περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘ιδέες

για τις φωτιές στον Αμαζόνιο

with one comment

Επειδή πολύς λόγος έγινε πρόσφατα για τις τεράστιες φωτιές στην περιοχή του Αμαζονίου και το θέμα συσχετίσθηκε αμετροεπώς με την κλιματική αλλαγή, τα πιο κάτω αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν είναι καινούργιο, όχι μόνο δεν σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή, αλλά και ότι είναι ένα γνωστό έγκλημα (;), ηθελημένο λάθος και πρακτική ήδη από τις δεκαετίες του 70 και του 80.

Γιαυτό και δημοσιεύεται εδώ ένα άρθρο, 30 ακριβώς ετών και προερχόμενο από ένα από τα εγκυρότερα ειδησιογραφικά περιοδικά (TIME, No. 38, Sept. 18, 1989).

To εξώφυλλο του περιοδικού.

 

 

 

 

 

Ακολουθεί το κύριο άρθρο και στην συνέχεια κάποιες σημαντικές αλήθειες και πληροφορίες.

Οι μεγάλες φωτιές στον Αμαζόνιο ήταν μια τραγική πραγματικότητα από την δεκαετία του 80. Κάθε χρόνο συνήθως κατά τους δικούς μας καλοκαιρινούς μήνες (χειμερινοί για το Νότιο ημισφαίριο) χιλιάδες στρέμματα καιγόντουσαν με ηθελημένους και εκτεταμένους εμπρησμούς. Το μέγεθος των εκτάσεων που καιγόντουσαν έφθαναν σε έκταση το μέγεθος ευρωπαϊκών χωρών (πχ. Το 1989 η έκταση ήταν μεγαλύτερη από το Βέλγιο, ίση με 12.350 τετρ. μίλια=31986 τετρ. χλμ).
Τι σημαίνει δάσος του Αμαζονίου; Σε μία έκταση 10 περίπου τετρ. χλμ. Περιλαμβάνονται: 750 είδη δένδρων, 125 θηλαστικά, 400 πουλιά, 100 ερπετά, 60 αμφίβια. Σε κάθε δένδρο 400 είδη εντόμων. Το CO2 που είναι αποθηκευμένο στο δάσος του Αμαζονίου ισούται με 75.000.000.000 τόνους.
Από χημικές ουσίες που έχουν ανακαλυφθεί στα φυτά του δάσους έχουν δημιουργηθεί φάρμακα και θεραπείες για την υπέρταση, είδη καρκίνου κα. Και φυσικά η καύση του δάσους προκαλεί τεράστια ανισορροπία και επιβάρυνση στο ισοζύγιο του CO2 πλανητικά.
To δάσος είναι αυτοτροφοδοτύμενο κατά το 1/2 ως προς τις ανάγκες του για νερό. Σε επίπεδο γονιμότητας και ανακύκλωσης των αναγκαίων θρεπτικών στοιχείων για τα φυτά και τα ζώα που ζουν εκεί αυτό είναι απόλυτο. Μάλιστα τα νεκρά πλάσματα ανακυκλώνονται τόσο γρήγορα και τόσο αποδοτικά που αυτό σχεδόν δεν γίνεται αντιληπτό στον απλό παρατηρητή. Στο νερό του ποταμού δεν καταλήγει σχεδόν κανένα σκουπίδι/υπόλοιπο αποσύνθεσης κλπ.
Το έδαφος στο οποίο ζει το δάσος είναι στην πραγματικότητα πολύ φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Γιαυτό και όταν αποψιλώνεται και χρησιμοποιείται για γεωργία ή κτηνοτροφία, σε λιγότερο από 3-4 έτη είναι πρακτικά άχρηστο και έτσι οι επίδοξοι εκμεταλλευτές του δεν έχουν τι άλλο να κάνουν παρά να κάψουν νέες εκτάσεις και να μετακινηθούν σε αυτές.
Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η οικονομική αξία του ίδιου του δάσους είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι μπορεί να προκύπτει μετά την καταστροφή του.
Πάρα ταύτα 40 και πλέον χρόνια συνεχίζεται η ίδια καταστροφική μανία. Και μέσα στα χρόνια αυτά έχουν υπάρξει και θύματα της απληστίας, μάρτυρες που δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να προστατέψουν το δάσος και τον παραδοσιακό τρόπο ζωής. Για λόγους μνήμης και τιμής αναφέρεται εδώ ο Chico Mendes, που δολοφονήθηκε από κτηματίες τον Δεκέμβριο του 1989.

 

Ο Chico Mendes (Σικο Μέντες) με την γυναίκα του και ένα παιδί του. Περισσότερα για τον ίδιο στο https://en.wikipedia.org/wiki/Chico_Mendes

 

 

Σημείωση:

[Στοιχεία από το κύριο άρθρο του περιοδικού ΤΙΜΕ, τ. 38, 18 Σεπτ. 1989, με τίτλο:” Playing with Fire. Destruction of the Amazon is “one of the great tragedies of history” (Παίζοντας με την φωτιά. Η καταστροφή του Αμαζονίου είναι μία από τις μεγάλες τραγωδίες της ιστορίας)]

The Scientific Guide to Global Warming Skepticism

leave a comment »

https://skepticalscience.com/docs/Guide_to_Skepticism.pdf

https://skepticalscience.com/The-Scientific-Guide-to-Global-Warming-Skepticism.html

[Π&Π] Σημειώσεις-Παρατηρήσεις:

1) One ‘skeptic’ argument is so misleading, it requiresthree levels of cherry picking. This argument is “globalwarming stopped in 1998”  (σελ. 4)

Δεν παρουσιάζεται αυτός ο ισχυρισμός από τους σκεπτικιστές ή σε κάθε περίπτωση δεν είναι από τους σημαντικούς τους ισχυρισμούς.

