περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘Ελλάδα

Εκείνοι που επέζησαν – THOSE WHO SURVIVED (ντοκιμαντέρ)

leave a comment »

πηγή: http://thosewhosurvived.smallplanet.gr/173876935?autoplay=1

Written & Directed by Yorgos Avgeropoulos
2016, Greece, 33min

Available versions:
– Ελληνικά [33 λεπτά]
– English [33 min.]

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ – Ιστορίες Αξιοπρέπειας
Πολλοί από τους χιλιάδες πρόσφυγες οι οποίοι κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα, είναι θύματα βασανιστηρίων που ρισκάροντας τα πάντα, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τους διώκτες τους και να αναζητήσουν άσυλο στις πύλες της Ευρώπης – φρούριο. Είναι οι πιο ευάλωτοι απ’ τους ευάλωτους. Ο Μουράτ, ο Ζάν, και ο Αλί, αόρατοι μέσα στο πλήθος, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τώρα μια νέα περιπέτεια: Να πείσουν τις ελληνικές αρχές για την ιστορία τους έχοντας ως μόνη απόδειξη το λόγο και το σώμα τους, να στήσουν μια καινούργια ζωή από το μηδέν, και το σημαντικότερο, να επουλώσουν τις πληγές τους.

THOSE WHO SURVIVED – Stories of Dignity
Many of the thousands forced to follow the pathways of migration, are victims of torture. They are amongst the most vulnerable of vulnerable, tortured in their country in the most savage and unspeakable manner. They succeeded in fleeing from their persecutors, and risking everything, placed their lives in danger, yet again, to seek protection at the gates of fortress Europe. Murat, Jean and Ali, now rendered invisible in the crowds of the Greek capital, face a new adventure: to convince the authorities of their story with the sole proof of their word and body, to set up a new life from scratch, and most importantly, to heal their wounds.

Written by dds2

Φεβρουαρίου 23, 2017 at 11:06 μμ

συμβουλή για το αρμένισμα

leave a comment »

%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b1

από το πολύ έξυπνο (ως προς την φωτογραφία του εξώφυλλου) έντυπο που κυκλοφόρησε η Μητρόπολη Χαλκίδας με αφορμή τον έρανο της αγάπης.

Written by dds2

Δεκέμβριος 9, 2016 at 8:53 μμ

16 ερωτήσεις-απαντήσεις για το ελλ. χρέος από τον ESM

leave a comment »

Τις απαντήσεις για το ελληνικό χρέος και τι ισχύει μετά τις αποφάσεις του Eurogroup, αναλύει ο ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕSM). Με ανακοίνωσή του δίνει απαντήσεις σε 16 ερωτήματα σχετικά με τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους

ΠΗΓΗ: http://marketbeast.gr/?p=227

Αναφέρεται στο κόστος της συμφωνίας, αν θα υπάρξουν μέτρα στο μέλλον, πότε θα εφαρμοστούν τα μέτρα κ.λπ.

Αναλυτικά οι 16 ερωτήσεις – απαντήσεις είναι οι εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by dds2

Δεκέμβριος 7, 2016 at 4:58 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

ένα κείμενο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006

leave a comment »

[κείμενο 10ετίας. Από τότε πολλά άλλαξαν. Και τίποτε. Οι εκλογές έχουν γίνει ακόμη πιο ανούσιες, η αυτοδιοίκηση ακόμη πιο ψευδής, η κυβέρνηση πιο ξενόδουλη και οι πολίτες σε περισσότερη νιρβάνα μπλεγμένοι…]

Αυτοδιοικητικές εκλογές

δημοσιεύθηκε στη «γέφυρα ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ», τ. 4, Οκτ. 2006

Μοιράζομαι κάποιες σκέψεις και κάποιες απορίες που έχω μαζί σας. Με κύρια αφορμή τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης που εντός ολίγων ημερών θα εορτάσουμε. Γιατί βέβαια περί εορτής νομίζω πως πρόκειται. Γιαυτό και τα μπαλόνια, οι μουσικές, τα φώτα, τα μεγάφωνα, οι φωτογραφίες, η «χαρτούρα», τα χαμόγελα και τα χαρούμενα και φιλικά πρόσωπα κλπ κλπ. Εάν κάνω λάθος   και πρόκειται για κάποια άλλη διαδικασία, παρακαλώ διορθώστε με. Εάν πρόκειται για μια διαδικασία σκέψης, προσωπικού προβληματισμού και υπεύθυνης στάσης απέναντι στην κοινή μοίρα όλων μας ως κατοίκων πόλεως, δηλαδή οργανωμένου κοινωνικού συνόλου παρακαλώ δείξτε το μου γιατί δεν το βλέπω.

Περπατώ στους δρόμους της πόλης μέσα σε αυτό το προεόρτιο κλίμα και ακούω και βλέπω. Ακούω διαφημίσεις και βλέπω διαφημίσεις. Μόνο που το προϊόν δεν είναι αντικείμενο. Το προϊόν είναι άνθρωποι, είναι πρόσωπα. Μπορεί κανείς μέσα στο πλουραλιστικό περιβάλλον που χαιρόμαστε να ενημερωθεί, να πληροφορηθεί και έτσι να επιλέξει καλύτερα. Γιατί περί αυτού δεν πρόκειται;

Οι εκλογές είναι ζήτημα επιλογής. Διαλέγουμε και παίρνουμε το καλύτερο. Βέβαια μπορεί να δυσκολευθούμε λίγο γιατί η προσφορά είναι μεγάλη και ενώ ακούγεται ότι υπάρχουν τρομερές διαφορές, όμως ταυτόχρονα αυτές είναι μάλλον δυσδιάκριτες. Όσο και να προσπαθούμε να ενημερωνόμαστε τελικά μπορεί να μην τα καταφέρνουμε. Κρίμα δεν είναι που μετά από τόσα έντυπα και τόσες την γνώση που θα μας οδηγήσει άσφαλτα στις επιλογές μας;

Ευτυχώς όμως που για το δύσκολο αυτό πρόβλημα έχει βρεθεί η λύση. Υπάρχουν κάποια βασικά χρώματα και υπάρχουν και μερικές αποχρώσεις με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν μία ιδιαίτερη προσκόλληση ή αδυναμία. Έτσι καλού κακού κάθε υποψήφιος, κάθε συνδυασμός και κάθε πρόσωπο που επιθυμεί την ψήφο μας φροντίζει να μας διευκολύνει: μας θυμίζει ποιο είναι το δικό του αγαπημένο χρώμα και έτσι μπορούμε μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα και εμείς πιο εύκολα να κάνουμε τις επιλογές μας.

