περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘Ελλάδα

Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (Νοέμ. 2019)

leave a comment »

 

σε αρχείο pdf

 

 

 

 

 

και κριτική επ’ αυτού από τηνΕθνική ενεργειακή πολιτική

Επιστρέφεται ως απαράδεκτο και μη νομίμως παριστάμενο το κυβερνητικό σχέδιο για την ενέργεια και το κλίμα (ΕΣΕΚ) http://www.opengov.gr/…/plug…/download-monitor/download.php….

Δεν μπορεί να φέρει το χαρακτηρισμό «Εθνικό» γιατί δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, αλλά αυτά για την λεγόμενη ενεργειακή μετάβαση, δηλαδή την επανεκκίνηση του τρέχοντος συστήματος και την διαρπαγή των πλανητικών/εθνικών φυσικών πόρων προς όφελος των πλουσίων. Με την τρομοκράτηση των πολιτών επιδιώκεται η χρηματοδότηση αυτού του εγχειρήματος από δημόσιους πόρους με όρους επείγουσας κλιματικής ανάγκης, δηλαδή κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Τασσόμαστε ανεπιφύλακτα ενάντια σε αυτό το εγχείρημα.

Δεν υφίσταται κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκτός αν αφορά στους οικονομικούς δεινοσαύρους των εταιρικών ομίλων και της εγχώριας ολιγαρχίας, δηλαδή στα οικονομικά αρπακτικά. Ουδείς αμφισβητεί την λεγόμενη πλανητική περιβαλλοντική υποβάθμιση, αλλά είναι απολύτως αναγκαίο να φωτιστεί επαρκώς η αιτιώδης σχέση της με τον βιομηχανικό/εμπορευματικό καπιταλισμό, τις διευθύνουσες τάξεις του και τις προς όφελος αυτών των τάξεων πολιτικές διευκολύνσεις και οικονομικά μέτρα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των αναπτυγμένων και αναπτυσσομένων οικονομιών. Η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή μεταμφιεσμένη ως πράσινη, οικολογική και εναλλακτική, δεν είναι ικανή να μας πείσει ότι θα πρέπει να την εμπιστευτούμε στη βάση μια πράσινης συμφωνίας. Εντός αυτών των πλαισίων και τα μέτρα που προτείνει το κυβερνητικό ΕΣΕΚ τις ίδιες τάξεις και οικονομικά συμφέροντα διευκολύνουν σε βάρος των φυσικών πόρων και των ασθενέστερων οικονομικών στρωμάτων.
_________________________________________________

Όπως δηλώνουν οι συντάκτες του κυβερνητικού σχεδίου (ΕΣΕΚ) στο εισαγωγικό του τμήμα, σε αυτό παρουσιάζεται ένας αναλυτικός οδικός χάρτης για την επίτευξη συγκεκριμένων ενεργειακών και κλιματικών στόχων έως το έτος 2030 μέσω προτεραιοτήτων και μείγματος πολιτικών μέτρων σε ένα ευρύ φάσμα αναπτυξιακών και οικονομικών δραστηριοτήτων. Ειδικότερα σχεδιάζεται ενεργειακός μετασχηματισμός που θα επιτευχθεί στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής καθώς προβλέπεται το μερίδιο συμμετοχής των ΑΠΕ στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας να υπερβεί το 60% και το ενδιαφερόμενο κοινό, δηλαδή εν προκειμένω όλοι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα έπρεπε να είχαν έγκαιρες και αποτελεσματικές ευκαιρίες συμμετοχής ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ των εθνικών σχεδίων για την ενέργεια και το κλίμα (NECPs). Εξάλλου περίληψη των απόψεων του κοινού υποβάλλεται στην Επιτροπή μαζί με το σχέδιο NECP. Οι διαβουλεύσεις πρέπει να διεξάγονται σύμφωνα με την οδηγία 2001/42/ EΚ για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων στο περιβάλλον, μόνο έτσι θεωρούνται ότι πληρούν τις υποχρεώσεις διαβούλευσης με το κοινό βάσει του κανονισμού περί ενεργειακής διακυβέρνησης. (Βλ. δέσμευση/αιτιολογική σκέψη υπ’ αριθ. 28 του κανονισμού και το άρθρο 10 «Δημόσια διαβούλευση» αυτού, σύνδεσμος πιο κάτω). Εξ άλλου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε να διευρυνθεί το πεδίο των δημόσιων διαβουλεύσεων (συμπεριλαμβανομένων των διαβουλεύσεων για τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές) και να προστεθούν ορισμένες αρχές συμμετοχής (π.χ. εξασφάλιση διαφάνειας, παροχή επαρκούς προθεσμίας για διαβουλεύσεις κ.λπ). Επιπλέον, προτάθηκε η δημιουργία εθνικών «πλατφορμών πολυεπίπεδης διάστασης». Αυτές οι πλατφόρμες εθνικού διαλόγου θα έπρεπε να παρέχουν φόρουμ για ευρείες συζητήσεις σε κάθε κράτος μέλος σχετικά με το μέλλον των πολιτικών για το κλίμα και την ενέργεια της χώρας και να επιτρέπουν στο κοινό να εκφράσει τις απόψεις του για όλες τις πτυχές της πολιτικής για το κλίμα και την ενέργεια όπως και για μια ευρεία ποικιλία συναφών θεμάτων.