2) Build-up in Earth’s Total Heat Content  (σελ. 4)

Πόσο περίεργο τα στοιχεία να δείχνουν την τάση μετά το 1988, έτος σύστασης της IPCC.

3) Hockey stick  (σελ. 6)

Καμία σημασία δεν δίνεται στις μεγάλες χρονικά περιόδους που η μέση θερμοκρασία δείχνεται να είχε ανάλογη εκτροπή από τους μέσους όρους, αλλά προς το ψυχρό (1500-1750 μΧ).

4) When someone says global warming is a good thing,citing isolated positive impacts, remember that the fullbody of evidence indicates the negatives far outweighthe positives  (σελ. 9).

Κανείς δεν λέει κάτι τέτοιο. Απλά τονίζεται ότι ακόμη και εάν ισχύει η υπερθέρμανση έτσι όπως την παρουσιάζουν, δεν είναι όλες οι συνέπειές της αρνητικές.

5) The scientific consensus on global warming  (σελ.11)

Η επιστήμη δεν φτιάχνεται και δεν αποδεικνύει τα “δίκια” της με πλειοψηφικές/συμμετοχικές μεθόδους.

Written by dds2

Οκτώβριος 7, 2019 at 5:15 μμ

εκλογική αποχή

with one comment

Περί του δικαιώματος της εκλογικής αποχής

Αφιερωμένο στην κόρη μου και τον πατέρα μου1

Εν όσω η χώρα μας ετοιμάζεται για τις πολυεκλογές της 26ης Μαΐου 2019, δηλαδή για μία τριπλή και βάλε γιορτή της δημοκρατίας2, εγώ (και απ΄ όσο γνωρίζω και κάποιοι άλλοι συμπατριώτες και πολίτες) προβληματιζόμαστε βαθιά και βαριά. Προβληματιζόμαστε για το εάν έχει νόημα η συμμετοχή στις εκλογές, η συμμετοχή από την θέση του εκλογέα ή εάν αξίζει περισσότερο και είναι συνεπέστερο προς τις ιδέες μας και συνεπέστερο προς την ευχή και επιθυμία μας για μια υγιέστερη δημοκρατία, για μια καλύτερη δημοκρατία και μια καλύτερη και ανθρωπινότερη πολιτεία να αρνηθούμε να ψηφίσουμε, να απέχουμε συνειδητά και ουσιαστικά.

Η συνειδητή άρνηση της ψήφου θα πρέπει να θεωρείται πολιτική πράξη. Μάλιστα, από την στιγμή που η πράξη αυτή γίνεται φανερά, δηλούμενη και όχι κρυπτόμενη και υποστηριζόμενη από δημοσιοποίηση θέσεων και απόψεων επί του θέματος, κατά τη γνώμη μου, σαφώς υπερέχει σε επίπεδο προβληματισμού και διαλόγου, από το να πάει κανείς και πίσω από ένα παραβάν να διαλέξει κάτι από αυτά που του προτείνουν και μυστικά και στα γρήγορα να το ρίξει σε μία κάλπη. Και μετά να παρακολουθήσει τις φωνασκίες και τα σόου των καναλιών για την συνέχεια και ιδίως το βράδυ της ημέρας των εκλογών και ήσυχος με την συνείδησή του και την εκπλήρωση του καθήκοντός του να περιμένει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, σε όσα χρόνια προκύψει αυτή.

Επιπλέον η άρνηση ψήφου (ας την ονομάσουμε ηθελημένη αποχή και για ευκολία στην συνέχεια του κειμένου θα αναφέρεται απλά ως αποχή, θα εννοείται δε μόνο αυτή η ενσυνείδητη και ηθελημένη αποχή και όχι ή φυσιολογική που προκύπτει από χιλιάδες άλλους λόγους της ζωής) είναι κάτι που το κάνουν και κόμματα, πολιτικές παρατάξεις και οργανωμένοι πολιτικοί φορείς. Το βλέπουμε να γίνεται μέσα στο Κοινοβούλιο (υπό διάφορες μορφές, πχ αποχώρηση από το χώρο της συνεδρίασης, άρνηση συμμετοχής σε συζήτηση, άρνηση συμμετοχής σε ψηφοφορία ή δήλωση απλά της παρουσίας κλπ). Το έχουμε δει και ως επίσημη θέση μεγάλων κομματικών παρατάξεων σε κρίσιμες στιγμές και ιστορικές συγκυρίες (πχ εκλογές του 1946 και ΚΚΕ).

Έχει ακόμη υποστηριχθεί σε θεωρητικό επίπεδο αρκετές φορές και από διάφορους που μάλλον δεν θα έπρεπε να θεωρούνται εχθροί αυτού που τόσο εύκολα ονομάζουμε δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δύσκολα ορίζεται και ακόμη δυσκολότερα πραγματώνεται ουσιαστικά. Για μια αναφορά και μόνο θυμίζω την “Πολιτική Ανυπακοή” έργο του Henry David Thoreau, από τον 19ο αι. που ξεπερνά κατά πολύ την άρνηση ψήφου και προχωρά σε περισσότερες και περισσότερο επώδυνες ρήξεις με το κράτος (πχ άρνηση στράτευσης, άρνηση φορολόγησης κλπ).

