περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘δικαιοσύνη

Υποβάθμιση κοινοχρήστων πραγμάτων και προσβολή της προσωπικότητος

leave a comment »

Προσβολή προσωπικότητας από περιβαλλοντική υποβάθμιση κοινοχρήστων πραγμάτων

Γράφει η Σόφη Παυλάκη, Δικηγόρος

πηγή:

http://www.legalnews24.gr/2017/02/blog-post_17.html

Μία ιδιαίτερα σημαντική απόφαση, η υπ΄ αριθ. 43/2016,[1] εκδόθηκε πρόσφατα από το Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία στην έννοια του δικαιώματος επί της προσωπικότητας περιλαμβάνονται όλα τα άυλα αγαθά, τα οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα

με το πρόσωπο και ανήκουν σε αυτό, όπως η κοινωνική ατομικότητα του ανθρώπου. Από τα ανωτέρω απορρέει και το δικαίωμα χρήσεως των κοινοχρήστων πραγμάτων (967-970 ΑΚ), όπως ο ατμοσφαιρικός αέρας, που εντάσσονται στην ευρύτερη έννοια του περιβάλλοντος και συμπίπτουν με τα σημαντικότερα περιβαλλοντικά αγαθά, συνιστώντας προϋπόθεση ζωής και στοιχεία για την εξασφάλιση ποιότητας ζωής. Δέχθηκε περαιτέρω το Δικαστήριο, ότι η απόλαυση ενός ήρεμου περιβάλλοντος, ελεύθερου από ρύπους, είναι και αυτή μία έκφανση του δικαιώματος επί της προσωπικότητας. Προσβολή ως προς αυτή την πλευρά του όλου δικαιώματος μπορεί να προκαλείται και όταν διαταράσσεται η ωφέλεια από την απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος όσον αφορά την ατμόσφαιρα με την εκπομπή ρύπων, όπως καπνού, αναθυμιάσεων και θορύβων (ηχορύπανση). Το δικαίωμα χρήσεως των κοινοχρήστων πραγμάτων αποτελεί, κατά την απόφαση, αυτοτελή εκδήλωση του δικαιώματος της προσωπικότητας κατ΄ άρθρο 57 ΑΚ.

Με την απόφαση ΑΠ 43/2016 το Δικαστήριο έκρινε ότι με τη διάταξη του άρθρου 57 ΑΚ η προστασία του δικαίου εκτείνεται και στους συντελεστές εκείνους που αποτελούν την ατομικότητα του προσώπου, είτε αυτοί αναφέρονται στη φυσική του υπόσταση (ζωή, σωματική ακεραιότητα, υγεία) είτε στην πνευματική, ηθική ή κοινωνική του ατομικότητα. Στην έννοια της προσωπικότητας περιέχονται όλες εκείνες οι αστάθμητες αξίες, που απαρτίζουν την ουσία του ανθρώπου και προστατεύονται όλα τα αγαθά που τη συγκροτούν, δηλαδή, μεταξύ άλλων: α) στοιχεία αναφορικά με τη ζωή, σωματική ακεραιότητα και την υγεία του προσώπου (σωματικά αγαθά), β) στοιχεία αναγόμενα στον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου (ψυχικά αγαθά), γ) στοιχεία σχετικά με την ελευθερία προς ανάπτυξη της προσωπικότητας, δ) στοιχεία συνδεόμενα με την τιμή του προσώπου, ε) στοιχεία του ιδιωτικού βίου και της σφαίρας του απορρήτου.[2] Στην έννοια δε του δικαιώματος επί της προσωπικότητας περιλαμβάνονται όλα τα άυλα αγαθά, τα οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με το πρόσωπο και ανήκουν σε αυτό, όπως είναι και η κοινωνική ατομικότητα του ανθρώπου.

Από τα ανωτέρω απορρέει και το δικαίωμα χρήσεως των κοινόχρηστων πραγμάτων (άρθρα 967, 968-970 ΑΚ), όπως είναι και ο ατμοσφαιρικός αέρας, που εντάσσονται στην ευρύτερη έννοια του περιβάλλοντος και συμπίπτουν σε ευρεία κλίμακα με τα σημαντικότερα περιβαλλοντικά αγαθά, συνιστώντας τόσο προϋπόθεση ζωής, όσο και στοιχεία για την εξασφάλιση ποιότητας ζωής. Από τα ανωτέρω συνάγεται, ότι η απόλαυση ενός ήρεμου περιβάλλοντος ελεύθερου από ρύπους είναι και αυτή μία έκφανση του δικαιώματος επί της προσωπικότητας. Προσβολή ως προς αυτή την πλευρά του όλου δικαιώματος μπορεί να προκαλείται και όταν διαταράσσεται η ωφέλεια από την απόλαυση του φυσικού περιβάλλοντος όσον αφορά την ατμόσφαιρα με την εκπομπή ρύπων όπως καπνού, αναθυμιάσεων αλλά και θορύβων (ηχορύπανση). Εάν η εκπομπή είναι τόσο ισχυρή, ώστε να απειλεί και την υγεία των κοινωνών, τότε επέρχεται προσβολή και ως προς μία επιπλέον έκφανση του γενικού δικαιώματος της προσωπικότητας εκείνης που αφορά το ειδικότερο δικαίωμα στην υγεία. Συνεπώς, το δικαίωμα χρήσης των κοινοχρήστων πραγμάτων αποτελεί αυτοτελή εκδήλωση του δικαιώματος της προσωπικότητας, όπως προσδιορίζεται από τη διάταξη του άρθρου 57 ΑΚ.[3]

Το δικαίωμα επί της προσωπικότητας προσδιορίζεται εννοιολογικά και με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 2 και 5 και 24 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος, ενώ η συμπεριφορά με την οποία διαταράσσεται από τρίτους στοιχείο περιβαλλοντικό κατά τέτοιο τρόπο, ώστε είτε να αλλοιώνεται ή να καταργείται η κοινή ωφέλεια που πηγάζει από τη χρήση του συγκεκριμένου πράγματος, είτε να καθίσταται αδύνατη η χρήση του στοιχείου αυτού, συνιστά παράνομη προσβολή κατά τις διατάξεις των άρθρων 57, 970 ΑΚ, όπως αυτές εμπλουτίζονται από το άρθρο 24 του Συντάγματος. Επομένως, το δικαίωμα του ανθρώπου στη χρήση και την απόλαυση της ωφέλειας του ζωτικού χώρου του, αποτελεί την ιδιωτικού δικαίου έκφανση της κατοχύρωσης από το άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος, του κοινωνικού δικαιώματος στο περιβάλλον, που τριτενεργεί στις ιδιωτικές έννομες σχέσεις μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 967 επ. ΑΚ.

