περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘παιδεία

Διακήρυξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Αγγλίας για την Μοντέρνα Δουλεία

leave a comment »

Modern Slavery – A Joint Declaration

source: https://www.patriarchate.org/-/modern-slavery-a-joint-declaration


  1. We, Bartholomew, Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch, and Justin, Archbishop of Canterbury and Primate of All England, co-sponsored a special international Forum on Modern Slavery titled “Sins Before Our Eyes” at the Phanar from February 6-7, 2017. The Forum, originally proposed during the official visit by the Ecumenical Patriarch to Lambeth Palace in November 2015, was a high-level gathering of distinguished scholars, practitioners and policymakers from around the world, invited to discuss the contemporary problem of human exploitation. The Forum also takes place within the context of 2017: The Year of the Sanctity of Childhood, as declared by the Ecumenical Patriarchate.
  2. For religious communities worldwide and for the global human-rights community, the protection of human dignity and fundamental human rights is of utmost importance. The role of the Church in the world is “to preach good news to the poor, to bind up the brokenhearted, to proclaim release to the captives and to set at liberty the oppressed.” (Isaiah 61.1, Luke 4.18) This was clearly articulated in the final Encyclical of the Holy and Great Council of the Orthodox Church (Crete, June 2016): “The Church lives not for herself. She offers herself for the whole of humanity in order to raise up and renew the world into a new heaven and a new earth.”
  3. We are convinced that there is an intimate and inseparable link between preserving God’s natural creation and protecting God’s image in every human being, especially those most vulnerable to the myriad forms of human exploitation that comprise the sin of modern slavery. The same arrogance and greed are to blame for the oppression and exploitation of innocent victims – most often children and women – of human trafficking, human smuggling, prostitution, the sale of human organs, indentured labor, and the many other dimensions of modern slavery. Each and every person bears the burden and pays the price for the fact that there are more people in slavery today than at any other time in history.
  4. In his keynote address, the Ecumenical Patriarch observed: “The Orthodox Church is often accused of neglecting the world for the sake of liturgical worship and spiritual life, turning primarily toward the Kingdom of God to come, disregarding challenges of the present. In fact, however, whatever the Church says, whatever the Church does, is done in the Name of God and for the sake of human dignity and the eternal destiny of the human being. It is impossible for the Church to close its eyes to evil, to be indifferent to the cry of the needy, oppressed and exploited. True Faith is a source of permanent struggle against the powers of inhumanity.” In his opening address, Archbishop Welby emphasized: “Slavery is all around us, but we are too blind to see it. It is in our hands, and yet we are too insensitive to touch it. The enslaved are next to us in the streets, but we are too ignorant to walk alongside them. It must not be relegated to a footnote in history. It is still a living reality in all of our communities, as I have seen from personal experience in the United Kingdom, not because we think it is acceptable, but because our sin lies in blindness and ignorance.”
  5. Therefore,
    1. We condemn all forms of human enslavement as the most heinous of sins, inasmuch as it violates the free will and the integrity of every human being created in the image of God.
    2. We commend the efforts of the international community and endorse the United Nations Protocol to Prevent, Suppress and Punish Trafficking in Persons, especially Women and Children.
    3. We pray that all victims of modern slavery may be liberated in order to rebuild their lives and that the perpetrators may be brought to justice.
    4. We repent for not doing nearly enough swiftly enough to curb the plague of modern slavery, acknowledging that our ignorance and indifference are the worst forms of tolerance and complicity. We are judged each day by what we refuse to see and fail to do for the most vulnerable among us.
    5. We appeal to local and national governments to pass and implement strict laws against modern slavery, with a budget and capability to ensure organizations are held to account for modern slavery in their supply chains, while also allocating resources and services for trafficking victims, who are exposed to and endangered by such injustice.
    6. We encourage our leaders to find appropriate and effective ways of prosecuting those involved in human trafficking, preventing all forms of modern slavery, and protecting its victims in our communities and promoting hope wherever people are exploited.
    7. We urge our faithful and communities – the members of the Orthodox Church and the Church of England – as well as all people of good will to become educated, raise awareness, and take action with regard to these tragedies of modern slavery, and to commit themselves to working and praying actively towards the eradication of this scourge against humanity.
    8. We commit to the establishment of a joint taskforce for modern slavery to bring forward timely recommendations as to how the Orthodox Church and the Church of England can collaborate in the battle against this cruel exploitation.

At the Phanar, February 7, 2017

Archbishop of Constantinople-New Rome
and Ecumenical Patriarch

Archbishop of Canterbury
and Primate of All England


previous on this site:


Written by dds2

11 Απριλίου, 2017 at 11:42 πμ

Ending Slavery. A MOOC from the University of Nottingham

with one comment

the above is the book of professor Kevin Bales (one of the main educators of the course), and from this book follows the 1st chapter

Written by dds2

24 Οκτωβρίου, 2016 at 1:06 πμ

προφανώς για το τώρα του τόπου και του είναι μας

leave a comment »

[ΔΔΣ: δεν σχολιάζω το παραμικρό. Θα ήθελα να ακούσω γνώμες… Φυσικά συμφωνώ, μπορεί και καθολικά. Ως προς τις κεντρικές ιδέες, την ουσία τους, τις μικρές λεπτομέρειες. Μπορεί και να χαίρομαι κάποια σημεία και εκφράσεις ιδιαίτερα.