Συνεπώς η απόφαση κάποιου για αποχή δεν είναι κάτι πρωτοφανές, ούτε καταλυτικό των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να κατηγορούνται για κάτι τέτοιο και τα κόμματα της βουλής (σχεδόν όλα από τα τωρινά έχουν πράξει κάτι από τα προαναφερόμενα) ή οποιοσδήποτε διανοείται, προβληματίζεται, μελετά και γράφει ή θέτει σε δημόσια κρίση τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του. Νομίζω ότι φυσική συνέπεια του δικαιώματος του εκλέγειν είναι και το δικαίωμα του πολίτη στην αποχή.

Γιατί όμως να αποφασίσει κάποιος την αποχή; Γιατί να ενεργήσει έτσι και να μην κάνει το ανάποδο, δηλαδή το σύνηθες , δηλαδή να πάει να ψηφίσει, είτε για να κερδίσουν αυτοί που υποστηρίζει είτε για να χάσουν αυτοί που αντιπαθεί, απεχθάνεται και θέλει να ηττηθούν;

Γιατί να κάνει το δύσκολο, αυτό που θα τον φέρει σε ρήξη με τον περίγυρό του, αφού κανένας δεν θα μείνει ευχαριστημένος από την επιλογή του;

Γιατί βεβαίως η αποχή είναι δυσάρεστη και από τις δύο πλευρές του εκλογικού φάσματος: και από την μεριά των εκλογέων και από την μεριά των υποψηφίων. Χάνονται ψήφοι, άρα χάνονται πιθανότητες νίκης, ξεκάθαρα δηλώνεται η πολιτική αντίθεση με κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα κλπ. Και ας μην κρυβόμαστε: μάλλον όλοι ενοχλούνται και λίγο παρά πάνω γιατί η αποχή δηλώνει ότι αυτό που γίνεται, οι εκλογές, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξία του, έχει χάσει την σημασία του, δεν πείθει, δεν ανταποκρίνεται στο ύψος της αποδιδόμενης σε αυτό σημασίας. Και βεβαίως, ως προς τους συμμετέχοντες υποψηφίους, αφήνει την δυσαρέσκεια του ότι “εσύ που απέχεις δεν με παραδέχεσαι εμένα που είμαι υποψήφιος, δεν με πιστεύεις εμένα που τόσο διαφημίζομαι για να σε πείσω για την αλλαγή που θα φέρω στη ζωή σου και στα πράγματα του τόπου”.

Η αποχή συνιστά μία φανερή ρήξη με τα ειωθότα, με την πεπατημένη, με το ψευδεπίγραφο και ανειλικρινές, το αλυσιτελώς επαναλαμβανόμενο και διηνεκώς ανακυκλούμενο προς ίδιον μόνο όφελος.

Ο λόγος που ένας πολίτης φθάνει στην αποχή δεν είναι ένας μόνο. Είναι πολλοί επί μέρους λόγοι, που όμως τελικά συμπυκνώνονται στο εξαιρετικά λυπηρό και απογοητευτικό συμπέρασμα ότι η Πολιτεία εντός της οποίας ζει ο απέχων έχει κατά πολύ χάσει από τα καλά χαρακτηριστικά της (αν τα είχε και ποτέ), ότι δεν φθάνει στις προσδοκίες και απαιτήσεις των πολιτών της, ότι παρουσιάζει έλλειμμα δημοκρατικό και μάλιστα σε σοβαρό βαθμό.

Και ανάμεσα στα άλλα παρουσιάζει την μεγάλη διαστροφή, αντί να λειτουργεί δια της εναλλαγής των πολιτών στα αιρετά αξιώματα και αντί να χρησιμοποιεί τις εκλογές ως εργαλείο για την διαχείριση της (εκεί όπου απαιτείται και αξίζει κάτι τέτοιο), αντιθέτως να λειτουργεί σχεδόν εντελώς αντίστροφα: Μια “δημοκρατική’ πολιτεία που κυβερνάται από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, από επαγγελματίες της πολιτικής, μια δημοκρατία που λειτουργεί κατ΄ επίφαση και προς χάρη των εκλογών και της δημοκρατικής νομιμοποίησης που αυτές παρέχουν. Αλλά μακριά και όλο και πιο μακριά από το φροντίζει ουσιαστικά και σε βάθος το καλό του λαού της, των πολιτών της, της χώρας της και της κοινωνίας της.

Στα παραπάνω δεν επέρχεται κάποια μεγάλη αλλαγή επειδή δήθεν μετέχουν όλοι στο εκλέγειν και επειδή στην κυριολεξία και “η κουτσή Μαρία” συμμετέχει στο συνήθως προσωπικό παιχνίδι προβολής (και υποκρυπτόμενων συμφερόντων) των αυτοδιοικητικών εκλογών3.