Η προστασία του δικαιώματος της προσωπικότητας μέσω των ανωτέρω διατάξεων του ΑΚ, απαιτεί τη συνδρομή των εξής προϋποθέσεων: α) Προσβολή του δικαιώματος χρήσης που συνίσταται στη διατάραξη από τρίτους κάποιου περιβαλλοντικού στοιχείου κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αλλοιώνεται ή να καταργείται η κοινή ωφέλεια που πηγάζει από τη χρήση του συγκεκριμένου πράγματος ή προσβολή της υγείας (σωματικής ή ψυχικής) του προσώπου, β) παράνομος χαρακτήρας της προσβολής, δηλαδή ύπαρξη συμπεριφοράς αντίθετης με τις επιταγές ή απαγορεύσεις της έννομης τάξης, που προσβάλλει την κοινή χρήση ή την κοινή ωφέλεια κοινού σε όλους ή κοινοχρήστου πράγματος ή τη σωματική ή την ψυχική υγεία του ατόμου. Η αξίωση που απορρέει από την προσβολή του πιο πάνω δικαιώματος συνίσταται, εκτός των άλλων, στην άρση της τελευταίας και την παράλειψή της στο μέλλον, εφ΄ όσον υπάρχει βάσιμη απειλή επικείμενης προσβολής (προληπτική αξίωση για παράλειψη). Για την άσκηση των παραπάνω αξιώσεων νομιμοποιείται ο χρήστης του συγκεκριμένου πράγματος ή το πρόσωπο (ως προς τα σωματικά ή ψυχικά αγαθά) που υπέστη την προσβολή, ο οποίος, στην πρώτη περίπτωση, θα πρέπει να βρίσκεται σε ορισμένη τοπική σχέση με το αντίστοιχο περιβαλλοντικό αγαθό.

Επίσης, στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζεται ότι ο κάθε ένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη. Η διάταξη προστατεύει κατά το Δικαστήριο, εκτός των άλλων, και την οικονομική ελευθερία, εφ΄ όσον βέβαια με αυτήν δεν προσβάλλονται τα δικαιώματα των άλλων, δεν παραβιάζεται το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη. Έτσι η επιχειρηματική δραστηριότητα, ως οικονομική ελευθερία, πρέπει να ασκείται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην προσβάλλει την προσωπικότητα των άλλων, στην οποία περιλαμβάνεται και η αξίωση να ζει και να κινείται σε καθαρό και υγιές περιβάλλον. Για τον λόγο αυτό το σύγχρονο κράτος υποβάλλει σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε προηγούμενη λήψη αδείας και σε έλεγχο τηρήσεως των όρων της. Η υποβολή της άσκησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε προηγούμενη άδεια της Διοικήσεως αποτελεί εκδήλωση της εγγυητικής λειτουργίας του κράτους και βέβαια δεν αποκλείει τη δικαστική εξέταση της προσβολής της προσωπικότητας από την άσκηση της οικονομικής.

[1] Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι ισχυρίσθηκαν ότι είναι ιδιοκτήτες των ενδίκων οριζοντίων ιδιοκτησιών σε πολυώροφη οικοδομή. Η πρώτη εναγομένη εταιρία διατηρεί επιχείρηση σε ισόγειο κατάστημα σε πλατεία και συνορεύει με την οδό στην οποία βρίσκεται η οικοδομή των εναγόντων, σε μικρή απόσταση από αυτή. Ισχυρίζονται δε οι αναιρεσίβλητοι ότι η ένδικη επιχείρηση λειτουργεί κατά τρόπο που προσβάλλει την προσωπικότητα των εναγομένων, καθ΄ όσον, μη λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα και ειδικότερα μη τοποθετώντας τα κατάλληλα φίλτρα κατά το ψήσιμο των φαγητών (με καύσιμη ύλη το κάρβουνο, παρά τις διαμαρτυρίες των εναγόντων, με συνέπεια να προκαλείται εκπομπή καπνών και αιθάλης, από τον σωλήνα του απαγωγικού συστήματος του καταστήματος, που εισέρχεται στις κατοικίες τους και καθιστά αποπνικτικό για εκείνους το περιβάλλον διαβίωσης και την ατμόσφαιρα με κίνδυνο για την υγεία τους, ενώ συγχρόνως δυσχεραίνεται η χρήση των κατοικιών τους και ιδίως των εξοστών των διαμερισμάτων της οικοδομής. Ζήτησαν δε κατόπιν αυτών, εν όψει της παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς των εναγομένων: α) να υποχρεωθούν αυτοί να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη έκαστος των εναγόντων από την αδικοπραξία των εναγομένων το ποσό των 15.000 ευρώ σε καθένα εξ αυτών και β) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τοποθετήσουν στο απαγωγικό σύστημα, της εναγομένης επιχείρησης τα κατάλληλα φίλτρα για την κατακράτηση των οσμών και των σωματιδίων καπνού, σε περίπτωση δε δυστροπίας αυτών να επιβαρυνθούν τα έξοδα οι ενάγοντες και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους τα αποδώσουν με απειλή χρηματικής ποινής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

[2] ΑΠ 543/2009, 261/2008.

[3] ΑΠ 718/2001.

Written by dds2

Φεβρουαρίου 27, 2017 at 10:15 μμ

Θάνου-Τσακυράκης

4 Σχόλια

Το σχόλιο μου στην υπόθεση Θάνου – Τσακυράκη (η ακόλουθη είναι η επίμαχη δημοσίευση του Σταύρου Τσακυράκη: ΝΟΜΙΚΑ ΕΩΛΗ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ):