Πλην όμως το δικό μου προσωπικό συμπέρασμα, σε αυτή την συγκυρία, για τον έμπονο συγγραφέα και αδερφό μου σε ετερον τι μπορεί να με οδηγήσει…]

του Σταμάτη Σουφλέρη


Πόσα μπορούν να μας ενώνουν; Πολλά; Λίγα; Ένα, δύο; Μια ιδέα ναι, μια ιδεολογία ποτέ όλους. Η ιδέα μπορεί, μόνο αν έχει έρεισμα στους αιώνες και στην πραγματικότητα, έχει σμιλευτεί γερά, σε χαρτιά, κορμιά και τόπους. (Παράδοξο πρώτο και τραύμα της χώρας, εδώ και ενενήντα χρόνια, έχασε τη μόνη ιδέα που είχε σχηματίσει, τη Μεγάλη Ιδέα. Το να έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του είναι μόνο καταστροφικό, όπως φυσικά και το να εξαρτάται από δόσεις. Ούτε την απώλεια του ενός μισού μας, της μικράς Ασίας εσωτερικά ξεπεράσαμε, ούτε τον προηγούμενο διχασμό θεραπεύσαμε. Η χώρα ζει το σκόρπισμα, και το μεταμφιέζει τεχνηέντως, άλλοτε με λόγια, άλλοτε με πράξεις, άλλοτε γίνεται συμπαθητική ιδιαιτερότητα που καλύπτεται πίσω από εκλογές, άλλοτε βαθαίνει σε τραύματα θανατηφόρα, σε εμφύλιο και δικτατορίες, όχι μόνο τις πολιτικές, μα και τις καθημερινές προσωπικές του καθενός μας. Δεν είναι αυτές λιγότερες, γιατί αν δεν υπήρχαν αυτά τα τραύματα και αυτά τα πατήματα, οι άλλες δε θα έβρισκαν ποτέ έδαφος να πραγματοποιηθούν). Παράδειγμα γενικό. Ενώ είναι αδύνατον να βρούμε παγκόσμια επαρκή ορισμό της ελευθερίας, είναι αδύνατον να την αφαιρέσουμε από την ανθρώπινη ψυχή, νου και καρδιά. Άνθρωποι που με δυσκολία θα έγραφαν το όνομα τους ή θα έκαναν μια περιγραφή της ημέρας τους σε μια σελίδα, απολύτως ορθά θα είχαν σχέση μαζί της, θα την κατανοούσαν, θα την ένιωθαν, θα ζούσαν με αυτήν, θα πέθαιναν για αυτήν. Η θρησκεία μπορεί να ενώνει; Είτε αρέσει στον σημερινό κάτοικο αυτού του τόπου, είτε πιο συχνά όχι, η θρησκεία ενώνει επιτυχώς λαούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Φρίκη της Δημοκρατίας, του Σταμ. Δ. Σουφλέρη

leave a comment »


Χωρίζω τη μουσική σε δύο είδη: την κανονική και τη μουσική για τη Eurovision. Με δεδομένο λοιπόν ότι πριν δυο εβδομάδες είχαμε τη “Γιορτή της μουσικής” κατά την έκφραση των κλόουν του Θεάματος, σε πλήρη αναλογία είχαμε και τη γιορτή της δημοκρατίας για τις επόμενες δυο Κυριακές.
Την προηγούμενη αναρωτιόμουν πώς βρέθηκαν τόσοι ηλίθιοι και άθλιοι να γεμίσουν τα ψηφοδέλτια της βλακείας. Όχι όμως βρέθηκαν αλλά διαγκωνίζονταν για τις θέσεις της προδοσίας, της ανικανότητας και της ευτέλειας. Εχθές ότι αποτέλεσμα και αν έβγαινε θα ήταν θλιβερό, επικίνδυνο και καταστροφικό. Το μόνο λογικό θα ήταν ένα 15% για τη ΝΔ, ένα 3 για την Ελιά και ένα 20% για τον ΣΥΡΙΖΑ, μιλώ λογικά και όχι συναισθηματικά. Δεν έγινε τίποτε καλό. Αυτό που συνέβη δηλώνει μόνο ένα πράγμα. Με ανοιχτά τα μάτια, συμμετέχοντας στον όλεθρο, σπρώχνουμε όλοι μαζί για να ρίξουμε τη Χώρα στα βράχια. Γιατί βλέπετε η χώρα που γέννησε τον Λεωνίδα, γέννησε και τον Εφιάλτη. Και επειδή δεν υπάρχουν πια Λεωνίδες αλλά Leonidas, λογική είναι κάθε κατάληξη (κατά την ιατρική χρήση του όρου).
Είπε ο Σ.Λυγερός εχθές που βέβαια ανήκει στο σιχαμερό μόρφωμα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. “Το κόμμα του φόβου αντιπαρατέθηκε με της οργής”. Σωστό, και όπως κάθε σωστό των ημερών μας, βαθιά πικρό. Φυσικά κέρδισε ο φόβος. Και με μόνο φόβο ο άνθρωπος δεν ζει και το πιο ωραίο δεν προστατεύει το ψωμί του. Για να φας ψωμί σαν άνθρωπος και όχι ξεροκόμματα σαν γουρούνι πρέπει να είσαι ελεύθερος. Και όλοι όσοι γελοίοι και γελοία αγκομαχούν για τα σπιτάκια και τα αυτοκινητάκια, τα λεφτουδάκια και τις δουλίτσες, όλοι αυτοί και όλοι εμείς θα τα χάσουν- χάσουμε. Το κακό είναι ότι θα πέσουμε αλλά με σκυμμένα τα κεφάλια. Ποια είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τις χθεσινές εκλογές. Υποτονικότητα.
Μα αυτό δεν είναι πολιτισμός (άλλη μια άθλια έκφραση της εποχής είναι ο πολιτικός πολιτισμός την χρησιμοποιεί το γουρούνι ο Βενιζέλος συχνά). Αυτό είναι πλήρης και απόλυτη μωρία.
Δηλαδή η χώρα καίγεται, το σπίτι καίγεται, η δουλειά καίγεται και εσύ κάθεσαι και κοιτάς τι ρούχα φοράει ο πυροσβέστης. Βέβαια όταν αντικρίζω το πολιτικό προσωπικό, δηλαδή τους δοσίλογους επαγγελματίες δούλους που είναι σε κυβερνητικά και κομματικά πόστα απορώ που τα σύνορα δεν έχουν φτάσει μέχρι τα Καμμένα Βούρλα, οι μισθοί στα 200 Ε και στα χέρια μας δεν έχουμε μόνιμες αλυσίδες. Μα έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα γίνει και αυτό.
Οι άθλιοι έχουν όνομα. Είναι αυτοί. Οι ηλίθιοι επίσης, όλοι εμείς. Ακόμα νομίζω ότι το μόνο δίλημμα στη ζωή του ανθρώπου είναι το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Κάθε άλλο από τυχαίο είναι, ότι ξέπεσε σε εκείνο το σιχαμερό “ψωμί παιδεία ελευθερία”. Και τι πέτυχαν οι “νικητές” της γενιάς του Πολυτεχνείου;
Ούτε παιδεία πρωτίστως, ούτε ψωμί κακόμοιροι και φυσικά ούτε ελευθερία.
Ο λαός έχει ψοφήσει. Οι ιδεολογίες έστω και στραβές το ίδιο. Ούτε κομμουνιστές δεν υπάρχουν μια και η κατάντια του σύγχρονου ψαγμένου(μαλάκα) Έλληνα είναι να είναι αριστερός. Φυσικά δεν υπάρχουν ούτε χριστιανοί, ούτε δεξιοί. Και όσοι υπάρχουν βιώνουν μόνοι μοναξιά στη θλίψη της καθόδου.
Είναι τυχαίο ότι υπάρχουν έτοιμα ένα σωρό μορφώματα της αριστεράς, του περίφημου συνταγματικού τους τόξου προς εξυπηρέτηση πλήρως κι εντελώς των συμφερόντων των Βρυξελλών;
Ποτέ ξανά η χώρα δεν είχε χτυπηθεί τόσο πολύ και τόσο ύπουλα. Ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά το τέλος. Το χειρότερο είναι ότι αυτό το τέλος δεν θα έχει ούτε καν την περηφάνια μιας έκρηξης, αλλά του προορίζεται η κατάντια ενός σαπίσματος μέσα στον Ευρωπαϊκό σκουπιδότοπο.


