικότατες επιδράσεις τόσο για τους καταναλωτές, τις ενεργοβόρες βιομηχανίες όσο και για την οικονομία στο σύνολό της. Με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι τιμές ηλεκτρισμού στην Ε.Ε. με έτος βάσης το 2005 αυξήθηκαν κατά 33% (2005=100, 2012=135), στην Ιαπωνία οι τιμές αυξήθηκαν κατά 12% (2005=100, 2012=112), ενώ στις ΗΠΑ μειώθηκαν (2005=100, 2012=95).

Η μακροπρόθεσμη βιομηχανική και οικονομική ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε. βρίσκεται υπό απειλή λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους σε συνδυασμό με την εσωτερική ευρωπαϊκή ύφεση εξαιτίας της μυωπικής επιβολής πολιτικών λιτότητας και των δημογραφικών εξελίξεων στη Γηραιά Ηπειρο, η οποία μετατρέπεται κυριολεκτικά σε Γηραιά Κυρία. Η Ε.Ε. εξακολουθεί να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες από τις συμβατικές μορφές ενέργειας. Το 2006 η εξάρτηση των ευρωπαϊκών οικονομιών από τις εισαγωγές ρωσικού συμβατικού φυσικού αερίου ήταν η ακόλουθη: Ολλανδία: 17%, Γαλλία: 23%, Ιταλία: 32%, Γερμανία: 40%, Σλοβενία: 51%, Ρουμανία και Πολωνία: 63%, Τσεχία: 75%, Ουγγαρία: 77%, Αυστρία: 78%, Ελλάδα: 84%, Βουλγαρία, Σλοβακία, Φινλανδία και Βαλτικές χώρες: 100%. Το πρώτο ερώτημα αφορά στην ύπαρξη σχιστολιθικού φυσικού αερίου στην Ε.Ε. Δεν υπάρχει πλήρης μελέτη για όλες τις χώρες της Ε.Ε., αλλά οι εκτιμήσεις για τις χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα σχιστολιθικού φυσικού αερίου είναι οι ακόλουθες (σε κυβικά πόδια): Κίνα: 1.275 τρισ., ΗΠΑ: 862 τρισ., Αργεντινή: 774 τρισ., Μεξικό: 681 τρισ., Νότιος Αφρική: 485 τρισ., Αυστραλία: 396 τρισ., Καναδάς: 388 τρισ., Λιβύη: 290 τρισ., Μ. Βρετανία: 255 τρισ., Αλγερία: 231 τρισ., Βραζιλία: 226 τρισ., Πολωνία: 187 τρισ., Γαλλία: 180 τρισ.

Από τα ανωτέρω είναι εμφανές ότι τουλάχιστον τρεις χώρες της Ε.Ε. διαθέτουν αποθέματα ύψους 622 τρισ. κυβικών ποδών, ποσότητα διόλου ευκαταφρόνητη. Το ΙΓΜΕ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι υπάρχουν αποθέματα σχιστολιθικού αερίου στην Ηπειρο και τη Θράκη. Ωστόσο, για να είμαστε σίγουροι για το μέγεθος των αποθεμάτων, αλλά και για τις πιθανές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, χρειάζεται να πραγματοποιηθούν περισσότερες έρευνες έτσι ώστε να βασιστούμε σε επιστημονικά στοιχεία.

Η τυχόν μαζική εισαγωγή της νέας αυτής ενεργειακής πηγής και η πιθανότητα των εξαγωγών από τις ΗΠΑ θα έχει οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες. Το ενεργειακό κόστος σε ΗΠΑ και Ε.Ε. θα μειωθεί σημαντικά και έτσι οι χώρες αυτές θα μπορούν να ανταγωνισθούν τις αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία, Τουρκία κ.λπ.) οι οποίες μάλλον θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη συμβατική ενέργεια (πετρέλαιο, φυσικό αέριο). Σε πολιτικό επίπεδο, η Δύση για πρώτη φορά μπορεί να αποστασιοποιηθεί τόσο από την ενεργειακή εξάρτηση της Μέσης Ανατολής/Βόρειας Αφρικής (γεγονός που εξηγεί την Αραβική Ανοιξη), αλλά επίσης η Δύση μπορεί να αποστασιοποιηθεί από την αραβο-ισραηλινή διαμάχη, η οποία πυροδότησε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Τέλος, η Δύση και ειδικά η Ε.Ε. μπορεί να αποστασιοποιηθεί από τις συμβατικές ενεργειακές πηγές της Ρωσίας, η οικονομία της οποίας θα δεχθεί μεγάλο πλήγμα.