Η θέση του απέχοντος είναι δυσχερής και επώδυνη γιατί κάνει αυτό που δεν θα ήθελε να κάνει. Απέχει από κάτι που θα το ήθελε αληθινό και καρποφόρο. Απέχει όμως γιατί δεν θέλει να συμμετέχει σε κάτι που το θεωρεί εικονικό και εν γένει αλυσιτελές. Είναι σα να δηλώνει κάποιος ότι δεν θα συμμετέχει σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι γιατί ξέρει ότι διαιτητές, παράγοντες και παίκτες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδεχθεί να παίζουν με προκαθορισμένα τα αποτελέσματα. Ή ακόμη χειρότερα να ξέρει ότι το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δε θα είναι καθαρό. Επομένως τι θα κερδίσει αυτός από τη συμμετοχή του σε κάτι τέτοιο;

Τέλος στην μία από τις πολλές αντιρρήσεις που προβάλλονται στην θέση περί αποχής, σε αυτήν που λέει ότι μπορεί κάποιος να ψηφίσει και επιλέξει “λευκό” η αντίκρουση είναι η ακόλουθη: Η αντιμετώπιση της λευκής ψήφου από την εκλογική νομοθεσία και την συντεταγμένη Πολιτεία μας, δεν είναι μόνο κατάφωρα αντιδημοκρατική. Είναι και βαθιά προσβλητική για τον ψηφοφόρο που το πράττει αφού η τύχη που επιφυλάσσεται στην “λευκή” ψήφο του είναι ο κάλαθος των σκουπιδιών, η εξίσωσή της με το άκυρο4, το λάθος κλπ.

Για ποια λοιπόν δημοκρατική εκλογική διαδικασία μιλάμε και που συμμετέχουμε, αφού σε μερίδα των συμπολιτών μας και ψηφοφόρων σβήνουμε και διαγράφουμε την επιλογή τους προς χάριν απίστευτων εκλογοαριθμητικών αλχημειών και για να κρατήσουμε τη διαφωνούσα άποψή τους στο περιθώριο ή δυνατόν και στην ανυπαρξία;

Μήπως λοιπόν μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αποχή καθίσταται μία αξιοπρεπής επιλογή, μία δημοκρατική επιλογή, μία μέθοδος έμπρακτης κριτικής και άσκησης πίεσης προς τις διαλεκτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα σε μία ζώσα δημοκρατία; Και τελικά μία πράξη που δηλώνει την απαξία του ψευδεπίγραφου επιδιώκοντας την εξέλιξη και άνοδο των όντως δημοκρατικών θεσμών;

Χαλκίδα 10 Μαίου 2019

ΔΔΣ

Σημειώσεις:

1Αφιερωμένο στη κόρη μου, που θα συμμετέχει για πρώτη φορά στη ζωή της σε πολιτικές εκλογές και στον πατέρα μου που διαφωνούσαμε σε αρκετά πολιτικά, αλλά διαλεγόμασταν και πολλές φορές φθάναμε μέσα από τις διαφωνίες μας σε σύνθεση και ανέλιξη.

2Δύο κείμενα συνιστώ ως αναγνώσματα εν σχέσει με την ελληνική δημοκρατία, για προβληματισμό και εμβάθυνση: την “Αθηναίων Πολιτεία” του Αριστοτέλη και στην έκδοση του ΖΗΤΡΟΥ (Θεσσαλονίκη 2009) την εισαγωγή του Δημήτρη Παπαδή, ιδίως το επίμετρο, όπου πραγματεύεται μία σύγκριση της αρχαιοελληνικής Αθηναϊκής άμεσης δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής. Και αφετέρου από το βιβλίο “Το μήλο της έριδος” του C. M. Woodhouse, από το 1ο κεφάλαιο “Το πολιτικό σκηνικό” το 1ο υποκεφάλαιο “Ο Μεταξάς και ο πολιτικός κόσμος” με εύστοχες και διαχρονικές κρίσεις για τους Έλληνες πολιτικούς και το ελληνικό πολιτικό σύστημα που 70 σχεδόν χρόνια μετά την έκδοση του στην Αγγλία (το 1948) δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό διατηρούν την  αξία τους. Υποσημειώνω όμως ότι ο φτωχός λαός που κατά τον Woodhouse είχε αυτούς τους κάκιστους πολιτικούς και το άθλιο κράτος, ευτυχώς, έχει από τότε εκπληκτικά πολύ προοδεύσει.

3Αυτοδιοικητικές εκλογές με 350 περίπου δήμους σε όλη την Ελλάδα και μέσο μέγεθος Δήμου τις 30.000 άτομα, μόνο ως αυτοδιοικητικές δεν μπορεί να εννοούνται. Πολύ δε περισσότερο όταν τα κόμματα τις λυμαίνονται και όταν φαινόμενα όπως Καρπενήσι-Λαμία-Αθήνα ή Δήμος-Κόμμα-Κυβέρνηση κλπ είναι τα συνήθη. Δηλαδή καμία σχέση με το στοιχείο της τοπικότητας που θα έπρεπε να είναι καθοριστικό για αυτού του είδους τις εκλογές.

4Οι λευκές ψήφοι δεν προσμετρώνται στις έγκυρες ψήφους αλλά μαζί με τις άκυρες. Συνεπώς χάνουν την αξία τους για επιρροή στο εκλογικό αποτέλεσμα, απαξιώνονται και σχεδόν μηδενίζονται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Η Συμφωνία των Πρεσπών

with one comment

Αρχικά τίθενται υπερδεσμοί όπου μπορεί να δούμε την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Ακολούθως θα διατυπώσω την άποψη μου ως νομικός. Θα παρουσιάσω δύο και μόνο επιχειρήματα για να μην χαθούμε στην πληθώρα των πολλών που λέγονται αυτές τις μέρες και ώρες.

Και στο τέλος θα διατυπώσω την θέση μου ως Έλληνας πολίτης.