leave a comment »

ScienceOpen is a platform for scientific communication. From informal networks to open access publishing, it offers a full spectrum of options to effectively share research results.ScienceOpen: Access – Organize – Network – Publish


Written by dds2

20 Μαΐου, 2014 at 12:02 πμ

οι ελληνικές φυλακές είναι στρατόπεδα συγκεντρώσεως;

leave a comment »

ΔΔΣ: Ο λαός που πριν 15 ημέρες εόρτασε την απελευθέρωσή του και την ανεξαρτησία του και μετά από 10 ημέρες θα εορτάσει την Ανάσταση του Χριστού και την εορτή της Αγάπης, ο  λαός που ήξερε να αγωνίζεται για την ελευθερία του και τα ιδανικά του και τώρα εξευτελίζεται από τους ποταπούς κυβερνώντες του, δέχεται να είναι χειρότερος και από τον χειρότερο εγκληματία; Δέχεται στις φυλακές του σε καιρό Δημοκρατίας να γίνονται βασανιστήρια και κατά τ΄άλλα να γιορτάζει επειδή έδιωξε χούντες, βασανιστές και κατακτητές; Πότε θα εγερθούν οι συνειδήσεις, πότε θα υψωθούν οι ιδέες και πότε θα ξεχειλίσουν οι ψυχές από ανάγκη για δικαιοσύνη και ελευθερία;

[23/4/14: video: Δημοσιεύθηκε στις 15 Απρ 2014, στο You Tube, Βίντεο ενάντια στις φυλακές, Σ.Ο Ιωαννίνων, Απρίλης 2014, https://www.youtube.com/watch?v=3pLZuAuorGA#t=33 και σε αυτό το ιστολόγιο στο ταινίες – ντοκιμαντέρ ]


Tags Το Ποντίκι Web

Βίντεο-ντοκουμέντο από τις φυλακές Νιγρίτας για την υπόθεση Καρέλι

Νέο υλικό για το θάνατο του βαρυποινίτη Ιλί Καρέλη φέρνει στο φως η «Καθημερινή» παρουσιάζοντας βίντεο μέσα από τις φυλακές Νιγρίτας, από το απόγευμα της 27ης Μαρτίου.

Όπως αναφέρει η «Καθημερινή» πρόκειται για περίπου 20 ώρες υλικό που έχουν καταγράψει τέσσερις κάμερες από τέσσερα διαφορετικά σημεία της: τον προαύλιο χώρο της φυλακής, όπου φτάνει το τζιπ της αστυνομίας που μεταφέρει τον Καρέλι από το Α.Τ. Ιτέας, την κεντρική είσοδο των φυλακών, τον διάδρομο ακριβώς έξω από το κελί-ψυγείο, όπου οι σωφρονιστικοί ομολόγησαν ότι ξυλοκόπησαν τον Ιλία Καρέλι και τέλος από το κελί, στο οποίο μεταφέρθηκε και κατέληξε λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Το υλικό αυτό, οδήγησε σε συνδυασμό με τις απολογίες των εμπλεκομένων στην προφυλάκιση έξι σωφρονιστικών υπαλλήλων.
(Αν δεν βλέπετε τους υπότιτλους που αφηγούνται τα όσα φαίνονται στο βίντεο, όπως τα καταγράφει η «Καθημερινή», μπείτε στο βίντεο στο YouTube και πατήστε το κουμπάκι «Captions», για να τους επιλέξετε. Το «Captions» βρίσκεται δίπλα στο σήμα με το ρολογάκι, κάτω δεξιά στη μπάρα του βίντεο).

