περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘δημοκρατία

Η αντίδραση αυξάνεται λόγω του ελληνικού νόμου για την απορρύθμιση της ενέργειας (The Guardian, 11/6/20)

leave a comment »

Backlash grows over Greek energy deregulation law

Campaigners fear damage to protected regions by companies exploiting their resources

anti-oil protesters
Drilling for oil and gas is explicitly allowed within protected areas of Greece for the first time. Photograph: Kostas Tsironis/EPA

The Greek government is facing growing opposition over a controversial environmental super-law passed when debate and public consultation were curtailed by lockdown measures imposed as a result of the pandemic.

Resistance has intensified as part of a grassroots revolt over legislation that critics contend will irrevocably change the face of Greece.

“It was passed in the most undemocratic way with very few MPs and when citizens were forced to stay at home and couldn’t react,” said Yorgos Tsamis, an activist educator on the frontline of a mass protest against the reform in Athens last week. “What is at stake is the future of the country, its mountains, valleys, coasts and animal species.”

Opponents argue the sweeping legislation allows wind parks to be installed on rocky isles, and protected areas of world-class biodiversity and beauty to be exploited by the oil and gas industry.

As the country increasingly adopts renewable energy, international companies are lining up to exploit its natural resources, including by placing industrial-sized turbines on windswept Aegean islands and mainland mountain ridges. For firms behind the proliferation of solar plants, Greece’s plentiful sun can be harnessed year round.

This is what worries Tsamis, who for the past month has protested outside the Greek parliament with a handwritten banner around his neck proclaiming: “environment is more important than economy”.

“They call it a modernising law that will promote green development,” he said referring to the centre-right administration of Kyriakos Mitsotakis, the prime minister. “For us, though, it is greed in modern form.”

It is a view shared by demonstrators, who, backed by the political opposition, have denounced the policies for favouring investors over an environment made ever more fragile by the challenges of climate change.

“Whichever way you slice it or dice it, this law has been drafted to facilitate large-scale investments and not the needs of local communities,” said Iosif Efraimidis, a prominent environmental activist. “Why should we destroy our natural and historic landscape, our hilltops and rocky isles, to produce energy that is then exported, at great cost, far and wide?”

The government, elected on a reform agenda last July, insists that after nearly a decade of debt crisis, the law will accelerate the country’s economic recovery post-coronavirus.

By overhauling environmental regulations blighted by bureaucracy and outdated rules, it argues business – and jobs – are likely to be boosted at a time when the nation again faces the spectre of deep recession. Environmental licensing, long a hurdle to investment, has been simplified so permits that had required eight years to be granted can be obtained in 150 days. Land use rules have been changed and with them management of protected areas. “We have applied the best European practices,” said environment minister, Kostis Hatzidakis warning that Greece couldn’t afford to be “the country that investors think of as never to mess with, especially after coronavirus”.

Mitsotakis, an ardent advocate of renewables, said the legislation will enable Greece to end its addiction to coal while guaranteeing “rapid and sustainable development”. The government has vowed to phase out all but one of the country’s 14 lignite-powered stations by 2028 with a view to ensuring that more than a third of its energy production is clean by the end of the decade.

Last week Mitsotakis announced tax incentives to boost the use of electric vehicles as part of plans to move to low-carbon mobility in a state that remains far behind the rest of Europe in reducing carbon emissions. Opponents counter that the leader, whose career was in finance before he went into politics, is driven more by a desire to lure investors.

From Crete in the south to the Agrafa mountains in central Greece and Macedonia further north, critics fear the fast-tracked law is a fig leaf for “pharaonic infrastructure” projects. The legislation’s abstruse language – and the abrupt addition of provisions never publicly discussed – has fuelled concerns.

“One of the most problematic issues is that for the first time drilling for oil and gas is explicitly allowed within protected areas,” said Theodota Nantsou, head of environmental policy at WWF Greece. “As a result it seriously threatens those areas with housing and touristic development.”

Part of the global Natura 2000 network of protected areas, the sites are havens for rare species, both on land and at sea.

Over 80 ecological and civil society groups, with the backing of prominent NGOs, are now calling for the legislation to be nullified. Academics, judges and scientists have questioned the efficacy and legality of the law. A tourism bill introducing more lenient penalties for illegal coastal use, also passed last month, has further aggravated an increasingly active environmental lobby.

Environmental protesters in Athens
Environmental protesters in Athens last Friday. Photograph: George Panagakis/Pacific Press/Rex/Shutterstock

Condemnation has been particularly acute on islands where opposition to proposed wind farms has become ever more violent and where people are incensed they were never asked about projects that will directly affect their lives. Clashes erupted on Tinos in the Cyclades recently when riot police attempted to disperse locals demonstrating against turbines being erected in a region known for its natural beauty. Anger has mounted as diggers and bulldozers have moved in to create roads in areas designated for windfarms.

“It reminds me of the 1960s when we scarred our mountains just to export cement,” said Efraimidis, an architectural planner by profession. “The damage is still visible today.”

MEPs have rallied. Petros Kokkalis, who represents the main opposition Syriza party in the European parliament, said greens and leftists are pressuring Frans Timmermans, the EU commissioner for climate action, to intervene and had written to him outlining the law’s flaws.

“Under guise of the pandemic, with severely limited public consultation, the government has rammed through a piece of legislation that mistakes deregulation for modernisation and goes against the wellbeing of Greek people,” he told the Guardian, emphasising that EU law, ultimately, superseded that of member states. “You can’t double the capacity of renewables in Greece with riot police. You have to build social alliances and ensure biodiversity protection to achieve a green deal. The government has chosen confrontation over cooperation.”

Ο ΣτΠ για το ψηφισθέν ν/σ Χατζηδάκη (περ/κό νόμο)

leave a comment »

Σχόλια για το Περιβαλλοντικό σχέδιο νόμου

Σχόλια του Συνηγόρου του Πολίτη επί του σχεδίου νόμου ««Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία των Οδηγιών 2018/844 και 2019/692 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και λοιπές διατάξεις».

Συμπληρωματικά Αρχεία

Σκέψεις για τον κορωνοϊό, την διάδοση και τις επιπτώσεις του

leave a comment »

[Σκέψεις για τον κοροναϊό την διάδοσή και τις επιπτώσεις του σε αρχείο pdf]**

Δημήτριος Δούκα Σουφλέρης*

Η υπόθεση της λεγόμενης πανδημίας προκαλεί πολλαπλώς τον καθένα από εμάς. Πρώτα απ΄ όλα γιατί μας έχει βάλει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις και τρόπους. Κατά δεύτερον γιατί αναδιαμορφώνει τα βιώματά μας και προφανέστατα λειτουργεί και ως ένα προεικόνισμα του μέλλοντός μας. Κατά τρίτον γιατί μας έχει συμπιέσει κάτω από ένα και μόνο καθεστώς: αυτό του Φόβου και της Ανάγκης.

Κάνει όμως και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, αν όχι και σημαντικότερο. Προκαλεί σε τεράστιο, κατά τη γνώμη μου απόλυτο βαθμό, τις πολιτειακές μας συνθήκες. Τούτο δε γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και ταυτόχρονα. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι ανάλογο είχε να το ζήσει η ανθρωπότητα από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και τότε υπήρχαν σχετικά ήσυχες γωνιές της Γης. Κάτι που σήμερα δεν υπάρχει αφού ο φόβος της πανδημίας και τα μέτρα που λαμβάνονται έχουν απλωθεί στο σύνολο των κρατών του κόσμου.

Προκαλεί όμως αυτό που ζούμε και για τα στοιχειώδη μαθηματικά και λογική που λίγο ή πολύ κατέχουμε αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι με γνώσεις στοιχειώδους εκπαιδεύσεως.

Το τελευταίο με έχει οδηγήσει στους ακόλουθους προβληματισμούς και συλλογισμούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΔΥ1 μέχρι και την 16/4/2020 στην Ελλάδα είχαν γίνει 49390 τεστ2. Από αυτά θετικά ως προς τον κορονωϊό ήταν τα 2928 (βλ. Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό – COVID-193. Δεδομένα έως 16 Απριλίου 2020)4. Σύμφωνα με την ΄προαναφερόμενη Ημερήσια Έκθεση το ποσοστό των θετικών στον κορωνοϊό τεστ είναι 5,9%. Ως ασθενείς/κρούσματα χαρακτηρίζονταν 2207 από τους θετικούς στο τεστ, δηλαδή ποσοστό 4,4%.

Από τα κρούσματα 569 θεωρούντο σχετιζόμενα με ταξίδια στο εξωτερικό, 921 σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα και προφανέστατα τα υπόλοιπα, δηλαδή 717 από τον συνολικό αριθμό των κρουσμάτων και 1438 από τον συνολικό αριθμό των διαγνωσθέντων με θετικό τεστ ήταν χωρίς να έχει καθορισθεί η προέλευση και αιτιολογία τους. Δηλαδή το ποσοστό των ανεξακρίβωτων φορέων του κορωνοϊού είναι 32% για τα χαρακτηριζόμενα ως κρούσματα και 49% επί του συνόλου των φορέων του ιού, δηλαδή ο ένας στους δύο φορείς δεν γνωρίζουμε από που έχει μολυνθεί.

Ο αριθμός των θανόντων επί των επίσημα διαγνωσμένων ως νοσούντων ήταν 105 άνθρωποι. Οι θανόντες επί των νοσούντων ήταν ως ποσοστό 4,7%. Οι θεραπευθέντες μέχρι την 21η Απριλίου 577 ασθενείς5.

Η νόσος έχει εξαπλωθεί σε σχεδόν όλους τους νομούς της Ελλάδος. Ο σχετικός χάρτης του ΕΟΔΥ που υπάρχει σε κάθε ημερήσιο δελτίο μας δείχνει για την16η Απριλίου 2020 (βλ. εικ. 1)

εικόνα 1. Χάρτης της Ελλάδας με τα επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου, στις 16/4/2020, από το ημερήσια έκθεση δεδομένων της ιδίας ημέρας

Από την προηγούμενη εικόνα βλέπουμε ότι σχεδόν το ήμισυ της χώρας παρουσιάζει τον υψηλότερο κατά την διαβάθμιση τού χάρτη αριθμό κρουσμάτων, ενώ οι υπόλοιποι νομοί έχουν μεν κρούσματα αλλά σε χαμηλότερο βαθμό. Σε κάθε περίπτωση όμως και παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί η διάδοση του ιού της νόσου και των νοσούντων έχει αυξηθεί σε αριθμό και γεωγραφική διασπορά.

Τα τεστ που διενεργούνται σύμφωνα με τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές που έχει συμφωνηθεί να εφαρμόζονται στη χώρα, γίνονται στα σοβαρότερα περιστατικά και εν γένει με μεγάλη φειδώ. Σε καμία περίπτωση δεν διενεργούνται τεστ σε τυχαία δείγματα πληθυσμού ή σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ή χωρικές εκτάσεις έτσι ώστε να διερευνηθεί η πραγματική διασπορά.