Φαίνεται ότι για τους δικαστές το να κρίνουν το θεωρούν φυσιολογικό αλλά το να κρίνονται το θεωρούν απαράδεκτο. Δηλαδή θέλουν πολύ απλά να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Προφανέστατα αυτό δεν ισχύει για όλους τους δικαστές. Σίγουρα όμως ισχύει για αρκετό αριθμό εξ αυτών. Ή μπορεί να ισχύει για κάποιους εξ αυτών που λόγω θέσης και ρόλων που μέχρι τώρα είχαν ή έχουν, πιστεύουν ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο. Και ως εκ τούτου παρουσιάζονται ως ιδιαιτέρως εύθικτοι.
Θα πει κανείς: μα να μην μπορεί ένας δικαστής να υπερασπίσει την τιμή του;
Φυσικά και να μπορεί. Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι. Μπορεί να μιλήσει, να γράψει και εν τέλει να αποδείξει τις όποιες θέσεις του μέσα από διάλογο, δημόσια αντιπαράθεση κλπ.
Ο δικαστής δεν μπορεί παρά να είναι πρώτα και κύρια πολίτης αυτής της πολιτείας και κάτοικος αυτής της χώρας. Όταν λοιπόν μιλά ως πολίτης θα πρέπει και να ακούει ως πολίτης. Και οι αρνητικές κρίσεις ηχούν πάντα δυσάρεστα. Όσο ευγενικά και αν ειπωθούν. Εκτός και αν τις στρογγυλέψουμε τόσο, τις λειάνουμε τόσο που τελικά δεν προκαλούν τον παραμικρό ερεθισμό και αντίδραση.
Αυτό όμως μπορεί να θέλει ένας δημοκρατικός πολίτης;
Και ακόμη η λελογισμένη ανοχή δεν συνιστά αξιέπαινη κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά;
Και όσο πιο ψηλά στην κοινωνική κλίμακα και στα αξιώματα βρισκόμαστε δεν πρέπει να δείχνουμε συμπεριφορά που διαφέρει από τους μέσους όρους, από τις συνήθεις συμπεριφορές και μεθόδους των πολλών, του απλού ανθρώπου και μάλιστα του τόσο θυμώδη και παρεξηγησιάρη Έλληνα;
Και εν τέλει πως μπορεί να προσφεύγει κάποιος για την δικαίωσή του στους συναδέλφους του και πως θα μπορέσουν οι συνάδελφοι του να κρίνουν αδέκαστα και αμερόληπτα;
Γιατί μην ξεχνάμε ότι ο λαός λέει ότι: ¨Γιάννης πίνει και Γιάννης κερνάει”.
Νομίζω ότι η θεσμική κορυφή της δικαιοσύνης θα έπρεπε για να μπορεί να λειτουργεί παιδαγωγικά και παραδειγματικά να διακρίνεται από περισσότερο συγχωρητική-θυσιαστική στάση και λιγότερο από δι-εκδικητική… Έτσι και οι πολιτικές παρεμβάσεις της θα γινόντουσαν περισσότερο ευεξήγητες και αποδεκτές…

Written by dds2

Φεβρουαρίου 29, 2016 at 12:30 μμ

συνέντευξη του Σάββα Ξηρού με αφορμή το θεατρικό έργο (από το βιβλίο του «Η Μέρα εκείνη»)

leave a comment »

[π&π: για το βιβλίο σχετικά στο τέλος της ανάρτησης]

Σάββας Ξηρός στο tvxs: «Έχω ξεχρεώσει…»

Πηγή: http://tvxs.gr/news/ellada/sabbas-ksiros-sto-tvxs-exo-ksexreosei%E2%80%A6
25 Ιαν. 2016

Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

«Σάββας». Η εξασθενημένη διστακτική νεανική ανδρική φωνή που ανακοινώνεται από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής συνδέει την απομόνωση του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού με την πλατεία Μητροπόλεως. Το βιβλίο «Η Μέρα Εκείνη – 1560 ώρες στην εντατική – Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο» (έκδοση της Αλίθια Ρομέρο), η καταγραφή των ημερών της νοσηλείας και των ανακρίσεων στον Ευαγγελισμό από τον καταδικασθέντα σε 6 φορές ισόβια και 2035 χρόνια Σάββα Ξηρό, παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (ΡΕΞ).
Όταν η σκηνοθέτιδα της παράστασης (με τίτλο «Ισορροπία του Nash») Πηγή Δημητρακοπούλου μου πρότεινε να επικοινωνήσει – εφόσον συμφωνεί – μαζί μου ο Ξηρός, για να του θέσω απευθείας τα ερωτήματα που της απηύθυνα για λογαριασμό του, αιφνιδιάστηκα. Η ίδια μιλούσε μαζί του καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών.
Ο αιφνιδιασμός ήταν μεγαλύτερος όταν τελικά η συσκευή του σταθερού τηλεφώνου στο σπίτι μου, γύρω στη μία το μεσημέρι, χτύπησε και μια άγνωστη φωνή αυτοσυστηνόταν χαμηλόφωνα «Σάββας». Η συνομιλία με το καρτοτηλέφωνο του Κορυδαλλού διήρκεσε περίπου 48 λεπτά.
Όσο μου μιλούσε αργόσυρτα και γαλήνια για την «αλήθεια που θέλει να λάμψει» με το βιβλίο του και για τους φόνους που έκανε με τη 17Ν και ήταν «σαν αρχαία τραγωδία», στο φόντο ακουγόταν μονότονα ο θόρυβος του εγκλεισμού: η οχλοβοή των συγκρατουμένων του. Κάποια στιγμή παραπονέθηκε: «Δεν ακούω καλά».
Θα φανταζόσουν ποτέ ότι το Εθνικό Θέατρο, η πρώτη κρατική σκηνή της χώρας, θα παρουσίαζε σε παράσταση το βιβλίο σου;
Το αν το περίμενα είναι άλλο θέμα. Δηλαδή, ποιος το περίμενε; Το ζήτημα είναι ότι, επειδή το βιβλίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι γραμμένο με την ψυχή, έχει δύναμη να βγει ακόμα και πάνω στη σκηνή.
Με μια άλλη κυβέρνηση πιστεύεις ότι μπορεί να είχε παρεμποδιστεί η παράσταση;
Αυτό δεν έχει σχέση με την κυβέρνηση. Πιστεύω, θα μπορούσε και από αυτή την κυβέρνηση να μπει εμπόδιο, εφόσον αυτοί που κυβερνάνε είναι τα κανάλια. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα, παρότι προσπαθεί σε ορισμένους τομείς να έχει λόγο. Όπου υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα δεν έχει δείξει κάποια νίκη μέχρι σήμερα.
Περιμένεις να υπάρξουν αντιδράσεις, αν μαθευτεί ότι ανεβαίνει με δημόσιο χρήμα το βιβλίο του Σάββα Ξηρού;
Άμα είναι τυφλοί, θα το δουν μ’ αυτή τη ματιά. Αλλά το βιβλίο αυτό παρουσιάζει όχι ένα δικό μου έγκλημα, αλλά ένα έγκλημα της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει πουθενά εκθειασμός των πράξεων της οργάνωσης. Παρουσιάζει τη συμπεριφορά του κρατικού μηχανισμού από τη στιγμή που πιάνει κι έχει στα χέρια του κάποιον. Δηλαδή, πώς λειτουργεί η Δημοκρατία, πώς εφαρμόζονται οι νόμοι. Εγώ δεν αρνήθηκα την τιμωρία για τις πράξεις που έκανα. Απλώς έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος, γιατί ο νόμος έχει θεσπιστεί για τους παράνομους. Αν, δηλαδή, καταργείται ο νόμος, πού αλλού μπορεί να βασιστεί ένα κράτος για να πει «είμαστε Κράτος Δικαίου, είμαστε Δημοκρατία»; Επομένως, γιατί να υπάρξουν αντιδράσεις τώρα; Το βιβλίο έχει παρουσιαστεί μεταφρασμένο στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας από τα Κόμματα της Αριστεράς! Βεβαίως, όταν παρουσιάστηκε η «Πολιτική Ευθύνη» στην ΕΣΗΕΑ, δυο μελέτες του Πανεπιστημίου της Κύπρου και του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ με συνεντεύξεις μου, είπαν «αυτή είναι μια μαύρη μέρα για την ελληνική δημοσιογραφία». Ενώ το βιβλίο πραγματεύεται, όπως θα το έκανε ένας εγκληματολόγος, θέματα που ενδιέφεραν όλο τον κόσμο και δεν είναι επαναστατικό.
Το κίνητρο για τη συγγραφή του βιβλίου για τον Ευαγγελισμό ποιο ήταν;
Όποτε προσπάθησα να βγω με συνέντευξη στα κανάλια, ποτέ δεν βγήκε ο λόγος μου όπως το ήθελα.
Τι εννοείς;
Πάντα είτε διαστρεβλώθηκε είτε καπελώθηκε. Δεν κατάφερα να βγάλω προς τα έξω αυτά που συνέβησαν στον Ευαγγελισμό, ο τρόπος που γίνανε οι ανακρίσεις, σε πολυτραυματία ετοιμοθάνατο. Κι αυτό σε μια Δημοκρατία, υποτίθεται, σε μια χώρα της Ε.Ε. Υπάρχουνε πάρα πολλά πράγματα που αυτοκαταργούνται. Δεν κατάφερα ούτε στο δικαστήριο να απολογηθώ, να πω αυτό ακριβώς που συνέβη. Ποτέ δεν έγιναν γνωστές οι θέσεις μου πάνω σε αυτά τα θέματα και, κυρίως, πάνω στα θέματα του νόμου και της τάξης. Ακόμα και όταν μετά τον Ευαγγελισμό μίλησα, που είχα πολύ μεγάλη δυσκολία να εκφραστώ λόγω των ψυχοφαρμάκων, έμπαινε φρένο με διάφορους τρόπους.
Τι είδους τρόπους;
Μου απαγορεύανε να πάρω τηλέφωνο για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα. Κι όταν καταλάβανε ότι θα καταγγείλω αυτά που γίνανε, τότε αλλάξανε κατευθείαν αντιμετώπιση απέναντί μου όλα τα Μέσα. Ακόμα και η «Ελευθεροτυπία» είχε γράψει: «Φρένο στα ξεράσματα».
Παίρνεις ακόμα ψυχοτρόπα;
Με τη θέλησή μου; Μόνο με το ζόρι. Με τη θέλησή μου τίποτα δεν έχω πάρει. Αλίμονο. Εντάξει, τα έβγαλα τα μάτια μου μόνος μου, να καταστραφώ κιόλας ολοκληρωτικά; Δεν είναι δυνατόν.
Πόσο καιρό πήρε η συγγραφή του «Η Μέρα εκείνη»;
Έκανα δυο χρόνια να το γράψω γιατί είχα πολύ μεγάλη δυσκολία και για να επαναφέρω όλα τα γεγονότα στο μυαλό μου και πρακτικά να τα αποτυπώσω. Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με την προοπτική να μείνει όσο υπάρχει λόγος. Και λόγος υπάρχει όσο υπάρχει καταστολή και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί το βιβλίο έχει αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχει κατεύθυνση επαναστατική.
Αναπαράγεις στιχομυθίες που έγιναν ενώ ήσουν σε κώμα. Είναι φανταστικές;
Είναι φανταστικές αλλά είναι η πραγματική απολογία μου στις συκοφαντίες που κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ. Όλα όσα ακούστηκαν από τα ΜΜΕ τότε εν χορώ και έπρεπε με κάποιο τρόπο να απαντήσω.
Το βιβλίο, με άλλα λόγια, ήταν η απάντησή σου επειδή ήσουνα «κομμένος»;
Ναι, ακόμα και μέσα στο δικαστήριο. Κανείς δεν είχε την υπομονή στη δίκη να περιμένει να ακούσει τι θέλω να πω. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να εκφραστώ στην ταχύτητα που περιμένανε. Οπότε δεν έκανα απολογία. Με χειραγωγούσαν κανονικά. Η έδρα με πήγαινε όπου ήθελε. Το βιβλίο αυτό είναι η φωνή μου.
Σε ποιον αναγνώστη στοχεύει;
Σε όποιον έχει την ευαισθησία πάνω σε θέματα νομιμότητας. Και κυρίως στην νεολαία, γιατί σ’ αυτήν έχει μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.
Η συγγραφή του δεν ήταν μια διαδικασία, μια απόπειρα «εξιλέωσης», από πλευράς σου; Στις σελίδες του μετατρέπεσαι από θύτης σε θύμα.
Η εξιλέωση δεν γίνεται με βιβλίο. Αλλά κι ως προς την εξιλέωση, από την στιγμή που έχω υποστεί όλα αυτά που περιγράφω, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.
«Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει»

