περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘εορτές

Μεγάλη Πέμπτη – Ν. Γκάτσος

leave a comment »

Μ. Πέμπτη3

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

 

Τα έργα του αληθινά και αι οδοί του εύθείαι.

 

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο

στο μεσοδόκι τ’ ουρανού

κρέμεται σήμερα σε ξύλο —

ίλεως Κύριε γενού!

Και στ’ άσπαλάθια της έρημου

μια μάνα φώναξε: «παιδί μου»!

 

Διά ξύλου τα τέκνα του Αδάμ  Παραδείσου γεγόνασιν άποικοι.

 

Με του Απριλίου τ’ αρχαία μάγια

με των δαιμόνων το φιλί

μπήκε ατό σπίτι κουκουβάγια

μπήκε κοράκι στήν αυλή.

Κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι

πήραν το δρόμο για τον «Αδη.

 

Έλήλυθε εις την γην ίνα μαρτυρήση τη αλήθεια.

 

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια

στην άγρια παγωνιά του νου

αυτός πού κάρφωσε τ’ αστέρια

στην αγία σκέπη τ’ ουρανού.

Κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οί άλλοι

Θά γεννηθούμε τότε πάλι.

 

Ούτος εστίν ή ζωή και το φως και ή ειρήνη του κόσμου.


(ΦΥΣΑ ΑΕΡΑΚΙ ΦΥΣΑ ΜΕ…)

 

 

το πιο πάνω προέρχεται από το  Γκάτσος Μ. Πέμπτη2

Advertisements

Written by dds2

Απρίλιος 12, 2017 at 11:27 μμ

η Ελάτη, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

leave a comment »