Πάρα ταύτα, μπορούμε να θεωρήσουμε -νομίζω- ότι αφού τα τεστ γίνονται με τα ίδια κριτήρια ως προς τους ασθενείς ή υπόπτους και σε σχεδόν όλη τη χώρα, αφού η διάδοση της νόσου πλέον αγγίζει το σύνολο της (σε περιστατικά βεβαιωμένα), μπορούμε λοιπόν υπό αυτούς τους όρους να θεωρήσουμε ότι αυτά τα τεστ αποτελούν ταυτοχρόνως μία σχεδόν τυχαία δειγματοληψία που θα είναι ενδεικτική της πραγματικής καταστάσεως που ισχύει για το σύνολο της χώρας και του πληθυσμού της και για την πραγματική διασπορά του ιού στο γενικό πληθυσμό.

Υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να οδηγηθούμε στην υπόθεση ότι εφαρμόζοντας το ποσοστό του αριθμού των νοσούντων [και πάλι περιοριστικά λειτουργούντες θα πάρουμε το ποσοστό των κρουσμάτων (4,4%) και όχι των διαγνωσθέντων ως θετικών στο τεστ (5,9)] επί του συνόλου της χώρας, δηλαδή το 4,4% στα 10816286 κατοίκους της Ελλάδος6 βρίσκουμε ότι ο πιθανός αριθμός νοσούντων/κρουσμάτων κατά την περίοδο που παρακολουθούμε την νόσο και διεξάγουμε τεστ είναι ίσος με 475.916.

Κατόπιν εφαρμόζοντας το ποσοστό των θανάτων επί των νοσούντων (που από τα στοιχεία της Ημερήσιας έκθεσης έχει υπολογισθεί σε 4,7%) βρίσκουμε ως πιθανό αριθμό θανάτων 475.916 x 4,7% = 22368 (22368 θάνατοι).

Σύμφωνα με τα σχετικώς ήπια δεδομένα που προέκυψαν από την Κίνα κατά τα οποία η νόσος οδηγεί σε θανάτους σε ποσοστό περίπου 2,5% – 3%, τότε θα έπρεπε επί του προαναφερομένου αριθμού νοσούντων που έχουμε υπολογίσει για το σύνολο της χώρας να είχαμε στην περίοδο αυτή (μικρότερη του διμήνου) 11897 θανάτους από τη νόσο (για το χαμηλότερο ποσοστό του 2,5%).

Τέλος αν θεωρήσουμε ότι και πάλι υπερβάλουμε, λανθάνουμε και τα πραγματικά νούμερα είναι πολύ λιγότερα, όμως και πάλι θα είχαμε μία αύξηση των θανάτων, των μη εύκολα αποδιδόμενων στα συνήθη αίτια και με προφανή τα συμπτώματα του COVID-19.

Τίθενται τα ερωτήματα: εάν η νόσος είναι τόσο μεταδοτική, επικίνδυνη και θανατηφόρα σε ποσοστό κατ΄ ελάχιστον 2,5%, γιατί δεν παρατηρήθηκε κάτι τέτοιο; Δηλαδή γιατί μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα (μικρότερο του διμήνου από την ημερομηνία που αναγνωρίσθηκε επισήμως ο πρώτος ασθενής με COVIT-19 στην Ελλάδα) δεν έχει παρατηρηθεί μία σημαντική και αδικαιολόγητη αύξηση των θανάτων στο γενικό πληθυσμό;

Επιπλέον, εάν η αρχική εδώ υπόθεση, δηλαδή ότι οι φορείς του ιού στη χώρα είναι λίγες εκατοντάδες χιλιάδες7, τότε γιατί σε αυτούς τους αρκετά πολλούς ανθρώπους, κυρίως περνά απαρατήρητος και εν τέλει εντελώς αδιάγνωστος, ακόμη και εκτός κάθε υποψίας ο ιός;

Ακόμη δε και εάν υποθέσουμε ότι ο αρχικός συλλογισμός -περί του πραγματικού αριθμού ανθρώπων που έγιναν φορείς του ιού ή ασθένησαν- είναι παρατραβηγμένος και διπλάσιος ή τριπλάσιος ή εξαπλάσιος του πραγματικού, όμως και πάλι θα έπρεπε αντίστοιχα οι θάνατοι να κυμαίνονται (αναλόγως του σφάλματός μας) από 2000 έως περίπου 12000. Αριθμός όμως που φυσικά δεν έχει παρατηρηθεί.

Η άρνηση των παραπάνω με τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει αυτή η διασπορά και ότι οι σκέψεις μας είναι λανθασμένες και αστήρικτες αντιβαίνει προς δύο λογικά επιχειρήματα:

Α) Θα έπρεπε να δεχτούμε ότι εμάς δεν μας ξεφεύγει κανείς από τα τεστ που κάνουμε. Πράγμα απίθανο γιατί στη χώρα μας κάνουμε λίγα τεστ και ούτως ή άλλως μόνο ως θαύμα θα μπορούσε να ερμηνευθεί το ότι με τα τεστ που κάνουμε τους βρήκαμε όλους και δεν μας ξέφυγε κανείς από τους φορείς του ιού.

Β) Επίσης η άρνηση του αρχικού ισχυρισμού μας αντιβαίνει και προς την σχεδόν ως καθολική και απόλυτη αλήθεια άποψη ότι έχουμε να κάνουμε με πάρα πολύ μεταδοτικό κορωνοϊο.8

Το συμπέρασμα από τα προηγούμενα είναι το εξής ερώτημα/υπόθεση: Μήπως η επικινδυνότητα του κορωνοϊού είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που διατυμπανίζεται; Μήπως η θνητότητα από την νόσο που προκαλεί και στην οποία δόθηκε το όνομα COVID-199 είναι επίσης πολύ χαμηλότερη από τους μέσους όρους που παρουσιάζονται και κυμαίνονται στο σχετικά υψηλό επίπεδο του 2,5-3,5%; Και εάν συμβαίνουν αυτά, τότε γιατί δημιουργήθηκε όλη αυτή η υπερβολική ιστορία;

Ας προσεχθεί ότι στο παρόν κείμενο δεν υποστηρίζεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα ή ότι δεν υπάρχει ο νέος ιός και ότι ας πούμε προκαλεί και μία ξεχωριστή νόσο στην οποία δώσαμε ήδη το δικό της όνομα. Αυτά θεωρούνται ως βασικές παραδοχές για τους παρουσιαζόμενους πιο πάνω υποθετικούς συλλογισμούς και σκέψεις. Στο παρόν όμως κείμενο αναφέρεται ένας προβληματισμός, με τον εξοπλισμό των λογικών ικανοτήτων και την παιδεία του μέσου ανθρώπου που παρακολουθεί τα συμβαίνοντα γύρω του, ενημερώνεται προσπαθεί να εμβαθύνει και φυσικά ως ανθρώπινο ον δεν σταματά να σκέφτεται και να διερωτάται.

Θα κλείσω με την κατά την άποψή μου ερμηνεία του γιατί η ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την πανδημία με τον τρόπο και τις μεθόδους που επέλεξε.

Ο πρώτος λόγος είναι καθαρά πολιτικός με την έννοια βεβαίως της πολιτικής από την πλευρά της κεντρικής πολιτικής σκηνής και την πολιτική των επαγγελματιών πολιτικών. Η σύνεση, αυστηρότητα, πρόνοια κλπ εκ μέρους της ελληνικής κυβερνήσεως αποτέλεσαν τον τέλειο τρόπο για να γυρίσει το παιχνίδι προς το μέρος της και να ωφεληθεί τα μέγιστα μετά από τις αλλεπάλληλες και συνεχώς διογκούμενες δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα αλλά και τα προβλήματα με την συνεχώς και πιο επιθετική και διεκδικητική Τουρκία. Είναι σαφές ότι ο στόχος αυτός επετεύχθη απόλυτα, δηλαδή τα δύο άλλα ζητήματα επισκιάσθηκαν τόσο από την αγχωτική ειδησεογραφία, την στρεσογόνο επιστημολογία και τα προβλήματα ενός περίκλειστου και περιορισμένου πολιτειακού βίου, στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας10 και φυσικά εκτός κάθε πλαισίου της λεγόμενης κανονικότητας.

Ο δεύτερος λόγος που η ελληνική κυβέρνηση ενεργεί έτσι είναι γιατί τούτο πράττουν εν γένει και οι υπόλοιποι στο κόσμο κυβερνώντες και τούτο επιτάσσεται ως η νέα παγκόσμια ανάγκη. Ας διερωτηθεί όμως κανείς τι κόσμος είναι αυτός που ζούμε την τελευταία 20ετία, όπου οι ζωές μας και τα δικαιώματά μας υπόκεινται στις επαναρρυθμίσεις λόγω της διεθνούς τρομοκρατίας (πχ Δίδυμοι Πύργοι το 2001 και εντεύθεν) τις διεθνείς χρηματικές κρίσεις παγκοσμίου εμβελείας (πχ 2007- 2008 και εντεύθεν) ή την σκιά και θανατηφόρο απειλή της κλιματικής αλλαγής. Και πλέον μετά από μια σειρά επιδημιών11 και πανδημιών από το 2003 έως το 2020 την τωρινή παγκοσμίου εμβελείας πανδημία.

Ο τρίτος λόγος είναι η γνώση εκ μέρους των κυβερνώντων του σοβαρώς πάσχοντως δημοσίου συστήματος υγείας. Συνεπώς ενεργούντες με τον τρόπο που επέλεξαν προφυλάσσονται από μία κατάσταση που θα ήταν τραγική πολιτικά και κοινωνικά, αυτό που ονομάζεται “κατάρρευση του δημοσίου συστήματος υγείας”.

Και προς επίρρωσιν του ανωτέρω προβληματισμού και υποθετικών συλλογισμών, πως μπορεί να γίνεται λόγος για άρση των μέτρων όταν ακόμη υπάρχει αυξητικός ρυθμός για την Ελλάδα (σύμφωνα με τον ΠΟΥ ανάμεσα στο 5 έως 8%), αν ο ιός και η νόσος COVIDΣκέψεις για τον κοροναϊό την διάδοσή και τις επιπτώσεις του-19 είναι τόσο επικίνδυνα και μεταδοτικά και ακόμη δεν έχει βρεθεί εμβόλιο ανοσοποίησης και απολύτως επιτυχές φαρμακευτικό θεραπευτικό σχήμα;

Κύμη 21/4/2020


2Η θέση και κατάταξη της Ελλάδας, για την περιοχή της Ευρώπης, από τον ΠΟΥ (WHO) με εύχρηστο διαδραστικό χάρτη στο https://who.maps.arcgis.com/apps/opsdashboard/index.html?fbclid=IwAR0Q9k0RnzuOZD5SsgFKMX21FJe9R4LWU6MafAMtfcbJzb-xrj8LgbiF4RQ#/ead3c6475654481ca51c248d52ab9c61

3Στοιχεία από το Ευρωπαϊκό Κέντρο CDC (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης Ασθενειών) στο https://www.ecdc.europa.eu/en/covid-19-pandemic?fbclid=IwAR1AcGGreNMLdPxkSWub0qS7k0wcKt8MsP9izk0ulrx8YwBhJLWsFuZM6AI

4Δημοσιευμένο στα Ημερήσιες Εκθέσεις COVID-19 στον ιστότοπο του ΕΟΔΥ, στο https://eody.gov.gr/epidimiologika-statistika-dedomena/imerisies-ektheseis-covid-19/

6Ελληνική Στατιστική Αρχή, https://www.statistics.gr/el/statistics/-/publication/SAM03/-, κατά την 18/4/2020.