Δεν επιχειρείς, δηλαδή, να αποτινάξεις από πάνω σου την ταμπέλα του δολοφόνου – τρομοκράτη;
Εξαρτάται. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, γιατί εγώ δεν πηγαίνω ούτε για πολιτικός, ούτε για τίποτα. Δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, με ενδιαφέρει η αλήθεια. Τότε και τώρα. Άμα δεχόμουν αυτά που παρουσιάζαν στην αρχή τα μέσα ενημέρωσης, ότι δήθεν συνεργάζομαι, ότι έχω βοηθήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης, ότι είμαι συνεργάτης της Ασφάλειας, θα μπορούσα να ζητήσω τα ευεργετήματα του νόμου και να πάω σπίτι μου. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα νομιμοποιούσα και θα αποσιωπούσα αυτού του είδους τα βασανιστήρια. Αντί να πάω λοιπόν σπίτι μου και να παρακολουθώ με το τηλεκοντρόλ την δίκη, όπως ο νόμος λέει -και ηθικά θα μπορούσα να πω «αφού έχω υποστεί όλα αυτά, έχω ξεχρεώσει, πάω σπίτι μου και έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, ό,τι έχω κάνει έχει σβήσει» -, σκέφτηκα ότι πρέπει να ακουστεί η αλήθεια. Θέλανε να με απαλλάξουν και διεκδίκησα ισόβια. Ακόμα και τώρα βρίσκομαι μέσα λόγω της αλήθειας. Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει. Από εκεί και πέρα, το βιβλίο το έγραψα και το άφησα να ταξιδέψει. Δεν έκανα καμία προσπάθεια να το δώσω σε εμπόρους. Από τη στιγμή που το έβγαλα και το βάλανε στο διαδίκτυο κάποιοι, χωρίς να με ρωτήσουν, δεν έκανα καμία κίνηση.
Δηλαδή;