Η αποστασιοποίηση της Ε.Ε. από τη Ρωσία θα επιφέρει το τέλος στα συμβόλαια φυσικού αερίου, που ορίζονται με βάση την τιμή του αργού πετρελαίου. Επιπροσθέτως, η πιθανή εξόρυξη του φυσικού αερίου από συμβατικές και μη συμβατικές πηγές στην Ευρώπη μπορεί να οδηγήσει σε νέα «spot prices» για το φυσικό αέριο και να δημιουργήσει νέους διαμετακομιστικούς κόμβους. Η οικονομική σημασία που αποκτά το σχιστολιθικό αέριο, απεικονίζεται και από το γεγονός ότι σε πρόσφατη ημερίδα που διοργανώθηκε στις Βρυξέλλες για το θέμα, εκτός από τον αρμόδιο επίτροπο Ενέργειας κ. Ετινγκερ, παρευρέθηκε και ο επίτροπος Οικονομικών και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ολι Ρεν. Συνολικά, τα συμπεράσματα από τη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις 22 Μαΐου με θέμα την ενέργεια μας οδηγούν σε μια νέα εποχή, βασιζόμενη σε μια ενεργειακή πολιτική, που είναι μεν φιλόδοξη αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστική και πιο λογική. Πλέον, η Ευρώπη πρέπει να αξιοποιήσει τις ενδογενείς πηγές ενέργειας που διαθέτει.

* Η κ. Νίκη Τζαβέλα είναι ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ.

———-
Ακολουθεί το πολύ καλό άρθρο του Γιάννη Τσιρώνη (ιστολόγιο: Γιάννης Τσιρώνης –

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ: Πακτωλός ή αερολογία;

http://yannistsironis.blogspot.gr/2012/05/blog-post_28.html?spref=fb

Written by dds2

Νοέμβριος 26, 2012 at 1:47 μμ

για τα πετρελαιακά κοιτάσματα που πλέον θεωρούνται δεδομένα για την Ελλάδα

leave a comment »

Το μεγάλο στοίχημα με τους υδρογονάνθρακες

Του Ραφαήλ Μωυσή*, Οικονομική Καθημερινή 11/3/12

απόσπασμα:

Βέβαια δεν πρόκειται περί παραδόξου. Αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο είναι ότι από τα γνωστά αποθέματα (από το 1,4 τρισεκατομμύριο) αφαιρούνται μεν οι ποσότητες που αντλούνται και καταναλώνονται, αλλά οι απώλειες αυτές αναπληρώνονται από ποσότητες που στο μεταξύ μπορούν να χαρακτηριστούν «γνωστές» (προερχόμενες από τα 5 τρισεκατομμύρια). Με την πρόοδο της τεχνολογίας και χάρη σε νέες έρευνες και εκτιμήσεις, προστίθενται και στα πιθανολογούμενα αποθέματα (δηλαδή στα 5 τρισ.) ποσότητες από μια άλλη «δεξαμενή», που περιλαμβάνει μη εκμεταλλεύσιμες ποσότητες που υπάρχουν στο υπέδαφος (Oil Initially in Place) που ορισμένοι υπολογίζουν ότι υπερβαίνουν ίσως τα 20 τρισεκατομμύρια βαρέλια.