8 Τα στοιχεία που δίνονται για το R0 (Reproduction number=αριθμός αναπαραγωγής) για COVID-19 ≈ 1.5-4.5

R0 for Measles (= ιλαρά) ≈ 15

R0 for Chickenpox (= ανεμοβλογιά) ≈ 10

R0 for SARS ≈ 3

βλ· https://ugc.futurelearn.com/uploads/files/00/50/0050ec0e-1dd8-4719-b619-c0be43c9391d/Step_1.9_Final_.pdf από το COVID-19 και γενικότερα στο London School of Hygiene & Tropical Medicine

9Ας ξαναδιευκρινησθεί ότι ο ιός ΄έχει ονομασθεί SARS-CoV-2 και η νόσος COVIT-19.

10Αντιρρήσεις επ΄ αυτού φυσικά υπάρχουν. Ας αναλογισθούμε όμως: ποιος μπορεί να καθορίζει προτεραιότητες ανάμεσα σε ισοδύναμα έννομα αγαθά και συνταγματικώς κατοχυρωμένα ατομικά δικαιώματα; Μία κυβέρνηση και η μιντιακή προπαγάνδα; Πόσο ορθά λειτουργεί μία κοινωνία και η θεσμισμένη πολιτεία όταν έχει καταργηθεί εν τοις πράγμασι κάτι τόσο θεμελιώδες όπως η προσωρινή δικαστική προστασία (περίπτωση Ασφαλιστικών Μέτρων); Και πόσο έντιμοι είναι οι οικονομικοί περιορισμοί που αφήνουν πλήρως αρρύθμιστες τις τράπεζες, σε πλήρη λειτουργία τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, προκρίνουν τα super market έναντι των μικρομάγαζων και κοροϊδεύουν τους πάσχοντες επιστήμονες/ελεύθερους επαγγελματίες βοηθώντας τους οικονομικά με γελοίες καταρτίσεις και μοιράζοντας τα χρήματα σε αναλογία 6 προς 5 (όπου το δεύτερο καταλήγει σε μεγαλοεπιχειρηματίες);

11Public Health Emergency of International Concern (PHEIC). Από το 2009 μέχρι σήμερα έχουν ανακηρυχθεί 6 PHEIC. Οι ακόλουθες: 2009 H1N1 (γρίππη των χοίρων) πανδημία, 2014 πολυομελίτιδα , 2014 Ebola στη Δυτική Αφρική, 2015–16 Zika επιδημία, 2018–20 Kivu Ebola επιδημία και πλέον 2019–20 coronavirus pandemic. Πηγή: Wikipedia.


Επιμ/θείς στο ΕΚΠΑ στη Βιώσιμη Ανάπτυξη και το Περιβάλλον

Imperial College Clean Power Professional Certificate

**δημοσιεύθηκε και στο http://www.legalnews24.gr/2020/04/…vqb6NHI

  • αφιερωμένο στην ΑΔΣ, για την οποία ισχύει το «γηράσκω αεί διδασκόμενος»

Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (Νοέμ. 2019)

leave a comment »


σε αρχείο pdf






και κριτική επ’ αυτού από τηνΕθνική ενεργειακή πολιτική

Επιστρέφεται ως απαράδεκτο και μη νομίμως παριστάμενο το κυβερνητικό σχέδιο για την ενέργεια και το κλίμα (ΕΣΕΚ) http://www.opengov.gr/…/plug…/download-monitor/download.php….

Δεν μπορεί να φέρει το χαρακτηρισμό «Εθνικό» γιατί δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, αλλά αυτά για την λεγόμενη ενεργειακή μετάβαση, δηλαδή την επανεκκίνηση του τρέχοντος συστήματος και την διαρπαγή των πλανητικών/εθνικών φυσικών πόρων προς όφελος των πλουσίων. Με την τρομοκράτηση των πολιτών επιδιώκεται η χρηματοδότηση αυτού του εγχειρήματος από δημόσιους πόρους με όρους επείγουσας κλιματικής ανάγκης, δηλαδή κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Τασσόμαστε ανεπιφύλακτα ενάντια σε αυτό το εγχείρημα.

Δεν υφίσταται κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκτός αν αφορά στους οικονομικούς δεινοσαύρους των εταιρικών ομίλων και της εγχώριας ολιγαρχίας, δηλαδή στα οικονομικά αρπακτικά. Ουδείς αμφισβητεί την λεγόμενη πλανητική περιβαλλοντική υποβάθμιση, αλλά είναι απολύτως αναγκαίο να φωτιστεί επαρκώς η αιτιώδης σχέση της με τον βιομηχανικό/εμπορευματικό καπιταλισμό, τις διευθύνουσες τάξεις του και τις προς όφελος αυτών των τάξεων πολιτικές διευκολύνσεις και οικονομικά μέτρα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις των αναπτυγμένων και αναπτυσσομένων οικονομιών. Η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή μεταμφιεσμένη ως πράσινη, οικολογική και εναλλακτική, δεν είναι ικανή να μας πείσει ότι θα πρέπει να την εμπιστευτούμε στη βάση μια πράσινης συμφωνίας. Εντός αυτών των πλαισίων και τα μέτρα που προτείνει το κυβερνητικό ΕΣΕΚ τις ίδιες τάξεις και οικονομικά συμφέροντα διευκολύνουν σε βάρος των φυσικών πόρων και των ασθενέστερων οικονομικών στρωμάτων.

Όπως δηλώνουν οι συντάκτες του κυβερνητικού σχεδίου (ΕΣΕΚ) στο εισαγωγικό του τμήμα, σε αυτό παρουσιάζεται ένας αναλυτικός οδικός χάρτης για την επίτευξη συγκεκριμένων ενεργειακών και κλιματικών στόχων έως το έτος 2030 μέσω προτεραιοτήτων και μείγματος πολιτικών μέτρων σε ένα ευρύ φάσμα αναπτυξιακών και οικονομικών δραστηριοτήτων. Ειδικότερα σχεδιάζεται ενεργειακός μετασχηματισμός που θα επιτευχθεί στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής καθώς προβλέπεται το μερίδιο συμμετοχής των ΑΠΕ στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας να υπερβεί το 60% και το ενδιαφερόμενο κοινό, δηλαδή εν προκειμένω όλοι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα έπρεπε να είχαν έγκαιρες και αποτελεσματικές ευκαιρίες συμμετοχής ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ των εθνικών σχεδίων για την ενέργεια και το κλίμα (NECPs). Εξάλλου περίληψη των απόψεων του κοινού υποβάλλεται στην Επιτροπή μαζί με το σχέδιο NECP. Οι διαβουλεύσεις πρέπει να διεξάγονται σύμφωνα με την οδηγία 2001/42/ EΚ για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων στο περιβάλλον, μόνο έτσι θεωρούνται ότι πληρούν τις υποχρεώσεις διαβούλευσης με το κοινό βάσει του κανονισμού περί ενεργειακής διακυβέρνησης. (Βλ. δέσμευση/αιτιολογική σκέψη υπ’ αριθ. 28 του κανονισμού και το άρθρο 10 «Δημόσια διαβούλευση» αυτού, σύνδεσμος πιο κάτω). Εξ άλλου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε να διευρυνθεί το πεδίο των δημόσιων διαβουλεύσεων (συμπεριλαμβανομένων των διαβουλεύσεων για τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές) και να προστεθούν ορισμένες αρχές συμμετοχής (π.χ. εξασφάλιση διαφάνειας, παροχή επαρκούς προθεσμίας για διαβουλεύσεις κ.λπ). Επιπλέον, προτάθηκε η δημιουργία εθνικών «πλατφορμών πολυεπίπεδης διάστασης». Αυτές οι πλατφόρμες εθνικού διαλόγου θα έπρεπε να παρέχουν φόρουμ για ευρείες συζητήσεις σε κάθε κράτος μέλος σχετικά με το μέλλον των πολιτικών για το κλίμα και την ενέργεια της χώρας και να επιτρέπουν στο κοινό να εκφράσει τις απόψεις του για όλες τις πτυχές της πολιτικής για το κλίμα και την ενέργεια όπως και για μια ευρεία ποικιλία συναφών θεμάτων.

Όμως τι πρωτοτυπία! Και η παρούσα διαβούλευση διεξάγεται με όρους συμμετοχικής παρωδίας αν και πρόκειται για προτεινόμενες ενεργειακές πολιτικές με σημαντικές οικονομικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Το εν λόγω ΕΣΕΚ υπάγεται νομικά (όπως εμείς θεωρούμε) στις προϋποθέσεις για την εκτίμηση του με τις διατάξεις της Οδηγίας SEA (ΣΕΠΕ). Οι σκοποί της οδηγίας αυτής https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/… καθορίζονται ιδίως στο άρθρο 1: «Στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η υψηλού επιπέδου προστασία του περιβάλλοντος και η ενσωμάτωση περιβαλλοντικών ζητημάτων στην προετοιμασία και θέσπιση σχεδίων και προγραμμάτων με σκοπό την προώθηση βιώσιμης ανάπτυξης, εξασφαλίζοντας ότι, σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, θα γίνεται εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων για ορισμένα σχέδια και προγράμματα που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.», Στο άρθρο 2, στοιχείο αʹ, ορίζονται τα σχέδια και προγράμματα: «Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας: α) ως “σχέδια και προγράμματα” νοούνται τα σχέδια και προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συγχρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, καθώς και οι τροποποιήσεις τους: —που εκπονούνται ή/και εγκρίνονται από μια αρχή σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο ή που εκπονούνται από μια αρχή προκειμένου να εγκριθούν, μέσω νομοθετικής διαδικασίας, από το Κοινοβούλιο ή την Κυβέρνηση, και —που απαιτούνται βάσει νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων.».

Το κυβερνητικό ΕΣΕΚ απαιτήθηκε από κανονιστικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκεκριμένα από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2018/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Δεκεμβρίου 2018 για τη διακυβέρνηση της Ενεργειακής Ένωσης και της Δράσης για το Κλίμα, για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 663/2009 και (ΕΚ) αριθ. 715/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 94/22/ΕΚ, 98/70/ΕΚ, 2009/31/ΕΚ, 2009/73/ΕΚ, 2010/31/ΕΕ, 2012/27/ΕΕ και 2013/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, των οδηγιών 2009/119/ΕΚ και (ΕΕ) 2015/652 του Συμβουλίου και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 525/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/… αλλά και από τις διατάξεις της Οδηγίας RED II, δηλαδή της Οδηγίας 2018/2001 της 11ης Δεκεμβρίου 2018 για την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Δεν διευκρινίζεται στην Οδηγία 2001/42/ΕΚ εάν οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις είναι εθνικές ή ενωσιακές, αλλά εξυπακούεται από την όλη “οικονομία” της Οδηγίας ότι συμπεριλαμβάνονται και οι διατάξεις της Ε.Ε. με βάση τις οποίες συντάχθηκε το ΕΣΕΚ.