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/symfwnia–2.pdf

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/symfwnia-aggliko-keimeno.pdf

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/sxedio-nomoy—prespes.pdf

https://www.protothema.gr/files/2019-01-20/prespes.pdf

https://www.naftemporiki.gr/documents/1436947/i-sumfonia-ton-prespon

https://www.scribd.com/document/397997933/Simfonia-Document#from_embed

https://issuu.com/efsyn/docs/es20190119_21-22-75-76

[Σκοπίμως τίθενται πολλοί και διαφορετικοί υπερδεσμοί για να μην μπορεί να υπάρχει αμφιβολία, περί της ακριβείας του κειμένου]

Η νομική άποψη μου:

α) Ο όρος που περιλαμβάνεται στο 1 Μέρος, άρθρο 1, αριθμός 3 γ, περί αναγνωρίσεως της Μακεδονικής Γλώσσας από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977, είναι απολύτως ψευδής γιατί αυτό δεν συνέβη κατά κανένα τρόπο ευθέως  και ακόμη και ως πλαγίου αναγνώριση θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει δεκτό (και μόνο εάν είχαν στο τότε κείμενο του ΟΗΕ ή μεταγενέστερο υπάρξει σαφείς διασαφήσεις, και που ποτέ δεν έγινε)[1].

β) Στο άρθρο 7 αριθμός 2, η περιγραφή-προσδιορισμός που γίνεται για την γεωγραφική περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας είναι τόσο πρόχειρος και ασαφής που όχι μόνο δεν την προσδιορίζει ικανοποιητικά αλλά αντιθέτως δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα και για τις γειτνιάζουσες ελληνικές περιοχές της Θράκης (βόρεια, βορειανατολικά) και Ηπείρου (βόρεια, βορειοδυτικά).

Συνεπώς μία συμφωνία που από την αρχική της δημιουργία στηρίζεται σε ψεύδη και ταυτοχρόνως περιλαμβάνει τόσο μεγάλες ασάφειες και προχειρότητες όχι μόνο είναι ακατάλληλη για τον σκοπό που προορίζεται αλλά είναι και επικίνδυνη και σαφώς δεν πρέπει να υπογραφεί από το μέρος (δηλαδή την Ελλάδα) που είτε ζημιώνεται από τα ψεύδη, είτε διακινδυνεύει από τις ασάφειες και προχειρότητες.

Η θέση μου ως Έλληνας πολίτης:

Η παρούσα συμφωνία και οι πράξεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως που σχετίζονται με αυτήν, καθώς και της παρούσας Βουλής όπως και του Προέδρου της Δημοκρατίας,  δημιουργούν άλλο ένα τεράστιο κίνδυνο για τη χώρα και το λαό μας, μου προκαλούν ντροπή και πόνο και τις αρνούμαι καθολικά και απόλυτα.

[1] βλ. και αναγνωρίσθηκε το 1977 η «μακεδονική» γλώσσα;

στις αρχές Φεβρουαρίου παρουσιάσθηκε η ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών με κοινοποίηση στην Εισαγγελέα του ΑΠ της Χριστίνας Σαλεμή στο https://eleftheroiellines.blogspot.com/2019/02/blog-post_68.html…29  και στο https://justiceforgreece.wordpress.com/2019/02/05/…E%B7/

 

Written by dds2

Ιανουαρίου 25, 2019 at 12:53 μμ

αναγνωρίσθηκε το 1977 η «μακεδονική» γλώσσα;

3 Σχόλια

Third United Nations Conference on the standardization of Geographical names. Athens, 17 August – 7 September 1977.
Vol. I. Report of the Conference

https://unstats.un.org/…/docs/3rd-uncsgn…/e_conf_69_4_en.pdf

Ενδιαφέρουν οι σελίδες: 19, 29, 31, 36-37, 45, 53.

Στις σελίδες 19 και 29 δηλώνεται ότι η τότε Γιουγκοσλαβία προτείνει 2 κυριλλικά αλφάβητα για romanization δηλαδή γραφή με λατινικούς όρους: ένα σερβοκροατικό και ένα μακεδονικό.

Third United Nations Conference on the Standardization of Geographical names.
Athens, 17 August – 7 September 1977.
Vol. II. Technical papers

https://digitallibrary.un.org/…/E_CONF.69_4%5BV.II%5D-EN.pdf

Ενδιαφέρουν οι σελίδες: 66-67, 143-145.

Από τη μελέτη των  κειμένων δύο Διασκέψεων, προκύπτει ότι δεν γίνεται κάποια επίσημη αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας.

Εκ πλαγίου βεβαίως από το τότε ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας γίνεται χρήση των όρων μακεδονική γλώσσα και μακεδονικό κυριλλικό αλφάβητο. Αλλά αυτό είναι ελάσσων αφού ούτως ή άλλως (και είτε καλώς είτε κακώς) η τότε Γιουγκοσλαβία συμπεριελάμβανε ομόσπονδο κράτος με το όνομα «Μακεδονία».

Η διάσκεψη του ΟΗΕ, που έγινε στην Αθήνα το 1977, δεν αποσκοπούσε στην αναγνώριση γλωσσών αλλά στην τυποποίηση του τρόπου γραφής των γεωγραφικών ονομάτων. Οι συμμετέχοντες (κράτη-μέλη του ΟΗΕ) παρουσίαζαν τις επεξεργασμένες θέσεις τους επί του θέματος και οι άλλοι μετέχοντες δεν μπορούσαν να αλλάξουν τις θέσεις-δηλώσεις κάθε συμμετέχοντος στην Διάσκεψη.