Το άφησα να ταξιδέψει μόνο του. Το έχει διαβάσει πολύς κόσμος, έχουνε γίνει πολλές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα, ακόμα και μελέτες από πανεπιστήμια. Κάποια στιγμή, παρουσιάστηκε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε σε Πανεπιστήμιο και μάλιστα όχι από καμιά αριστερή οργάνωση, αλλά απ’ τη ΔΑΠ.
Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει;
Δεν μπορώ να θυμηθώ. Έχει κάνει δυο εκδόσεις. Από ένα σάιτ το κατεβάσανε 8000 μέσα στους πρώτους μήνες.
Έγινε, δηλαδή, best seller;
Δεν ξέρω τι έχει γίνει. Έχει σώμα γραμμένο με την ψυχή κι αυτό βρίσκει απήχηση. Ο άνθρωπος όταν δει κάτι που έχει ψυχή και αλήθεια το αναγνωρίζει αμέσως.
Θα γράψεις άλλο βιβλίο;
Η συγγραφή ως συγγραφή δεν είναι αυτοσκοπός. Αν έχω κάτι να πω και βρεθεί ανάγκη να το πω, με αυτό τον τρόπο, θα το πω. Έχω γράψει και για τη χρήση ψυχοφαρμάκων στη φυλακή, γιατί αυτό γίνεται κι εδώ, στον Κορυδαλλό, με άλλη μορφή. Πέφτει πολύ ψυχοφάρμακο, με νομικά καλυμμένο τρόπο. Ουσιαστικά, είναι ο τρόπος που κρατάνε τη φυλακή για να μην χρειαστεί προσωπικό.
Πώς γράφεις;
Το τελευταίο βιβλίο, με τα δυο Πανεπιστήμια, το έλεγα πιο πολύ τηλεφωνικώς. Είναι πολύ δύσκολο να γράψω. Στο πρώτο βιβλίο είχα φτιάξει ένα ειδικό σύστημα για το μάτι, που έκρυβε όλο το φως γύρω γύρω και άφηνε μόνο μια χαραμάδα. Τα δάχτυλα, επειδή δεν μπορούσα τότε να πιάσω στυλό, τα είχα πιασμένα με το λαστιχάκι που πιάνουμε τα μαλλιά. Προσπάθησα με το αριστερό, αλλά δεν μπορούσα. Το πρώτο βιβλίο πήρε έτσι δυο χρόνια.
Πώς είναι η καθημερινότητά σου στη φυλακή;
Έχω εγκατασταθεί εδώ στο νοσοκομείο κρατουμένων του Κορυδαλλού. Υπάρχει ένα μέρος με 4 κελιά, που είναι η απομόνωση, δηλαδή η φυλακή της φυλακής. Εγώ για να μπορώ να επιβιώσω πρέπει να είμαι με μικρό αριθμό ατόμων και γνωστά άτομα, για να ξέρω τι περιμένω από τον άλλο. Είμαι στο κελί όλο το 24ωρο. Βγαίνω μόνο για το τηλέφωνο, το οποίο είναι δυο βήματα από το κελί μου και ξαναμπαίνω μέσα. Αυτή είναι η ζωή μου. Δεν έχω βγει από το 2005 στο προαύλιο κι από το 2011 κοιμάμαι στην καρέκλα, γιατί έχω κι άλλα προβλήματα υγείας, εκτός από τα μάτια και τα αυτιά. Μου στέλνουνε μαγνητοφωνημένα έργα για να μην κουράζω το μάτι. Αν θέλω να διαβάσω κάτι έχω πολύ δυνατό φως και φακό μεγεθυντικό.
Τι διαβάζεις αυτό τον καιρό;
Ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτή τη στιγμή θεατρικά. Μ’ αρέσουν όσα περιγράφουν τον ψυχισμό του ανθρώπου, γνωστά σύνδρομα. Όπως οι «Εμπρηστές» («Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» του Μαξ Φρις), που στηλιτεύουν την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό, και ο «Επιθεωρητής» (του Γκόγκολ), που δείχνει τη διαφθορά της εξουσίας.
Ακούς μουσικής;
Όχι, δεν μπορώ να ακούσω μουσική, αφού σφυρίζουν τα αυτιά μου, δεν γίνεται.
Από πού παρακολουθείς την επικαιρότητα;
Από το ραδιόφωνο. Πάντα με το ραδιόφωνο την παρακολουθούσα. Η τηλεόραση παραπλανάει.
Το παλιό τσιτάτο του Ζαχαριάδη «αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ» ισχύει;
Με το φαΐ δεν ισχύει, γιατί το φαΐ της φυλακής σήμερα είναι φαρμακωμένο. Τα έχω καταγγείλει αυτά στο δεύτερο βιβλίο που λέγεται «Εξ υπογείου». Έχει διαδοθεί κι αυτό στο διαδίκτυο. Δηλαδή, υπάρχει μια ήπια καταστολή. Μπορεί να κινείσαι, να μιλάς, να λες «καλημέρα», τα καθημερινά, αλλά να μην μπορείς να έχεις δημιουργική σκέψη.
Ψυχικά και νοητικά αισθάνεσαι ότι έχεις επανέλθει;
Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο εμένα, υπάρχει για όλο τον κόσμο, έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που βλέπει όλο το 24ωρο τηλεόραση όταν βγαίνει έξω θα μιλάει για την τηλεόραση. Το μυαλό δεν είναι τόσο σταθερό όσο νομίζουμε. Ο κόσμος από μόνος του με το παραμικρό παίρνει αγχολυτικά και χωρίς ψυχίατρο. Είναι γενικευμένο το πρόβλημα.
Με 98% αναπηρία η ζωή αντέχεται;
Η ζωή είναι αυτή τώρα. Δηλαδή, με αυτά τα δεδομένα θα προχωρήσω, θέλω δεν θέλω. Τι να κάνω; Να στενοχωριέμαι επειδή οι άλλοι έχουν δυο χέρια και δυο μάτια;
Παρόλες τις αντιδράσεις, προσβλέπεις στην κατ’ οίκον κράτηση;
Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να γίνει, γιατί ο νόμος που κάνανε απαιτεί να είσαι αγνωστικιστής. Δηλαδή, κάποιος που είναι Χριστιανός Ορθόδοξος δεν μπορεί να βάλει αυτό το βραχιολάκι.
Πότε έγινες Χριστιανός;
Πάντα ήμουνα Χριστιανός. Παπαδοπαίδι είμαι.
Έγινες πιο «σκληροπυρηνικός», μετά τον Ευαγγελισμό;
Δεν έγινα ούτε σκληροπυρηνικά ούτε παθιασμένα. Ήρεμα και ήπια πάνε αυτά.
Τι είναι ο Θεός;
Αν μπούμε σε αυτό το θέμα, χαθήκαμε.
Τι αλλάζει στη ζωή σου πιστεύοντας;
Είσαι πιο ελεύθερος. Δεν προσπαθείς να λύσεις την κάθε λεπτομέρεια μόνος σου.
Εκτός από το Θεό, σε τι άλλο πιστεύεις;
Τι άλλο δηλαδή; Σε ιδεολογία; Στο δίκαιο. Αυτό που λέω είναι πολύ παιδαριώδες και αδικεί αυτό που σκέφτομαι. Οι πράξεις μου – πράξεις όμως δεν έχω τώρα – οι λέξεις μου πού με τοποθετούνε; Εκεί είμαι. Αλλά δεν μπορώ να ενταχθώ σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Δεν μπορώ να πω ότι ανήκω στο χώρο της Αριστεράς. Προτιμώ να είμαι απέξω και να παίρνω ό,τι είναι καλό, παρά να είμαι από μέσα και να πουλάω ό,τι πολυτιμότερο. Όπως γίνεται αυτή τη στιγμή με την Αριστερά.
Η «17 Νοέμβρη» και οι φόνοι