Οργανισμός για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας

leave a comment »


ένα δείγμα από τον ιστότοπο:


τοῦ Ν. Παντελίδη*

1. Ἡ ἔννοια «διάλεκτος».

Κάθε γλῶσσα μιλιέται κατὰ τόπους διαφορετικά. Αὐτὲς οἱ κατὰ τόπους (δηλ. οἱ γεωγραφικὲς) παραλλαγὲς τῆς γλώσσας ὀνομάζονται διάλεκτοι.

Ἡ δημιουργία διαλέκτων εἶναι μία περίπλοκη διαδικασία ποὺ συνδέεται μὲ ποικίλους ἐνδο- ἀλλὰ καὶ ἐξωγλωσσικοὺς (κοινωνικούς, ἱστορικοὺς κ.ἄ.) παράγοντες. Ἄλλωστε ἡ ποικιλία στὴ γλῶσσα, εἴτε σὲ γεωγραφικὸ (βλ. διάλεκτοι) εἴτε σὲ κοινωνικὸ εἴτε σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς βασικότερες ἰδιότητές της, ὅπως συμβαίνει σὲ πολλὲς ἄλλες ἐκφάνσεις τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ καὶ γενικὰ τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας. Ἔτσι γιὰ παράδειγμα, καὶ γιὰ νὰ παραμείνουμε στὸ γεωγραφικὸ ἐπίπεδο, ὅπως ὑπάρχει ἔντονη ποικιλία στὶς παραδοσιακὲς ἐνδυμασίες, στὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, στὴν παραδοσιακὴ μουσικὴ καὶ τοὺς χορούς, στὴν παραδοσιακὴ ἀρχιτεκτονική, τὴν κουζίνα κ.λπ., κατὰ ἀνάλογο τρόπο ἔχει καὶ ἡ γλῶσσα κατὰ τόπους διαφορετικὴ μορφή. Ἡ σταδιακὴ διάσπαση μίας ἀρχικὰ «ἑνιαίας» γλώσσας σὲ γεωγραφικὲς παραλλαγές, δηλ. σὲ διαλέκτους, μπορεῖ νὰ ἐνισχυθεῖ ἀπὸ ἐξωγλωσσικοὺς παράγοντες, ὅπως π.χ. ἡ γεωγραφικὴ ἀπομόνωση ὁμόγλωσσων περιοχῶν μεταξύ τους ἐξαιτίας φυσικῶν ἐμποδίων (ὀροσειρές, μεγάλα ποτάμια, θάλασσες) ἢ ὁ πολιτικὸς κατακερματισμὸς τοῦ γλωσσικοῦ χώρου (π.χ. στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο) ποὺ εὐνοοῦν τὴν ἀραίωση ἢ καὶ τὴν πλήρη ἔλλειψη ἐπικοινωνίας μεταξὺ ὁμόγλωσσων πληθυσμῶν ἀπὸ διάφορες περιοχές, καθὼς καὶ ἀπὸ ἄλλους ἰδιαίτερους σὲ κάθε περίπτωση παράγοντες.

συνέχεια στο http://www.odeg.gr/oi-neoellinikes-dialektoi.html

Written by dds2

25 Φεβρουαρίου, 2014 at 10:08 μμ

Δοκίμιο για τον Μετανεωτερικό υστεροευρωπαϊκό Ελληνισμό

with one comment

[ΔΔΣ: μια δημοσίευσή του εδώ . Υπάρχει και στο μπλογκ μου … . Κατά την γνώμη μου ένα από τα καλύτερα άρθρα-κείμενα που έχουν γραφεί γιαυτό τον καιρό. Το έχω ξαναπεί. Το έχω ξαναδημοσιεύσει. Και ναι:  ο συγγραφέας του είναι αδερφός μου (δυστυχώς και ευτυχώς) βιολογικά-πνευματικά-συναισθηματικά]

Σταμάτης Σουφλέρης



Προφανώς υπάρχουν άπειρα λόγια να πει κάποιος, ή απλά να βρίσει. Το καλό της Δημοκρατίας είναι η δυνατότητα να ακουστεί η φωνή του καθενός, η υποτιθέμενη ανάγκη και η ευκολία έκφρασης. Αλλά το ταυτόχρονο των φωνών, η άμετρη και υπερβολική πολυφωνία, παρουσιάζει παραφωνία και λήγει σε μια θλιβερή αφωνία. Φυσικά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οι εκπομπές είναι ρουτίνα, όπου κρετίνοι, άλλοι με το όνομα πολιτικοί, άλλοι καθηγητές και άλλοι δημοσιογράφοι, ταμπέλες κρεμασμένες στα στήθια τους όπως στα περίφημα συνέδρια της ανοησίας τους φωνάζουν, ωρύονται και μαλώνουν, μπροστά στις κάμερες προκειμένου να επιτύχουν το έργο τους που είναι η εκκωφαντική, δύστροπη, δύσμορφη, εξωτερική, κοινωνική ησυχία.. Στην πολυφωνία χάνεται η οποιαδήποτε δυνατότητα πραγματικής ακοής, από τον σαματά δεν περιμένεις να μάθεις, από τη φασαρία να μορφωθείς.