Όμως τι πρωτοτυπία! Και η παρούσα διαβούλευση διεξάγεται με όρους συμμετοχικής παρωδίας αν και πρόκειται για προτεινόμενες ενεργειακές πολιτικές με σημαντικές οικονομικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Το εν λόγω ΕΣΕΚ υπάγεται νομικά (όπως εμείς θεωρούμε) στις προϋποθέσεις για την εκτίμηση του με τις διατάξεις της Οδηγίας SEA (ΣΕΠΕ). Οι σκοποί της οδηγίας αυτής https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/… καθορίζονται ιδίως στο άρθρο 1: «Στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η υψηλού επιπέδου προστασία του περιβάλλοντος και η ενσωμάτωση περιβαλλοντικών ζητημάτων στην προετοιμασία και θέσπιση σχεδίων και προγραμμάτων με σκοπό την προώθηση βιώσιμης ανάπτυξης, εξασφαλίζοντας ότι, σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, θα γίνεται εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων για ορισμένα σχέδια και προγράμματα που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.», Στο άρθρο 2, στοιχείο αʹ, ορίζονται τα σχέδια και προγράμματα: «Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας: α) ως “σχέδια και προγράμματα” νοούνται τα σχέδια και προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συγχρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, καθώς και οι τροποποιήσεις τους: —που εκπονούνται ή/και εγκρίνονται από μια αρχή σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο ή που εκπονούνται από μια αρχή προκειμένου να εγκριθούν, μέσω νομοθετικής διαδικασίας, από το Κοινοβούλιο ή την Κυβέρνηση, και —που απαιτούνται βάσει νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων.».

Το κυβερνητικό ΕΣΕΚ απαιτήθηκε από κανονιστικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκεκριμένα από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2018/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Δεκεμβρίου 2018 για τη διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης και της Δράσης για το Κλίμα, για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 663/2009 και (ΕΚ) αριθ. 715/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 94/22/ΕΚ, 98/70/ΕΚ, 2009/31/ΕΚ, 2009/73/ΕΚ, 2010/31/ΕΕ, 2012/27/ΕΕ και 2013/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 2009/119/ΕΚ και (ΕΕ) 2015/652 του Συμβουλίου και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 525/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/… αλλά και από τις διατάξεις της Οδηγίας RED II, δηλαδή της Οδηγίας 2018/2001 της 11ης Δεκεμβρίου 2018 για την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Δεν διευκρινίζεται στην Οδηγία 2001/42/ΕΚ εάν οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις είναι εθνικές ή ενωσιακές, αλλά εξυπακούεται από την όλη “οικονομία” της Οδηγίας ότι συμπεριλαμβάνονται και οι διατάξεις της Ε.Ε. με βάση τις οποίες συντάχθηκε το ΕΣΕΚ.

Το άρθρο 3 της Οδηγίας ΣΕΠΕ ρυθμίζει ποια σχέδια και προγράμματα υπόκεινται σε εκτίμηση. Κρίσιμες είναι ιδίως οι παράγραφοι 1, 2 και 4:
«(1) Πραγματοποιείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, σύμφωνα με τα άρθρα 4 έως 9, για σχέδια και προγράμματα που αναφέρονται στις παραγράφους 2 έως 4, και τα οποία ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.
(2) Με την επιφύλαξη της παραγράφου 3, πραγματοποιείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων για όλα τα σχέδια και προγράμματα:
α) τα οποία εκπονούνται για τη γεωργία, δασοπονία, αλιεία, ενέργεια, βιομηχανία, μεταφορές, διαχείριση αποβλήτων, διαχείριση υδάτινων πόρων, τηλεπικοινωνίες, τουρισμό, χωροταξία ή χρήση του εδάφους και τα οποία καθορίζουν το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων που απαριθμούνται στα παραρτήματα Ι και ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, ή
β) για τα οποία, λόγω των συνεπειών που ενδέχεται να έχουν σε ορισμένους τόπους, απαιτείται εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
(3) […]
(4) Τα κράτη μέλη αποφασίζουν εάν τα σχέδια και προγράμματα, πλην των αναφερόμενων στην παράγραφο 2, τα οποία καθορίζουν το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων, ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Ναι μεν το σχέδιο δε «καθορίζει το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων που απαριθμούνται στα παραρτήματα Ι και ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ», αν και το Δικαστήριο της Ε.Ε. έχει τονίσει ότι, λαμβανομένου υπόψη του (γενικού) σκοπού της οδηγίας ΣΕΠΕ, που συνίσταται στην εξασφάλιση υψηλού επιπέδου περιβαλλοντικής προστασίας, οι διατάξεις που οριοθετούν το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής και ιδίως εκείνες που περιλαμβάνουν ορισμό των σχετικών πράξεων χρήζουν διασταλτικής ερμηνείας Απόφαση της 22ας Μαρτίου 2012, Inter-Environnement Bruxelles κ.λπ. (C 567/10, EU:C:2012:159, σκέψη 37 https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…), και της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Δήμος Κρωπίας Αττικής (C 473/14, EU:C:2015:582, σκέψη 50, αλλά πρέπει να υποβληθεί σε εκτίμηση επιπτώσεων λόγω των συνεπειών που ενδέχεται να έχει σε ορισμένους τόπους, σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.