Μετά από όλα όσα έχεις ζήσει θα επέλεγες να ακολουθήσεις την ίδια πορεία;
Εκείνο έχει φύγει, είναι αλλού εκείνο… Δεν θέλω να ζήσω το παρελθόν, δεν μιλάω γι’ αυτό. Δεν έχω γράψει κάτι για το παρελθόν, ούτε έχω συζητήσει για την ιστορία τη συγκεκριμένη του παρελθόντος.
Για τη δράση της 17Ν, εννοείς;
Ναι. Είναι μια εμπειρία, ένα κομμάτι του εαυτού μου, το οποίο κρατάω για μένα. Δεν το πουλάω.
Έχεις μετανιώσει για τους φόνους;
Υπάρχουν δυο διαφορετικά πράγματα πάνω σε αυτό. Το ένα είναι το προσωπικό. Προσωπικά, δηλαδή, τι κάνεις σαν άτομο, η πράξη σου η ίδια. Και το άλλο είναι το πολιτικό, που έχει σχέση με το περιβάλλον. Γιατί μια πράξη από μόνη της είναι κατακριτέα κατευθείαν. Αλλά μια πράξη δεν υπάρχει ποτέ από μόνη της. Υπάρχει μια αλυσίδα γεγονότων και καταστάσεων που οδηγούν έναν άνθρωπο με κάποιες ευαισθησίες σε αυτή την κατεύθυνση.
Θέλεις να πεις ότι ήταν αναπότρεπτοι οι φόνοι;
Ας πούμε, ήταν σαν αρχαίο δράμα.
Σήμερα θα ξαναέκανες φόνο;
Η ίδια η πράξη, η αφαίρεση ζωής είναι αντινομία για κάποιον που αγωνίζεται για τη ζωή, έτσι κι αλλιώς.
Οπότε είχες πέσει σε μια αντινομία που σήμερα αναγνωρίζεις;
Όχι, από τότε την αναγνώριζα. Τίποτε δεν έγινε ευχάριστα. Αλλά ζυγίζεις καταστάσεις. Δηλαδή, αν ήμουνα μόνος μου στην Αθήνα δεν θα επιχειρούσα ποτέ να φτιάξω μια παράνομη οργάνωση. Η οργάνωση υπήρχε, και μάλιστα τα 10 πρώτα χρόνια είχε πολύ περισσότερα θύματα, αναλογικά. Η δική μου συνεισφορά ήτανε να αυξηθούν μεν τα επόμενα χρόνια οι ενέργειες, αλλά να προστεθούν οι συμβολικές ενέργειες. Δηλαδή, γίνανε ασύγκριτα περισσότερες ενέργειες, οι ενέργειες κατά προσώπων ήταν ίδιες, αλλά αυξηθήκαν οι συμβολικές – οι ρουκέτες, οι βόμβες – χωρίς θύματα. Οπότε υπήρξε ελαχιστοποίηση της βίας σε μεγάλο βαθμό και οι επιλογές ήταν τέτοιες για να μην υπάρχουν όσο το δυνατόν θύματα.
Όμως και πάλι δεν απαντάς καθαρά στο ερώτημα. Αν ξαναζούσες τη ζωή σου θα επέλεγες να ενεργήσεις κατά τον ίδιο τρόπο;
Μπορεί να γυρίσει ο χρόνος πίσω; Δεν γυρνά πίσω, είναι μονοσήμαντος, δυστυχώς.
Αναγνωρίζεις ότι είναι μια αντινομία η αφαίρεση ανθρώπινων ζωών κι ωστόσο αφαιρούσες ζωές. Αυτό δεν είναι αντιφατικό, σχιζοφρενικό;
Αν πάρουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής σαν υπέρτατο αγαθό είναι σχιζοφρενικό, όπως λες. Αλλά δεν είναι υπέρτατο.
Ποιος το κρίνει αυτό;
Όταν η ελευθερία αναγνωρίζεται από την κόψη του σπαθιού, υπάρχει κάτι ανώτερο απ΄ την ανθρώπινη ζωή πάντα.
Ποιος σου δίνει το δικαίωμα όμως να αποφασίζεις ποια ζωή θα αφαιρεθεί;
Δεν έκανα εγώ επιλογή. Την επιλογή την έκανε η οργάνωση που είναι μια ομάδα. Το προσωπικό είναι άλλο. Έτσι κι αλλιώς, στο προσωπικό εγώ έχω ζητήσει συγγνώμη σαν άνθρωπος. Χωρίς ούτε ένα «αλλά». Είναι συγγνώμη από άνθρωπο προς άνθρωπο κατευθείαν.
Την ανακοίνωση την έκανα όταν τέλειωσε το πρώτο δικαστήριο, και όταν ήταν σε ένα στάδιο -ήταν την τελευταία μέρα της δίκης -, που δεν μπορούσαν να μην μου ρίξουν την ποινή που μου ρίξανε. Η πρώτη που την έκανε δεκτή είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Ήταν σε ένα πάνελ, τη διάβασε ο εκφωνητής και η Μπακογιάννη είπε «δεκτή η συγγνώμη». Και άλλοι – δεν λέω από την απέναντι πλευρά, γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε – την κάναν δεκτή.
Οπότε σήμερα έχεις καθαρή τη συνείδησή σου;
Πέρα από όσα έχω ζήσει στον Ευαγγελισμό, έχω 14 χρόνια εγκλεισμού, έχω χάσει τα μάτια μου ισοβίως, έχω μείνει ανάπηρος ισοβίως, δεν μπορώ να σηκώσω πάνω από 3 κιλά. Δεν ξέρω αν χρειάζεται τίποτα άλλο για να ξεχρεώσω. Αν το πάμε συγκριτικά, αυτοί που με μια μπόμπα σκοτώνουν 200 ανθρώπους, τι πρέπει να ζήσουν στη ζωή τους;
Μιλάς για την άφεση αμαρτιών; Με χριστιανικούς όρους;
Δεν μιλάω με χριστιανικούς, μιλάω με πολιτικούς όρους. Δεν θέλω να εξισώνω καταστάσεις. Αλλά εγώ όταν γεννήθηκα υπήρχαν και τα πυρηνικά και η καταστολή και η αστυνομία και οι φυλακές, όλα υπήρχανε. Δεν έχω καμία ευθύνη για αυτά. Αυτόν τον κόσμο βρήκα. Τι να κάνω; Να παραδώσω τον ίδιο κόσμο στην επόμενη γενιά; Τι να πω; Πόσο ωραία είναι η ζωή; Να κοιτάξω μόνο το τομάρι μου; Είναι σωστό αυτό; Άμα δούμε και τώρα τι παραδίνουμε στην επόμενη γενιά, αυτοί που αυτοκτονούν θα ήτανε πιο τίμιοι, παρότι κι η αυτοκτονία φιλοτομαρισμός είναι.
Την αυτοκτονία την σκέφτηκες ποτέ;
Όχι, βέβαια! Ποτέ! Εντάξει, μια φορά σαν τεχνικό όρο. Με φυλάγανε να μην αυτοκτονήσω και με αφήσανε με ένα θερμόμετρο υδραργύρου στη μασχάλη. Λέω «σιγά το δύσκολο, 20 εκατοστά από το στόμα μου υπάρχει ο υδράργυρος και αυτοί έχουνε ολόκληρο στρατό γύρω γύρω για να πούνε ότι με φυλάνε». Δεν θα αυτοκτονούσα ποτέ.
Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου από εδώ και στο εξής;
Ζω μέσα σε ένα κόσμο με σκιές. Από εκεί και πέρα, όπου με βγάλει. Ποιος μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Κι εγώ, όπου με βγάλει ο δρόμος…Δεν κάνω τίποτα. Μου λένε κάνε αίτηση, κάνε αυτό, δεν κάνω τίποτα. Περιμένω απλώς. Έχει σαπίσει το σύστημα. Ε, κάποια στιγμή… θα βγει η αλήθεια. Εμένα πέρασε η σειρά μου. Δεν πρόκειται να ξαναπεράσω.
Άλλαξε κάτι στον κόσμο μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι;
Όλα όσα έγιναν οδηγούν σε μια κατεύθυνση: στην άμεση και σφοδρή σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων. Το ότι αυτό το γεγονός, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το μεγιστοποιούν, προκειμένου να πείσουν τους λαούς τους ότι πρέπει να πάνε να σκοτωθούνε στη Μέση Ανατολή είναι ένα θέμα. Γιατί όταν έγινε το ίδιο με 200 τόσα άτομα στο ρωσικό αεροσκάφος, που καταρρίφθηκε, δεν έγινε ο ίδιος ντόρος. Δηλαδή, τα ίδια γεγονότα μετράνε αλλιώς όταν γίνονται στην Γαλλία, που είναι η χώρα που έχει εξάγει το προφίλ του Αριστερού και ανθρωπιστή, κι όλα αυτά που πουλάνε οι Γάλλοι. Γιατί κι η λέξη σωβινισμός γαλλική είναι. Φαίνεται και πού πάει και η Γαλλία σαν λαός.
Πού πάει;
Δεν φαίνεται με την Λεπέν; Η Γαλλία και όλη η Ευρώπη φασιστοποιούνται. Γι’ αυτό το λόγο και είναι αποτυχημένες και κατώτερες των περιστάσεων όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες. Βλέπουν τον γκρεμό και επιμένουν να πάνε σε αυτόν. Μόνο τις φάτσες τους να δεις και τη συμπεριφορά τους αμφιβάλλεις αν αυτοί οι τεχνοκράτες – γιατί σε αυτό το στυλ είναι – που έχουν βγει από το σελοφάν, έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα και αν μπορούν πραγματικά να λύσουν ένα πρόβλημα.
Ο Τσίπρας συγκαταλέγεται στις αποτυχημένες ευρωπαϊκές ηγεσίες;
Ο τωρινός; Ο τωρινός είναι μεταλλαγμένος. Ο Τσίπρας δεν τόλμησε με το ΟΧΙ και έχασε το ραντεβού με την ιστορία. Δυστυχώς.
Τον Γενάρη του 2015 τι θα ψήφιζες;
Δεν ψηφίζω.
Αν σου επιτρεπόταν;
Δεν παρασύρθηκα ούτε το ’81, που ήμουνα 19 ετών, με το ΠΑΣΟΚ. Γιατί τότε ήταν μόδα το ΠΑΣΟΚ. Η μόνη φορά που θα ψήφιζα σε όλη μου τη ζωή ήταν το Δημοψήφισμα του Ιουνίου. Ο Παπανδρέου έκανε πολλά χρόνια για να απογοητεύσει τους δικούς του, ενώ ο Τσίπρας έκανε μήνες. Μάλιστα, όχι μήνες. Λίγες μέρες. Μια βδομάδα, δηλαδή.