Οι εκλογές είναι απόρροια και θεσμός του δημοκρατικού πολιτεύματος.   Είναι καρπός της ελευθερίας μας. Η ελευθερία μας όμως είναι απλά δυνατότητα επιλογών; Των έτοιμων λύσεων και προτάσεων που άλλοι έχουν επεξεργαστεί και μας προσφέρουν; Μήπως η ελευθερία μας είναι και η δυνατότητά μας για δημιουργία, για σκέψη, για τομή και ρήξη αλλά ταυτόχρονα και για σχέση-πραγματική σχέση- πρόσωπο με πρόσωπο;

Μήπως ελεύθεροι όντες μπορούμε να τολμήσουμε κάτι πρωτότυπο σε αυτές τις εκλογές; Μπαίνω στον πειρασμό και διερωτώμαι πως θα ΄ταν αν θεωρούσαμε τις εκλογές ετούτες μια ευκαιρία για διάλογο και για μια τολμηρή κίνηση; Πως θα ΄ταν αν επιλέγαμε να ψηφίσουμε άκυρο και ταυτοχρόνως δηλώναμε την σκέψη μας με την ψήφο μας; Για παράδειγμα αν γράφαμε στο ψηφοδέλτιο που θα ρίχναμε στην κάλπη: «Ψηφίζω όχι από υποχρέωση, αλλά ασκώντας το δικαίωμά μου. Επιλέγω ΑΚΥΡΟ γιατί θέλω οι εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης να είναι πράγματι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όχι πανελλαδική δημοσκόπηση για την δύναμη των κομμάτων».

Δεν γνωρίζω τις απαντήσεις σε όλα τα προηγούμενα. Θέλω να ελπίζω ότι καλοπροαίρετα τις αναζητώ. Και τολμώ ίσως και κάποιες σκέψεις που μπορεί να μοιάζουν ανίερες, ασύμβατες ή προκλητικές. Συγχωρήστε με αλλά πριν από τις εορτές όλοι μας πολλές φορές έχουμε διάφορες απορίες και ερωτηματικά για το νόημά τους και την ουσία τους. Μπορεί αυτό απλά να συμβαίνει όταν διατυπώνω τις πιο πάνω σκέψεις μου.

Ή μπορεί πολύ απλά να φοβάμαι αυτή την αίσθηση μελαγχολίας και απογοήτευσης που έρχεται μετά τις εορτές, όταν τα φώτα σβήνουν και το πανηγύρι έχει τελειώσει…

Written by dds2

Νοέμβριος 11, 2016 at 9:31 μμ

Τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, του Σταμ. Δ. Σουφλέρη

leave a comment »

[ΔΔΣ: ο συγγραφέας του άρθρου φυσικά παίζει με το «Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο», του Δημήτρη Γληνού. Το κείμενο του Γληνού υπάρχει στον παρόντα ιστότοπο, ΕΔΩ. Στο τέλος ακολουθεί και δικό μου σχόλιο-κριτική του άρθρου του ΣΔΣ]

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ.