Τα παραπάνω με οδηγούν στην πρόβλεψη ότι η πετρελαϊκή εποχή θα λήξει μεν κάποτε, όχι όμως επειδή θα εξαντληθεί το πετρέλαιο, αλλά επειδή θα αντικατασταθεί σταδιακά από άλλες, περισσότερο κατάλληλες ενεργειακές πηγές. Οπως η λίθινη εποχή δεν έληξε επειδή εξαντλήθηκαν οι πέτρες της γης!

Τα δικά μας λοιπόν πετρέλαια βρίσκονται κάπου εκεί στις παραπάνω ποσότητες, σίγουρα όμως όχι στην κατηγορία των γνωστών. Γιατί όμως όχι; Γιατί αυτό που γίνεται σήμερα δεν είχε γίνει εδώ και 10, 20 ή και 30 χρόνια, οπότε τα πετρέλαιά μας θα συμπεριλαμβάνονταν σήμερα στα γνωστά και με λίγη τύχη θα ήταν ήδη υπό εκμετάλλευση; Μήπως συνέτρεξαν αβουλία, ανικανότητα ή ακόμη και η συνωμοσία;

ολόκληρο…

Written by dds2

Μαρτίου 19, 2012 at 7:11 μμ

μεγάλη αύξηση τησ συμβολής της αιολικής ενέργειας στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος στην ΕΕ

leave a comment »

[Οι εν γένει θέσεις και αναζητήσεις που υποστηρίζονται από αυτό το Ιστολόγιο υπάρχουν στα αιολικά πάρκα, ανεμογεννήτριες, απε, ενέργεια, μακροχρόνιος ενεργειακός σχεδιασμός, από το http://sdappe-kimis.pblogs.gr/ και ανάλογα από το http://epppo.pblogs.gr/]

το πιο κάτω από το http://www.care2.com/

Written by Stephen Lacey, ThinkProgress

As the sovereign debt crisis unfolds in Europe, onlookers have questioned whether the region will stay committed to renewable energy. The answer so far is “yes.”

Even with a few countries pulling back on government support of the industry because of fiscal troubles, 2011 was still a huge year for deployment — with wind and solar alone representing almost 70% of new capacity.

That’s almost a 10-fold increase over deployment in 2000, when only 3.5 GW of renewable energy projects were installed. Last year, 32 GW of renewables — mostly wind and solar — were deployed across European countries.

The figures come from the European Wind Energy Association, which just released a report on industry growth.

Growth in Europe has consistently outstripped forecasts. The EU currently has a target of getting 20% of its final energy (heat, electricity and fuels) from renewable energy. Numerous countries have already surpassed their needed targets in the electricity and heating sectors, and it’s likely that the entire region will move past the goal well ahead of schedule.

It’s expected that renewable electricity sources will meet 34% of demand in Europe by 2020, with 25 of 27 countries to surpass their targets beforehand.

In 2011, solar PV accounted for 26.7% of capacity additions, wind power accounted for 21.4% of additions, and natural gas made up 22% of installations. Below that was coal at 4.8%, fuel oil at 1.6%, large hydro at 1.3%, and concentrating solar power at 1.1% of capacity.

(A side note to anyone confused by terms: It is always important to remember that “capacity” is the ability to do work. It is completely different than actual electricity generation. Just because 68% of new capacity was added in 2011, doesn’t mean that Europe will get 68% more electricity from renewables. Hence, the major differences in generation figures).

So what does Europe’s power capacity mix look like today?
Notice the stunning increase in wind, solar and natural gas — by far the top three choices for developers in the region. However, coal and fuel oil still have a very large market share. Some experts are concerned that a roll back of nuclear in various countries will increase the share of fossil fuels, particularly coal.

But with wind, solar and gas prices all declining to record lows, the combination of those three resources could prevent a sizable increase in coal development.

This post originally appeared at ThinkProgress.