Εξάλλου και οι επιφυλάξεις της ΕΟΕ στην ίδια βάση διατυπώθηκαν.
_________________________________________________

ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ

Στο ΕΣΕΚ αναφέρεται ότι «Στο πλαίσιο του παρόντος εθνικού σχεδίου αναπτύχθηκε ειδική μεθοδολογική προσέγγιση με σκοπό την εκτίμηση των κοινωνικο-οικονομικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την υλοποίηση των μέτρων πολιτικής για την επίτευξη των εθνικών στόχων σε ποσοτικούς όρους» (σελ. 290).

Εντούτοις, δεν περιέχεται ούτε στο ΕΣΕΚ ούτε στα παραρτήματά του η παρουσίαση της «ειδικής μεθοδολογικής προσέγγισης» που χρησιμοποιήθηκε και επί της οποίας βασίστηκαν οι προτάσεις του ΕΣΕΚ. Ακόμη, δεν περιέχεται ούτε στο ΕΣΕΚ ούτε στα παραρτήματά του η ανάλυση ειδικώς των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τα μέτρα πολιτικής που προτείνονται.

Η παράλειψη αυτή είναι ουσιώδους σημασίας, διότι το σύνολο των προτεινόμενων μέτρων και ιδίως όσων αφορούν τις τεχνολογίες ΑΠΕ – η εγκατεστημένη ισχύς των οποίων υπερδιπλασιάζεται με το ΕΣΕΚ – έχουν ή αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Στο πλαίσιο των αδειοδοτήσεων ΑΠΕ, πέραν της υποβολής μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, είναι εύλογο να υποβάλλονται μελέτες οικονομικών επιπτώσεων στους ΟΤΑ όπου εγκαθίστανται, ιδίως στις περιπτώσεις που οι τοπικές κοινότητες / περιφερειακά όργανα εκφράζουν αρνητική γνωμοδότηση.

Ιδιαίτερα σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση παραδοσιακών οικισμών ή / και σε νησιά με τουριστικό χαρακτήρα με έμφαση στην αυθεντικότητα του φυσικού τοπίου, σε παραθεριστικά κέντρα εντός όρμων / κόλπων (τα όρια των οποίων δεν καλύπτονται από τη ζώνη προστασίας με βάση το θεσμικό πλαίσιο χωροταξίας), οι εγκαταστάσεις σταθμών ΑΠΕ, ενδέχεται να προκαλούν εξωτερικές οικονομικές επιβαρύνσεις που καθιστούν το έργο ασύμφορο από πλευράς σύγκρισης οικονομικού οφέλους έναντι οικονομικής επιβάρυνσης στις υφιστάμενες δραστηριότητες.

Θα πρέπει σαφέστατα να σταθμίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις αν το οικονομικό συγκριτικό πλεονέκτημα αφορά την εγκατάσταση ΑΠΕ ή τη διατήρηση δραστηριοτήτων που φαίνεται να υποβαθμίζονται από την εγκατάσταση ΑΠΕ.

Στις περιπτώσεις όπου οι εξωτερικές επιβαρύνσεις είναι τόσο σημαντικές ώστε να οδηγούν σε κατάργηση θέσεων απασχόλησης ιδίως σε ορεινές, απομακρυσμένες ή νησιωτικές περιοχές, επηρεάζοντας αρνητικά τον κοινωνικό ιστό, ο παράγοντας αυτός θα πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά.

Σε σχέση με τις αναφορές του ΕΣΕΚ για το χωροταξικό πλαίσιο, αν και είναι θετική η αναφορά ότι για την αναμόρφωση του χωροταξικού πλαισίου των ΑΠΕ θα «ληφθούν υπόψη» κριτήρια περιβαλλοντικής προστασίας, η αναφορά αυτή είναι όλως αόριστη και πρέπει απαραιτήτως να γίνει πιο συγκεκριμένη._
________________________________________________

Επομένως κατά την γνώμη μας πρέπει να προσβάλλουμε νομικά το εθνικό σχέδιο για το κλίμα και την ενέργεια, λόγω ελλείψεως μελέτης των περιβαλλοντικών του επιπτώσεων, στο κατάλληλο χρονικό σημείο, τότε δηλαδή που θα παράξει συνέπειες στο εθνικό θεσμικό/νομοθετικό πλαίσιο (κατά την έννοια της δεσμευτικής κανονιστικής ρύθμισης).

Από χιλιάδες (εάν αυτό γίνει δυνατό πολίτες) ενώπιον του ΣτΕ, ζητώντας ρητά και επιτακτικά, λόγω των αναμενόμενων επιπτώσεων του, υποβολή σχετικού προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ εκ μέρους του εθνικού ανωτάτου δικαστηρίου.