Στην ταινία του Κισλόφσκι Ου φονεύσεις, τον καταδικασμένο σε θάνατο φονιά τον αρπάζουν οι φύλακές του και τον πάνε σέρνοντας στην κρεμάλα. Σε όλη τη διαδρομή φωνάζουν, κάνουν φασαρία από φιλανθρωπία, προσπαθούν να του αποσπάσουν την προσοχή από τον άδικο θάνατο του. Γιατί κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος, εκτός από έναν.


Δε νομίζω ότι ο τοπικός εσμός των άθλιων αυτών υποκειμένων που λέγεται άρχουσα τάξη, όλο αυτό το αδηφάγο πολυπλόκαμο τέρας που ρουφάει το αίμα, τη δύναμη, τη ζωή από τη χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι κάνει άλλη φασαρία από αυτήν που σκοπό έχει  να θολώσει τα νερά, να συνεχίζει να διατηρεί τεχνητές πολώσεις που την ταλαιπωρούν-ίσως και εκατό χρόνια- να κάνει πάνω από όλα συνένοχους τους Έλληνες.

Οι ανεύθυνοι, οι κλέφτες και οι υποκριτές θέλουν να κάνουν κι εμάς κλέφτες, υποκριτές και συνυπεύθυνους, των δικών τους εγκλημάτων.

Με την αθωότητα παιδίσκης που ζούσε εσώκλειστη σε λύκειο καλογριών, βλέπουν την κατάντια που αυτοί έφεραν και ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο διακριτικά, χαριτωμένα, λίγο, πολύ λίγο, παίζοντας με τις ημερομηνίες και με αριθμούς, για αυτά που ξέρουμε όλοι. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή αν και τελικά αυτό το αρνούμαι, μα ακόμα και σε αυτές τις ημέρες δημοσιογράφοι και πολιτικοί είναι επί της ουσίας χαλαροί, και προσεκτικοί μην πειραχτούν παραπάνω μεταξύ τους, μην κατά λάθος πάνω στη κουβέντα βγει μια ακόμα αλήθεια, έστω ένα όνομα. ( κοινός τόπος ότι πολλοί αναφέρονται σε ονόματα, δυο, έξι δέκα, του ενός ή του άλλου, μα ποτέ δεν τα ξεστομίζουν την τελευταία στιγμή) .


Πού βασίστηκε αυτός, ο αποκλειστικά φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης;

Σε μια εξέγερση φοιτητών; Από ότι θυμάμαι η χούντα δεν έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 73. Στο ξεπούλημα της μισής Κύπρου. Κι όμως υπήρχε μέχρι πρόσφατα η γιορτή της δημοκρατίας, αυτή που ήταν γιορτή της ντροπής.

(Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαστε πάντα ηλίθιοι, αλλά μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι.)

Πού χτίστηκε η περίφημη λοιπόν μεταπολίτευση; Απλό. Σε ένα γιγαντιαίο ψέμα, σε ένα έγκλημα, σε μια έκπτωση αξιών και ήταν φυσικό οι κύριοι εγκληματίες, οι αρχιλήσταρχοι να πετούν ξεροκόμματα σε όλους, μέχρι στα τσιράκια. Έτσι τον δικό μας εθνικό πλούτο, τη δική μας εργασία, την έκαναν ότι κατά καιρούς ήθελαν και εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι επειδή γλύφαμε από το κόκκαλο.

Έχοντας μελετήσει τις γελοίες και ποταπές επιστήμες τους μπορούσαν να ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να γυρίσουν το σκάφος. Έτσι η εξουσία τρέφει με συνείδηση τη βλακεία και η βλακεία με τη σειρά της, λειτουργεί ικανοποιητικά ως μαξιλάρι και προστασία της εξουσίας.

Όταν κάνουν τον τελευταίο ανθρωπάκο να αισθάνεται τύψεις γιατί λάδωσε τον προτελευταίο, το σύστημα λειτουργεί περίφημα.


Μα όμως το σύστημα δεν αποτελείται από Οιδίποδες. Οι άνθρωποι του συστήματος, ολόκληροι ένα ψέμα, είναι απολύτως αδύνατον να αναζητήσουν την αλήθεια, δεν θα την άντεχαν περισσότερο από ότι οι βρικόλακες που με το που πέφτει το φως πάνω τους λιώνουν και καίγονται. Οι βρικόλακες μοιάζει ότι κάνουν μεγάλη ζημιά δεν έχουν υπόσταση, είναι πλάσματα της φαντασίας.

Όταν ο άνθρωπος δεν πραγματώνει με την ίδια του την σάρκα την αλήθεια, όταν ολόκληρος δε γίνεται πύρινος από τη φωτιά που υπάρχει μέσα του, όταν κοιμάται σε έναν ύπνο αδίκου, δεν υπάρχει. Μπορεί μια μύγα να μας ενοχλεί, μια σφήκα να μας τσιμπάει, ένα κουνούπι να μας πίνει το αίμα, μα δεν είναι άνθρωποι, ούτε γράφουν ιστορία.

Πόσα κείμενα πολιτικών, τυπικά Ελλήνων, θα μείνουν στην ιστορία ή έστω έχουν μια άνω του μετρίου σημασία ή διάρκεια; Πόσες ρήσεις τους θα χρειαστούν οι επόμενες γενιές να απομνημονεύουν ή να μελετούν; Σε αυτό μας διευκολύνουν. Καμιά και τίποτε δε θα μείνει από αυτούς τους ανύπαρκτους.