———-

το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από το http://documents.tips/ στο Σάββας Ξηρός – Η Μέρα Εκείνη 1560 ώρες στην εντατική Μια μαρτυρία για το δικό μας Γουαντάναμο [Alicia Romero 2006] . Όμως πολλές φορές  μπορεί να χαθεί ή να το κατεβάσουν από εκεί που το έχουν αναρτημένο. Οπότε καλό ψάξιμο. Ή μπορεί να μπορείτε να το διαβάσετε μόνο online.

Written by dds2

Ιανουαρίου 26, 2016 at 8:29 μμ

για τα έργα στο Δικαστικό Μέγαρο Χαλκίδος και την ευαισθησία των παροικούντων

leave a comment »

(επιστολή μου προς τοπικό τύπο, 6/6/15 )

Καιρό τώρα δεν με αφήνει να ησυχάσω και μου προκαλεί βαθύτατη ενόχληση κατι που συμβαίνει στο κέντρο της πόλης, στο σημείο από το οποίο περνάει με τα πόδια ή αυτοκίνητο κάθε μέρα ο περισσότερος κόσμος. Και η κατάσταση αυτή μακροημερεύει και παραμένει το ίδιο άσχημη πολλούς μήνες τώρα και το πιθανότερο θα μείνει έτσι μέχρι τέλους: δηλαδή μέχρι που θα τελειώσει αυτό που γίνεται (θα έχει τελειώσει βέβαια με τον λάθος τρόπο, αλλά τι να κάνουμε …). Ή θα τελειώσει με τρόπο ιδιαίτερα δυσάρεστο, μπορεί και τραγικό αν κάποιο ατύχημα διακόψει την καλή τύχη όλων μας.