Συνεπώς ο ισχυρισμός της Κυβέρνησης ότι αναγνωρίσθηκε η «μακεδονική» γλώσσα από την ελληνική κυβέρνηση τότε, είναι μάλλον ψευδής και παραποιεί τα πραγματικά γεγονότα. Ο ισχυρισμός ότι αναγνωρίσθηκε εν τοις πράγμασι η «μακεδονική» γλώσσα ισχύει τόσο όσο και εάν παραδεχθούμε ότι αφού η τότε Γιουγκοσλαβία συμπεριελάμβανε ομόσπονδο κράτος φέρων το όνομα «Μακεδονία» αυτό ισοδυναμούσε με εκ μέρους της Ελλάδας αναγνώριση της ύπαρξης de facto μακεδονικού κράτους.

[όλα τα κείμενα που σχετίζονται με το ζήτημα βρίσκονται στο

UNGEGN

United Nations Group of
Experts on Geographical Names

3rd Conference
17 August – 7 September, 1977, Athens
βλ. και το μεταγενέστερο: «Τα ονόματα δεν είναι πάντοτε αθώα…» του Γ. Μπαμπινιώτη, δημοσιευμένο στο ΒΗΜΑ, 10/2/19 (και στο https://www.babiniotis.gr/dimosieumata/38-glossa/334-ta-onomata-den-einai-pantote-athoa )

Written by dds2

Ιανουαρίου 24, 2019 at 8:14 μμ

δύο βιβλία: «Ημερήσια διάταξη» και «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας»

leave a comment »

Παρουσιάζω μετά από καιρό δύο βιβλία. Εκ πρώτης όψεως διαφορετικά μεταξύ τους. Γιαυτό και αρχικά θα τα παρουσίαζα σε δύο διαφορετικές αναρτήσεις.

Όμως τελικά νομίζω ότι δεν είναι και τόσο διαφορετικά κατά βάθος. Αφού αυτό το βάθος τους είναι η ανθρώπινη φύση, ο νους και η καρδιά του ανθρώπου. Από τη μια αυτοί που η συνείδησή τους οδήγησε σε εκατομμύρια θύματα, σε θυσίες άλλων για το δικό τους συμφέρον, τη δόξα, τα λεφτά κλπ. Για την κατοχή του κόσμου. Από την άλλη η λογική και πράξη της αυτοθυσίας, της αυτοπροσφοράς, της ανάλωσης για τον άλλο, τον κάθε άλλο.

Ο άλλος λοιπόν ως εχθρός, ως εργαλείο, ως σκλάβος, ως αναλώσιμο υλικό.

Και ο άλλος ως ο αγαπώμενος, αυτός που συνεχώς συν-χωρείς, βοηθάς ακόμη και θυσιάζεσαι για αυτόν.

Το πρώτο βιβλίο είναι το “Ημερήσια διάταξη” αφήγημα του Eric Vuillard (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, μετάφραση Μανώλης Πιμπλής) που πέρυσι έλαβε το βραβείο Concourt 2017.

To θέμα του είναι δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες της δεκαετίας του 30. Η 20 Φεβρουαρίου 1933 και η 12 Μαρτίου 1938. Την πρώτη ημερομηνία έγινε η συνάντηση των μεγάλων της γερμανικής βιομηχανίας και οικονομίας με τον Γκαίρινγκ και αποφασίστηκε η συνδρομή τους στην εθνοσοσιαλιστική κυβέρνηση. Κάτι που για τα επόμενα 12 χρόνια το έπραξαν ευσυνείδητα και ουσιαστικά. Από το καθεστώς έλαβαν δουλειές (ο πόλεμος πρώτα απ΄ όλα) και φθηνά εργατικά χέρια. Πάμφθηνα: είτε τους επιστρατευμένους εργάτες της κατεχόμενης Ευρώπης είτε (ακόμη καλύτερα) τους φυλακισμένους μελλοθάνατους των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το εξώφυλλο του βιβλίου. Ο θαυμάσια ντυμένος κύριος είναι ο Gustav Krupp της πασίγνωστης και πανίσχυρης εταιρείας που και σήμερα είναι γερμανικός και παγκόσμιος κολοσσός.

 

Στην δεύτερη ημερομηνία προσαρτήθηκε η Αυστρία. Μέσα στη χαρά του ντόπιου πληθυσμού, τις εντυπωσιακές εικόνες μιας πολεμικής μηχανής που αργότερα θα σαρώσει (αλλά στην πραγματικότητα την μέρα εκείνη ο Vuillard μας αποκαλύπτει ότι αυτή η μηχανή ήταν μία σκέτη αποτυχία). Όμως κανείς εκείνη την ημέρα δεν αντέδρασε ουσιαστικά. Ο αυστρογερμανικός λαός χαιρόταν, οι πολιτικοί παίζανε όσο μπορούσαν τα παιχνίδια τους, οι άλλοι δυτικοί (κατοπινοί) σύμμαχοι αδρανούσαν κτίζοντας εθελότυφλα ανούσια μέτρα ειρήνευσης και κατευνασμού. Όμως οι πρώτοι Εβραίοι που καταλάβαιναν την επερχόμενη κόλαση… αυτοκτονούσαν.

Ούτως ή άλλως, σε λίγα χρόνια εκατομμύρια θα πέθαιναν. Πολλοί στη δούλεψη των Κρουπ, Όπελ, Siemens, Telefunken, Agfa, IG Farben κλπ.