Το άρθρο 3 της Οδηγίας ΣΕΠΕ ρυθμίζει ποια σχέδια και προγράμματα υπόκεινται σε εκτίμηση. Κρίσιμες είναι ιδίως οι παράγραφοι 1, 2 και 4:
«(1) Πραγματοποιείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, σύμφωνα με τα άρθρα 4 έως 9, για σχέδια και προγράμματα που αναφέρονται στις παραγράφους 2 έως 4, και τα οποία ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.
(2) Με την επιφύλαξη της παραγράφου 3, πραγματοποιείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων για όλα τα σχέδια και προγράμματα:
α) τα οποία εκπονούνται για τη γεωργία, δασοπονία, αλιεία, ενέργεια, βιομηχανία, μεταφορές, διαχείριση αποβλήτων, διαχείριση υδάτινων πόρων, τηλεπικοινωνίες, τουρισμό, χωροταξία ή χρήση του εδάφους και τα οποία καθορίζουν το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων που απαριθμούνται στα παραρτήματα Ι και ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, ή
β) για τα οποία, λόγω των συνεπειών που ενδέχεται να έχουν σε ορισμένους τόπους, απαιτείται εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
(3) […]
(4) Τα κράτη μέλη αποφασίζουν εάν τα σχέδια και προγράμματα, πλην των αναφερόμενων στην παράγραφο 2, τα οποία καθορίζουν το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων, ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Ναι μεν το σχέδιο δε «καθορίζει το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων που απαριθμούνται στα παραρτήματα Ι και ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ», αν και το Δικαστήριο της Ε.Ε. έχει τονίσει ότι, λαμβανομένου υπόψη του (γενικού) σκοπού της οδηγίας ΣΕΠΕ, που συνίσταται στην εξασφάλιση υψηλού επιπέδου περιβαλλοντικής προστασίας, οι διατάξεις που οριοθετούν το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής και ιδίως εκείνες που περιλαμβάνουν ορισμό των σχετικών πράξεων χρήζουν διασταλτικής ερμηνείας Απόφαση της 22ας Μαρτίου 2012, Inter-Environnement Bruxelles κ.λπ. (C 567/10, EU:C:2012:159, σκέψη 37 https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…), και της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Δήμος Κρωπίας Αττικής (C 473/14, EU:C:2015:582, σκέψη 50, αλλά πρέπει να υποβληθεί σε εκτίμηση επιπτώσεων λόγω των συνεπειών που ενδέχεται να έχει σε ορισμένους τόπους, σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.

Εξάλλου και οι επιφυλάξεις της ΕΟΕ στην ίδια βάση διατυπώθηκαν.


Στο ΕΣΕΚ αναφέρεται ότι «Στο πλαίσιο του παρόντος εθνικού σχεδίου αναπτύχθηκε ειδική μεθοδολογική προσέγγιση με σκοπό την εκτίμηση των κοινωνικο-οικονομικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την υλοποίηση των μέτρων πολιτικής για την επίτευξη των εθνικών στόχων σε ποσοτικούς όρους» (σελ. 290).

Εντούτοις, δεν περιέχεται ούτε στο ΕΣΕΚ ούτε στα παραρτήματά του η παρουσίαση της «ειδικής μεθοδολογικής προσέγγισης» που χρησιμοποιήθηκε και επί της οποίας βασίστηκαν οι προτάσεις του ΕΣΕΚ. Ακόμη, δεν περιέχεται ούτε στο ΕΣΕΚ ούτε στα παραρτήματά του η ανάλυση ειδικώς των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τα μέτρα πολιτικής που προτείνονται.

Η παράλειψη αυτή είναι ουσιώδους σημασίας, διότι το σύνολο των προτεινόμενων μέτρων και ιδίως όσων αφορούν τις τεχνολογίες ΑΠΕ – η εγκατεστημένη ισχύς των οποίων υπερδιπλασιάζεται με το ΕΣΕΚ – έχουν ή αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Στο πλαίσιο των αδειοδοτήσεων ΑΠΕ, πέραν της υποβολής μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, είναι εύλογο να υποβάλλονται μελέτες οικονομικών επιπτώσεων στους ΟΤΑ όπου εγκαθίστανται, ιδίως στις περιπτώσεις που οι τοπικές κοινότητες / περιφερειακά όργανα εκφράζουν αρνητική γνωμοδότηση.

Ιδιαίτερα σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση παραδοσιακών οικισμών ή / και σε νησιά με τουριστικό χαρακτήρα με έμφαση στην αυθεντικότητα του φυσικού τοπίου, σε παραθεριστικά κέντρα εντός όρμων / κόλπων (τα όρια των οποίων δεν καλύπτονται από τη ζώνη προστασίας με βάση το θεσμικό πλαίσιο χωροταξίας), οι εγκαταστάσεις σταθμών ΑΠΕ, ενδέχεται να προκαλούν εξωτερικές οικονομικές επιβαρύνσεις που καθιστούν το έργο ασύμφορο από πλευράς σύγκρισης οικονομικού οφέλους έναντι οικονομικής επιβάρυνσης στις υφιστάμενες δραστηριότητες.

Θα πρέπει σαφέστατα να σταθμίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις αν το οικονομικό συγκριτικό πλεονέκτημα αφορά την εγκατάσταση ΑΠΕ ή τη διατήρηση δραστηριοτήτων που φαίνεται να υποβαθμίζονται από την εγκατάσταση ΑΠΕ.

Στις περιπτώσεις όπου οι εξωτερικές επιβαρύνσεις είναι τόσο σημαντικές ώστε να οδηγούν σε κατάργηση θέσεων απασχόλησης ιδίως σε ορεινές, απομακρυσμένες ή νησιωτικές περιοχές, επηρεάζοντας αρνητικά τον κοινωνικό ιστό, ο παράγοντας αυτός θα πρέπει να λειτουργεί αποτρεπτικά.

Σε σχέση με τις αναφορές του ΕΣΕΚ για το χωροταξικό πλαίσιο, αν και είναι θετική η αναφορά ότι για την αναμόρφωση του χωροταξικού πλαισίου των ΑΠΕ θα «ληφθούν υπόψη» κριτήρια περιβαλλοντικής προστασίας, η αναφορά αυτή είναι όλως αόριστη και πρέπει απαραιτήτως να γίνει πιο συγκεκριμένη._

Επομένως κατά την γνώμη μας πρέπει να προσβάλλουμε νομικά το εθνικό σχέδιο για το κλίμα και την ενέργεια, λόγω ελλείψεως μελέτης των περιβαλλοντικών του επιπτώσεων, στο κατάλληλο χρονικό σημείο, τότε δηλαδή που θα παράξει συνέπειες στο εθνικό θεσμικό/νομοθετικό πλαίσιο (κατά την έννοια της δεσμευτικής κανονιστικής ρύθμισης).

Από χιλιάδες (εάν αυτό γίνει δυνατό πολίτες) ενώπιον του ΣτΕ, ζητώντας ρητά και επιτακτικά, λόγω των αναμενόμενων επιπτώσεων του, υποβολή σχετικού προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ εκ μέρους του εθνικού ανωτάτου δικαστηρίου.

Παρακαλούμε για την προσοχή σας σε αυτές τις σκέψεις https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…:

46. Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει επίσης ότι, μολονότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά συγκεκριμένο τομέα οικονομικής δραστηριότητας, ήτοι την εκμετάλλευση αιολικών πάρκων, ωστόσο δεν καθορίζει ένα πλήρες πλαίσιο, ήτοι ένα συνολικό πλέγμα συνεκτικών μέτρων, για τον τομέα αυτόν. Για τον λόγο αυτόν, το Conseil d’État (Συμβούλιο της Επικρατείας) διερωτάται αν μέτρα, τα οποία καθορίζουν μόνο εν μέρει το πλαίσιο χορηγήσεως αδειών σε σχέδια έργων, μπορούν να λογιστούν ως σχέδιο ή πρόγραμμα.
47. Υπέρ της ανάγκης υπάρξεως πλήρους πλαισίου μπορεί να θεωρηθεί ότι συνηγορεί ο ορισμός του Δικαστηρίου σε σχέση με τα «σχέδια και προγράμματα». Συνδέεται με «τα κριτήρια και τις λεπτομέρειες της χωροταξικής οργανώσεως» ( 25 ). Τούτο μπορεί να έχει την έννοια ότι το σχέδιο ή πρόγραμμα πρέπει κατά βάση να περιλαμβάνει όλα τα κριτήρια και τις λεπτομέρειες της χωροταξικής οργανώσεως, ήτοι ότι πρέπει να καθορίζει ένα πλήρες πλαίσιο.
48. Στην πραγματικότητα, ο ανωτέρω προβληματισμός αφορά, ωστόσο, λιγότερο την ερμηνεία των εννοιών «σχέδια και προγράμματα» κατ’ άρθρον 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας ΣΕΠΕ, όσο το ζήτημα αν τέτοια μέτρα υπόκεινται σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, ή του άρθρου 3, παράγραφος 4. Και τούτο διότι, κατά τις διατάξεις αυτές, το εκάστοτε σχέδιο ή πρόγραμμα, προκειμένου να αποτελέσει αντικείμενο εκτιμήσεως περιβαλλοντικών επιπτώσεων, πρέπει να καθορίζει το πλαίσιο για μελλοντικές άδειες έργων. Από την όλη οικονομία της οδηγίας ΣΕΠΕ προκύπτει συνεπώς ότι είναι δυνατή η ύπαρξη σχεδίων και προγραμμάτων τα οποία δεν καθορίζουν κάποιο πλαίσιο και για τα οποία όμως, ακριβώς για τον λόγο αυτόν, δεν απαιτείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
49. Τούτο επιβεβαιώνεται από το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας ΣΕΠΕ. Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΑΥΤΗ ΑΦΟΡΑ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΣΧΕΔΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ, ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ, ΩΣΤΟΣΟ ΔΕΝ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΚΑΠΟΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΣΕ ΕΡΓΑ. Πρόκειται για σχέδια και προγράμματα για τα οποία, λόγω των επιπτώσεων που ενδέχεται να έχουν σε ορισμένες περιοχές, κρίνεται αναγκαία η εκτίμησή τους βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 3, της οδηγίας περί οικοτόπων.

A People’s History of the United States, 1492-Present (Howard Zinn)

leave a comment »

A People’s History of the United States, 1492-Present

A People’s History of the United States, 1492-Present, By Howard Zinn

αρχείο σε PDF

Written by dds2

11 Ιουνίου, 2019 at 11:01 πμ

εκλογική αποχή

with one comment

Περί του δικαιώματος της εκλογικής αποχής

Αφιερωμένο στην κόρη μου και τον πατέρα μου1

Εν όσω η χώρα μας ετοιμάζεται για τις πολυεκλογές της 26ης Μαΐου 2019, δηλαδή για μία τριπλή και βάλε γιορτή της δημοκρατίας2, εγώ (και απ΄ όσο γνωρίζω και κάποιοι άλλοι συμπατριώτες και πολίτες) προβληματιζόμαστε βαθιά και βαριά. Προβληματιζόμαστε για το εάν έχει νόημα η συμμετοχή στις εκλογές, η συμμετοχή από την θέση του εκλογέα ή εάν αξίζει περισσότερο και είναι συνεπέστερο προς τις ιδέες μας και συνεπέστερο προς την ευχή και επιθυμία μας για μια υγιέστερη δημοκρατία, για μια καλύτερη δημοκρατία και μια καλύτερη και ανθρωπινότερη πολιτεία να αρνηθούμε να ψηφίσουμε, να απέχουμε συνειδητά και ουσιαστικά.