Read more: , , , , , , , ,


Read more: http://www.care2.com/causes/more-than-68-of-new-european-electricity-capacity-came-from-wind-and-solar-in-2011.html#ixzz1nDPohptM

αγωγοί πετρελαίου στο Αιγαίο

leave a comment »

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της 19/1/2010

O αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη: Το Αιγαίο στο πλαίσιο της “μαύρης” ανάπτυξης

Σε μία εποχή όπου η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» κατέχει υψηλή θέση στα επενδυτικά πλάνα των επιχειρήσεων και στην κρατική πολιτική επικοινωνία, στην πραγματικότητα κυριαρχεί η επιλογή της μαύρης ανάπτυξης, με στόχο να αυξήσουν ορισμένοι το μέγεθος της κερδοφορίας τους, αδιαφορώντας για το συνεπακόλουθο περιβαλλοντικό ρίσκο.
Η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη είναι δεδομένο πως θα θέσει σε δραματική περιβαλλοντική υποβάθμιση την ευρύτερη περιοχή του Έβρου.
Ο αγωγός προβλέπεται να γειτνιάζει με (αν δεν διαπερνά) μοναδικά οικοσυστήματα όπως το δάσος της Δαδιάς και τους υδροβιότοπους του ποταμού Έβρου (το Δέλτα του Έβρου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης) . Παράλληλα όμως, η κατασκευή του θα θέσει σε κίνδυνο εκτεταμένης καταστροφής τις κοινωνίες και τα οικοσυστήματα του Αιγαίου.

Καθώς ξεθωριάζει η αρχική έπαρση και το αίσθημα εθνικής ικανοποίησης που προσέδωσαν οι συναντήσεις κορυφής και το άρτιο επικοινωνιακό μάρκετινγκ σχετικά με τη δημιουργία του αγωγού, οι τοπικές κοινωνίες έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι ο αγωγός δεν πρόκειται να τους φέρει καμία ανάπτυξη, (όπως άλλωστε δεν έχει φέρει κανένας άλλος αγωγός στον πλανήτη). Πολυάριθμα είναι τα παραδείγματα παγκοσμίως όπου οι δρόμοι του πετρελαίου φέρουν δεινά στα κράτη και τους πολίτες: πολέμους, χειραγώγηση των τοπικών κοινωνιών και καταστροφή του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.

Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ (www.archipelago.gr) θεωρεί πως το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα από τη λειτουργία του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη, πέρα από τα κέρδη των επενδυτών του (που φυσικά δεν αφορούν τους Έλληνες ή Βούλγαρους πολίτες), είναι η περιβαλλοντική καταστροφή σε γη και θάλασσα, όπως επίσης η τουριστική, οικονομική και κοινωνική απαξίωση της ευρύτερης περιοχής, καθώς και ο σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Με βάση το χωροταξικό μοντέλο που πρότεινε η προηγούμενη κυβέρνηση για την «ανάδειξη της Αλεξανδρούπολης ως διεθνής ενεργειακός κόμβος» – προωθείται το «επιτυχημένο;» μοντέλο ανάπτυξης που βλέπει κανείς σήμερα στο Πέραμα, την Ελευσίνα και τους Αγ. Θεοδώρους.