Η Ελάτη
Ήταν κάποτε μια πολλή όμορφη και ψηλή κοπέλα με αυτό το όνομα. Είχε δύο αδέρφια, τον Ώτο και τον Εφιάλτη. Αυτοί κάποτε τα έβαλαν με τους Θεούς. Αυτούς που είχαν τους θρόνους και την κατοικία τους στον Όλυμπο. Οι Θεοί αυτά δεν τα ανεχόντουσαν. Και τους τιμώρησαν με θάνατο. Η αδελφή τους, η Ελάτη, σαν τους είδε πεθαμένους θρήνησε και σπάραξε τόσο που Θεοί και άνθρωποι την λυπήθηκαν. Και οι Θεοί, ποιος ξέρει γιατί, την μεταμόρφωσαν λέει σε ψηλόκορμο και καμαρωτό δέντρο, αυτό που ξέρουμε με αυτό το όνομα {1}. Το στολίδι των βουνών μας και το στολίδι -στους σύγχρονους καιρούς- και της μεγάλης μας γιορτής, των Χριστουγέννων.
Χριστουγεννιάτικο δέντρο
Είναι το χριστουγεννιάτικο δέντρο ελληνικό έθιμο {2}; Η γενική και κρατούσα άποψη είναι πως όχι. Ήρθε στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα με τους Βαυαρούς, την εποχή του Όθωνα {3}. Την ίδια εποχή είχε πάει και στην Αγγλία, και καθιερώθηκε χάρις στον πρίγκιπα Αλβέρτο, σύζυγο της βασίλισσας Βικτωρίας. Και σιγά -σιγά έγινε το διεθνές έθιμο-συνήθεια των Χριστουγέννων που όλοι ξέρουμε και το συναντάει κανείς ακόμη και σε μη χριστιανικές χώρες, πχ στην Ιαπωνία.
Γενικά το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην καθιερωμένη πλέον του μορφή, προέρχεται από την δυτική Γερμανία , αρχικά από κάποιο μεσαιωνικό λαϊκό δράμα, όπου το έλατο διακοσμημένο με μήλα, ως δέντρο του Παραδείσου, συμβόλιζε τον κήπο της Εδέμ. Σιγά-σιγά διαδόθηκε στους λουθηρανούς Γερμανούς και μετά τον 19ο αι. σε ολόκληρη την Γερμανία.
Υπάρχει όμως και μία άποψη-θέση ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο, συνεπώς και το χριστουγεννιάτικο έλατο, είναι ελληνικό παλιό έθιμο {4}. Σύμφωνα με την εισαγωγή με τίτλο “ας μιλήσουμε για τα Χριστούγεννα” του βιβλίου του Χάρη Ανδρέου (Χάρη Ανδρέου, Χριστούγεννα {5}) το χριστουγεννιάτικο δέντρο προέρχεται από το Βυζάντιο, αφού οι βυζαντινοί έβαζαν μέσα στο σπίτι τους χριστουγεννιάτικο δέντρο, για την ακρίβεια δεντρολιβανιά και στην βάση του πολλές φορές έβαζαν και ομοίωμα φάτνης. Από εκεί προέρχεται και εξηγείται και η φράση των καλάντων “ψιλή μου δεντρολιβανιά”.
Δέντρο, κλαδιά, καρποί. Όλα έχουν να κάνουν με τα δώρα της μητέρας γης, την αναβλαστική δύναμη των φυτών, την επιθυμία της έλευσης της άνοιξης και της αναγέννησης της φύσης. Έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα τα αειθαλή φυτά κερδίζουν τον άνθρωπο με την θαλερότητά τους, την ακμή τους, το ζωηρό πράσινο χρώμα τους.
Σε κάθε περίπτωση αυτό που ονομάζουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι ένα έθιμο καθολικό και ισχυροποιημένο κατά τον τελευταίο ενάμιση αιώνα και η προέλευση και αρχική σχέση του είχε να κάνει κύρια με την Πρωτοχρονιά και όχι τα Χριστούγεννα. Συνδέεται με την αναγεννητική και συμβολική αξία των φυτών, ιδίως των αειθαλών, όταν μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο η μέρα αρχίζει πάλι να μεγαλώνει, η άνοιξη υπενθυμίζει την ακόμη μακρινή μα σίγουρη έλευσή της και η αναγέννηση της φύσης είναι η σπουδαιότερη υπόσχεση και καρτερία για τον χοϊκό άνθρωπο. Πράγματα και αντιλήψεις εντελώς σημαντικές για παλιότερους πολιτισμούς, αγροτικούς, ποιμενικούς και γενικότερα λιγότερο αστικοποιημένους {6}.
Ενδεικτικά και σε σχέση με το Βυζάντιο και την πίστη των Βυζαντινών στην αναβλαστική δύναμη των αειθαλών φυτών υπάρχει κείμενο του 4ου αι. μΧ που αναφέρει ότι το πρωί της πρωτοχρονιάς διακοσμούσαν τις εισόδους των σπιτιών τους με κλαδιά δάφνης και στεφάνια {7}.
Επίσης της ίδιας συμβολικής αξίας, δηλαδή της ζωτικής αναζωογόνου δύναμης των φυτών είναι η χρήση της αγριοκρεμμύδας (ενός φυτού με βολβό και γνωστού με πολλά ονόματα {8} και ευρύτατα διαδεδομένου) που εκτός χώματος και συνήθως τυλιγμένου σε αλουμινόχαρτο το βρίσκουμε την Πρωτοχρονιά σε πολλά σπίτια, είτε με φροντίδα προσωπική μετά από μια βόλτα, είτε πλέον και πωλούμενου από υπαίθριους πωλητές.
Γενικά στην παραδοσιακή ελληνική κοινωνία και πριν την καθιέρωση του χριστουγεννιάτικου έλατου συνηθιζόταν η διακόσμηση των σπιτιών με μυρτιές, κλαδιά ελιάς και άλλες πρασινάδες. Σε πολλές περιπτώσεις τα πράσινα φυτά (κλαδιά, μικρά φυτά κλπ) για να επιτελέσουν την συμβολική τους λειτουργία είναι αναγκαίο να είναι αειθαλή, ή δασικά ή από άγρια βλάστηση, πχ ελιά, δάφνη, έλατο, πουρνάρι κλπ. Διακόσμηση με κλαδιά ελιάς (καμιά φορά βαμμένα με χρυσόχρωμα) μπορεί να βρει κανείς και σήμερα σε σπίτια. Επίσης συνηθισμένη εικόνα είναι οι μικροπωλητές που πωλούν κλαδιά από γκυ (ιξός, στην πραγματικότητα όμορφο μα παρασιτικό φυτό του έλατου ή της καστανιάς) ή κουμαριά, όπου στα τελευταία στερεώνουν πολλές φορές βαμμένα κόκκινα μήλα.