Παρακαλούμε για την προσοχή σας σε αυτές τις σκέψεις https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…:

46. Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει επίσης ότι, μολονότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά συγκεκριμένο τομέα οικονομικής δραστηριότητας, ήτοι την εκμετάλλευση αιολικών πάρκων, ωστόσο δεν καθορίζει ένα πλήρες πλαίσιο, ήτοι ένα συνολικό πλέγμα συνεκτικών μέτρων, για τον τομέα αυτόν. Για τον λόγο αυτόν, το Conseil d’État (Συμβούλιο της Επικρατείας) διερωτάται αν μέτρα, τα οποία καθορίζουν μόνο εν μέρει το πλαίσιο χορηγήσεως αδειών σε σχέδια έργων, μπορούν να λογιστούν ως σχέδιο ή πρόγραμμα.
47. Υπέρ της ανάγκης υπάρξεως πλήρους πλαισίου μπορεί να θεωρηθεί ότι συνηγορεί ο ορισμός του Δικαστηρίου σε σχέση με τα «σχέδια και προγράμματα». Συνδέεται με «τα κριτήρια και τις λεπτομέρειες της χωροταξικής οργανώσεως» ( 25 ). Τούτο μπορεί να έχει την έννοια ότι το σχέδιο ή πρόγραμμα πρέπει κατά βάση να περιλαμβάνει όλα τα κριτήρια και τις λεπτομέρειες της χωροταξικής οργανώσεως, ήτοι ότι πρέπει να καθορίζει ένα πλήρες πλαίσιο.
48. Στην πραγματικότητα, ο ανωτέρω προβληματισμός αφορά, ωστόσο, λιγότερο την ερμηνεία των εννοιών «σχέδια και προγράμματα» κατ’ άρθρον 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας ΣΕΠΕ, όσο το ζήτημα αν τέτοια μέτρα υπόκεινται σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, ή του άρθρου 3, παράγραφος 4. Και τούτο διότι, κατά τις διατάξεις αυτές, το εκάστοτε σχέδιο ή πρόγραμμα, προκειμένου να αποτελέσει αντικείμενο εκτιμήσεως περιβαλλοντικών επιπτώσεων, πρέπει να καθορίζει το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων. Από την όλη οικονομία της οδηγίας ΣΕΠΕ προκύπτει συνεπώς ότι είναι δυνατή η ύπαρξη σχεδίων και προγραμμάτων τα οποία δεν καθορίζουν κάποιο πλαίσιο και για τα οποία όμως, ακριβώς για τον λόγο αυτόν, δεν απαιτείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
49. Τούτο επιβεβαιώνεται από το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας ΣΕΠΕ. Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΑΥΤΗ ΑΦΟΡΑ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΣΧΕΔΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ, ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ, ΩΣΤΟΣΟ ΔΕΝ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΚΑΠΟΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΣΕ ΕΡΓΑ. Πρόκειται για σχέδια και προγράμματα για τα οποία, λόγω των επιπτώσεων που ενδέχεται να έχουν σε ορισμένες περιοχές, κρίνεται αναγκαία η εκτίμησή τους βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 3, της οδηγίας περί οικοτόπων.

Ακρόπολη. Από μια φθινοπωρινή επίσκεψη

leave a comment »

Από μια όμορφη επίσκεψη στην φθινοπωρινή Ακρόπολη, μια μέρα μετά τη βροχή αλλά με ένα υπέροχο αττικό ουρανό και ζωοδότη Ήλιο!

Αντανάκλαση από ένα θεραπευμένο μέλλον

Ο Ιερός Βράχος με το Ναό της Απτέρου Νίκου

Παρθενώνας

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η Ανατολική όψη του Ναού

Ερέχθειον και Καρυάτιδες

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ηρώδειο και θέατρο Διονύσου

και το νέο Μουσείο

αφιερωμένο στην εμπνεύστρια της επίσκεψης, την Κατερίνα

© Δημ.Δ.Σουφλέρης All rights reserved

Written by dds2

27 Νοεμβρίου, 2019 at 10:12 μμ

Εύβοια, γη Αβάντων

leave a comment »

Εύβοια, Γη Αβάντων

Τετάρτη 30 και Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2019

το πλήρες πρόγραμμα: Εὔβοια, γῆ Ἀβάντων – ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ, Χαλκίδα 30-31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2019

Written by dds2

17 Σεπτεμβρίου, 2019 at 12:36 πμ

εκλογική αποχή

with one comment

Περί του δικαιώματος της εκλογικής αποχής

Αφιερωμένο στην κόρη μου και τον πατέρα μου1

Εν όσω η χώρα μας ετοιμάζεται για τις πολυεκλογές της 26ης Μαΐου 2019, δηλαδή για μία τριπλή και βάλε γιορτή της δημοκρατίας2, εγώ (και απ΄ όσο γνωρίζω και κάποιοι άλλοι συμπατριώτες και πολίτες) προβληματιζόμαστε βαθιά και βαριά. Προβληματιζόμαστε για το εάν έχει νόημα η συμμετοχή στις εκλογές, η συμμετοχή από την θέση του εκλογέα ή εάν αξίζει περισσότερο και είναι συνεπέστερο προς τις ιδέες μας και συνεπέστερο προς την ευχή και επιθυμία μας για μια υγιέστερη δημοκρατία, για μια καλύτερη δημοκρατία και μια καλύτερη και ανθρωπινότερη πολιτεία να αρνηθούμε να ψηφίσουμε, να απέχουμε συνειδητά και ουσιαστικά.