Σε τι αναφέρομαι; Μα στα έργα του χώρου που γίνονται στο κέντρο της πόλης, ιδίως στον χώρο που περιβάλλει το δικαστικό μέγαρο Χαλκίδος. Τα έργα αυτά γίνονται χωρίς καμία ουσιαστική και πραγματική πρόνοια για ασφάλεια και ρύθμιση της μετακίνησης και κυκλοφορίας πεζών και οχημάτων. Υπάρχει ένα πράσινο πανί στερεωμένο πάνω σε μπετόβεργες, μπηγμένες στην άσφαλτο. Σχεδόν κανένα σήμα ρύθμιστικό, σχεδόν καμία πινακίδα προειδοποιητική. Σε πολλά σημεία πέριξ του χώρου απολύτως τίποτε. Οι πολίτες και τα οχήματα στριμώχνονται στο τμήμα της Βενιζέλου ενώπιον των δικαστηρίων. Κανονικά η στάθμευση των αυτοκινήτων εκεί είναι απαγορευμένη. Όμως ποιος θα φροντίσει και ποιος θα εφαρμόσει αυτή την απαγόρευση;

Πρακτικά κάθε μέρα ο μισός ΚΟΚ παραβιάζεται δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές ενώπιον των δικαστηρίων της Χαλκίδας. Το χειρότερο όμως είναι ο συνεχής κίνδυνος που διατρέχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα στο δικαστικό μέγαρο είτε γιατί έχουν κάποια υπόθεση τους εκεί, είτε γιατί εργάζονται εκει, ως υπάλληλοι, δικαστές και εισαγγελείς, δικηγόροι κπα. Για να φθάσουν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην κεντρική έισοδο πρέπει να περπατήσουν στο μέσο του οδοστρώματος επί της οδού Βενιζέλου, δίπλα στα παρανόμως σταθμευμένα αυτοκίνητα, να κινδυνεύσουν από τα διερχόμενα οχήματα που όταν είναι μεγάλα (πχ λεωφορεία) δεν αφήνουν χώρο και μπορεί να βρεθεί κάποιος παγιδευμένος ανάμεσα στα οχήματα, στο μέσο του δρόμου. Μητέρες με παιδιά και με καρότσια, ηλικιωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, μισό χρόνο τώρα για να φθάσουν στο δικαστήριο πρεπει να δυσκολευθούν, να ταλαιπωρηθούν, να διακινδυνεύσυν.

Αυτά που εντυπωσιάζουν και κάνουν χειρότερη την κατάσταση αυτή είναι το εξης γεγονότα:

α) Όλα αυτά γίνονται για την βελτίωση της ζωής στην πόλη. Όμως είναι δικαιολογημένο να κάνουμε κάτι για καλό με κακό τρόπο; Είναι τόσο δύσκολο να λάβουμε μέτρα πρόνοιας και ασφαλείας; Να προβλέψουμε για την ασφαλή μετακίνηση των πεζών; Να εφαρμόσουμε την απογόρευση στάθμευσης αυτοκινήτων σε ένα σημείο που όχι μόνο απαγορεύεται αλλά που καλά – καλά δεν χωράνε;

β) Είναι δυνατόν όλες αυτές οι παραβιάσεις των ρυθμίσεων οδικής κυκλοφορίας (ΚΟΚ) αλλά και των πολεοδομικών ρυθμίσεων να γίνονται στο χώρο που είναι αφιερωμένος στην πόλη μας στην εφαρμογή των νόμων; Και ακριβώς εκεί να μην βρίσκουν πεδίο εφαρμογής νόμοι και κανόνες που αφορούν όλους μας ως πολίτες και χρήστες των δημόσιων χώρων της πόλης;

γ) Είναι δυνατόν και είναι σύμφωνο με τα προσδοκώμενα από τον μέσο πολίτη που ζει σε συνθήκες ευνομούμενης δημοκρατίας, να βλέπει ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην θεσμισμένη απονομή και εφαρμογή δικαιοσύνης (από αστυνομικούς και δικηγόρους έως εισαγγελείς και δικαστές) γνωρίζουν και υπόκεινται και όλοι αυτοί, σε αυτές τις ατασθαλείς συνθήκες και όμως να μην κάνουν τίποτε είτε ως επαγγελματίες, είτε ως πολίτες είτε ως απλοί κάτοικοι αυτής της πόλης;

δ) Και τέλος η νέα δημοτική αρχή που θέλει να μας προσφέρει έργα ανόπλασης και βελτίωσης της πόλης, αυτά να μας τα προσφέρει με τρόπο λανθασμένο, προβληματικό και ακόμη και επικίνδυνο;

Νομίζω ότι επιτέλους θα πρέπει να έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι στις λεπτομέρειες βρίσκονται οι διαφορές. Και ότι οι τρόποι μετρούνε πολύ, μα πάρα πολύ. Οι μέθοδοι έχουν την ίδια αξία με το αποτέλεσμα. Δεν είναι οι νόμοι και οι γραφές, δεν είναι τα μεγάλα έργα και οι μεγάλες κατασκευές που κάνουν την ζωή και τον τόπο μας πολιτισμένο. Είναι ο τρόπος του καθ’ ημέραν βίου μας, είναι η φροντίδα και η προσοχή, η επιμέλεια και η νοικοκυροσύνη που θα μας δώσουν αυτόν τον άλλο βίο πόυ τόση ανάγκη έχουμε όλοι μας.

Αναμένω και εύχομαι για κάποια ανταπόκριση στις απόψεις μου και για μια πιο φροντισμένη εικόνα του κέντρου της πολύπαθης πόλης μας.

[δημοσιεύθηκε στο http://www.eviaportal.gr/content.asp?ID=37172 υπό τον τίτλο:

«Πρακτικά κάθε μέρα ο μισός ΚΟΚ παραβιάζεται ενώπιον των δικαστηρίων της Χαλκίδας»]

Written by dds2

Ιουνίου 7, 2015 at 12:57 πμ

ενδιαφέροντα

leave a comment »

Η Κατερίνα σε κάθειρξη ισόβιας… διαπόμπευσης

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ, Καθημερινή, 14.12.2014

…Υπόμνηση: η διάταξη του κ. Ανδρέα Λοβέρδου που είχε οδηγήσει στις συλλήψεις, ενώ είχε καταργηθεί, επανεργοποιήθηκε από τον κ. Αδωνι Γεωργιάδη…

Written by dds2

Δεκέμβριος 16, 2014 at 1:52 μμ

αναμενόμενο

leave a comment »

δημοσιεύματα για φυλακές υψίστης ασφαλείας

leave a comment »

Επικίνδυνοι άνθρωποι ή επικίνδυνος νόμος;

22/06/14 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ,  http://www.efsyn.gr/?p=208839

Η κυβέρνηση ετοιμάζει κατάργηση δικαιωμάτων ειδικής κατηγορίας κρατουμένων
Παρά τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη για τη δημιουργία μιας ειδικής κατηγορίας κρατουμένων, για τους οποίους δεν θα ισχύουν οι μέχρι σήμερα ρυθμίσεις του Σωφρονιστικού Κώδικα.

12/6/14
Εδώ το νομοσχέδιο
http://www.hellenicparliament.gr/Nomothetiko-Ergo/Anazitisi-Nomothetikou-Ergou?law_id=1f554cc2-e298-45a3-b60c-dbfe2243eaed
Πρόσφατα

http://www.hitandrun.gr/filakes-tipou-g-ke-montelo-tis-asfalias/

http://www.enikos.gr/society/241606,Fylakes_-_froyria_kai_arxeio_DNA.html

Παλαιότερα
πηγή: κελιά

Written by dds2

Ιουνίου 12, 2014 at 2:16 μμ