του Σταμ. Δ. Σουφλέρη, 21/10/16

Εχθές διάβασα ένα άρθρο που έλεγε επιτέλους το αυτονόητο για τον ανόητο ΣΥΡΙΖΑ, μα που ο σοφός φίλος μου Απ. είχε πει με τρεις λέξεις τις προάλλες “Κομμουνιστές είναι οι άνθρωποι”. Μα βέβαια και δικαιολογημένα πολλοί θα έλεγαν και αρκετά σωστά από τη θέση τους ότι δεν είναι κομμουνιστές και άλλοι, σωστότερα, ότι δεν είναι άνθρωποι. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ σε αναλογία θυμίζει την ΚΙΝΑ. Ο αδερφός μου είχε επισημάνει το τερατώδες και φρικιαστικό τού Κινεζικού κράτους και συστήματος, ένα ογκολιθικό κομμουνιστικό κόμμα που εξυπηρετεί την χειρότερη, σκληρότερη και πιο απάνθρωπη μορφή καπιταλισμού. Η σούμα τής σύγχρονης Κίνας είναι βέβαια η πλήρης αδιαφορία της απέναντι στον άνθρωπο, η συντριβή τού ανθρώπου, η εκμηδένισή του.
Ε λοιπόν ναι, στις συνηθισμένες ψιλικατζίδικες αναλογίες τής σημερινής Ελλάδας, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αστείο να τον κατηγορεί κάποιος για συνέπεια, βλέπε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, δημοψήφισμα, αρχές και θέσεις. Εμάς όλους πρέπει να κατηγορήσει για εθελοτυφλία. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ως μόνη συνέπεια που γνωρίζουν και τηρούν απαρασάλευτα είναι η συνέπεια τής μη συνέπειας λόγων και πράξεων και υπό αυτή την έννοια βεβαίως και είναι άριστοι μαθητές και των πρώτων Σοβιετικών κομμουνιστών και των πάντοτε και παντού όπου η “Μοίρα” αποφάσισε να τιμωρήσει λαούς και έθνη με την εφαρμογή (εδώ θα επέμεναν κάποιοι μη εφαρμογή) αριστερών συστημάτων. Το να τηρούσε το ΟΧΙ ο Τσίπρας και οι συν αὐτῷ θα ήταν αστείο. Γιατί από τους ευρωλάγνους και ευρωυπόδουλους δε θα μπορούσε ποτέ να υπήρχε άλλη συμπεριφορά.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι όμως η απόλυτη και πλήρης κενότητά τους, η πλήρης ανοησία τους, η άφταστη ανικανότητά τους, η συγκλονιστική μετριότητά τους, ο συντριπτικός τους μηδενισμός. Ένας μηδενισμός που όμως, ως κυρίαρχη εσωτερική τους Αρχή συντρίβει και παρασύρει τη χώρα και τον λαό σε πρωτοφανή βάθη, σε μια πτώση άνευ προηγουμένου και μοιάζει και κάποιων αμετάκλητων και φρικτών επιπτώσεων. Αν τυχόν είναι η “δίκαιη” τιμωρία μας για την απύθμενη μωρία μας, ομολογώ ότι θα έπρεπε να πούμε φτάνει. Αλλά δεν είναι θεωρητικά σχήματα, κοσμοθεωρίες ή πολιτικές ιδεολογίες που δοκιμάζονται τώρα, εδώ, σήμερα, γύρω μας, παντού. Είσαι εσύ κι εγώ. Τα ανίκανα δουλάκια του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν όχι μόνο γη και ύδωρ σε κάθε πιθανό και απίθανο πολιορκητή, αλλά παίρνουν τηλέφωνο τους Μήδους και τους καλούν με χαμόγελα να μας επισκεφτούν , να κόψουν και αυτοί ένα κομμάτι πίτα.
Και η πίτα λιγοστεύει. Με τα ακροδάκτυλα, μας ρίχνουν ψίχουλα όταν έχουν χώσει και τα δυο τους χέρια όχι μόνο στις τσέπες μας, αλλά φοβάμαι ότι μας ψαχουλεύουν ξεδιάντροπα στο σώμα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας ρημάξουν και την ψυχή.
Οι λωτοφάγοι του Μαρξ πόσο εύκολα γραπώθηκαν από καρέκλες και προνόμια για να τις μοιράσουν στην παρέα τους. Μα πόσο θλιβερή παρέα, πόσο άθλιος εσμός. Όμως οφείλουμε να το παραδεχτούμε, σε τελική δεν κρύφτηκαν ποτέ. Δεν ήταν παρά οι αιώνιοι άχρηστοι, αυτοί οι ολίγιστοι ημιμαθείς κουλτουριάρηδες, οι αλληθωρίζοντες προς τη Δύση, μα τόσο μα τόσο αμαθείς. Θα έλεγα ότι στην τόση τους επικίνδυνη άγνοια, δεν είναι ορατό το παραμικρό σημείο οποιασδήποτε γνώσης κουλτούρας δυτικού τύπου. Δεν το καταλαβαίνουν ή αντίθετα καταλαβαίνουν ακριβώς όσα χρειάζονται για να γεμίζουν τις φρικτές τους κοιλιές, ότι και αυτοί είναι υπηρέτες, γκαρσόνια, σε ένα έθνος που κοντεύει ολόκληρο να μετατραπεί σε έθνος γκαρσονιών. Οι αποβολές της ΚΝΕ, οι προδότες του ΚΚΕ είναι τόσο μα τόσο κατάλληλοι για σταυρωτές μας. Και αυτό κάνουν με συνέπεια. Για αυτό θεωρώ λάθος να τους κατηγορούμε για ασυνέπεια. Για πόσα πράγματα θα ντρεπόταν ή θα φοβόταν να μη μας προδώσει ο τσ; (από τώρα θα τον γράφω μόνο έτσι και πολύ τού πέφτει)
Απάντηση για τίποτε. Τα δίνει όλα, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι πλήρως ανερμάτιστος. Δεν έχει και δεν έχουν ούτε ιερά ούτε όσια. Ούτε ιερά πατρίδας, ούτε όσια θρησκείας. Ούτε ιερά κουλτούρας, ούτε όσια παιδείας. Ούτε ιερά έθνους, ούτε όσια πολιτισμού. Ούτε ιερά Ευρώπης, ούτε όσια ανθρωπότητας. Όχι επιμένω είναι συνεπέστατοι όσο και οι πρώτοι κομμουνιστές στα 1920 που εξολόθρευαν ανερυθρίαστοι χιλιάδες άλλους επαναστάτες στην Κροστάνδη, καταδίκαζαν σε θάνατο εκατομμύρια αγρότες, άλλους τους τουφέκιζαν, άλλους τους εξόντωναν δια των τεχνητά δημιουργημένων λιμών, και που μόνο αυτό το μοντέλο με παραλλαγές υπηρέτησαν σε όλα τα χρόνια του φρικτού υπαρκτού σοσιαλισμού, που η Σιβηρία ποτέ δεν άδειασε, που τα ψυχιατρεία ποτέ δεν φιλοξένησαν συμπαθητικούς τρελούς αλλά εξαθλιωμένους αντίπαλους τού καθεστώτος. Και μοιάζουν αλήθεια μακρινά όλα αυτά; Με τόση δυστυχία σε όλα τα επίπεδα γύρω μου, δεν βλέπω να αλλάζουν οι άνθρωποι. Γιατί δεν είναι θέμα δήλωσης πίστης, αλλά βαθιάς εσωτερικής εργασίας. Μόνο αυτό μπορεί κάπου λίγο να σταματά τον άνθρωπο, όχι από τον κατήφορο της εκμετάλλευσης του συνανθρώπου του, αλλά από την επιβολή της μεγαλύτερης του μανίας, του μεγαλύτερου του πάθους, της άσκησης εξουσίας.