Η συνειδητή άρνηση της ψήφου θα πρέπει να θεωρείται πολιτική πράξη. Μάλιστα, από την στιγμή που η πράξη αυτή γίνεται φανερά, δηλούμενη και όχι κρυπτόμενη και υποστηριζόμενη από δημοσιοποίηση θέσεων και απόψεων επί του θέματος, κατά τη γνώμη μου, σαφώς υπερέχει σε επίπεδο προβληματισμού και διαλόγου, από το να πάει κανείς και πίσω από ένα παραβάν να διαλέξει κάτι από αυτά που του προτείνουν και μυστικά και στα γρήγορα να το ρίξει σε μία κάλπη. Και μετά να παρακολουθήσει τις φωνασκίες και τα σόου των καναλιών για την συνέχεια και ιδίως το βράδυ της ημέρας των εκλογών και ήσυχος με την συνείδησή του και την εκπλήρωση του καθήκοντός του να περιμένει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, σε όσα χρόνια προκύψει αυτή.

Επιπλέον η άρνηση ψήφου (ας την ονομάσουμε ηθελημένη αποχή και για ευκολία στην συνέχεια του κειμένου θα αναφέρεται απλά ως αποχή, θα εννοείται δε μόνο αυτή η ενσυνείδητη και ηθελημένη αποχή και όχι ή φυσιολογική που προκύπτει από χιλιάδες άλλους λόγους της ζωής) είναι κάτι που το κάνουν και κόμματα, πολιτικές παρατάξεις και οργανωμένοι πολιτικοί φορείς. Το βλέπουμε να γίνεται μέσα στο Κοινοβούλιο (υπό διάφορες μορφές, πχ αποχώρηση από το χώρο της συνεδρίασης, άρνηση συμμετοχής σε συζήτηση, άρνηση συμμετοχής σε ψηφοφορία ή δήλωση απλά της παρουσίας κλπ). Το έχουμε δει και ως επίσημη θέση μεγάλων κομματικών παρατάξεων σε κρίσιμες στιγμές και ιστορικές συγκυρίες (πχ εκλογές του 1946 και ΚΚΕ).

Έχει ακόμη υποστηριχθεί σε θεωρητικό επίπεδο αρκετές φορές και από διάφορους που μάλλον δεν θα έπρεπε να θεωρούνται εχθροί αυτού που τόσο εύκολα ονομάζουμε δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δύσκολα ορίζεται και ακόμη δυσκολότερα πραγματώνεται ουσιαστικά. Για μια αναφορά και μόνο θυμίζω την “Πολιτική Ανυπακοή” έργο του Henry David Thoreau, από τον 19ο αι. που ξεπερνά κατά πολύ την άρνηση ψήφου και προχωρά σε περισσότερες και περισσότερο επώδυνες ρήξεις με το κράτος (πχ άρνηση στράτευσης, άρνηση φορολόγησης κλπ).

Συνεπώς η απόφαση κάποιου για αποχή δεν είναι κάτι πρωτοφανές, ούτε καταλυτικό των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να κατηγορούνται για κάτι τέτοιο και τα κόμματα της βουλής (σχεδόν όλα από τα τωρινά έχουν πράξει κάτι από τα προαναφερόμενα) ή οποιοσδήποτε διανοείται, προβληματίζεται, μελετά και γράφει ή θέτει σε δημόσια κρίση τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του. Νομίζω ότι φυσική συνέπεια του δικαιώματος του εκλέγειν είναι και το δικαίωμα του πολίτη στην αποχή.

Γιατί όμως να αποφασίσει κάποιος την αποχή; Γιατί να ενεργήσει έτσι και να μην κάνει το ανάποδο, δηλαδή το σύνηθες , δηλαδή να πάει να ψηφίσει, είτε για να κερδίσουν αυτοί που υποστηρίζει είτε για να χάσουν αυτοί που αντιπαθεί, απεχθάνεται και θέλει να ηττηθούν;

Γιατί να κάνει το δύσκολο, αυτό που θα τον φέρει σε ρήξη με τον περίγυρό του, αφού κανένας δεν θα μείνει ευχαριστημένος από την επιλογή του;

Γιατί βεβαίως η αποχή είναι δυσάρεστη και από τις δύο πλευρές του εκλογικού φάσματος: και από την μεριά των εκλογέων και από την μεριά των υποψηφίων. Χάνονται ψήφοι, άρα χάνονται πιθανότητες νίκης, ξεκάθαρα δηλώνεται η πολιτική αντίθεση με κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα κλπ. Και ας μην κρυβόμαστε: μάλλον όλοι ενοχλούνται και λίγο παρά πάνω γιατί η αποχή δηλώνει ότι αυτό που γίνεται, οι εκλογές, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξία του, έχει χάσει την σημασία του, δεν πείθει, δεν ανταποκρίνεται στο ύψος της αποδιδόμενης σε αυτό σημασίας. Και βεβαίως, ως προς τους συμμετέχοντες υποψηφίους, αφήνει την δυσαρέσκεια του ότι “εσύ που απέχεις δεν με παραδέχεσαι εμένα που είμαι υποψήφιος, δεν με πιστεύεις εμένα που τόσο διαφημίζομαι για να σε πείσω για την αλλαγή που θα φέρω στη ζωή σου και στα πράγματα του τόπου”.