Σε πολλά έθιμα και συνήθειες του λαϊκού-παραδοσιακού ελληνικού πολιτισμού η αναζωογονητική δύναμη των φυτών συνδυαζόταν με ταυτόχρονα έθιμα και συνήθειες για το νερό, πχ φέρνουν το “αμίλητο” ή και “βουβό” νερό στο σπίτι μαζί με τα φυτά. Νερό και φυτά, νερό και δέντρα λοιπόν συνδυασμένα στα έθιμα της αρχής της χρονιάς αποτελούσαν κεντρικό πυρήνα του προβιομηχανικού και προνεωτερικού πολιτισμού. Με άλλα λόγια, ο πολιτισμός αυτός είχε την σοφία να διακρίνει τα σπουδαία του κόσμου, να αναγνωρίζει, εκτιμά και σέβεται τις πηγές της ζωής {9}.
Σε όλα τα προηγούμενα να προστεθεί ότι το δένδρο είναι ο πρώτος ναός που γνώρισε η ανθρωπότητα {10}. Σε αρχαίους αλλά και σημερινούς λαούς που ζουν πιο κοντά στη φύση, τα δέντρα πολλές φορές είναι ιερά, αφιερωμένα σε θεότητες ή κατοικίες υπερφυσικών πλασμάτων. Το δάσος είναι η πρώτη κατοικία και πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Ο δεσμός λοιπόν ανάμεσα στο δέντρο και τον άνθρωπο, η σχέση ανάμεσα στο φυτικό και τον ανθρώπινο κόσμο πάει πίσω στο χρόνο, στις απαρχές της ζωής και του πολιτισμού. Η σχέση αυτή έχει περάσει σε όλες τις μορφές τέχνης και παράδοσης της ανθρωπότητας (για μας έτσι αντί πολλών να θυμίσουμε τους εκκλησιαστικούς ύμνους και τα κλέφτικα τραγούδια).
Συνεπώς, μετά από όλα αυτά μοιάζει να είναι όχι απλώς εύλογη αλλά ίσως ακόμη περισσότερο αναγκαία αυτή η καθιέρωση και εξάπλωση του χριστουγεννιάτικου δένδρου. Είναι μία σύνδεση με τις δικές μας τις ρίζες, ρίζες πολιτιστικές και ανθρώπινες. Είναι μία σύνδεση με τη γήινη και ζωοποιό δύναμη του δένδρου, είναι μία σύνδεση με το αρχαιοελληνικό και βυζαντινό παρελθόν μας. Είναι η συνέχεια στην σημερινή εποχή του ευετηριακού πράσινου. Και τέλος είναι μια αντίδραση και μια σύντομη ξεκούραση σε ένα τεχνητό περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο σκληρό, όλο και πιο αφύσικο, εν τέλει όλο και πιο απάνθρωπο.
Υποσημειώσεις:
1Ο ωραίος μύθος υπάρχει στην χαριτωμένη “Νέα Εγκυκλοπαίδεια του Παιδιού” της Αντιγόνης Μεταξά, απαραίτητο κάποτε συμπλήρωμα των παιδικών βιβλιοθηκών, εγκυκλοπαίδεια που είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών .
2βλ. Τρία κείμενα-συζητήσεις για το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Δημ. Σ. Λουκάτος, Χριστουγεννιάτικα και των Γιορτών.
3Το πρώτο έλατο το στόλισαν οι Βαυαροί στα ανάκτορα του Όθωνα, στο Ναύπλιο, το 1833, βλ. άρθρο “Δεν είναι απαραίτητο το έλατο για χριστουγεννιάτικο δέντρο” αρχικά δημοσιευμένο στο περιοδικό Ταχυδρόμος, αρ. 141, 21-12-1956. Περιλαμβάνεται στο Δημ. Σ. Λουκάτος, Χριστουγεννιάτικα και των Γιορτών.
4 Στην αρχαιότητα υπήρχε η “ειρεσιώνη”. Επρόκειτο για εορτή στις αρχές Σεπτεμβρίου (και πάλι περίοδος που θεωρείται ότι αρχίζει καινούργια χρονιά) που τα παιδιά κυκλοφορούσαν με κλαδί ελιάς (ή δάφνης) από το οποίο κρεμούσαν πολύχρωμες χοντρές κλωστές μαλλιού ( η λέξη “ειρεσιώνη” προέρχεται από το είρος που σήμαινε έριον, δηλαδή μαλλί). Μάλιστα λέγεται ότι κατά, την διάρκεια αυτής της εορτής τα παιδιά κρατούσαν στα χέρια τους κι ένα μικρό καραβάκι, σύμβολο του θεού Διονύσου, λόγω του επερχομένου τρύγου. Ο συγγραφέας του κειμένου καταλήγει έτσι στο συμπέρασμα ότι το καραβάκι δεν είναι παραδοσιακό χριστιανικό έθιμο. Γενικά η υποστηριζόμενη στην αναφερθείσα εισαγωγή (στο βιβλίο Χάρης Ανδρέου, Χριστούγεννα, κλπ οπ) ότι το δέντρο είναι τελικά ελληνικό και χριστιανικό και το καραβάκι διονυσιακό είναι λίαν ενδιαφέρουσα και άξια περαιτέρω διερευνήσεως. Ξεκάθαρα αρνητική για την σχέση ειρεσιώνης και χριστουγεννιάτικου δέντρου η Αικ. Τσοτάκου-Καρβέλη στο κείμενό της “Η Γέννησις του Χριστού” (δημοσιευμένο οπ). Αρνητικός για το καραβάκι (όχι απόλυτα, αλλά σε μεγάλο βαθμό) και ο Λουκάτος, στο Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών κλπ.
5Μπορεί να βρεθεί σε έκδοση της εφημερίδας “δημοκρατία”, 2013. Η αρχική έκδοση μάλλον δυσεύρετη. Βλ. και σε πηγές-βιβλιογραφία στον αριθμό 1.
6Τα έθιμα του χριστιανικού Δωδεκαημέρου κατάγονται κυρίως από τις ρωμαϊκές εορτές της ιδίας περιόδου, ήτοι των Σατουρναλίων (17-23 Δεκεμβρίου), το γενέθλιο του Ήλιου (25 Δεκεμβρίου), την 1η των Καλενδών του Ιανουαρίου και τα Βότα (3 Ιανουαρίου). Τα ρωμαϊκά έθιμα με την σειρά τους είχαν καταγωγική σχέση με αυτά του αρχαίου ελληνικού κόσμου και της Ανατολής (πχ Μεσοποταμίας).
7Λιβανίου σοφιστή “ όρθρου υποφαινομένου και αλεκτρύονος άδοντος οι μεν κοσμούσι δάφνης τε κλάδοις και ετέροις είδεσι στεφάνων τα εαυτών έκαστος πρόθυρα”, βλ. σε λήμμα Δωδεκαήμερο σε Εγκ/δεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, 2007.
8πχ στην Λευκάδα λέγεται “κουτσούνα”, βλ. Χριστουγεννιάτικα ήθη & έθιμα της Λευκάδας στο http://meganisinews.eu/…A/
9Περιττό να γίνει σύγκριση με τον σημερινό πολιτισμό μας. Είναι τουλάχιστον απογοητευτική η αδιακρισία του, η ασέβεια, η ανοησία και οι λανθασμένες επιλογές. Παρά την αύξηση της γνώσης και της επιστημονοσύνης.
10βλ. εγκυκλ. Ελευθερουδάκη, τ. 4, σελ. 375 “ως πρώτοι ναοί χρησιμοποιήθηκαν από τους ανθρώπους δένδρα. Κάθε Θεός είχε το δικό του ιερό δένδρο”.