Το δέλεαρ που προσφέρεται στις τοπικές κοινωνίες είναι οι 250 θέσεις εργασίας που εξαγγέλλεται ότι θα δημιουργηθούν, αλλά ποτέ δεν έχει γίνει καμία αναφορά για τις πολλές εκατοντάδες θέσεων εργασίας που θα χαθούν σε μία περιβαλλοντικά υποβαθμισμένη περιοχή. Η δημιουργία του αγωγού, θα αναιρέσει όλους τους σχεδιασμούς αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, με άξονα τον οικοτουρισμό, το Δέλτα του Έβρου, το δάσος της Δαδιάς, τον εναλλακτικό τουρισμό, την αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, καθώς και την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Αναφορικά με το Αιγαίο, μία από τις πιο βιοποικίλες θάλασσες της Ευρώπης, αλλά και παγκοσμίως, το περιβαλλοντικό ρίσκο που θα επιφέρει ο αγωγός και φέρονται έτοιμοι να αναλάβουν με περισσή ευκολία οι συμβαλλόμενες πλευρές είναι πραγματικά τεράστιο. Πριν ακόμα γνωρίσουμε την ιδιαίτερη βιοποικιλότητα του Αιγαίου, η οποία κατάφερε να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια και αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά, κινδυνεύουμε να φανούμε ανάξιοι να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Με τη λειτουργία του αγωγού, πέραν του ότι θα πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των δεξαμενόπλοιων που θα διαπλέουν το Αιγαίο, θα προστεθεί επιπλέον ένας μεγάλος αριθμός δεξαμενόπλοιων, πρωτόγνωρης χωρητικότητας για την περιοχή, που θα μεταφέρει πολλαπλάσια ποσότητα πετρελαίου. Τη στιγμή λοιπόν, που ήδη οι θαλάσσιοι δρόμοι του Αιγαίου βρίσκονται σε οριακό σημείο κίνησης, (αυτή την περίοδο το Αρχιπέλαγος υλοποιεί μελέτη για την κίνηση των πλοίων στο Αιγαίο και τη συνεπαγόμενη εκτίμηση κινδύνων θαλάσσιου ατυχήματος) η ενδεχόμενη κατασκευή του αγωγού πετρελαίου – δίχως καμία πρόβλεψη για δημιουργία ενός πλαισίου κανόνων για την πρόληψη ή αντιμετώπιση θαλάσσιου ατυχήματος – αποτελεί κίνηση ανεύθυνη, αλόγιστη και επικίνδυνη.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι ελληνικές θάλασσες χαρακτηρίζονται από την απουσία καθορισμού ελεγχόμενων διαδρόμων υποχρεωτικής πορείας (separation lanes), ελέγχου της κίνησης των πλοίων (traffic control), καθώς και μηχανισμού έγκαιρης αντίδρασης και αντιμετώπισης μικρού ή μεγάλου ατυχήματος, (μέτρα που εφαρμόζονται σχεδόν σε όλες τις κλειστές θάλασσες του κόσμου).

Η ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί στην πράξη την υπάρχουσα κατάσταση κίνησης εμπορικών πλοίων και πετρελαιοφόρων στο Αιγαίο, και η ανικανότητα να αντιμετωπίσει κάποιο μικρό ή μεγάλο θαλάσσιο ατύχημα δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο αισιοδοξίας. Το ναυάγιο άλλωστε του Sea Diamond στη Σαντορίνη, το οποίο έγινε υπό ευνοϊκές καιρικές συνθήκες αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Είναι ενδεικτικό πως σήμερα, λόγω των περιορισμών που τίθενται στα στενά των Δαρδανελίων, στο Αιγαίο κινούνται πετρελαιοφόρα (τύπου Αframax και Suez) με χωρητικότητα έως και 150.000 τόνους. Μετά την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, προγραμματίζεται να μπουν στο Αιγαίο και δεξαμενόπλοια (τύπου Cape Size και VLCC) χωρητικότητας 300.000 – 400.000 τόνων.