Η αποχή συνιστά μία φανερή ρήξη με τα ειωθότα, με την πεπατημένη, με το ψευδεπίγραφο και ανειλικρινές, το αλυσιτελώς επαναλαμβανόμενο και διηνεκώς ανακυκλούμενο προς ίδιον μόνο όφελος.

Ο λόγος που ένας πολίτης φθάνει στην αποχή δεν είναι ένας μόνο. Είναι πολλοί επί μέρους λόγοι, που όμως τελικά συμπυκνώνονται στο εξαιρετικά λυπηρό και απογοητευτικό συμπέρασμα ότι η Πολιτεία εντός της οποίας ζει ο απέχων έχει κατά πολύ χάσει από τα καλά χαρακτηριστικά της (αν τα είχε και ποτέ), ότι δεν φθάνει στις προσδοκίες και απαιτήσεις των πολιτών της, ότι παρουσιάζει έλλειμμα δημοκρατικό και μάλιστα σε σοβαρό βαθμό.

Και ανάμεσα στα άλλα παρουσιάζει την μεγάλη διαστροφή, αντί να λειτουργεί δια της εναλλαγής των πολιτών στα αιρετά αξιώματα και αντί να χρησιμοποιεί τις εκλογές ως εργαλείο για την διαχείριση της (εκεί όπου απαιτείται και αξίζει κάτι τέτοιο), αντιθέτως να λειτουργεί σχεδόν εντελώς αντίστροφα: Μια “δημοκρατική’ πολιτεία που κυβερνάται από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, από επαγγελματίες της πολιτικής, μια δημοκρατία που λειτουργεί κατ΄ επίφαση και προς χάρη των εκλογών και της δημοκρατικής νομιμοποίησης που αυτές παρέχουν. Αλλά μακριά και όλο και πιο μακριά από το φροντίζει ουσιαστικά και σε βάθος το καλό του λαού της, των πολιτών της, της χώρας της και της κοινωνίας της.

Στα παραπάνω δεν επέρχεται κάποια μεγάλη αλλαγή επειδή δήθεν μετέχουν όλοι στο εκλέγειν και επειδή στην κυριολεξία και “η κουτσή Μαρία” συμμετέχει στο συνήθως προσωπικό παιχνίδι προβολής (και υποκρυπτόμενων συμφερόντων) των αυτοδιοικητικών εκλογών3.

Η θέση του απέχοντος είναι δυσχερής και επώδυνη γιατί κάνει αυτό που δεν θα ήθελε να κάνει. Απέχει από κάτι που θα το ήθελε αληθινό και καρποφόρο. Απέχει όμως γιατί δεν θέλει να συμμετέχει σε κάτι που το θεωρεί εικονικό και εν γένει αλυσιτελές. Είναι σα να δηλώνει κάποιος ότι δεν θα συμμετέχει σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι γιατί ξέρει ότι διαιτητές, παράγοντες και παίκτες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδεχθεί να παίζουν με προκαθορισμένα τα αποτελέσματα. Ή ακόμη χειρότερα να ξέρει ότι το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δε θα είναι καθαρό. Επομένως τι θα κερδίσει αυτός από τη συμμετοχή του σε κάτι τέτοιο;

Τέλος στην μία από τις πολλές αντιρρήσεις που προβάλλονται στην θέση περί αποχής, σε αυτήν που λέει ότι μπορεί κάποιος να ψηφίσει και επιλέξει “λευκό” η αντίκρουση είναι η ακόλουθη: Η αντιμετώπιση της λευκής ψήφου από την εκλογική νομοθεσία και την συντεταγμένη Πολιτεία μας, δεν είναι μόνο κατάφωρα αντιδημοκρατική. Είναι και βαθιά προσβλητική για τον ψηφοφόρο που το πράττει αφού η τύχη που επιφυλάσσεται στην “λευκή” ψήφο του είναι ο κάλαθος των σκουπιδιών, η εξίσωσή της με το άκυρο4, το λάθος κλπ.

Για ποια λοιπόν δημοκρατική εκλογική διαδικασία μιλάμε και που συμμετέχουμε, αφού σε μερίδα των συμπολιτών μας και ψηφοφόρων σβήνουμε και διαγράφουμε την επιλογή τους προς χάριν απίστευτων εκλογοαριθμητικών αλχημειών και για να κρατήσουμε τη διαφωνούσα άποψή τους στο περιθώριο ή δυνατόν και στην ανυπαρξία;

Μήπως λοιπόν μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αποχή καθίσταται μία αξιοπρεπής επιλογή, μία δημοκρατική επιλογή, μία μέθοδος έμπρακτης κριτικής και άσκησης πίεσης προς τις διαλεκτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα σε μία ζώσα δημοκρατία; Και τελικά μία πράξη που δηλώνει την απαξία του ψευδεπίγραφου επιδιώκοντας την εξέλιξη και άνοδο των όντως δημοκρατικών θεσμών;

Χαλκίδα 10 Μαίου 2019

ΔΔΣ

Σημειώσεις:

1Αφιερωμένο στη κόρη μου, που θα συμμετέχει για πρώτη φορά στη ζωή της σε πολιτικές εκλογές και στον πατέρα μου που διαφωνούσαμε σε αρκετά πολιτικά, αλλά διαλεγόμασταν και πολλές φορές φθάναμε μέσα από τις διαφωνίες μας σε σύνθεση και ανέλιξη.