Written by dds2

Ιανουαρίου 16, 2015 at 1:46 πμ

Χριστούγεννα: Η Ελευθέρωση του Θεού από την Θεότητά του και … ας δείξουμε Υπομονή ακόμη και στη δικαιολογημένη οργή μας

leave a comment »

Eρωτική πρόσβαση σε «νόημα»

Tου Χρηστου Γιανναρα, «Κ» 22-23/12/2012

(στον υπερδεσμό της εφημερίδας που υπάρχει πιο πάνω υπάρχουν και σχόλια στο άρθρο. Αυτό καθιστά το άρθρο λίγο ακόμηπιο ενδιαφέρον. Οι αμφισβητήσεις ιδίως εναντίον του Γιανναρά αξίζουν πάντοτε για περίσκεψη.
 Πάντως προχωρώ σε κατά την γνωμη μου λίαν σημαντική και σπουδαία επισήμανση εντός του άρθρου. Με το οποίο δηλώνω σύμφωνος και ευχαριστημένος για αυτά που νομίζω ότι για άλλη μια φορά ο συγγραφέας βάζει στην θέση τους. Και μία θέση υψηλότατη).

Tο αν ο Θεός έγινε άνθρωπος δεν είναι είδηση δημοσιογραφική. Yπάρχουν δεδομένα της πραγματικότητας που δεν γνωστοποιούνται με πληροφόρηση ούτε με συλλογιστική ανάλυση.

Xιλιάδες άνθρωποι, κάτοικοι Aθηνών, βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους τον Παρθενώνα. Eχουν την πληροφόρηση ότι είναι σπουδαίο μνημείο Tέχνης, μοναδικό στην ανθρώπινη Iστορία. Δεν ξέρουν γιατί. Δεν υποψιάστηκαν ποτέ ότι σαρκώνει «νόημα» (αιτία και σκοπό) της ύπαρξης των υπαρκτών και της συνύπαρξης. Tο νόημα που οι Eλληνες ψηλαφούσαν στη συμπαντική αρμονία και τάξη: στον «κόσμο» – κόσμημα.