Διαλέγω να αναφερθώ στο αισχρό υποκείμενο που φέρει το όνομα Σημίτης. Σε άρθρο του στην Καθημερινή (Άνοιξη του 2010) είχε τη γνωστή αμνησία και την αθώα αμεριμνησία να μη θυμάται τίποτε κακό ή πολύ βαρύ από την εποχή του, αυτός που μόνο υποκοριστικά θα συνοδεύουν την παρουσία του στην υποσημείωση που θα καταλαμβάνει στην ιστορία, ο άνθρωπος που είπε ναι σε όσα έπρεπε να πει όχι, και όχι σε όσα θα έπρεπε να είναι ναι.

Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι οι πέτρες δεν έχουν ψυχή, ότι ένα κομμάτι ξερά βράχια δεν έχει αντίκτυπο στη σημερινή κατάσταση. Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι το να τσαλακώνεται η έννοια του ανθρωπισμού ή της περηφάνιας δεν έχει συνέπεια ακόμη και στο ψωμί που θα φάμε.

Εκεί αποδεικνυόμαστε πολιτικά αφελείς και υπαρξιακά επικίνδυνοι.


Με ένα μυστήριο τρόπο, κάθε έκπτωση ηθικής τάξεως, κάθε “ευκολία”, κάθε υπακοή σε οικονομικά δεδομένα, τα λέγαμε κεκτημένα -η ανοησία μας δε φτάνει να κατανοήσει τη σημασία και την αδικία της λέξης κτήση- κάθε παραχώρηση του ψυχικού με αντάλλαγμα χειροπιαστά αντικείμενα της ευδαιμονίας μας, δεν είναι παρά γλίστρημα στον κατήφορο όπου ο άδειος χωρίς ψυχή και μυαλό σάκος χάνει και αυτό που αγωνιωδώς έτρεμε για τη διατήρησή του, το ίδιο του το κορμί.

Στην αηδιαστική κατ όνομα δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ένας μονόδρομος, όπου τα τελευταία προσχήματα ελευθερίας ποδοπατιούνται όχι με την απώλεια των χρημάτων, αλλά με την απώλεια του να σκεφτούμε ότι η ζωή δεν είναι οικονομικό μέγεθος, ότι η ύπαρξη δεν είναι μετρήσιμη ποσότητα, καθορίσιμη από μονάδες μέτρησης, ινστιτούτα ή οργανισμούς, ότι η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο και αποτέλεσμα ερευνών πανεπιστημίων, ανακοινώσεων τηλεοπτικών σταθμών.

Χτύπημα δεν είναι η απώλεια πέντε ευρώ, αλλά ο φόβος ότι η ζωή σου κρέμεται από αυτά.

Τραγικό δεν είναι να πιέζεσαι για να βγεις όπως λέει ο κόσμος στις ανάγκες του μήνα , αλλά το να νομίζεις ότι όλα μετριούνται με το χρήμα.

Αν είναι αλήθεια το τελευταίο, αν όλα μετριούνται με το χρήμα τότε είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά γιατί όλα τα άλλα μου φαίνονται σημαντικότερα, όχι με μια αφηρημένη έννοια μα με την αλήθεια των πράξεων και της ύπαρξης μας;

Μιλούμε για αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Δε νομίζω ότι ζητάω ευθύνες από ένα υπάλληλο νομαρχίας για το αν είναι καλή η ζωή μου. Το ίδιο το σύστημα έχει τη δικιά του ακάθεκτη δυναμική, την τεράστιας ποσότητας αδράνεια. Δε σταματά, δεν μπορεί να σταματήσει ακόμα και αν πάει στο γκρεμό.


Έχει υπόσταση μια τράπεζα; Έχει υπόσταση ένας οργανισμός; Υπάρχει ξέχωρα από τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν; Μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους, να πιέζουν λαούς, να καταλύουν χώρες; Η ρεαλιστική απάντηση μοιάζει ναι. Εξακολουθώ να πιστεύω όχι.

Η μορφή της κυβερνώσας μειονότητας εξελίχθηκε ακάθεκτα από την τάξη στο κόμμα και πέρα από αυτό στην ακολουθία οπαδών…. το δημοκρατικό χαρακτηριστικό της πολιτικής επιβάλλει τον σχηματισμό αντίθετων κομμάτων…. κατά βάθος υπάρχει μόνο ένα κόμμα, το κόμμα της αστικής τάξης, το φιλελεύθερο…. από το 1830 και εξής χρησιμοποιούνται αυτόματα οι λέξεις φιλελεύθερος και συντηρητικός στην λογική του περισσότερο ή λιγότερο και όχι σε ένα αυτό ή σε ένα εκείνο… η βούληση για δύναμη είναι ισχυρότερη από κάθε θεωρία.


Διατυπώνουμε λοιπόν τώρα ένα απλοϊκό ερώτημα. Πώς οι άνθρωποι που πριν είκοσι χρόνια έκλεβαν, πριν δεκαπέντε κορόιδευαν, πριν δέκα υπεξαιρούσαν, πριν πέντε πλούτιζαν, πριν έξι μήνες ψευδόντουσαν ασυστόλως, μα που όλα τα χρόνια σε όσα πόστα ανέλαβαν δεν έπραξαν απολύτως τίποτε ορθό, πώς μπορούν αυτοί τώρα να διαχειριστούν μια κρίση;

Ή μήπως δεν υπάρχει κρίση;Ή μήπως δεν είναι του είδους που θέλουν να περάσουν;

Άνθρωποι εγνωσμένης βλακείας και απύθμενης ανοησίας, άκρατου εγωισμού και ακόρεστων μικροφιλοδοξιών δεν μπορούν να κυβερνούν χώρα, μόνο να τη λεηλατούν.