“Η καθαρή θεωρία, η βρομερή πράξη”. Κι ανάμεσα οι ζωές. Οι ζωές των νέων που γίνονται φτηνές, των γέρων που εξαθλιώνονται, των μεσηλίκων που δεν βλέπουν καμιά ουσιαστική προοπτική μπροστά τους. Συνεπείς λοιπόν αυτοί. Ξέρουν κάτι που στη χώρα μας μπορείς να παίζεις χωρίς καμιά συνέπεια εις βάρος τους αλλά με τρομερές ασθένειες σε βάρος τής κοινωνίας. Ολοκληρώνουν το έργο που ικανότατα όλες οι κυβερνήσεις μετά την θλιβερή μεταπολίτευση ξεκίνησαν, ειδικά το πρώτο ΠΑΣΟΚ ανήγαγε σε τέχνη, μα με τη σειρά της προσπάθησε να μην υστερεί και η ολίγιστη ΝΔ. Εξαχρειώνουν τη γλώσσα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στον καθημερινό ορυμαγδό των λαθών των άθλιων δελτίων ειδήσεων, στις γραμμές που γραπτά μεταφέρουν νέα στο κάτω μέρος τής οθόνης, τα λάθη δίνουν και παίρνουν αφού ποιος νοιάζεται πια για λέξεις. Μα τι σημασία έχουν οι οι γραφές όταν γύρω μας η γλώσσα έχει γίνει μια τσούλα που δε λέει, δεν κρύπτει, δε σημαίνει πια, αλλά μόνο εξυπηρετεί τη “βεβαία πτώση μας”. (Ελπίδα πάντα, έχω και ξέρω ότι η γλώσσα θα τους- μας εκδικηθεί, αν και πιο σωστό είναι να πω θα καταφέρει και αυτή και το έθνος να επιζήσουν (χρησιμοποιώ το έθνος σαν κάποιο σχήμα, δε βλέπω καλύτερη λέξη και τέλος πάντων σε αριστερούς δεν απολογούμαι).
Κάπου αλλού είχα χαρακτηρίσει τον τσ. Πρίγκιπα της μετριότητας. Θα ήταν σίγουρα κωμικό πρόσωπο αν δεν ήταν τόσο μα τόσο τραγικό για εμάς. Οδηγεί με σιγουριά, με χαρά, με μέθη, τη χώρα σε καταστροφή. Το να του επισημάνω πόσο τραγικός είναι στην διάσταση τής άγνοιας του είναι προφανώς πέρα από τις δυνατότητές του. Η οντολογική θεώρηση του τσ. είναι ακριβώς ανάλογη των γνώσεών του των ξένων γλωσσών. Και βλέπουμε λοιπόν τον αχρείο σαραντάρη να κυβερνά ή μάλλον, βλέπουμε τον αχρείο σαραντάρη μαζί με τη συμμορία του, να ρημάζουν τον τόπο.
Κάποτε μου έμοιαζε ο Σαμαράς επικίνδυνος και κακός, ο Βενιζέλος άθλιος και φρικτός, τα κόμματα τους διεφθαρμένα και καταστροφικά. Το Ποτάμι και οι διάφορες μορφές ΔΗΜΑΡ και σία συμπτώματα της παρατεταμένης ασθένειας του μικρού ασθενούς της Ευρώπης, ξεσπάσματα μιας κοινωνίας λυσσασμένης για κάτι που δεν είχε καλά σχηματισμένο μέσα της, ανώριμης, λάγνας, άγουρης, φθαρμένης, ξεφτισμένης, ψεύτικης. Μα πάντα γυρνούσες λίγο στον τόπο, συναντούσες έναν άνθρωπο, γυρνούσες λίγο σε κείμενα και ελπίδα χαρά και προσμονή άνθιζε, μερικές φορές σαν σεισμός, μερικές σαν σοκ καλό, μερικές σαν μια πνοή ανέμου που σου χάιδευε το πρόσωπο.
Έβλεπες στις ειδήσεις γελοίους οπορτουνιστές τύπου Παπαντωνίου και Μπακογιάννη κι έλεγες υπάρχουν, δεν μπορεί κι άλλοι Έλληνες. Τώρα καμιά φορά πετυχαίνω τον Λοβέρδο στην τηλεόραση και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα σαν να αντικρίζω μια παλιά μου αγάπη. Σκέφτηκα να βάλω στο εικονοστάσι φωτογραφία του σχωρεμένου του Κουτσόγιωργα και να κάνω τον σταυρό μου, σαν τον Μπαλούρδο στον Βελουχιώτη, μα αρκετά με τα αστεία. Άλλωστε με τους προαναφερθέντες ξεκίνησε το κακό. Αλλά αλήθεια, πρέπει να τολμούμε να πούμε ότι στο κακό υπάρχει το απείρως χειρότερο και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε τι διέξοδος υπάρχει για τη χώρα;
Καταρχάς κι εντελώς ρεαλιστικά ίσως το σκέτο κακό να είναι η επιλογή μας. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουμε από και για τους πολιτικούς. Αντιθέτως αυτοί έπρεπε να υπάρχουν από και για εμάς. Αλλά στο άθλιο αυτό σύστημα που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν τον Τσόρτσιλ δε βλέπω τίποτε καλύτερό του. Συνεπώς θα πρέπει να το λουστούμε. (Κι άλλη διευκρίνηση. Προς θεού δεν νοσταλγώ απολυταρχίες τύπου δικτατορίας. Αν και χειρότερη μορφή απολυταρχίας και κατάλυσης κάθε μορφής ελευθερίας και αυτοδιοίκησης για τη χώρα από αυτή που ζούμε την τελευταία επταετία ποτέ δε ζήσαμε ξανά).
Άλλο όμως τα πταίσματα και άλλο τα κακουργήματα. Αυτοί θα φύγουν, το ξέρω, το επιθυμώ και θα συμβεί. Η μόνη απορία μου είναι πόσο κακό ακόμα θα προλάβουν να κάνουν, πόση λάσπη ακόμα θα ρίξουν, πόση βρομιά ακόμα θα σκορπίσουν. Οι υπαρξιακά άχρηστοι φονιάδες τής ύπαρξής μας.
Οι μεταφυσικά ανυποψίαστοι, οι οντολογικά κενοί, οι υπαρξιακά μηδενιστές. Ναι, είναι συνεπείς στον εκμηδενισμό, αυτοί που μόνο μισούν, αυτά τα προβληματικά ανθρωπάρια που τόσο εύκολα γίνονται στελέχη τού δημοσίου, ειδικοί σύμβουλοι, ψοφοδεείς αξιωματούχοι. Ναι, είναι συνεπείς στην επιθυμία και στην καταστροφή τής χώρας. Τελειώνω.
Αντιγράφω από ένα δοκίμιο του Λορεντζάτου ΕΚΗΒΟΛΟΣ 1983.
“Στο γενικό ανθρώπινο πόνο της στιγμής, η σημασία του ποιητή περιορίζεται εξωτερικά, μικραίνει. Το 1936 ή 1937 ο Mandelstam προφητεύει το δικό του τέλος, καθώς βλέπει την ατελείωτη αλυσίδα των ζωντανών- είναι και ο ίδιος μαζί (και πραγματικά τον τουφέκισαν την επόμενη χρονιά)- να χάνονται στον ορίζοντα μέσα στη σιβηρική στέπα. Σε μια τέτοια κατάσταση τι γίνεται, αλήθεια, ο ποιητής; Μιλάει εδώ ο σπόρος που πεθαίνει για να ξαναβγεί στο φως καρπερότερες ώρες:

Σωροί τα κεφάλια των ανθρώπων τραβούν στην ερημιά
Εκεί μικραίνω, σβήνω -εμένα δε θα με προσέξουν πια,
Αλλά σε αγαπητά βιβλία που τα χαϊδεύουμε
Και τις ώρες που παίζουν τα παιδιά
Θ’ αναστηθώ απ’ τον τάφο μου να πω πως ο ήλιος λάμπει.

πηγή: https://www.facebook.com/stamatios.soufleris/posts/10206332161742506


Στο πάρα πολύ καλό ανωτέρω άρθρο του α. Σταμ. Δ. Σουφλέρη το σχόλιο μου και η δική μου θέση-απάντηση ήταν η πιο κάτω:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε είναι ούτε θέλει. Αυτό ως υπότιτλος ή ως απάντηση (του ερωτήματος) του τίτλου. Και φυσικά αφού «δεν είναι» συνεπαγωγικά δεν είναι και κομμουνιστικό τι.
Όχι, θα διαφωνήσω με τον αγαπητό φίλο Απ. Δεν είναι κομμουνιστές. Θα διαφωνήσω και με τον συγγραφέα. Δεν είναι και δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. Μπορεί να θήτευσαν στο ΚΚΕ ή την ΚΝΕ (λαμπρό παράδειγμα ο μελιστάλαχτος μαντηλάκιας κ. Κατρούγκαλος) αλλά δεν μπορεί να υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. ¨Η άλλως ειπείν: είναι τόσο κομμουνιστές (ή ήταν στο παρελθόν) τόσο όσο είναι χριστιανοί οι ιεροεξεταστές, οι μοναχοί που ζουν μόνιμα εκτός της μονής τους και εντός του κόσμου, οι παιδεραστές καθολικοί ιερείς κλπ.
Δεν γίνεσαι κάτι επειδή το δηλώνεις. Ούτε χριστιανός, ούτε κομμουνιστής, ούτε καν καπιταλιστής (στην τελευταία περίπτωση θα αρκούσε να το δηλώσουμε όλοι μας για να γλιτώσουμε από την καταραμένη φτώχια…).
Όχι δεν είναι κομμουνιστές, ούτε μαρξιστές, ούτε τροτσκιστές, ούτε, ούτε, ούτε.
Ή είναι όλα αυτά όσο είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας ο κριτικός και ο επιφυλλιδογράφος.
Στο συμπίλημα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μία αλήθεια στον αυτοπροσδιορισμό του. Χρησιμοποιούν ένα επίθετο ως ουσιαστικό ή έστω ως επίρρημα. Είναι αριστεροί, είναι η αριστερά. ¨
Όμως το επίθετο ότι και να του κάνεις θα παραμένει πάντα επίθετο. Δηλαδή κάτι ανεπαρκές για να μπορέσει να μιλήσει για την ουσία των πραγμάτων. Για σκεφτείτε: λέει κάτι από μόνη της η λέξη καλός ή κακός ή όμορφος; Ποιος είναι ο καλός, ποιός είναι κακός, ο άσχημος κλπ κλπ;
Είναι Αριστεροί: είναι δηλαδή απλά άνθρωποι που αποκτούν ταυτότητα από την αντίδραση τους σε κάτι ή σε κάποιον. Δηλαδή αποκτούν ταυτότητα εξ αντανακλάσεως, ετερόφωτα, σκεδάζοντας το φως. Είναι πολιτικές σκιές. Γυμνοί όσο και ο βασιλιάς του παραμυθιού με την αόρατη στολή του,. Μόνο που οι θεατές και συμμέτοχοι σε αυτή τη παρωδία έχουν χάσει την αλήθεια των παιδιών του παραμυθιού. Και δεν μπορούν να πουν: «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Και έτσι αυτή η καρναβαλική κατάσταση του ψεύδους και της αυταπάτης συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται όσο ο καθείς δεν γίνεται έστω και λίγο ειλικρινέστερος και τολμηρότερος. Τότε, αν μπορούσαμε να ξαναγίνουμε λίγο πιο αληθινοί, λίγο πιο απόλυτοι, σαν τα παιδιά πριν τα καταντήσουμε καταναλωτικά πλάσματα, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι θα καθάριζαν από τα μάτια μας οι τσίμπλες. Και βλέποντας καθαρά θα μπορούσαμε και καθαρότερα να σκεφτούμε και να πράξουμε.
Μόνο που ο λογικός άνθρωπος μπορεί δύσκολα να αισιοδοξεί για κάτι τέτοιο…

Προσθέτω δε τα ακόλουθα ως προς το τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ε λοιπόν! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει. Ο συνασπισμός αυτός της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν θέλει. Δεν έχει στην πραγματικότητα βούληση και δεν έχει ούτε και θέληση. Έχει πολλά μικρά θέλω. Χιλιάδες, όσα και οι οπαδοί, τα μέλη ή οι τυχάρπαστοι ψηφοφόροι του. Όμως αυτά δεν συγκροτούν τελικά μία κεντρική θέληση και βούληση. Δεν υπάρχει επιθυμία και στόχευση σε κεντρικό επίπεδο. Υπάρχει πληθώρα επιδιώξεων προσωπικών συμφερόντων. Και συγκρότηση αυτών γύρω από ένα κεντρικό σχήμα. Τίποτε άλλο.

Δεν υπάρχει όμως επιθυμία και στόχευση για την Ελλάδα και τον λαό της. Ούτε φυσικά πολιτικό κέντρο. Υπάρχει απίστευτος λεξικός βερμπαλισμός, λεξιλαγνεία και συνθηματολογία. Δεν υπάρχει όμως ουδεμία συσχέτιση με ουσία, στόχο, επιδίωξη. Μόνο προσπάθεια διατήρησης στην εξουσία και μεθόδευση για την μακροημέρευση της «πρώτης φοράς Αριστεράς» στο τιμόνι του δύστυχου καραβιού της χώρας.

Και αν τα προηγούμενα μοιάζουν υπερβολικά: σε τι πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να θέλει κιόλας; Στον σοσιαλισμό, στον κομμουνισμό, στην οικονομία της αγοράς, στην Ευρώπη; Ή μήπως πιστεύει στην Ελλάδα, το έθνος και το λαό, τη γλώσσα και την ιστορία, το παρελθόν και το μέλλον αυτού του ακρωτηρίου στο πιο πολύβουο τρίστρατο ανάμεσα Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής;

Written by dds2

Οκτώβριος 23, 2016 at 10:12 μμ

το δημοψήφισμα στην Μ. Βρετανία (Αγγλία;;;) και το Brexit (που θα ακολουθήσει;;;)

leave a comment »

ΔΔΣ: Το πρώτο άρθρο-παραπομπή, μας αφορά (την χώρα μας), και σχετίζεται εκ πλαγίου αλλά ουσιαστικά με τα της Μ. Βρετανίας

Διακήρυξη ΑΡΔΗΝ: Ένα πολιτικό κίνημα από τον Λαό-Πρώτες Υπογραφές


Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ

Tου Γιώργου Καραμπελιά 

πηγή:

http://ardin-rixi.gr/archives/199276

Το Brexit αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας περιόδου αλλεπάλληλων πληγμάτων στην παγκοσμιοποίηση, κατεξοχήν σ’ ό,τι αφορά στην Ευρώπη: Η κρίση στην Ιβηρική χερσόνησο που οδηγεί σε δεύτερες εκλογές στην Ισπανία, η παρ’ ολίγον εκλογή ακροδεξιού προέδρου στην Αυστρία, η άνοδος της ακροδεξιάς «Εναλλακτικής για την Γερμανία», της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, η εκλογή δημάρχων των «Πέντε αστέρων» στη Ρώμη και το Τορίνο, το μεγάλο κοινωνικό κίνημα που συγκλονίζει τη Γαλλία εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, γνώρισαν την κορύφωσή τους με την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit.

Πρόκειται για ένα ράπισμα σ’ αυτό που αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση· ένα ράπισμα που προήλθε από τα λαϊκά στρώματα και τους περιθωριοποιημένους πολίτες της Βρετανίας. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα και αμάχητα: Στα κέντρα των μητροπόλεων, κατεξοχήν του Λονδίνου, αλλά και στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ, υπερψηφίστηκε η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση – μάλιστα στο κέντρο του  Λονδίνου το «Παραμένω» συγκέντρωσε το 75% των ψήφων και στο ευρύτερο μητροπολιτικό Λονδίνο το 59%. Αντίθετα, στις υποβαθμισμένες περιοχές που πλήττονται από την αποβιομηχανοποίηση και αντιμετωπίζουν πολύ πιο έντονα τον ανταγωνισμό των μεταναστών, το «Αποχωρώ» ξεπέρασε το 60%, συχνά ακόμα και το 70%. Και τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμα πιο σαρωτικά εάν οι Σκωτσέζοι και οι Βορειο-ιρλανδοί δεν ψήφιζαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. εξαιτίας της αντίθεσής τους με την αγγλική κυριαρχία!