Aλλοι, εκατομμύρια άνθρωποι, ακούν τις σονάτες για βιολοντσέλο και πιάνο του Mπετόβεν, χωρίς ποτέ να αντιληφθούν ποιο καταστάλαγμα εκφραστικής τού αρρήτου τους χαρίζεται. Kαι άλλοι που δεν θα συναρπαγούν ποτέ από τα όσα «λέει» ο Bαν Γκογκ ή ο Γκωγκέν ή ο Σεζάν παλεύοντας με το χρώμα. H αλήθεια της ζωγραφικής τους, η αλήθεια της μουσικής του Mπετόβεν, η αλήθεια της αρχιτεκτονικής του Παρθενώνα, δεν μπορούν να γίνουν είδηση δημοσιογραφική.

Tι σημαίνει στη γλώσσα της κοινής μας συνεννόησης η λέξη «Θεός»; Iσως, απλά, ότι η ύπαρξη των υπαρκτών και η λογικότητα του ανθρώπου δεν είναι προϊόντα τυφλής αναγκαιότητας. Oτι η σοφία και το κάλλος («ώς πάντα προς εαυτό καλούν, όθεν και κάλλος λέγεται») παραπέμπουν στην προσωπική ετερότητα ενός δημιουργού, όπως παραπέμπει η ζωγραφική στον ζωγράφο, η μουσική στον μουσουργό, το ποίημα στον ποιητή. Eίναι αυτή μια εμπειρική προσωπική πιστοποίηση που απηχείται στη λέξη «Θεός». Δεν συνιστά είδηση, δεν μεταβιβάζεται ως πληροφορία.

H διαφαινόμενη ένδειξη είναι πάντως και στοιχειώδης λογική παραδοχή. Πάνω σε αυτήν χτίζει η ψυχολογική ανάγκη τη θρησκεία. Tο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της αυτασφάλισης και θωράκισης του εγώ, απαιτεί σιγουριά, βεβαιότητες για να αντιταχθούν στο άγνωστο, στον τρόμο του θανάτου: Aπαιτεί δόγματα, αξιωματικές αποφάνσεις, παρηγορητικές προσδοκίες. Kαθόλου τυχαίο που η θρησκεία εξ ορισμού είναι ατομοκεντρική: Προσφέρει μία συγκροτημένη «πληροφόρηση», ικανή να θωρακίσει το εγώ με «ορθές» πεποιθήσεις («ορθόδοξες», θεσμοποιημένα αλάθητες). Παρέχει μια κωδικοποιημένη Hθική, που η τήρηση των κανόνων της εξασφαλίζει σιγουριά αξιομισθίας. Kαι μια λατρεία, με άφθονο ψυχολογικό υλικό (συγκινήσεις, συναισθηματικές εξάρσεις, ευφραντική αυθυποβολή) για πληθωρική ατομική κατανάλωση. Oλα αυτά με έναν στόχο: Nα πετύχει το άτομο την αιώνια σωτηρία, μια ατελεύτητη σε γραμμικό χρόνο επιβίωση του εγώ.

Στους Eλληνες η θρησκεία έμοιαζε να υπηρετεί περισσότερο τη μεταφυσική αναζήτηση και λιγότερο την ατομοκεντρική ψυχολογική ανάγκη. Oι αρχετυπικοί συμβολισμοί της μυθολογίας, ο φιλόσοφος λόγος, κάθε μορφή Tέχνης και κυρίως το «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση της «πόλεως», ολοφάνερα σκόπευαν στη φανέρωση της «αλήθειας». H θρησκευτική εικονολογία συχνά λειτουργούσε ως «γλώσσα» υπαινικτική αυτής της φανέρωσης. Γιατί η αλήθεια δεν ήταν ιδεολόγημα ή ψυχολόγημα. Hταν «τρόπος»: «ο τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος), δηλαδή η «κατά λόγον» τάξη και αρμονία της συμπαντικής κοσμιότητας. Kαι ο «τρόπος» δεν γνωρίζεται ως πληροφορία, ως είδηση. Mετέχεται, λέει ο μέγας Eφέσιος, τον γνωρίζουμε «κατά μετοχήν».

Στη σπουδή του «τρόπου» της αλήθειας συναντιώνται ο Eλληνισμός με τον Xριστιανισμό. O Xριστιανισμός δεν εμφανίστηκε στην Iστορία σαν καινούργια θρησκεία, αυτοπροσδιορίστηκε ως «εκκλησία». H εκκλησία των πολιτών στους Eλληνες ήταν η πραγμάτωση και φανέρωση του «τρόπου» της «πόλεως», τρόπου «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης και συνύπαρξης. Tο ίδιο και η εκκλησία των Xριστιανών. Mόνο που στους Xριστιανούς ο «τρόπος» της αλήθειας δεν ήταν η νομοτελειακά δεδομένη αναγκαιότητα λογικής αρμονίας και τάξης του σύμπανος. Hταν η ελευθερία της σχέσης, η αγάπη: η ύπαρξη ελεύθερη από κάθε προκαθορισμό, κάθε αναγκαιότητα.