Οι ορδές των βάρβαρων δεν διακρίνονται από άλλη ικανότητα πλην της αρπακτικότητας. Ταλέντο επέδειξαν στο μέγεθος και στην έκταση της καταστροφής που έχουν πετύχει.


Χτυπάνε τη γλώσσα, την προσβάλλουν, την εξευτελίζουν, τη διαλύουν, την αποσαθρώνουν κατά το μέγιστο δυνατό τους. Πέτυχαν ότι δεν είχε πετύχει κανείς πριν από αυτούς, τη μεγάλη διαστρέβλωση των λέξεων. Όταν οι λέξεις όμως καταρρέουν, οι συνειδήσεις είναι ήδη νεκρές.

Από τα “αθώα” γλωσσικά σοσιαλιστικά τερτίπια του 81, στη σημερινή εποχή των αληθινών ψεμάτων.

Οι δυνάμεις της πραγματικότητας συγκεντρώθηκαν και παραμέρισαν τους ονειροπόλους. Μόλις εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία, οι εκλογές σημαίνουν πια απλώς ότι οι μάζες βαθμολογούν τις επιμέρους οργανώσεις. Τέλος αφυπνίζεται μια αίσθηση ότι το γενικό δικαίωμα ψήφου δεν περιέχει κανένα πραγματικό δικαίωμα, ούτε καν επιλογής μεταξύ των κομμάτων, διότι αυτά τα κέντρα εξουσίας που αναπτύχθηκαν στη βάση του εκλογικού δικαιώματος ελέγχουν μέσω του χρήματος όλα τα πνευματικά μέσα του λόγου και της γραφής και έτσι καθοδηγούν τη γνώμη των ατόμων για τα κόμματα κατά βούληση, ενώ από την άλλη μεριά με τα αξιώματα που κατέχουν, την επιρροή που ασκούν και τους νόμους που θεσπίζουν καλλιεργούν ένα σώμα απόλυτων οπαδών το οποίο εξουδετερώνει όλους τους άλλους οδηγώντας σε μια εκλογική κόπωση που τελικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε στις μεγάλες κρίσεις ”.

Όργανο, μέσο και δούρειος ίππος της σημερινής κατάστασης δεν είναι τα πραγματικά μεγέθη της ανθρωπολογίας, της κοινωνίας ή έστω της οικονομίας αλλά οι δοτές κατευθύνσεις της μεγάλης αυτής μάστιγας που λέγεται ΜΜΕ.

Κάποτε οι άνθρωποι έδιναν την ζωή τους για την ελευθερία του τύπου μα σίγουρα τώρα πρέπει να κάνουμε έναν δύσκολο αγώνα ενάντια στις δυνάμεις και τις εξουσίες του κόσμου αυτού, έναν αγώνα για να ελευθερωθούμε από τον τύπο. Ποτέ σκλάβοι δεν είχαν πιο ισχυρές αλυσίδες, πιο φρικτά δεσμά, πιο τεράστιες παρωπίδες από ότι σήμερα, που νέες τεχνολογίες ήρθαν να συνεπικουρήσουν κάτι που ξεκίνησε εδώ και δύο αιώνες με τη δημιουργία των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν μεγαλύτερο βομβαρδισμό πληροφοριών και σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσης. Το βιβλίο έχει χτυπηθεί στη ρίζα του, οι περίφημοι ρυθμοί και η παροχή ευκολιών απαιτούν από τον άνθρωπο όχι σκέψη, αλλά αντίδραση, όχι εμβάθυνση αλλά αντανακλαστικό στην εντολή.

Δεν υπάρχει πιο φοβερή σάτιρα για την ελευθερία της σκέψης. Άλλοτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ελεύθερα, τώρα αυτό επιτρέπεται , αλλά πια δεν μπορούν…Ο τύπος μπορεί να καταδικάζει σε θάνατο κάθε αλήθεια μη μεταδίδοντας την στον κόσμο. Μια φοβερή λογοκρισία της σιωπής, τόσο πιο παντοδύναμη όσο η μάζα των δούλων, δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας τέτοιας αλήθειας…. την θέση της πυράς την παίρνει η μεγάλη σιωπή”.


Πώς λοιπόν περιμένω σωτηρία από τον δήμιό μου; Πώς ελπίζω ότι ο βλάκας θα λύσει το δύσκολο πρόβλημα; Πώς ο διεφθαρμένος θα φυλάξει τα διαμάντια και ο φαύλος την ωραιότητα; Πώς ο γυναικωτός θα φερθεί σαν άντρας και ο κούφιος θα γεμίσει; Μπορεί ο πυγμαίος στο σώμα, στη ψυχή και στο μυαλό να τολμήσει να σηκώσει ανάστημα, να πει το ναι ναι και το όχι όχι; Πώς ο επαγγελματίας ψεύτης θα μάθει στην αλήθεια και ο υποκριτής στη ντομπροσύνη;


Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνο θλιβεροί. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους γιατί δεν τον γνωρίζουν. Ξέρουν μόνο να πουλούν και να αγοράζουν, τίποτε παραπάνω. Ξέρουν τη Σημασία της Ελλάδας; Αστεία πράγματα. Μπορούν να χειριστούν τα θέματα και τα προβλήματα; Προφανώς ταιριάζει η παροιμία δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.


Κανένας άνθρωπος της εξουσίας δεν είναι άνθρωπος της ουσίας, γιατί όταν εκλέγεις την εξουσία σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από την ουσία. ( εξουσία = άσκηση αρχής, κυβέρνηση, άδεια, δικαιοδοσία, προνόμιο, κυριαρχία, αφθονία, αλαζονεία, υπερβολικός πλούτος, επιδεικτική εμφάνιση).