Ούτως ή άλλως σήμερα τα ονόματα αυτά αποτελούν τις πανίσχυρες ατμομηχανές της Γερμανίας και πυλώνες της ΕΕ…

  • Σχετικά για το βιβλίο στα:

http://www.exostispress.gr/Article/imerisia-diataxi-tou-ric-Vuillard

http://www.biblionet.gr/book/226406/Vuillar…B1%CE%BE%CE%B7  όπου και ενδιαφέρουσες κριτικές και άλλα σχετικά άρθρα.

~ . ~

Το άλλο βιβλίο είναι το “Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας”. Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα (εκδόσεις Εν πλω, μετάφραση-επιμέλεια έκδοσης Βασίλης Αργυριάδης, πρώτη έκδοση 2012).

Το εξώφυλλο του βιβλίου με τη φωτογραφία του χαμογελαστού μοναχού Θαδδαίου.

 

Και εδώ αφήγημα. Η ζωή και τα λόγια ένος Σέρβου μοναχού, που γεννημένος στην έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διέτρεξε με τη ζωή του τον πολύπαθο για τον Σέρβικό λαό 20ο αι. Παρηγόρησε χιλιάδες ανθρώπων, αναλώθηκε θυσιαστικά για τον καθένα που τον πλησίασε, κανένα δεν αρνήθηκε. Τα ψίχουλα της γενειάδας του τα τάϊζε στα σπουργίτια. Τι πίστευε και τι έλεγε; «Ειρήνευσε με τον εαυτό σου, και θα ειρηνεύσουν με σένα ο ουρανός κι η γη», «Η μετάνοια είναι μια αλλαγή βίου», «Οι λογισμοί μας δημιουργούν αρμονία ή δυσαρμονία στον κόσμο», «Ν’ αγαπάς τα μικρά πράγματα».

Το μόνο που πεθύμησε πολύ στη ζωή του ήταν να ζήσει ήσυχα και απομονωμένα σ΄ ένα μοναστήρι (στο Άγιο Όρος). Δεν τα κατάφερε. Και οι άνθρωποι μαζεύονταν τόσοι πολλοί γύρω του, για να του μιλήσουν και να τον ακούσουν (σ΄ αυτά τα λίγα και απλά του λόγια) που πολλές φορές σχεδόν έχανε την φωνή του. Το αποδέχθηκε και το ακολούθησε αγόγγυστα μέχρι και τις τελευταίες στιγμές των βαθειών γηρατιών του.

Άνθρωποι και άνθρωποι. Σαν τον καλοντυμένο κύριο Κρουπ (για την περίπτωση του πρώτου βιβλίου). Και σαν τον χαμογελαστό γέροντα μοναχό (για την περίπτωση του δεύτερου βιβλίου). Και οι ζωές τους και η κληρονομιά τους στην ανθρωπότητα. Από τον σπουδαίο και ισχυρό και από τον ασήμαντο και ταπεινό. Πόση διαφορά…

Αλήθεια! με λογισμούς δεν ξεκίνησε η ανοχή, μετά η παραδοχή, μετά η συνεργασία, μετά το άμετρο και εγωϊστικό συμφέρον και στο τέλος η κόλαση του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου;

Και μεις, ο κάθένας με λογισμούς δεν κτίζει τη ζωή του, την οικογένειά του, τον κόσμο και τον πολιτισμό;

  • Σχετικά για το βιβλίο στα:

http://www.biblionet.gr/book/183494/Thaddaeus_Strabulovich,_Elder,_1914-2003…B1%CF%82

http://www.biblionet.gr/author/105013/%…%83%CE%B1

 

 

 

Written by dds2

Δεκέμβριος 9, 2018 at 7:42 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

κάποιες σκέψεις με αφορμή τον Κωνσταντίνο Κατσίφα

leave a comment »

Οφείλω να πω ότι στην αρχή ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός για όσα ακούσαμε ότι έγιναν, ανήμερα του ΟΧΙ, ανάμεσα στον νεαρό οπλισμένο Έλληνα και την αλβανική αστυνομία. Στην πορεία όμως -και μετά από τις αθλιότητες της ελλ. αστυνομίας, των media και των παρατρεχάμενων του σάπιου ελλαδίτικου συστήματος- και κυρίως μετά από την εξύβρισή του Κωνσταντίνου Κατσίφα («εθνίκι» και φασίστας) από καλοβολεμένους «προοδευτικούς» (και μάλιστα κουκουέδες στην συγκεκριμένη περίπτωση) άρχισα να το ψάχνω λίγο και μαζί να ψάχνομαι.

Τελικά τα συμπεράσματα για εμένα δεν ήταν δύσκολο να έρθουν και μαζί οι πιο κάτω απόψεις – θέσεις, που μέρος τους παρουσίασα στο ευρύτερα γνωστό «κοινωνικό δίκτυο».

Τώρα τα παρουσιάζω σε αντίστροφη σειρά. Το πρώτο (Α) είναι το ας πούμε το μνημόσυνο μου στο τελευταίο θύμα που χάθηκε για αυτή τη πατρίδα, που έχει αγαπηθεί πολύ, αλλά έχει ταυτοχρόνως και προδοθεί πολύ. Και τώρα βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες μέρες και ώρες της, καθοδηγούμενη από ανθρώπους «στέρφους» και εσωτερικά ανυπόστατους. Τα Β, Γ  έχουν τις πιο πρώτες σκέψεις μου και το Δ τρεις φωτογραφίες από τα τρία φονικά. Γιατί τελικά ο Κωνσταντίνος είναι ο πιο πρόσφατος νεκρός σε μια σειρά από τρία απαράδεκτα, αδικαιολόγητα και τραγικά φονικά.