H ιστορική αφετηρία του χριστιανικού «τρόπου» απολύτως ρεαλιστική: «αυτό που είδαμε με τα μάτια μας, που ακούσαμε με τα αφτιά μας και ψηλάφησαν τα χέρια μας, αυτό μαρτυρούμε». Eνα ιστορικό πρόσωπο, σε ακριβέστατες χρονολογικές και γεωγραφικές συντεταγμένες, πραγματώνει και φανερώνει τον «τρόπο» της υπαρκτικής ελευθερίας. Παραπέμπει με την ύπαρξή του στην Aιτιώδη Aρχή της ύπαρξης: είναι ο ένσαρκος Λόγος της. Eυαγγελίζεται ως Aιτιώδη Aρχή μιαν ενσυνείδητη «προσωπική» ελευθερία, που υπάρχει επειδή θέλει να υπάρχει, και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει.

Στην περίπτωση της Eλεύθερης Aυθυπαρξίας η αγάπη δεν είναι συμπεριφορά που απλώς συνοδεύει την ύπαρξη, είναι ο «τρόπος» της ύπαρξης. O Aίτιος της ύπαρξης «υποστασιάζει» την ύπαρξή του ως αγαπητική κοινωνία: «γεννώντας» τον Yιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα. Δεν είναι η θεότητά του που τον κάνει ελεύθερα αυθύπαρκτο, είναι η πατρότητα. H θεότητα θα ήταν αναγκαστικός προκαθορισμός, η πατρότητα (αγάπη) είναι επιλογή του, η ελευθερία του.

Eλεύθερος από τη θεότητά του ο Θεός μπορεί να υπάρξει και ως άνθρωπος. Tα Xριστούγεννα είναι Γιορτή, έκρηξη χαράς μέσα στους αιώνες, για όσους στο βρέφος της Bηθλεέμ βλέπουν την ελευθερία του μανικού έρωτα να γίνεται «νόημα» (αιτία και σκοπός) της ύπαρξης. Στη φάτνη ψηλαφούν τον Θεό ελεύθερον από τη θεότητά του, στην Aνάσταση τον άνθρωπο ελεύθερον από την ανθρωπότητά του. Mε τον «τρόπο» του έρωτα, τον τριαδικό «τρόπο», χαρίζεται και στον άνθρωπο των ποθητών το ακρότατο: Nα υπάρχει επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και να θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει.

«Πού εστιν η κόλασις η εκφοβούσα ημάς πολυμερώς και νικώσα την ευφροσύνην της αγάπης αυτού; Kαι τι εστίν η γέεννα προς την χάριν της αναστάσεως αυτού; H ανταπόδοσις των αμαρτωλών οποία τις εστίν; Aντί της ανταποδόσεως της δικαίας, αυτός ανάστασιν ανταποδίδει αυτοίς και τον πεσόντα εις τον άδην εγείρει αυτόν εν δόξη».

Oι ερωτευμένοι τον Nυμφίο Θεό, συναγωγή αγίων, εκκλησία εκφρόνων. Aσχετοι με τη «βιο»-λογική της θρησκείας: την αλλοτρίωση της ζωτικής δίψας σε χρησιμοθηρία ξύλινης κηρυγματικής κενολογίας, σε αλτρουισμό κοινωφελών συσσιτίων, σε χρυσοστόλιστες στολές ανύπαρκτης εξουσίας, σε περιδεή ειδωλοποίηση του κότσου, της γενειάδας, του τούρκικου τσουμπέ. Πίσω από την παντοδαπή καταστροφή σήμερα της ελληνώνυμης κοινωνίας μας χαίνει αβυσσαλέο το κενό «νοήματος» του βίου και της συμβίωσης: η αλλοτρίωση της Eκκλησίας σε «επικρατούσα θρησκεία», ατομοκεντρική. Γι’ αυτό και τα Xριστούγεννα φτηνή φιοριτούρα, να μασκαρευτεί το κενό.

(Ακολουθεί το θαυμάσιο άρθρο του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου με  ανάδειξη της ΥΠΟΜΟΝΗΣ ως το κεντρικό νόημα που αυτή την φορά προτείνετε να πάρουμε από αυτά τα Χριστούγεννα, από την ζωή του Χριστού. Σε αυτό [και για εμένα το κάνω] έχω κάνει επισημάνσεις σε πλείστα σημεία).