Στην πραγματικότητα δηλαδή, το 60% των ψηφοφόρων της Αγγλίας και της Ουαλίας ψήφισε μαζικά υπέρ της εξόδου, όταν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το υψηλό σχετικά ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής. Δηλαδή, οι Άγγλοι πολίτες των λαϊκών στρωμάτων απάντησαν με τον τρόπο τους στην παγκοσμιοποίηση που είχε εγκαινιαστεί πάνω στις πλάτες τους από την Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η διχοτόμηση ανάμεσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο Λονδίνο όπου ήδη ο πληθυσμός αγγλικής καταγωγής αποτελεί μειοψηφία και τη «βαθειά Αγγλία» της περιφέρειας, αγγίζει πλέον τα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Επιβεβαιώθηκε και εδώ, αυτό που είχε διαπιστωθεί πρόσφατα και στις Περιφερειακές Εκλογές της Γαλλίας. Στο Παρίσι, το Εθνικό Μέτωπο έφτασε μόλις το 14% των ψήφων, ενώ στις πιο υποβαθμισμένες περιφέρειες πλησίασε το 40%! Δηλαδή, οι μητροπολιτικές περιοχές, –όπως έχουν καταδείξει και όλες οι σύγχρονες κοινωνιολογικές μελέτες– συγκεντρώνουν την αστική τάξη, τα ανώτερα μεσαία στρώματα και τους μετανάστες, που αποτελούν το υπηρετικό και βοηθητικό προσωπικό τους, ενώ η εγχώρια εργατική τάξη και τα κατώτερα μικροιδιοκτητικά στρώματα εξορίζονται κυριολεκτικώς από τις μητροπόλεις –γι’ αυτό εξάλλου θα αρκούσε το δυσθεώρητο ύψος των ενοικίων.

Αυτό λοιπόν συνέβη και στο Λονδίνο. Εξ ου και η συνεύρεση των ολιγαρχών της παγκοσμιοποίησης, του Κάμερον, του Σόρος, και του Γκέλντοφ, με το Εργατικό Κόμμα και τους οπαδούς των «ανοικτών συνόρων» για τους μετανάστες. Πρόσφατα στη Γερμανία, η Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων, η κα Μέρκελ και οι… Πράσινοι υπήρξαν οι πλέον διαπρύσιοι υποστηρικτές της εισόδου εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων, ως απάντηση στις ελλείψεις εργατικού δυναμικού της Γερμανίας. Πράγματι το μεταναστευτικό ζήτημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα. Η σαρωτική εκλογή του Σαδίκ Καν ως δημάρχου του Λονδίνου, οδήγησε ως μπούμερανγκ στην… επικράτηση του Brexit, διότι έπεισε τους Άγγλους πολίτες της περιφέρειας ότι έχουν απολέσει την εθνική τους κυριαρχία, μια και η πρωτεύουσά τους κυβερνάται από έναν πακιστανικής καταγωγής μουσουλμάνο. Όταν μάλιστα το στρατόπεδο της παραμονής στην Ε.Ε. χρησιμοποίησε τον ίδιο άνθρωπο ως ηγετική μορφή της εκστρατείας υπέρ της παραμονής, απέναντι στο Μπόρις Τζόνσον και τον Νάιτζελ Φάρατζ!

Και όντως, για τα λαϊκά στρώματα δεν ισχύει μια επιλεκτική αντιμετώπιση της παγκοσμιοποίησης, τέτοια που προτείνουν και προωθούν βλακωδώς και ατελέσφορα οι περισσότερες αριστερές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης και προφανώς και της Μ. Βρετανίας. Διότι δεν είναι δυνατόν να αντιστρατεύεσαι την παγκοσμιοποίηση σε ό,τι αφορά την απελευθέρωση των αγορών, την κατάργηση κάθε προστασίας, την αποδυνάμωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων κ.λπ. και ταυτόχρονα να την υπερασπίζεσαι σ’ ό,τι αφορά στο άνοιγμα των συνόρων και της αγοράς εργασίας, τις ξένες μεταναστευτικές ροές, που επιτείνουν την ανεργία, την μαύρη δουλειά, και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Και μάλιστα, να εγκαταλείπεις τα λαϊκά στρώματα των μισθωτών και των μικρομεσαίων στα χέρια της ακροδεξιάς που στη Γαλλία με το Εθνικό Μέτωπο ή στην Αγγλία με τον Φάρατζ έχουν μεταβληθεί από κοινωνιολογική άποψη στα κατεξοχήν «λαϊκά» κόμματα των χωρών τους. Αυτό λοιπόν που ηττήθηκε είναι η παγκοσμιοποίηση και ο κοσμοπολιτισμός, τόσο της νεοφιλελεύθερης δεξιάς όσο και της πολιτισμικά φιλελεύθερης αριστεράς που είναι υπεύθυνοι για την άνοδο των κοινωνικών ανισοτήτων και την αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους. Γι’ αυτό, και καθόλου παράδοξα εν τέλει, Κάμερον και Κόρμπιν βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο.

Αν όμως πρόκειται για μια ηχηρή ήττα της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, εκείνοι που την βιώνουν και θα την βιώσουν περισσότερο οδυνηρά στο γεωπολιτικό επίπεδο και στους σχεδιασμούς τους, είναι η Γερμανία και οι ΗΠΑ ταυτόχρονα.

Η ήττα του Σόϊμπλε

Ως προς τη Γερμανία νομίζω ότι είναι προφανές. Και μάλιστα, πρόκειται για ένα διπλό χαστούκι στην πολιτική της. Πρώτο και κύριο, διότι απεδείχθη πως η επιβολή μιας γερμανόπνευστης  παγκοσμιοποιτικής λιτότητας  πάνω στο σύνολο της Ε.Ε., επιταχύνει και κορυφώνει τις φυγόκεντρες τάσεις. Οι Άγγλοι, δεν είναι διατεθειμένοι μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους να ανεχθούν την υποταγή τους στο dictat του Σόιμπλε.

Παράλληλα, η γερμανική πολιτική, τη στιγμή που έσπρωχνε τη Μ. Βρετανία στην έξοδο, έχανε ταυτόχρονα και τον κυριότερο σύμμαχό της στο εσωτερικό της Ε.Ε., όσο παράδοξο και αντιφατικό και αν φαίνεται αυτό. Διότι, η Αγγλία του Κάμερον, ήταν ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών του Σόιμπλε στην ΕΕ, πράγμα που είχε διαπιστωθεί και στην περίπτωση της Ελλάδας, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν η Βρετανία πρωτοστατούσε σε ανθελληνισμό.