Η συνειδητή άρνηση της ψήφου θα πρέπει να θεωρείται πολιτική πράξη. Μάλιστα, από την στιγμή που η πράξη αυτή γίνεται φανερά, δηλούμενη και όχι κρυπτόμενη και υποστηριζόμενη από δημοσιοποίηση θέσεων και απόψεων επί του θέματος, κατά τη γνώμη μου, σαφώς υπερέχει σε επίπεδο προβληματισμού και διαλόγου, από το να πάει κανείς και πίσω από ένα παραβάν να διαλέξει κάτι από αυτά που του προτείνουν και μυστικά και στα γρήγορα να το ρίξει σε μία κάλπη. Και μετά να παρακολουθήσει τις φωνασκίες και τα σόου των καναλιών για την συνέχεια και ιδίως το βράδυ της ημέρας των εκλογών και ήσυχος με την συνείδησή του και την εκπλήρωση του καθήκοντός του να περιμένει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, σε όσα χρόνια προκύψει αυτή.

Επιπλέον η άρνηση ψήφου (ας την ονομάσουμε ηθελημένη αποχή και για ευκολία στην συνέχεια του κειμένου θα αναφέρεται απλά ως αποχή, θα εννοείται δε μόνο αυτή η ενσυνείδητη και ηθελημένη αποχή και όχι ή φυσιολογική που προκύπτει από χιλιάδες άλλους λόγους της ζωής) είναι κάτι που το κάνουν και κόμματα, πολιτικές παρατάξεις και οργανωμένοι πολιτικοί φορείς. Το βλέπουμε να γίνεται μέσα στο Κοινοβούλιο (υπό διάφορες μορφές, πχ αποχώρηση από το χώρο της συνεδρίασης, άρνηση συμμετοχής σε συζήτηση, άρνηση συμμετοχής σε ψηφοφορία ή δήλωση απλά της παρουσίας κλπ). Το έχουμε δει και ως επίσημη θέση μεγάλων κομματικών παρατάξεων σε κρίσιμες στιγμές και ιστορικές συγκυρίες (πχ εκλογές του 1946 και ΚΚΕ).

Έχει ακόμη υποστηριχθεί σε θεωρητικό επίπεδο αρκετές φορές και από διάφορους που μάλλον δεν θα έπρεπε να θεωρούνται εχθροί αυτού που τόσο εύκολα ονομάζουμε δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δύσκολα ορίζεται και ακόμη δυσκολότερα πραγματώνεται ουσιαστικά. Για μια αναφορά και μόνο θυμίζω την “Πολιτική Ανυπακοή” έργο του Henry David Thoreau, από τον 19ο αι. που ξεπερνά κατά πολύ την άρνηση ψήφου και προχωρά σε περισσότερες και περισσότερο επώδυνες ρήξεις με το κράτος (πχ άρνηση στράτευσης, άρνηση φορολόγησης κλπ).

Συνεπώς η απόφαση κάποιου για αποχή δεν είναι κάτι πρωτοφανές, ούτε καταλυτικό των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να κατηγορούνται για κάτι τέτοιο και τα κόμματα της βουλής (σχεδόν όλα από τα τωρινά έχουν πράξει κάτι από τα προαναφερόμενα) ή οποιοσδήποτε διανοείται, προβληματίζεται, μελετά και γράφει ή θέτει σε δημόσια κρίση τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του. Νομίζω ότι φυσική συνέπεια του δικαιώματος του εκλέγειν είναι και το δικαίωμα του πολίτη στην αποχή.

Γιατί όμως να αποφασίσει κάποιος την αποχή; Γιατί να ενεργήσει έτσι και να μην κάνει το ανάποδο, δηλαδή το σύνηθες , δηλαδή να πάει να ψηφίσει, είτε για να κερδίσουν αυτοί που υποστηρίζει είτε για να χάσουν αυτοί που αντιπαθεί, απεχθάνεται και θέλει να ηττηθούν;

Γιατί να κάνει το δύσκολο, αυτό που θα τον φέρει σε ρήξη με τον περίγυρό του, αφού κανένας δεν θα μείνει ευχαριστημένος από την επιλογή του;

Γιατί βεβαίως η αποχή είναι δυσάρεστη και από τις δύο πλευρές του εκλογικού φάσματος: και από την μεριά των εκλογέων και από την μεριά των υποψηφίων. Χάνονται ψήφοι, άρα χάνονται πιθανότητες νίκης, ξεκάθαρα δηλώνεται η πολιτική αντίθεση με κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα κλπ. Και ας μην κρυβόμαστε: μάλλον όλοι ενοχλούνται και λίγο παρά πάνω γιατί η αποχή δηλώνει ότι αυτό που γίνεται, οι εκλογές, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξία του, έχει χάσει την σημασία του, δεν πείθει, δεν ανταποκρίνεται στο ύψος της αποδιδόμενης σε αυτό σημασίας. Και βεβαίως, ως προς τους συμμετέχοντες υποψηφίους, αφήνει την δυσαρέσκεια του ότι “εσύ που απέχεις δεν με παραδέχεσαι εμένα που είμαι υποψήφιος, δεν με πιστεύεις εμένα που τόσο διαφημίζομαι για να σε πείσω για την αλλαγή που θα φέρω στη ζωή σου και στα πράγματα του τόπου”.

Η αποχή συνιστά μία φανερή ρήξη με τα ειωθότα, με την πεπατημένη, με το ψευδεπίγραφο και ανειλικρινές, το αλυσιτελώς επαναλαμβανόμενο και διηνεκώς ανακυκλούμενο προς ίδιον μόνο όφελος.

Ο λόγος που ένας πολίτης φθάνει στην αποχή δεν είναι ένας μόνο. Είναι πολλοί επί μέρους λόγοι, που όμως τελικά συμπυκνώνονται στο εξαιρετικά λυπηρό και απογοητευτικό συμπέρασμα ότι η Πολιτεία εντός της οποίας ζει ο απέχων έχει κατά πολύ χάσει από τα καλά χαρακτηριστικά της (αν τα είχε και ποτέ), ότι δεν φθάνει στις προσδοκίες και απαιτήσεις των πολιτών της, ότι παρουσιάζει έλλειμμα δημοκρατικό και μάλιστα σε σοβαρό βαθμό.

Και ανάμεσα στα άλλα παρουσιάζει την μεγάλη διαστροφή, αντί να λειτουργεί δια της εναλλαγής των πολιτών στα αιρετά αξιώματα και αντί να χρησιμοποιεί τις εκλογές ως εργαλείο για την διαχείριση της (εκεί όπου απαιτείται και αξίζει κάτι τέτοιο), αντιθέτως να λειτουργεί σχεδόν εντελώς αντίστροφα: Μια “δημοκρατική’ πολιτεία που κυβερνάται από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, από επαγγελματίες της πολιτικής, μια δημοκρατία που λειτουργεί κατ΄ επίφαση και προς χάρη των εκλογών και της δημοκρατικής νομιμοποίησης που αυτές παρέχουν. Αλλά μακριά και όλο και πιο μακριά από το φροντίζει ουσιαστικά και σε βάθος το καλό του λαού της, των πολιτών της, της χώρας της και της κοινωνίας της.

Στα παραπάνω δεν επέρχεται κάποια μεγάλη αλλαγή επειδή δήθεν μετέχουν όλοι στο εκλέγειν και επειδή στην κυριολεξία και “η κουτσή Μαρία” συμμετέχει στο συνήθως προσωπικό παιχνίδι προβολής (και υποκρυπτόμενων συμφερόντων) των αυτοδιοικητικών εκλογών3.

Η θέση του απέχοντος είναι δυσχερής και επώδυνη γιατί κάνει αυτό που δεν θα ήθελε να κάνει. Απέχει από κάτι που θα το ήθελε αληθινό και καρποφόρο. Απέχει όμως γιατί δεν θέλει να συμμετέχει σε κάτι που το θεωρεί εικονικό και εν γένει αλυσιτελές. Είναι σα να δηλώνει κάποιος ότι δεν θα συμμετέχει σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι γιατί ξέρει ότι διαιτητές, παράγοντες και παίκτες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδεχθεί να παίζουν με προκαθορισμένα τα αποτελέσματα. Ή ακόμη χειρότερα να ξέρει ότι το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δε θα είναι καθαρό. Επομένως τι θα κερδίσει αυτός από τη συμμετοχή του σε κάτι τέτοιο;

Τέλος στην μία από τις πολλές αντιρρήσεις που προβάλλονται στην θέση περί αποχής, σε αυτήν που λέει ότι μπορεί κάποιος να ψηφίσει και επιλέξει “λευκό” η αντίκρουση είναι η ακόλουθη: Η αντιμετώπιση της λευκής ψήφου από την εκλογική νομοθεσία και την συντεταγμένη Πολιτεία μας, δεν είναι μόνο κατάφωρα αντιδημοκρατική. Είναι και βαθιά προσβλητική για τον ψηφοφόρο που το πράττει αφού η τύχη που επιφυλάσσεται στην “λευκή” ψήφο του είναι ο κάλαθος των σκουπιδιών, η εξίσωσή της με το άκυρο4, το λάθος κλπ.

Για ποια λοιπόν δημοκρατική εκλογική διαδικασία μιλάμε και που συμμετέχουμε, αφού σε μερίδα των συμπολιτών μας και ψηφοφόρων σβήνουμε και διαγράφουμε την επιλογή τους προς χάριν απίστευτων εκλογοαριθμητικών αλχημειών και για να κρατήσουμε τη διαφωνούσα άποψή τους στο περιθώριο ή δυνατόν και στην ανυπαρξία;

Μήπως λοιπόν μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αποχή καθίσταται μία αξιοπρεπής επιλογή, μία δημοκρατική επιλογή, μία μέθοδος έμπρακτης κριτικής και άσκησης πίεσης προς τις διαλεκτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα σε μία ζώσα δημοκρατία; Και τελικά μία πράξη που δηλώνει την απαξία του ψευδεπίγραφου επιδιώκοντας την εξέλιξη και άνοδο των όντως δημοκρατικών θεσμών;

Χαλκίδα 10 Μαίου 2019



1Αφιερωμένο στη κόρη μου, που θα συμμετέχει για πρώτη φορά στη ζωή της σε πολιτικές εκλογές και στον πατέρα μου που διαφωνούσαμε σε αρκετά πολιτικά, αλλά διαλεγόμασταν και πολλές φορές φθάναμε μέσα από τις διαφωνίες μας σε σύνθεση και ανέλιξη.

2Δύο κείμενα συνιστώ ως αναγνώσματα εν σχέσει με την ελληνική δημοκρατία, για προβληματισμό και εμβάθυνση: την “Αθηναίων Πολιτεία” του Αριστοτέλη και στην έκδοση του ΖΗΤΡΟΥ (Θεσσαλονίκη 2009) την εισαγωγή του Δημήτρη Παπαδή, ιδίως το επίμετρο, όπου πραγματεύεται μία σύγκριση της αρχαιοελληνικής Αθηναϊκής άμεσης δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής. Και αφετέρου από το βιβλίο “Το μήλο της έριδος” του C. M. Woodhouse, από το 1ο κεφάλαιο “Το πολιτικό σκηνικό” το 1ο υποκεφάλαιο “Ο Μεταξάς και ο πολιτικός κόσμος” με εύστοχες και διαχρονικές κρίσεις για τους Έλληνες πολιτικούς και το ελληνικό πολιτικό σύστημα που 70 σχεδόν χρόνια μετά την έκδοση του στην Αγγλία (το 1948) δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό διατηρούν την  αξία τους. Υποσημειώνω όμως ότι ο φτωχός λαός που κατά τον Woodhouse είχε αυτούς τους κάκιστους πολιτικούς και το άθλιο κράτος, ευτυχώς, έχει από τότε εκπληκτικά πολύ προοδεύσει.