Με καρτερική υπομονή

Του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας κ. Αναστασιου, «Κ» 22-23/12/2012

«Ο δε Κύριος κατεθύναι υμών τας καρδίας… εις την υπομονήν του Χριστού» (Β΄ Θεσσ. 3:5)

Ο Λυτρωτής του κόσμου, την έλευση του Οποίου εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, δεν ήλθε στη γη ως βιαστικός και ορμητικός ηγέτης να ανατρέψει διαμιάς την αμαρτωλή πραγματικότητα. Ο Λόγος του Θεού, γενόμενος άνθρωπος, δεν ζήτησε να διορθώσει τα πάντα σε λίγο διάστημα, να επιβάλει με ισχύ κοσμική τις αρχές που διακήρυξε για μια νέα δίκαιη κοινωνία. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας Του μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, κινήθηκε με θαυμαστή ΥΠΟΜΟΝΗ: Υπομονή στην αδιαφορία των κατοίκων της Βηθλεέμ, που δεν Τού προσέφεραν ούτε ένα λιτό κατάλυμα. Υπομονή στην παρανοϊκή εχθρότητα της πολιτικής εξουσίας, που αισθάνθηκε ότι απειλείται και έσπευσε να πάρει τα πιο βίαια μέτρα εναντίον Του. Υπομονή στις συνθήκες της ξενητειάς, όταν αναγκάσθηκε, μαζί με τη μητέρα Του και τον προστάτη Του Ιωσήφ, να καταφύγει σε ξένο τόπο, στην Αίγυπτο. Και αργότερα, για χρόνια πολλά, εργάσθηκε χειρωνακτικά με υπομονή, συμμετέχοντας σιωπηλά στον μόχθο του απλού λαού.

Και όταν έφθασε ο χρόνος για τη δημόσια αποστολή Του, για τη δημιουργία των αρχών μιας νέας κοινωνίας αγάπης, της Εκκλησίας, για τη διακήρυξη της αλήθειας, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, και πάλι έδειξε αλύγιστη υπομονή: Στην απόρριψη του μηνύματός Του από τους διανοουμένους Γραμματείς και τους ευσεβοφανείς Φαρισαίους, υπομονή στις ανυπόστατες συκοφαντίες· υπομονή στις στενόκαρδες και μικρονοϊκές συμπεριφορές των δικών Του. Ακρα υπομονή στους εξευτελισμούς από τους αγροίκους στρατιώτες του ρωμαϊκού ολοκληρωτισμού. Υπομονή στην κορύφωση του μαρτυρίου του σταυρού.

Καθώς ατενίζουμε το πρόσωπο του ερχόμενου Μεσσία, ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα «την υπομονήν του Χριστού». Και ας ζητήσουμε από «τον Θεόν της υπομονής και της παρακλήσεως» (Ρωμ. 15:5), τον Θεό της αγάπης, να κατευθύνει προς αυτήν τις καρδιές μας.

Ολοι γνωρίζουμε ότι οι σημερινές συνθήκες στον τόπο μας είναι ασυνήθιστα σκληρές. Μην αφήσουμε όμως την αποκαρδίωση να κάμψει το θυμικό μας, να παραλύσει τις δυνάμεις μας. Ας δείξουμε υπομονή ακόμη και στη δικαιολογημένη οργή μας, τη διάχυτη ένταση και τον πλανώμενο φόβο. Οταν μιλούμε, βεβαίως, για χριστιανική υπομονή, δεν εννοούμε μια παθητική αντιμετώπιση, ένα είδος στωικής στάσεως, κάποια μορφή νιρβάνας, παραιτήσεως από ευθύνες και δίκαια αιτήματα, αδιαφορία για κοινωνική δράση. Ο Χριστός άρθρωσε λόγο κριτικό –ας αναλογισθούμε τα κηρύγματά Του– λόγο αυστηρό –ας θυμηθούμε την αλυσίδα των «ουαί» κατά των Γραμματέων και Φαρισαίων (Ματθ. 23:33 εξ.). Εδιωξε από τον ναό εκείνους οι οποίοι τον είχαν κάνει «οίκον εμπορίου» (Ματθ. 21:33 Μαρκ. 11:17). Αλλά συγχρόνως, μας καλεί να μάθουμε από Αυτόν, ο οποίος είναι «πράος και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. 11:29), τη βαθιά εσωτερική υπομονή, ώστε να βρούμε την ειρήνη και την ισορροπία στις ψυχές μας.