Άρα εξ ορισμού ο άνθρωπος είναι ον αντιεξουσιαστικό.  Μόνο η έκπτωσή του τον καταντά εξουσιομανές δίποδο.

Με τις λέξεις μας σκλαβώνουν, με τις λέξεις θα ελευθερωθούμε.

Κατάσταση, διάσταση, αντίσταση, υπόσταση, επανάσταση, ανάσταση.


Υ.Γ.    Οι τίτλοι είναι από τα Κατά Σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού.

Τα αποσπάσματα από την Παρακμή της Δύσης του Ο. Σπένγκλερ.

Το πρώτο είναι παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο. Γράφτηκε σε μια πρώτη μορφή στις αρχές Μαΐου το 2010 και το δημοσίευσα στο facebook  το πρωί στις 5, πριν γίνει ο τριπλός φόνος.

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη……..

πηγή: Aντίφωνο

Διεθνής Αμνηστία – Δελτίο Τύπου – Ελλάδα 2013

5 Σχόλια


Δελτίο Τύπου



Για μια ακόμα φορά, η «παγκόσμια ημέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων», βρίσκει την ανθρωπότητα σε πλήρη ανικανότητα να υπερασπιστεί τα όσα προβλέπει η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού που, όμως, για αναρίθμητες περιοχές του πλανήτη παραμένει μακρινό και άπιαστο όνειρο.

Εδώ στην Ελλάδα, πέρα από την περιστολή, ατομικών, κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων που βιώνουμε, οι κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας παραμένουν μόνιμο και οδυνηρό φαινόμενο. Ανάμεσα στ΄ άλλα περιλαμβάνουν βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης κατά τη διάρκεια της σύλληψης ή της κράτησης, κακή χρήση πυροβόλων όπλων, υπερβολική χρήση βίας, εξύβριση, προπηλακισμούς και άλλες παραβιάσεις κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων, αλλά και κακοποιήσεις και επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών. Αν και οι ελληνικές αρχές παραδέχονται την ύπαρξη καταπατήσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας, εντούτοις τις χαρακτηρίζουν «μεμονωμένα περιστατικά» και, ως εκ τούτου, δεν παραδέχονται την έκταση και το βάθος αυτού του συστημικού προβλήματος.

Οι πολυάριθμοι ισχυρισμοί που λαμβάνει η Διεθνής Αμνηστία, καθώς και εκείνοι που δημοσιεύονται στα μέσα ενημέρωσης, δίνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη στην οποία αναφέρονται οι ελληνικές αρχές σε εκθέσεις τους προς διεθνή όργανα και σε διάφορες δηλώσεις. Οι παραβιάσεις και καταπατήσεις από πλευράς των σωμάτων ασφαλείας συνεχίζονται υπό το καθεστώς της ατιμωρησίας. Τα διεθνή θεσμικά κείμενα για τα ανθρώπινα δικαιώματα προβλέπουν ότι όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας δεν είναι υπεράνω του νόμου: υπόκεινται σε αυτόν, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να είναι υπόλογοι στον νόμο, στο κράτος και στους πολίτες.

  • Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά με θύματα ειρηνικούς διαδηλωτές, δημοσιογράφους, μετανάστες και πρόσφυγες.
  • Τα τελευταία δέκα χρόνια το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη σωμάτων ασφαλείας σε 11 υποθέσεις!
  • Η εξαγωγή ουσιών ελέγχου ταραχών (και δακρυγόνων αερίων) από τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα αυξήθηκε σημαντικά στο διάστημα 2000-2010.
  • Η ελληνική νομοθεσία που καλύπτει τα βασανιστήρια είναι ελλιπής σε πολλά σκέλη της.
  • Μεταξύ 1988 και 2012 έχουν καταγραφεί από τη Διεθνή Αμνηστία μόνο 12 υποθέσεις, στις οποίες μέλη των σωμάτων ασφαλείας έχουν διωχθεί ποινικά και έχουν παραπεμφθεί σε δίκη.

Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι είναι καιρός οι ελληνικές αρχές να αναγνωρίσουν την έκταση των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας τους και να λάβουν μέτρα για να αντιμετωπίσουν τα συστημικά προβλήματα που συμβάλλουν στις καταπατήσεις αυτού του είδους. Μέχρις ότου αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αυτά (που περιλαμβάνουν απουσία ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού διερεύνησης καταγγελιών για τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας, απουσία διεξοδικών, έγκαιρων και αποτελεσματικών ποινικών και πειθαρχικών ερευνών, μεγάλες καθυστερήσεις των ποινικών ανακρίσεων που οδηγούν σε παραγραφή αδικημάτων, απροθυμία των πολιτών να υποβάλουν καταγγελία στην αρμόδια αρχή λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο σύστημα δικαιοσύνης, αλλά και από φόβο για αντίποινα, στοχοποίηση, έως και σύλληψη και απέλαση για τους παράτυπους μετανάστες κλπ.), η ατιμωρησία θα εξακολουθήσει να επικρατεί και ο φαύλος κύκλος αυτών των καταπατήσεων δεν πρόκειται να σπάσει.


ντοκιμαντέρ για το Πολυτεχνείο

with one comment


Ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και βασισμένο σε κινηματογραφικά ντοκουμέντα επαγγελματιών οπερατέρ οι οποίοι κατέγραψαν με την κάμερά τους τα γεγονότα.

πηγή: http://omaselinou.blogspot.gr/2013/11/blog-post_188.html

Written by dds2

18 Νοεμβρίου, 2013 at 11:25 μμ