Ακόμα και ο πιο ευφάνταστος νους αδυνατεί να συλλάβει πλήρως την καταστροφή που θα πλήξει το Αιγαίο, τις παράκτιες και νησιωτικές κοινωνίες, σε περίπτωση ατυχήματος και τη συνεπακόλουθη διαρροή καυσίμων από πλοία τέτοιου μεγέθους. Σημειώνεται πως στο ατύχημα του Exxon Valdez το 1989 στην Αλάσκα, όπου διέφυγε μία σχετικά μικρή ποσότητα πετρελαίου -περίπου 41.000 τόνοι- από το συνολικό φορτίο του πλοίου (200.000 τόνoι) καταστράφηκε μία περιοχή αντίστοιχη με το Αιγαίο σε έκταση. Σήμερα, έπειτα από 20 χρόνια, τα οικοσυστήματα της περιοχής παρουσιάζουν ακόμα την ίδια κατεστραμμένη εικόνα, ενώ η οικονομία των παράκτιων κοινωνιών συνεχίζει να υπόκειται τις δραματικές συνέπειες (συρρίκνωση, μετανάστευση, υποβάθμιση της υγείας και οικονομική καταστροφή).
Εκτός των άλλων, απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να συλλάβει κάποιος τον αναπτυξιακό χαρακτήρα της κατασκευής του αγωγού. Αν μιλήσουμε με όρους οικονομικούς, είναι απολύτως κατανοητή η θέση και η πολιτική των εμπλεκομένων εταιρειών. Δυστυχώς όμως η θέση αυτή, όπως άλλωστε και τα συμφέροντα των τελευταίων ποτέ δεν συμπορεύτηκαν ή ακόμα περισσότερο ταυτίστηκαν με τη βιώσιμη ανάπτυξη, την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και οι ελάχιστες εξαιρέσεις απλώς συνθέτουν στις μέρες μας τον όρο πράσινη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν υπάρχει επιχείρημα που να μπορεί να αλλάξει τις ιδιότητες των χρωμάτων και τον χαρακτήρα της συγκεκριμένης επένδυσης.
Το ζήτημα που εγείρεται απέναντι σε αυτό το έργο της μαύρης ανάπτυξης είναι το κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαφυλάξουμε εμείς οι ίδιοι τα συμφέροντα μας και το δικαίωμα μας σε ένα βιώσιμο και ασφαλές περιβάλλον, τόσο για εμάς, αλλά κυρίως για τις μελλοντικές γενιές.

Μέχρι στιγμής, οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι είτε από κοινωνίες πολιτών ένθεν κι εκείθεν των συνόρων, τα ντεσιμπέλ των οποίων μετά βίας γαργαλάνε ορισμένα ώτα στην Αθήνα και τη Σόφια, είτε από υπερευαίσθητα εθνικιστικά στοιχεία που συναρμόζονται άψογα με αυτή τη μαύρη εκδοχή της ανάπτυξης.

Πέραν τούτων, το lobby των αστικών περιβαλλοντικών οργανώσεων από τις οποίες περιμένουν πολλά οι πολίτες – περί άλλα τυρβάζουν και εξακολουθούν να μετατοπίζουν την περιβαλλοντική ανησυχία σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι βασικοί χορηγοί των επικεφαλής του περιβαλλοντικού lobby, δεν είναι άλλοι από τους βασικούς επενδυτές του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη.
Τέλος, η περιβαλλοντικά ευαίσθητη πτέρυγα του ελληνικού κοινοβουλίου συνεχίζει να εγείρει χλιαρές ενστάσεις χωρίς να ορθώνει ξεκάθαρη πολιτική θέση, ενώ η δογματική αριστερά φέρεται να συντάσσεται όλως παραδόξως, με τα παραπάνω συμφέροντα και όχι με τις κοινωνίες.

Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ υπογραμμίζει – και πρέπει να γίνει πάση θυσία κατανοητό – πως αν αφεθούν τα πράγματα στην τύχη τους, η κατασκευή του αγωγού θα μετατρέψει κάθε σκέψη για την προστασία των οικοσυστημάτων και των σπάνιων ειδών του Αιγαίου σε ευσεβή πόθο και κάθε προσπάθεια που καταβάλλεται προς αυτή την κατεύθυνση σε γραφική ματαιοπονία.
Θα πρέπει να γίνει συνείδηση στον Έλληνα πολίτη ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο μία περιοχή της Ελλάδας, και απαιτείται μαζί με τους κατοίκους του Έβρου, συνολική, συντονισμένη και δυναμική αντίδραση προς κάθε κατεύθυνση.


Θοδωρής Τσιμπίδης,
Διευθυντής Αρχιπελάγους, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α
Τηλ: 22730 37533, 6932274235
t.tsimpidis@archipelago.gr
www.archipelago.gr

Written by dds2

Μαρτίου 26, 2010 at 7:09 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,