2Δύο κείμενα συνιστώ ως αναγνώσματα εν σχέσει με την ελληνική δημοκρατία, για προβληματισμό και εμβάθυνση: την “Αθηναίων Πολιτεία” του Αριστοτέλη και στην έκδοση του ΖΗΤΡΟΥ (Θεσσαλονίκη 2009) την εισαγωγή του Δημήτρη Παπαδή, ιδίως το επίμετρο, όπου πραγματεύεται μία σύγκριση της αρχαιοελληνικής Αθηναϊκής άμεσης δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής. Και αφετέρου από το βιβλίο “Το μήλο της έριδος” του C. M. Woodhouse, από το 1ο κεφάλαιο “Το πολιτικό σκηνικό” το 1ο υποκεφάλαιο “Ο Μεταξάς και ο πολιτικός κόσμος” με εύστοχες και διαχρονικές κρίσεις για τους Έλληνες πολιτικούς και το ελληνικό πολιτικό σύστημα που 70 σχεδόν χρόνια μετά την έκδοση του στην Αγγλία (το 1948) δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό διατηρούν την  αξία τους. Υποσημειώνω όμως ότι ο φτωχός λαός που κατά τον Woodhouse είχε αυτούς τους κάκιστους πολιτικούς και το άθλιο κράτος, ευτυχώς, έχει από τότε εκπληκτικά πολύ προοδεύσει.

3Αυτοδιοικητικές εκλογές με 350 περίπου δήμους σε όλη την Ελλάδα και μέσο μέγεθος Δήμου τις 30.000 άτομα, μόνο ως αυτοδιοικητικές δεν μπορεί να εννοούνται. Πολύ δε περισσότερο όταν τα κόμματα τις λυμαίνονται και όταν φαινόμενα όπως Καρπενήσι-Λαμία-Αθήνα ή Δήμος-Κόμμα-Κυβέρνηση κλπ είναι τα συνήθη. Δηλαδή καμία σχέση με το στοιχείο της τοπικότητας που θα έπρεπε να είναι καθοριστικό για αυτού του είδους τις εκλογές.

4Οι λευκές ψήφοι δεν προσμετρώνται στις έγκυρες ψήφους αλλά μαζί με τις άκυρες. Συνεπώς χάνουν την αξία τους για επιρροή στο εκλογικό αποτέλεσμα, απαξιώνονται και σχεδόν μηδενίζονται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

ΕΛΚΕ – Ελληνική Κεραμική

leave a comment »

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Written by dds2

20 Φεβρουαρίου, 2019 at 6:10 μμ

Η Συμφωνία των Πρεσπών

with one comment

Αρχικά τίθενται υπερδεσμοί όπου μπορεί να δούμε την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Ακολούθως θα διατυπώσω την άποψη μου ως νομικός. Θα παρουσιάσω δύο και μόνο επιχειρήματα για να μην χαθούμε στην πληθώρα των πολλών που λέγονται αυτές τις μέρες και ώρες.

Και στο τέλος θα διατυπώσω την θέση μου ως Έλληνας πολίτης.

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/symfwnia–2.pdf

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/symfwnia-aggliko-keimeno.pdf

http://s.kathimerini.gr/resources/article-files/sxedio-nomoy—prespes.pdf

https://www.protothema.gr/files/2019-01-20/prespes.pdf

https://www.naftemporiki.gr/documents/1436947/i-sumfonia-ton-prespon

https://www.scribd.com/document/397997933/Simfonia-Document#from_embed

https://issuu.com/efsyn/docs/es20190119_21-22-75-76

[Σκοπίμως τίθενται πολλοί και διαφορετικοί υπερδεσμοί για να μην μπορεί να υπάρχει αμφιβολία, περί της ακριβείας του κειμένου]

Η νομική άποψη μου:

α) Ο όρος που περιλαμβάνεται στο 1 Μέρος, άρθρο 1, αριθμός 3 γ, περί αναγνωρίσεως της Μακεδονικής Γλώσσας από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977, είναι απολύτως ψευδής γιατί αυτό δεν συνέβη κατά κανένα τρόπο ευθέως  και ακόμη και ως πλαγίου αναγνώριση θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει δεκτό (και μόνο εάν είχαν στο τότε κείμενο του ΟΗΕ ή μεταγενέστερο υπάρξει σαφείς διασαφήσεις, και που ποτέ δεν έγινε)[1].

β) Στο άρθρο 7 αριθμός 2, η περιγραφή-προσδιορισμός που γίνεται για την γεωγραφική περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας είναι τόσο πρόχειρος και ασαφής που όχι μόνο δεν την προσδιορίζει ικανοποιητικά αλλά αντιθέτως δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα και για τις γειτνιάζουσες ελληνικές περιοχές της Θράκης (βόρεια, βορειανατολικά) και Ηπείρου (βόρεια, βορειοδυτικά).