Και προφανώς η απώλεια της «Μ. Βρετανίας του Κάμερον» από τη «Γερμανία της Μέρκελ», δεν θα οδηγήσει, όπως φαντάζονται μερικοί, σε μια περισσότερο γερμανική Ευρώπη, αλλά θα παροξύνει αντίθετα τις αντιθέσεις με τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, αν μάλιστα και οι Ποδέμος βρεθούν μεθαύριο στην κυβέρνηση. Διότι, η απειλή ενός Frexit, (δηλαδή της εξόδου της Γαλλίας)  ή μιας αντίστοιχης κίνησης της Ιταλίας, θα υποχρεώσει τις ελίτ αυτών των χωρών σε αναδίπλωση ως προς τις πολιτικές λιτότητας, και σε αναπόφευκτη σύγκρουση με τη Γερμανία. Το Brexit δεν θα ενισχύσει σε καμία περίπτωση την συνοχή της Ευρώπης, αλλά αντίθετα θα την αποδυναμώσει δραματικά και η Γερμανία υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα μπορεί να αποδεχθεί να συνεχίσει αμέριμνη  μια πολιτική που θα επιδεινώσει την αποσύνθεση της Ευρώπης υπό την ηγεσία της διότι αυτή θα χρεωθεί αποκλειστικά στην ίδια και θα υποβαθμίσει το διεθνές της κύρος.

Ήττα του ευρωατλαντισμού

Ο δεύτερος μεγάλος ηττημένος του Brexit, εκτός από το Σίτυ του Λονδίνου και τον Σόιμπλε, είναι προφανώς οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή στρατηγική τους. Οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, είχαν αναπτύξει με σχετική επιτυχία μία στρατηγική αποδυνάμωσης της Ευρώπης ως ανεξάρτητης γεωπολιτικής οντότητας, μέσω της διαιώνισης της ελληνικής κρίσης, την οποία υποδαυλίζει συστηματικά το ΔΝΤ, και προπαντός μέσω της αποκοπής της Ευρώπης από τη μόνη πιθανή στρατηγική της εταίρο τη Ρωσία. Τωόντι, η Ευρώπη σε συνεργασία με τη Ρωσία δεν θα είχε πλέον ανάγκη την προστασία των ΗΠΑ,  θα ήταν αυτοδύναμη στο πεδίο των πρώτων υλών, του στρατηγικού βάθους και των αμυντικών δυνατοτήτων. Γι’ αυτό, από το 1945 και μετά, η αμερικανική πολιτική επιδιώκει προνομιακά την αποκοπή της Ρωσίας από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μέσα από την ουκρανική κρίση, και ό,τι επακολούθησε, φάνηκε να πετυχαίνει τους στόχους της και να ορθώνει ένα νέο «παραπέτασμα» –αυτή τη φορά με δική τους ευθύνη αποκλειστικά–, ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Αυτός ο στρατηγικός αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή γεωμετρία, ενισχύει εκ του αντιθέτου, το σενάριο της δημιουργίας ενός κοινού ευρωατλαντικού πόλου, το οποίο προωθεί μετ’ επιτάσεως η αμερικανική πολιτική. Και σε μια τέτοια στρατηγική το βασικό όπλο των ΗΠΑ στο εσωτερικό της Ευρώπης, ήταν η παρουσία μιας Μ. Βρετανίας, άρρηκτα δεμένης οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά με την υπερατλαντική… θυγατέρα της.

Οι ΗΠΑ με δούρειο ίππο τη Βρετανία προσπαθούν να ολοκληρώσουν στο οικονομικοπολιτικό πεδίο αυτό που είχαν επιτύχει στο στρατιωτικοπολιτικό με το ΝΑΤΟ μετά το 1945. Εάν η Ευρώπη πάρει τον δρόμο της Ατλαντικής Οικονομικής Ένωσης, τότε θα μπορεί να οικοδομηθεί ένα λίγο πολύ ενιαίο δυτικό σύστημα, ικανό να αντιμετωπίσει την Κίνα και τη Ρωσία. Έτσι εξάλλου η Ρωσία θα αναγκαστεί να στραφεί προς τα ανατολικά –προς την Κίνα και το Ιράν–,  εγκαταλείποντας την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και φιλοδοξίες.

Κατά συνέπεια, το Brexit αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στην αμερικανική στρατηγική, όχι μόνον γιατί και οι δύο αγγλοσαξωνικές χώρες θα βρεθούν εκτός οικονομικών δεσμών με την Ε.Ε., αλλά και διότι θα ενισχύσει τον πειρασμό για μια νέα ευρωπαϊκή γεωμετρία με κάποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ και η κα Μέρκελ, στην αμέσως προηγούμενη περίοδο προσπαθούσαν, στο αναγκαίο άνοιγμα προς ανατολάς της Ευρώπης, να υποκαταστήσουν την Ρωσία με την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Οι Αγγλοσάξωνες, ακολουθούσαν, εδώ και πολλούς αιώνες, εκτός από ελάχιστες στιγμές, την ίδια στρατηγική: Αποκλεισμός της Ρωσίας, προσέγγιση με την οθωμανική Τουρκία. Σήμερα όμως, αυτή η προσέγγιση μοιάζει πιο δύσκολη. Διότι η Τουρκία τείνει να ταυτιστεί με μια ανερχόμενη οικονομική και πολιτική δύναμη, δηλαδή την μουσουλμανική Ανατολή και επομένως η προσέγγιση με τη Ρωσία, χωρίς μάλιστα το αγγλικό «μπουλντόκ» θα εμφανίζεται πολύ πιο φυσιολογική και εφικτή…

 Δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε, –έστω και επιγραμματικά σε αυτή την πρώτη αποτίμηση–  τις επιπτώσεις του Brexit για την Ελλάδα και την Κύπρο. Κατ’ αρχάς, και σ’ ένα πρώτο επίπεδο, αυτή η εξέλιξη δίνει κουράγιο στους Έλληνες που διαπιστώνουν πως τίποτε δεν είναι αδύνατο, αρκεί να αποτελεί λαϊκή βούληση και να στηρίζεται σε πραγματικές δυνατότητες. Οι καταπτοημένοι πολίτες του «προτεκτοράτου» του Νότου –και δεν περιμέναμε τον Ιγκλέσιας να μας το πει– διαπιστώνουν έμπρακτα πως ο Σόϊμπλε και οι εκβιασμοί του δεν είναι πάντοτε νικηφόροι. Και το Brexit προσφέρει, άμεσα τουλάχιστον, κάπως περισσότερες δυνατότητες αυτονομίας, μια και οι Γερμανοί δεν θα μπορούν να εκβιάσουν στον ίδιο βαθμό την Ελλάδα, τη στιγμή που στην ΕΕ θα εξελίσσονται οι διαδικασίες για την έξοδο της Βρετανίας. Επί πλέον ανοίγει μεγαλύτερες δυνατότητες για προσέγγιση με τη Ρωσία, ζωτικής σημασίας εξέλιξη για μας.