Α

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας έρχεται απλά να συμπληρώσει τις θυσίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Τρία παλικάρια, τρεις νέοι άντρες, λαϊκοί και μπορεί και απλοϊκοί, πάνω στα καλύτερά τους χρόνια. Αγαπούσαν τη μοτοσυκλέτα τους, είχαν το τσιγάρο στο στόμα, ο πιο πρόσφατος έβγαζε και «΄σελφι». Κοινά τους σημεία: ζούσαν στις άκρες του εθνικού χώρου, στον ακραίο Νότο και στον ακραίο Βορρά, πέρα από τα επίσημα σύνορα του ελληνικού κράτους. Αγαπούσαν και τιμούσαν την ελληνική σημαία. Ήταν αψήφιστοι, παράλογοι και ανόητοι για τα μάτια των πολλών. Χάθηκαν κοροϊδίστικα. Για ένα γινάτι, για ένα πόνο στη καρδιά που τους έκαιγε και δεν τους άφηνε να ησυχάσουν. Η λογική τους ήταν στον αντίποδα της λογικής: «μα τι θέλατε να κάνουμε πόλεμο για μια βραχονησίδα;». Μόνο που στη δική τους λογική το πρώτο αίμα που ήταν διατεθειμένοι να χύσουν ήταν το δικό τους. Και το έπραξαν. Συνεπείς σε αυτό που καταλάβαιναν σαν ελληνικότητα και νόημα ζωής, έτσι όπως με το γάλα της μάνας τους το έκαναν σώμα, λογισμό και ψυχή τους.

Θυσιάσθηκαν και πάνω από τα σώματά τους έγιναν αγώνες ή παίχθηκαν παιχνίδια ή και απλώθηκε η ύβρις των δειλών, των προοδευτικών, των νομοταγών ή φάνηκε η ψευτιά και η υποκρισία πολλών, σπουδαίων και μη.

Μα πάνω από τις ελληνικές σημαίες που σκέπασαν και τους τρεις ακούμπησε αυτός ο λαός, έχυσε τα δάκρυα του που έχουν ποτίσει αυτή τη γη και το ιερό δέντρο της ελευθερίας του.

Γιαυτούς λοιπόν:

«Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Mε τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Kαι με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Mε τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Kαι την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
―Φωτιά στην άνομη φωτιά!―
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Tα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Tο κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Kαι το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Kαι τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!»

(απόσπασμα από το ΣΤ’, στο «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945) του Οδυσσέα Ελύτη)

Β

Εσείς θα θέλατε να είστε Βορειοηπειρώτης; Να σας σκοτώνουν τα παιδιά και να μένουν άταφα; Η χώρα σας που είναι δίπλα σας να μην κάνει τίποτε για εσάς εκτός από μερικά ψευτόλογα; Θα μένατε στον τόπο σας η θα φροντίζατε να ξενιτευτείτε;

(Μιλάμε για την τελευταία μειονότητα Ελλήνων εκτός του κρατικού μορφώματος).

Αλλά σιγά-σιγά θα καταλάβουν οι κάτοικοι του κρατικού μορφώματος ότι έτσι όπως το πάνε:

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…»
(απόσπασμα από το γνωστό ποίημα που αποδίδεται στον Μπρεχτ, αν και παρουσιάζεται πλέον άλλος ως δημιουργός του).

Γ

Με εξανάγκασαν οι υβριστές του πεθαμένου παλικαριού να κοιτάξω το προφίλ του. Από εκεί και το πιο κάτω. Κατά την αντίληψή μου αυτό που συνέβη ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν χωρά κίνημα ελληνικά εθνοπατριωτικό εντός της Αλβανίας. Λογικό για τους Αλβανούς. Για τους Έλληνες όμως του ελληνικοκρατικού μορφώματος; Δεν χωρά; Και δεν φτάνει που δεν χωρά αλλά πρέπει και να υβρίζεται; Υπ΄ αυτήν φυσικά την έννοια αίσχος για τους Κρητικούς προ αιώνος (επί Βενιζέλου παρεμπιπτόντως), αίσχος στους Κυπρίους της δεκαετίας του 50, αίσχος στους Μακεδονομάχους και σε τελική ανάλυση αίσχος και στους αγωνιστές του 21 (και φυσικά αίσχος και στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης). Και ο νοών νοείτο…

(ακολουθούσε ανάρτηση του ίδιου του Κατσίφα στο fb, της 19 Οκτ, εννέα μέρες πριν την δολοφονία του με το:

«Πότε θα κάμει ξαστεριά,
πότε θα φλεβαρίσει,να πάρω το ντουφέκι μου🇬🇷!!!» και video να το τραγουδά ο Ξυλούρης).

Δ

Ακολουθούν τρεις φωτογραφίες από τους δολοφονημένους Έλληνες:

Η στιγμή της δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ.

+11/8/1996

περισσότερα στο https://el.wikipedia.org/…E%BA

Δευτερόλεπτα πριν την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού

+14/8/1996

περισσότερα στο https://el.wikipedia.org/wik…8D

cache_726x510_crop_medium_607692_86649_8112018

Η κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα, δέκα μέρες μετά τον χαμό του

+28/10/2018