3Αυτοδιοικητικές εκλογές με 350 περίπου δήμους σε όλη την Ελλάδα και μέσο μέγεθος Δήμου τις 30.000 άτομα, μόνο ως αυτοδιοικητικές δεν μπορεί να εννοούνται. Πολύ δε περισσότερο όταν τα κόμματα τις λυμαίνονται και όταν φαινόμενα όπως Καρπενήσι-Λαμία-Αθήνα ή Δήμος-Κόμμα-Κυβέρνηση κλπ είναι τα συνήθη. Δηλαδή καμία σχέση με το στοιχείο της τοπικότητας που θα έπρεπε να είναι καθοριστικό για αυτού του είδους τις εκλογές.

4Οι λευκές ψήφοι δεν προσμετρώνται στις έγκυρες ψήφους αλλά μαζί με τις άκυρες. Συνεπώς χάνουν την αξία τους για επιρροή στο εκλογικό αποτέλεσμα, απαξιώνονται και σχεδόν μηδενίζονται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.


leave a comment »

[ΔΔΣ: άρθρο πράγματι καλό, δημοσιευμένο στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της 22/10/18, στο https://www.dimokratianews.gr/content/91801/astiki-exaylosi-me-elit-eleimosyni)

Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*

Ο καθηγητής Γκάι Στάντινγκ προσδιόρισε την προλεταριοποιημένη κοινωνική τάξη των «απασχολήσιμων», ανέργων και φτωχών ως «πρεκαριάτο». Η νέα τάξη αντικαθιστά σταδιακά την πάλαι ποτέ ισχυρή αστική τάξη, ενώ, σε αντίθεση με το παρελθόν, συμπεριλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες πληθυσμιακές μάζες με πανεπιστημιακή μόρφωση που και αυτές αμείβονται εντός των ορίων της εξαθλίωσης. Το πρεκαριάτο επιβιώνει όχι μέσω της εργασίας, αλλά κυρίως με τα επιδόματα και την «ελεημοσύνη» των ελίτ.

Ταυτόχρονα ζει μέσα στον φόβο και στην ανασφάλεια, και συνεπώς βρίσκεται διαρκώς σε συναισθηματική και πνευματική σύγχυση, ώστε είναι αδύνατο να αντιδράσει. Το πρεκαριάτο είναι το αποτέλεσμα της τομής δύο ιδεολογικών γεωμετρικών τόπων, αυτού της Αριστεράς με τον νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα σχηματοποιείται μέσω της ετερόκλητης συμμαχίας των.

Το πρώτο κοινό σημείο είναι η φανατική προσήλωση και των δύο πολιτικών τάσεων στην παγκοσμιοποίηση, και συνεπώς η εμμονή τους στη διάλυση του έθνους-κράτους, ενώ η δεύτερη κοινή δράση τους υλοποιείται με την πολιτική στήριξη στις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, που εξαϋλώνουν την αστική τάξη μέσω της απογύμνωσής της από κάθε περιουσιακό στοιχείο.

Οι πρακτικές και των δύο πολιτικών σχηματισμών στοχεύουν στο να επαναφέρουν την κοινωνία στις φεουδαρχικές δομές. Συνεπώς οι αριστερές και οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου πολιτικού νομίσματος.

Στον αντίποδα των σκοτεινών δυνάμεων της Αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού τοποθετείται το παγκόσμιο εθνικιστικό κίνημα, αυτό που οι οικονομικές ελίτ αποκαλούν ειρωνικά λαϊκισμός, εθνικισμός ή άκρα Δεξιά.
Τα εθνικιστικά κινήματα ανά την υφήλιο αγωνίζονται να επαναφέρουν την πολιτική αρχή του έθνους-κράτους και συνεπώς επιχειρούν να σώσουν την αστική τάξη από τον αφανισμό, επειδή αναγκαία και ικανή συνθήκη για να λειτουργεί το έθνος-κράτος είναι η ύπαρξη ισχυρής αστικής τάξης, αφού μόνο αυτή παράγει πολιτική, ιδέες, αξίες, ηθική, πλούτο και πολιτισμό.

Η αστική τάξη συμβάλλει στην κατά το μάλλον ή ήττον δίκαιη κατανομή του πλούτου σε εθνικό επίπεδο μέσω των ιδεών, της κατοχής περιουσιακών στοιχείων που εξαλείφει τον φόβο και ενισχύει την ατομική και τη συλλογική αυτοπεποίθηση, καθώς και με την κατανομή και τη διάχυση της εργασίας που ανταμείβει τον εργαζόμενο αντί να τον φορολογεί χυδαία. Η ανίερη συμμαχία της Αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων επιχειρεί να διαλύσει την αστική τάξη και μέσω της μαζικής εγκατάστασης στον αστικό και τον κοινωνικό ιστό αλλοεθνών πληθυσμών με διαφορετική κουλτούρα, οι οποίοι όχι μόνο διαλύουν την αγορά εργασίας, αλλά και αδυνατούν να συμμετάσχουν στον πολιτισμό «της αγοράς, της βιβλιοθήκης και του θεάτρου», όπως αυτός διαμορφώθηκε εδώ και 2.000 χρόνια μέσα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που οι κλασικές σπουδές διαρκώς υποβιβάζονται στην Ελλάδα, μέχρι να εξαφανιστούν εντελώς. Η εμβόλιμη εγκατάσταση ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων στον αστικό χώρο δημιουργεί επιπροσθέτως ένα ισχυρότατο πολιτιστικό σοκ στην αστική τάξη, που σήμερα πλέον, μετά τη μαζική εισβολή των επήλυδων, παρατηρεί αμήχανη τα σύμβολα της πάλαι ποτέ ισχύος και της ευημερίας της να εξαϋλώνονται.

Ο σκοπός των δυνάμεων του ερέβους είναι η δημιουργία μιας πνευματικά εξαθλιωμένης και αποχαυνωμένης «πρεκαριατικής» κοινωνίας, η οποία θα επιβιώνει αποκλειστικά από τα επιδόματα των ελίτ, ενώ ταυτόχρονα ο πολυεθνικός χαρακτήρας της νομοτελειακά θα αυξάνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και συνεπώς θα είναι αδύνατο να υπάρξουν μελλοντικές έξοδοι διαφυγής από την κόλαση του κοινωνικού γκέτο.

Τα αριστερά και τα νεοφιλελεύθερα πολιτικά κόμματα αποτελούν, λοιπόν, μια καλά αμειβόμενη γραφειοκρατική τάξη που σκοπό έχει να εξαφανίσει τους αστούς και τα σύμβολά τους, ώστε να μπορέσει ανενόχλητη να μεταβιβάσει τον πλούτο τους στις ολιγάριθμες οικονομικές ελίτ και τις τσέπες της.

Η αστική τάξη στην Ελλάδα έχει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να οδηγηθεί αδιαμαρτύρητα στα κρεματόρια της ανεργίας, της πρεκαριατοποίησης ή της μετανάστευσης μέσω της διαιώνισης στην εξουσία των ίδιων πολιτικών σχηματισμών.
Η δεύτερη επιλογή της είναι να αντιδράσει πολιτικά, έστω και την τελευταία στιγμή, φέρνοντας στην εξουσία έναν «Ελληνα Σαλβίνι», λύση όμως που είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη να υλοποιηθεί, επειδή, σε αντίθεση με την Ιταλία, η αστική τάξη στην Ελλάδα είναι ρηχή και μιμητική, ενώ στερείται παντελώς κουλτούρας, παράδοσης και πατίνας, και συνεπώς δεν διαθέτει ταξική συνείδηση, ώστε να απεξαρτηθεί από την πολιτική χυδαιότητα που την εξαϋλώνει.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

΄Αρης Βελουχιώτης «Το δίλημμα» (Ντοκιμαντέρ του Φ. Λαμπρινού)

leave a comment »

Άρης Βελουχιώτης – Το δίλημμα | Σκηνοθεσία: Φώτος Λαμπρινός …

Σενάριο: Φώτος Λαμπρινός – Ο ιστότοπος τους σκηνοθέτη: http://www.fotos-lamprinos.gr/

Αφηγητής: Γιώργος Σαμπάνης – Μουσική ενορχήστρωση και διεύθυνση: Λουκιανός Κηλαϊδόνης – Παραγωγή: 1981 – Διάρκεια: 113′


Written by dds2

29 Νοεμβρίου, 2017 at 9:35 μμ

Η Ιστορία της οικονομικής απάτης στην Ελλάδα

3 Σχόλια

[ΔΔΣ: Οφείλω να εξηγήσω ότι το πιο κάτω κείμενο δεν είναι δικό μου και δεν γνωρίζω την ακριβή προέλευσή του. Θεώρώ όμως ότι εντός του εμπεριέχονται ενδιαφέροντα στοιχεία. Ομοίως και στο σχόλιο με το κείμενο του Δ. Καζάκη και στο σχόλιο με την κατάσταση του χρέους στο «τώρα» της χώρας]

Η Ιστορία της οικονομικής απάτης στην Ελλάδα

πηγή: e-mail

Ο Παρακάτω πίνακας είναι το γράφημα του οικονομικού χρέους της Ελλάδας.

-Η Χούντα το 74 παραδίδει στον «Εθνάρχη» υγιές χρέος 330 εκατ. (υγιές διότι λόγω μεγάλης βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο).

-Ο «Εθνάρχης» μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8ΔΙΣ

-Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα & των απεργιών) όλες τις τεράστιες βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ κτλ κτλ), και εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις Εβραϊκές Τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή αλλά δανεικά με ασύλληπτους τόκους).
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.
Σκοπός του «Τσοβόλα δώστα όλα» δεν είναι η φιλανθρωπία όπως πιστεύει ο πολύ μαλάκας λαός, αλλά στο ότι:
1ον πρέπει να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα
2ον πρέπει να «δέσει» την Ελλάδα με τα δάνεια στις ομόφυλες του Εβραϊκές Τράπεζες
3ον και όλα αυτά γιατί; για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.

– Ο Μητσοτάκης βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο Παπανδρέας θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις «χαρίσει» σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά.

– ο Σημίτης (Ααρόν Αβουρί) φέρνει την ομόφυλη του Εβραική Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 ΔΙΣ ευρώ από την Ελλάδα.

Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν
σύμβουλος και στην JP Morgan, γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.)

Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της Ελληνικής οικονομίας.

Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ενώ ξέρανε το κόλπο κάνανε τα στραβά μάτια;
Όπως μας ενημερώνει ένας Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο και τα δανεικά πριν φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefur, αγορά οπλικών συστημάτων κτλ κτλ κλτ…

Κοντεύοντας στο 2000 και όταν πια το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους είχε φτάσει στο ζενιθ ( Η Ελλάς χρωστάει πάρα πάρα πολλά στις Εβραϊκές Τράπεζες) έπρεπε να εφευρεθεί ένας τρόπος να πάψει πια το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους εφόσον πια τα πράγματα όδευαν καλά «δεμένα» και να περάσουμε στο άλλο επίπεδο δηλαδή το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων.
Έτσι εφευρέθηκε το κόλπο το οποίο δεν ήταν άλλο από την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου που όλοι ήδη έχουμε ξεχάσει.
Σκηνοθέτησαν λοιπόν εικονικά κέρδη και μέσω πάντα των υποχείριων ΜΜΕ κατόρθωσαν να κάνουν ακόμα και τους βοσκούς επάνω στα ψηλότερα βουνά να κατεβαίνουν στην τηλεόραση του καφενείου για να δουν τις μετοχές τους…
Όταν το 99% του Ελληνικού προβατικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και ή όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενιθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του προβατικού λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.

Ανακεφαλαίωση: Ο Ανδρέας Μινέικο Παπανδρέου είχε ενεργοποιήσει το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους (δηλαδή έπαιρνε δάνεια και τα μοίραζε στην αγορά (με το αζημίωτο βέβαια) καταχρεώνοντας-δεσμεύοντας το Ελληνικό κράτος στις Εβραϊκές Τράπεζες).
το 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέας μέσω του χρηματιστηρίου,  με αποτέλεσμα να μένει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους δάνειων του Ανδρέα να μας βαραίνουν.

Ήταν καιρός για το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δεδομένου λοιπόν ότι ρευστό στην αγορά από τα κρατικά δάνεια πια δεν υπάρχει, (αφού τα πήραν πίσω αφήνοντας βέβαια τα χρέη από τους τόκους) οι ανάγκες των μιικρομάγαζων για ρευστό και των ανθρώπων να αγοράσουν μια κατοικία ήταν πάντα δεδομένη, εμφανίζονται ως απομηχανής θεός (Ιεχωβας) οι Τράπεζες, οι οποίες ανοίγουν τις κάνουλες ενεργοποιώντας έτσι το «EASY MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων.
Δηλαδή οι Τράπεζες αρχίζουν και ρίχνουν ρευστό στην αγορά, αυτήν την φορά μέσω των φυσικών προσώπων.

Ήταν λύση αυτή για να ορθοποδήσουμε; φυσικά και όχι.

Σκοπός ήταν να φτάσει η κατάσταση σε κάποιο σημείο, να κλείσει ένας Χ χρονικός κύκλος για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο το οποίο λέγεται «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο φυσικών προσώπων

Έχουμε 3 δεδομένα:
1. μας βαραίνουν κρατικά χρέη από τα δάνεια του Ανδρέα, ΑΡΑ μπαίνουν τρελοί φόροι σε όλες τις συναλλαγές, υποτίθεται για να ξεχρεώσουμε, αυτό σημαίνει ακρίβεια
2. υγιές ρευστό στην αγορά δεν υπάρχει παρά μόνο τα χρήματα των Τραπεζών τα οποία είναι με τοκογλυφικούς όρους, στην ήδη κατεστραμμένη αγορά
3. οι τιμές των κατοικιών από το 1993 έχουν 10πλασιαστεί λόγω φορολογίας και μόνο, οπότε τα βάρη στους πολίτες-πρόβατα αβάσταχτα.

ήταν καιρός για το τελικό  «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους
πρώτο βήμα: Πριν ένα χρόνο 2009, οι τράπεζες ξαφνικά κλείσανε τις κάνουλες των δανείων… ντόμινο η οικονομική δυσχέρεια.


Ο Καραμανλής το μόνο σωστό πράγμα που έκανε στην ζωή του ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον Αγωγό Μπουργκας – Αλεξανδρούπολης.
Αυτό στους Εβραίους της Αμερικής έκανε ασύλληπτο κακό (άρα καλό για εμάς) διότι:

1. θα κερδίζαμε χρήματα υγιή ξανά, μετά από 30 χρόνια.

2. Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;

3. αν το παραμύθι «μπαμπούλας Τουρκία» κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή των Εβραίων εξ Αμερικής θα εξανεμιζόταν, διότι αφενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς ( στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. μαζί), και ότι σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν ήταν δικά τους.

αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Εβραίος Τζέφρυ Γεώργιος Μινέικο Τζαντ Παπανδρέας.

Στον προεκλογικό αγώνα ο Καραμανλής ουσιαστικά με τις δηλώσεις του δείχνει στον λαό να ψηφίσει Τζέφρυ, (σκεφτείτε τι απειλές δέχθηκε για να το κάνει αυτό), ο Τζέφρυ υπόσχεται χρήμα στον λαό (Τσοβόλα ξαναδώστα όλα) και ο μαλάκας λαός παραβλέπει τις προεκλογικές θέσεις του Πασοκ στα εθνικά θέματα (πράγμα που φανερώνει τα πάντα) γιατί το σκατένιο του μυαλό μένει στις απατηλές υποσχέσεις για χρήματα.

Ο μαλάκας λαός ψηφίζει Τζέφρυ και εκεί ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι…

Και ενώ προεκλογικά υπόσχεται χρήματα στον λαό με το που βγαίνει λέει το αντίθετο ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε, αλλά τον διαψεύδουν άμεσα πρόσωπα που τον είχαν ενημερώσει προεκλογικά όπως ο Προβόπουλος και ο Αιβαλιώτης. Δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να  τα γνώριζε, για πρωθυπουργός πάει όχι για περιπτεράς. Στην καλύτερη είναι ανόητος και ανεύθυνος στην χειρότερη ήξερε καλά τι έκανε με δόλο.

Ο Τζέφρυ, 30 ημέρες πριν τις εκλογές, και ενώ είμαστε στην προεκλογική περίοδο, πηγαίνει στην Αμερική, στον Κλίντον. Κανένα μέσο των media δεν το αναφέρει (!) τι πήγε να κάνει στην Αμερική; τι είπε με τον Κλίντον; με ποιους συναντήθηκε και τι σχεδίασε; διότι για καφέ στην Αμερική σε καιρό προεκλογικής εκστρατείας δεν νομίζω να πήγε…

Κατ αρχήν προσλαμβάνει την ίδια Εβραϊκή Εταιρεία που ανέλαβε την καμπάνια του Ομπάμια για να κάνει την καμπάνια του Πασόκ (σας είχα στείλει τότε λεπτομέρειες).

Με το που γίνεται πρωθυπουργός ΞΑΦΝΙΚΑ ξεχνάει το «λεφτά υπάρχουν»,  ΞΑΦΝΙΚΑ θυμάται ότι «λεφτά δεν υπάρχουν»,  ΞΑΦΝΙΚΑ όλοι θυμούνται ότι η Ελλάδα δεν τα πάει καλά με τα δημοσιονομικά, ΞΑΦΝΙΚΑ οι τράπεζες και τα markets θυμούνται ότι δεν τα πάμε καλα

Όπως μας ενημερώνει ο οικονομικός δημοσιογράφος των Financial times του Λονδίνου, Μάρτιν Σαντμπου, ότι στο τέλος του 2009 το Ντουμπάι ανακοίνωσε μια αναδιάρθρωση της οικονομίας του που τρόμαξε τους επενδυτές και δημιούργησε πολλές αμφιβολίες όλων των κρατικών τίτλων, και την ίδια στιγμή η Ελληνική Κυβέρνηση ομολόγησε από μόνη της ότι τα στοιχεία για το έλλειμμα της Ελλάδας είχαν παραποιηθεί, που ήταν η αιτία να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Παράλληλα Το περιοδικό FOCUS βγάζει εξώφυλλο την Αφροδίτη να κάνει την χειρονομία λέγοντας λίγο πολύ ότι δουλεύουν οι Γερμανοί για να ταΐζουν τους τεμπέληδες Έλληνες. Την ίδια στιγμή ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δοθεί από την Ε.Ε. υποστήριξη στην Ελλάδα γιατί έχουμε φάει πολλά (εν μέρη έχει δίκιο, τα πολλά όμως τα έχουν φάει οι ΠΑΣΟΚΟ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΙΤΕΣ και κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες και όχι ο λαός).

Ας δούμε το παρασκήνιο όμως, ο ιδιοκτήτης του περιοδικού FOCUS, Hubert Burda ιδιοκτήτης του Hubert Burda media με 250 περιοδικά, τηλεόραση κτλ, είναι μεταξύ πολλών άλλων, μέλος οικονομικών funds. Μέσω των ΜΜΕ και της παραπληροφόρησης πιέζει να ΜΗΝ πάρει η Ελλάδα οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε. ότι δηλαδή κάνει και ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ.
Αυτό που ξεχάσαν να μας πουν οι δυο κύριοι, είναι ότι διατελούν σύμβουλοι της Goldman Sachss, της JP Morgan και της Deutsche Bank.
Αν καταφέρνανε να πείσουνε οι δυο κύριοι αυτοί, να μην πάρουμε χαμηλότοκα δάνεια από την Ε.Ε. αναγκαστικά θα έπρεπε να πάρουμε δάνεια με μεγαλύτερο τόκο από τις Goldman Sachs, JP Morgan, Deutsche Bank με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Εδώ ξανασυναντάμε την Goldman Sachs που είχε φέρει ο Σημίτης για εκείνο το SWAP που προείπαμε. Οι κύριοι (Burda & Issing) ουσιαστικά μας στέλνουν στα δόντια τους, είναι αυτοί όμως οι κύριοι υπαίτιοι ή απλά παίζουν ως κομπάρσοι στο ίδιο θέατρο;

ΟΜΠΑΜΙΑΣ και Δολάριο

Ο Ομπάμα τύπωσε στα δυο περίπου χρόνια που είναι στην εξουσία δολάρια όσα δεν είχε τυπώσει η Αμερική από τον Β΄ Παγκόσμιο μέχρι την ημέρα που εξελέγη. Αυτό το πληθωριστικό δολάριο δεν έχει αξία και πρέπει να αποκτήσει. Ο μόνος τρόπος να αποκτήσει είναι να κλέψει αξία από κάποιο άλλο νόμισμα το οποίο έχει αξία, ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;;;; φυσικά το Ευρώ.

Ο Παπανδρέας ένα μήνα μετά την εκλογή του, έχει γεύμα στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» στην Κηφισιά με τον Εβραίο πρόεδρο της Goldman Sachs Γκαρυ Κοεν, τον επικεφαλή των οικονομικών ερευνών της εταιρείας, τον εν Ελλάδι  αντιπρόσωπο τους, την Κατσέλη, τον Δρούτσα (εκ των μαγείρων του σχεδίου Αναν) και τον Παπακωνσταντίνου. Ένας πρωθυπουργός δέχεται στο μέγαρο Μαξίμου, τι δουλειά έχει στο Πεντελικόν; μα διότι εκεί μπορούν να μην δώσουν αναφορά σε κανέναν το τι είπαν και συμφώνησαν, διότι δεν επιβάλλεται να καταγραφεί πουθενά επίσημα το γεγονός αυτό, σε αντίθεση με το αν η συνάντηση γινόταν στο Μαξίμου.