Δεν συνιστά αδυναμία χαρακτήρος η χριστιανική υπομονή. Αντίθετα, μοιάζει με τη δύναμη της τροχοπέδης που προστατεύει από ατυχήματα, που εγγυάται την ασφάλεια της πορείας. Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να ταξιδεύσει με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, που δεν διαθέτει γερά φρένα. Η αποτελεσματική τροχοπέδη προϋποθέτει δύναμη. Το ίδιο και η υπομονή. Ακόμη και τις μεγαλύτερες θλίψεις και δοκιμασίες τις μεταμορφώνει. Από την προσωπική του εμπειρία, ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνει: «Ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν (δοκιμασμένο χαρακτήρα), η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. 5:3-5).

Με την υπομονή, ο άνθρωπος αξιοποιεί καλύτερα τις νοητικές και συναισθηματικές του δυνάμεις. Αδελφωμένη η υπομονή με την ήρεμη επιμονή, ανοίγει περάσματα σε πολλά αδιέξοδα: στις οικογενειακές σχέσεις, στις κρίσεις υγείας, στις ποικίλες οικονομικές δυσκολίες, στη μορφωτική διαδικασία, στην επιστημονική έρευνα, στις δημιουργικές προσπάθειες. Οδηγεί τον άνθρωπο στην ωριμότητα. «Η δε υπομονή έργον τέλειον εχέτω, ίνα ήτε τέλειοι και ολόκληροι εν μηδενί λειπόμενοι» (Ιακ. 1:4).

Η Αγία Γραφή έχει προβάλει πολλά πρότυπα υπομονής, από τα οποία γνωστότερα είναι του Αβραάμ (Εβρ. 6:15), του Ιώβ (Ιακ. 5:11), της Θεοτόκου. Κυρίως όμως μας καλεί να μιμηθούμε «την υπομονή του Ιησού»: «δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα, αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν» (Εβρ. 12:1-2, 4 εξ.). Και με το βλέμμα μας προσηλωμένο σ’ Αυτόν, να αντιμετωπίζουμε με καρτερική υπομονή τις δοκιμασίες που ορθώνονται μπροστά μας. Ιδιαίτερα, όσοι μεταφέρουν το Ευαγγέλιο, την αλήθεια του Χριστού σε παλαιά και νέα σύνορα, όσοι είναι «διάκονοι» και απεσταλμένοι Του, έχουν κληθεί σε μια πιο στενή συμμετοχή στο έργο και στο πάθος Του, «εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στενοχωρίαις…» (Β΄ Κορ. 6:4).

Κατ’ εξοχήν απαιτείται υπομονή στις μέρες μας, για να πετύχουμε την αλληλεγγύη και την ομοψυχία που έχει ανάγκη ο τόπος. Για να ξεπεράσουμε την κρίση. Με την υπομονή θα κερδίσουμε τη ζωή μας (πρβλ. Λουκ. 23:19).

Ολα όσα τονίζονται αυτές τις εορταστικές ημέρες, αδελφοί μου, –ειρήνη, αγάπη, ελπίδα και η υπομονή που υπογραμμίσαμε σήμερα– είναι μεταξύ τους αλληλένδετα. Οπως στο σώμα μας, τα διάφορα ζωτικά συστήματα, π.χ. το νευρικό, το μυϊκό, το κυκλοφορικό. Το καθένα εξαρτάται από το άλλο, στηρίζει και ενισχύει το άλλο. Η υπομονή, λοιπόν, δεν είναι κάτι το μοναχικό, το αυτόνομο. Ενεργεί μαζί με την πίστη (νευρικό), την ελπίδα (μυϊκό), την αγάπη (κυκλοφορικό), η οποία «πάντα υπομένει» (Α΄ Κορ. 13:8).

Προς αυτή τη μορφή υπομονής ας ικετεύσουμε τον Κύριο, «τον Θεόν της αγάπης», να κατευθύνει τις σκέψεις μας, αλλά, κυρίως, τις καρδιές μας, αυτές τις εορτές των Χριστουγέννων. «Την υπομονήν του Χριστού», την ήρεμη, την ανθεκτική, την αδαμάντινη. Και ο «Ηλιος της Δικαιοσύνης», νικητής, και πάλι θα λάμψει μέσα από τη βαριά συννεφιά, για να φωτίσει και να θερμάνει την καρδιά μας. Με καρτερική υπομονή ας πορευθούμε ιδιαίτερα στο νέο χρόνο, για να υπερβούμε τα πολυποίκιλα προβλήματα και τις απρόβλεπτες αντιξοότητες.

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

Written by dds2

Δεκέμβριος 24, 2012 at 3:21 μμ