Συνεπώς μία συμφωνία που από την αρχική της δημιουργία στηρίζεται σε ψεύδη και ταυτοχρόνως περιλαμβάνει τόσο μεγάλες ασάφειες και προχειρότητες όχι μόνο είναι ακατάλληλη για τον σκοπό που προορίζεται αλλά είναι και επικίνδυνη και σαφώς δεν πρέπει να υπογραφεί από το μέρος (δηλαδή την Ελλάδα) που είτε ζημιώνεται από τα ψεύδη, είτε διακινδυνεύει από τις ασάφειες και προχειρότητες.

Η θέση μου ως Έλληνας πολίτης:

Η παρούσα συμφωνία και οι πράξεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως που σχετίζονται με αυτήν, καθώς και της παρούσας Βουλής όπως και του Προέδρου της Δημοκρατίας,  δημιουργούν άλλο ένα τεράστιο κίνδυνο για τη χώρα και το λαό μας, μου προκαλούν ντροπή και πόνο και τις αρνούμαι καθολικά και απόλυτα.

[1] βλ. και αναγνωρίσθηκε το 1977 η «μακεδονική» γλώσσα;

στις αρχές Φεβρουαρίου παρουσιάσθηκε η ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών με κοινοποίηση στην Εισαγγελέα του ΑΠ της Χριστίνας Σαλεμή στο https://eleftheroiellines.blogspot.com/2019/02/blog-post_68.html…29  και στο https://justiceforgreece.wordpress.com/2019/02/05/…E%B7/

 

Written by dds2

25 Ιανουαρίου, 2019 at 12:53 μμ

αναγνωρίσθηκε το 1977 η «μακεδονική» γλώσσα;

3 Σχόλια

Third United Nations Conference on the standardization of Geographical names. Athens, 17 August – 7 September 1977.
Vol. I. Report of the Conference

https://unstats.un.org/…/docs/3rd-uncsgn…/e_conf_69_4_en.pdf

Ενδιαφέρουν οι σελίδες: 19, 29, 31, 36-37, 45, 53.

Στις σελίδες 19 και 29 δηλώνεται ότι η τότε Γιουγκοσλαβία προτείνει 2 κυριλλικά αλφάβητα για romanization δηλαδή γραφή με λατινικούς όρους: ένα σερβοκροατικό και ένα μακεδονικό.

Third United Nations Conference on the Standardization of Geographical names.
Athens, 17 August – 7 September 1977.
Vol. II. Technical papers

https://digitallibrary.un.org/…/E_CONF.69_4%5BV.II%5D-EN.pdf

Ενδιαφέρουν οι σελίδες: 66-67, 143-145.

Από τη μελέτη των  κειμένων δύο Διασκέψεων, προκύπτει ότι δεν γίνεται κάποια επίσημη αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας.

Εκ πλαγίου βεβαίως από το τότε ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας γίνεται χρήση των όρων μακεδονική γλώσσα και μακεδονικό κυριλλικό αλφάβητο. Αλλά αυτό είναι ελάσσων αφού ούτως ή άλλως (και είτε καλώς είτε κακώς) η τότε Γιουγκοσλαβία συμπεριελάμβανε ομόσπονδο κράτος με το όνομα «Μακεδονία».

Η διάσκεψη του ΟΗΕ, που έγινε στην Αθήνα το 1977, δεν αποσκοπούσε στην αναγνώριση γλωσσών αλλά στην τυποποίηση του τρόπου γραφής των γεωγραφικών ονομάτων. Οι συμμετέχοντες (κράτη-μέλη του ΟΗΕ) παρουσίαζαν τις επεξεργασμένες θέσεις τους επί του θέματος και οι άλλοι μετέχοντες δεν μπορούσαν να αλλάξουν τις θέσεις-δηλώσεις κάθε συμμετέχοντος στην Διάσκεψη.

Συνεπώς ο ισχυρισμός της Κυβέρνησης ότι αναγνωρίσθηκε η «μακεδονική» γλώσσα από την ελληνική κυβέρνηση τότε, είναι μάλλον ψευδής και παραποιεί τα πραγματικά γεγονότα. Ο ισχυρισμός ότι αναγνωρίσθηκε εν τοις πράγμασι η «μακεδονική» γλώσσα ισχύει τόσο όσο και εάν παραδεχθούμε ότι αφού η τότε Γιουγκοσλαβία συμπεριελάμβανε ομόσπονδο κράτος φέρων το όνομα «Μακεδονία» αυτό ισοδυναμούσε με εκ μέρους της Ελλάδας αναγνώριση της ύπαρξης de facto μακεδονικού κράτους.

[όλα τα κείμενα που σχετίζονται με το ζήτημα βρίσκονται στο

UNGEGN

United Nations Group of
Experts on Geographical Names

3rd Conference
17 August – 7 September, 1977, Athens
βλ. και το μεταγενέστερο: «Τα ονόματα δεν είναι πάντοτε αθώα…» του Γ. Μπαμπινιώτη, δημοσιευμένο στο ΒΗΜΑ, 10/2/19 (και στο https://www.babiniotis.gr/dimosieumata/38-glossa/334-ta-onomata-den-einai-pantote-athoa )

Written by dds2

24 Ιανουαρίου, 2019 at 8:14 μμ