Παρότι κάθε αποσταθεροποίηση αποτελεί κίνδυνο για χώρες που όπως εμείς εξαρτιόμαστε υπερβολικά από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι κίνδυνοι είναι μάλλον μετρήσιμοι και ελέγξιμοι· εξάλλου η αποδόμηση της «γερμανικής Ευρώπης» δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί χωρίς να υπάρξουν και  κάποιες αναταράξεις.

Ας μην παίρνουμε λοιπόν υπερβολικά υπόψη τους λυγμούς όσων κλαυθμηρίζουν πως η έξοδος της Μ. Βρετανίας θα είναι καταστροφή για μας. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν και κάποιες άμεσες αρνητικές συνέπειες. Αλλά οι θετικές ίσως είναι περισσότερες. Και αν υπάρχουν προβλήματα στην παρουσία των Ελλήνων εφοπλιστών στο Σίτυ του Λονδίνου, θα είναι ίσως ευκαιρία για κάποιους από αυτούς να υποχρεωθούν να μετεγκατασταθούν στον Πειραιά! Ή για την αυξημένη  δυσκολία των Ελληνοκυπρίων να μετακινούνται στο Λονδίνο θα μπορούσε να ενισχυθεί η παρουσία τους και η μετακίνησή τους… στην Αθήνα.

Τέλος σε σχέση με το Κυπριακό, είναι προφανές πως μεσοπρόθεσμα, τουλάχιστον, θα μειωθούν οι δυνατότητες εκβιασμού των Εγγλέζων για την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ η μείωση των οικονομικών σχέσεων Βρετανίας-Κύπρου και η αποδυνάμωση του «βρετανικού λόμπι» στο εσωτερικό των κυπριακών ελίτ, μάλλον θετικές συνέπειες θα έχει για την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Εν κατακλείδι

Η παγκοσμιοποίηση και οι μηχανισμοί της έχουν εισέλθει σε κρίση, κατ’ αρχάς  στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως (αρκεί να δούμε το φαινόμενο Τραμπ στις ΗΠΑ). Αυτό το κύμα που ξεκίνησε με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία, και ανέσκαψε ολόκληρο τον πλανήτη, πλησιάζει στην εξάντλησή του. Οι ίδιοι οι λαοί των δυτικών χωρών, που σε μια πρώτη περίοδο διέκειντο ευνοϊκά στην παγκοσμιοποίηση, διότι τους προσέφερε φθηνότερα προϊόντα, ευκολίες μετακίνησης, και πολιτισμικό κοσμοπολιτισμό (από τις διακοπές στην Ταϊλάνδη, μέχρι τα παγοδρόμια στην… Ντόχα), σήμερα, αρχίζουν να εισπράττουν την αρνητική όψη του νομίσματος:

Α. Τα φθηνά καταναλωτικά προϊόντα, οδήγησαν σε ηγεμονία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, και σε αξεπέραστη κρίση σ’ όλες τις δυτικές οικονομίες – που πιθανότατα θα γνωρίσει μια νέα έξαρση μετά το Brexit.

Β. Παρατηρήθηκε μια δραματική επιδείνωση των κοινωνικών ανισοτήτων στην καρδιά των μητροπόλεων. Έτσι, επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών μειώνεται διαρκώς από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες στο σύνολο της Δύσης, όπως καταδεικνύονται και από το βιβλίο του Τομά Πικετί, Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, έχουν επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του 20ού αιώνα.

Γ. Τέλος, όπως φαίνεται καθαρά στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία, η κρίση αγγίζει πλέον και τα μεσαία στρώματα, αφαιρώντας την πλειοψηφία από τα φιλο-παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Γι’ αυτό, και μπαίνουμε σε μία περίοδο γενικευμένης κρίσης του παλαιού πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών, είτε προς τα δεξιά, στις χώρες του Βορρά είτε προς τα αριστερά –στις χώρες του Νότου– που έρχονται να αμφισβητήσουν την τάξη της παγκοσμιοποίησης. Το Brexit υπήρξε ακριβώς αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών και ταυτόχρονα παράγοντας μεγέθυνσής τους.

Στο εξής, η κρίση της παγκοσμιοποίησης θα προσλάβει ευρύτερες διαστάσεις, και μια όντως Ενωμένη Ευρώπη, θα μπορέσει να υπάρξει μόνο εάν πραγματοποιηθεί μια στροφή προς την αυτοδυναμία και τον σεβασμό  όλων των χωρών, καθώς και προς την ολοκλήρωσή της, δηλαδή προς μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Μόνο αυτή  θα της διασφαλίσει ισοτιμία στο εσωτερικό και αυτοδυναμία στο εξωτερικό.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο πως τις μόνες υπερεθνικές ενώσεις που θα μπορούσαν να αποδεχτούν είναι εκείνες που θα σέβονταν το δικαίωμά τους να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στις αποφάσεις. Αντίθετα, η Ευρώπη των δύο τελευταίων δεκαετιών, και εσχάτως η «γερμανική Ευρώπη», προσπαθούν δια της βίας να υποτάξουν τους ευρωπαϊκούς λαούς κάτω από τη φτέρνα των τραπεζών και του πολυεθνικού κεφαλαίου, κάτι που σήμερα όχι μόνον δεν είναι επιθυμητό και ανεκτό από τους λαούς, αλλά ούτε καν είναι  εφικτό.

Αυτό που καταδεικνύει το Brexit –ως ο έσχατος κρίκος της αλυσίδας που περιγράψαμε και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλοι–,  είναι πως οι ευρωπαϊκοί λαοί, όπως δεν ανέχθηκαν τα πάντσερ του Χίτλερ δεν είναι διατεθειμένοι να κυκλοφορούν όλοι με… Φολκς Βάγκεν.


Business Brexit

Why Brexit Really Is a Big Deal for the U.S. Economy

Rana Foroohar @RanaForoohar


Written by dds2

Ιουλίου 1, 2016 at 2:52 μμ

Δρόμος Φωκιανός-Κυπαρίσσι (Πελοπόννησος). Υποβάθμιση περιβάλλοντος και αλλοίωση τοπίου

leave a comment »

Η γνωστή πανελλαδική καταστροφή… Αν και μακριά σχετικά, προσθέτω και εγώ την διαμαρτυρία μου.

περισσότερα στο

https://www.youtube.com/watch?v=IOabJctSW04&feature=youtu.be

Written by dds2

Ιουνίου 24, 2016 at 2:27 μμ