Η Γαλλική εφημερίδα LE MONDE σε άρθρο της λέει: ¨Στην Ευρώπη η Goldman Sachs στρατολογεί ισχυρά πρόσωπα για να εγκαθιδρύσει την δική της ισχύ»
και μέσα στο άρθρο λέει ότι «τοποθετήσανε» τον Πέτρο Χριστοδούλου σε σημείο κλειδί για να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους.

μετά την συνάντηση λοιπόν ο γνωστός από τα παλιά Πέτρος Χριστοδούλου που αναφέραμε στην αρχή, διορίστηκε ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΟΔΔΗΧ), δηλαδή ο Παπανδρέας μετά το γεύμα στο Πεντελικόν με την Goldman Sachs διόρισε το στέλεχος της (τον Χριστοδούλου) να διαχειριστεί τα χρέη μας…

Νωρίτερα από όλα αυτά η Goldman Sachs η JP Morgan και η Deutsche Bank έβγαλαν στην αγορά ένα «προϊόν» ζητώντας επενδυτές ζητώντας τους να τζογάρουν στην κατάρρευση και χρεωκοπία της Ελλάδας.
Μετά η Deutsche Bank έβγαλε μια έκθεση ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της. Την ίδια στιγμή κινητοποιείται το τμήμα των CDS (Credit Default Swaps- ασφάλιση χρεών σε περίπτωση μη αποπληρωμής) της ίδιας τράπεζας και ζητάει μεγαλύτερα ασφάλιστρα από την Ελλάδα. Ξεκινάνε τα ΜΜΕ να παίζουν τον ρόλο «παπαγαλάκια» και η κοινή γνώμη χάφτει ότι η Ελλάδα πάει για πτώχευση. Έτσι τα CDS μεγαλώνουν και οι έξυπνοι με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο κερδοσκοπούν με τον εξής απλό τρόπο: δανείζονται (το έκανε η Μέρκελ, ναι είναι αυτοί που δουλεύουν για να καθόμαστε εμείς…)με 3% και αυτά τα χρήματα τα δανείζουν σε εμάς με 7% η διαφορά αυτή (4%) είναι τα SPREADS.
(σημείωση:  Goldman Sachs, JP Morgan και η Deutsche Bank ελέγχουν το 95% των CDS παγκοσμίως)

Περιέργως τα funds του Σόρρος «προέβλεψαν» ότι το δολάριο θα έρθει 1/1 με το ευρώ… (εμ από προφήτες ξέρουν οι Εβραίοι)


Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 ΔΙΣ (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών,στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών κάρτών- που είναι 280 ΔΙΣ)

από αυτά τα 320 ΔΙΣ το 60% είναι σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, ΑΡΑ ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα γι αυτά.
Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.
Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γεώργιος Τζέφρυ Τσαντ Μινέικο Παπανδρέου με δεκανίκι τον Καρατζαφέρη ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους- ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε…

Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέας το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που ω, τι ειρωνεία ήταν όσο και το έλλειμμα μας;;;;;;;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ;;;;;;; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ όπως μας ενημερώνει ο Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι 7 σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ  ή την Ιαπωνία.
ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ κτλ κτλ… Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, οι χώρες τους χρωστάνε περισσότερο από ότι εμείς…



Κάπου ανέφερα ότι ο Παπανδρέου προεκλογικά είχε πει τις προθέσεις του στα εθνικά θέματα, είπε ψέμματα μόνον όσον αφορά τα οικονομικά, ο λαός δεν έδωσε καμία σημασία στα εθνικά και περίμενε να τους δώσει χρήματα που φυσικά δεν έδωσε.

Το ένα θέμα με το άλλο (εθνικά θέματα και οικονομικά) έχει άμεση σχέση και ας μην το αντιλαμβάνεται το σκατένιο μυαλό του ψεύτη κλέφτη απατεώνα νεοΈλληνα Ρωμιου.

Ο Στόχος είναι να έρθουν στην Ελλάδα αλλοδαποί τους οποίους τους στέλνουν οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, ιθαγένεια, γεννάνε, υπογεννητικότητα εμείς σε 2 γενεές εξαφανιζόμαστε σύμφωνα με την εθνική στατιστική υπηρεσία, θα ψηφίζουν και ενώ θα είναι πλειοψηφία θα βγάζουν τους δικούς τους δημάρχους νομάρχες εμείς θα εξαφανιζόμαστε. Σκεφτείτε λοιπόν Σκοπιανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στην Φλώρινα, τους Αλβανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στα Ιωάννινα, στην Θράκη θα γίνει σε απόλυτους αριθμούς τι έχει αν γίνει.

Μέχρι τότε θα παίξει «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο, δηλαδή παραδίνουμε το Αιγαίο στους Τούρκους, ήδη η Θράκη είναι στα χέρια τους (έχουν βγάλει και σημαία) και απλά περιμένουν να κυλήσει ο χρόνος για να σβήσουμε.

Το τελικό «TIGHT MONEY SYSTEM» σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων έχει σαν αποτέλεσμα να μας πάρουν τον τεράστιο ορυκτό πλούτο (http://www.youtube.com/watch?v=1rKoxplF3jk και http://www.youtube.com/watch?v=ZliJC8wmrYI και να τους χρωστάμε και από πάνω και όλα αυτά για να μην βγάλουμε άχνα. Φοβούνται την άχνα…










από τα ντοκυμαντερ Money as debt, zeitgeist I & II, Money Masters, Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου,

και φυσικά τα πάρα πολλά βίντεο στο knossopolis channel (youtube)

knossopolis channel (youtube)

Written by dds2

20 Οκτωβρίου, 2017 at 1:26 μμ

ένα κείμενο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006

leave a comment »

[κείμενο 10ετίας. Από τότε πολλά άλλαξαν. Και τίποτε. Οι εκλογές έχουν γίνει ακόμη πιο ανούσιες, η αυτοδιοίκηση ακόμη πιο ψευδής, η κυβέρνηση πιο ξενόδουλη και οι πολίτες σε περισσότερη νιρβάνα μπλεγμένοι…]

Αυτοδιοικητικές εκλογές

δημοσιεύθηκε στη «γέφυρα ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ», τ. 4, Οκτ. 2006

Μοιράζομαι κάποιες σκέψεις και κάποιες απορίες που έχω μαζί σας. Με κύρια αφορμή τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης που εντός ολίγων ημερών θα εορτάσουμε. Γιατί βέβαια περί εορτής νομίζω πως πρόκειται. Γιαυτό και τα μπαλόνια, οι μουσικές, τα φώτα, τα μεγάφωνα, οι φωτογραφίες, η «χαρτούρα», τα χαμόγελα και τα χαρούμενα και φιλικά πρόσωπα κλπ κλπ. Εάν κάνω λάθος   και πρόκειται για κάποια άλλη διαδικασία, παρακαλώ διορθώστε με. Εάν πρόκειται για μια διαδικασία σκέψης, προσωπικού προβληματισμού και υπεύθυνης στάσης απέναντι στην κοινή μοίρα όλων μας ως κατοίκων πόλεως, δηλαδή οργανωμένου κοινωνικού συνόλου παρακαλώ δείξτε το μου γιατί δεν το βλέπω.

Περπατώ στους δρόμους της πόλης μέσα σε αυτό το προεόρτιο κλίμα και ακούω και βλέπω. Ακούω διαφημίσεις και βλέπω διαφημίσεις. Μόνο που το προϊόν δεν είναι αντικείμενο. Το προϊόν είναι άνθρωποι, είναι πρόσωπα. Μπορεί κανείς μέσα στο πλουραλιστικό περιβάλλον που χαιρόμαστε να ενημερωθεί, να πληροφορηθεί και έτσι να επιλέξει καλύτερα. Γιατί περί αυτού δεν πρόκειται;

Οι εκλογές είναι ζήτημα επιλογής. Διαλέγουμε και παίρνουμε το καλύτερο. Βέβαια μπορεί να δυσκολευθούμε λίγο γιατί η προσφορά είναι μεγάλη και ενώ ακούγεται ότι υπάρχουν τρομερές διαφορές, όμως ταυτόχρονα αυτές είναι μάλλον δυσδιάκριτες. Όσο και να προσπαθούμε να ενημερωνόμαστε τελικά μπορεί να μην τα καταφέρνουμε. Κρίμα δεν είναι που μετά από τόσα έντυπα και τόσες την γνώση που θα μας οδηγήσει άσφαλτα στις επιλογές μας;

Ευτυχώς όμως που για το δύσκολο αυτό πρόβλημα έχει βρεθεί η λύση. Υπάρχουν κάποια βασικά χρώματα και υπάρχουν και μερικές αποχρώσεις με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν μία ιδιαίτερη προσκόλληση ή αδυναμία. Έτσι καλού κακού κάθε υποψήφιος, κάθε συνδυασμός και κάθε πρόσωπο που επιθυμεί την ψήφο μας φροντίζει να μας διευκολύνει: μας θυμίζει ποιο είναι το δικό του αγαπημένο χρώμα και έτσι μπορούμε μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα και εμείς πιο εύκολα να κάνουμε τις επιλογές μας.

Οι εκλογές είναι απόρροια και θεσμός του δημοκρατικού πολιτεύματος.   Είναι καρπός της ελευθερίας μας. Η ελευθερία μας όμως είναι απλά δυνατότητα επιλογών; Των έτοιμων λύσεων και προτάσεων που άλλοι έχουν επεξεργαστεί και μας προσφέρουν; Μήπως η ελευθερία μας είναι και η δυνατότητά μας για δημιουργία, για σκέψη, για τομή και ρήξη αλλά ταυτόχρονα και για σχέση-πραγματική σχέση- πρόσωπο με πρόσωπο;

Μήπως ελεύθεροι όντες μπορούμε να τολμήσουμε κάτι πρωτότυπο σε αυτές τις εκλογές; Μπαίνω στον πειρασμό και διερωτώμαι πως θα ΄ταν αν θεωρούσαμε τις εκλογές ετούτες μια ευκαιρία για διάλογο και για μια τολμηρή κίνηση; Πως θα ΄ταν αν επιλέγαμε να ψηφίσουμε άκυρο και ταυτοχρόνως δηλώναμε την σκέψη μας με την ψήφο μας; Για παράδειγμα αν γράφαμε στο ψηφοδέλτιο που θα ρίχναμε στην κάλπη: «Ψηφίζω όχι από υποχρέωση, αλλά ασκώντας το δικαίωμά μου. Επιλέγω ΑΚΥΡΟ γιατί θέλω οι εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης να είναι πράγματι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όχι πανελλαδική δημοσκόπηση για την δύναμη των κομμάτων».

Δεν γνωρίζω τις απαντήσεις σε όλα τα προηγούμενα. Θέλω να ελπίζω ότι καλοπροαίρετα τις αναζητώ. Και τολμώ ίσως και κάποιες σκέψεις που μπορεί να μοιάζουν ανίερες, ασύμβατες ή προκλητικές. Συγχωρήστε με αλλά πριν από τις εορτές όλοι μας πολλές φορές έχουμε διάφορες απορίες και ερωτηματικά για το νόημά τους και την ουσία τους. Μπορεί αυτό απλά να συμβαίνει όταν διατυπώνω τις πιο πάνω σκέψεις μου.

Ή μπορεί πολύ απλά να φοβάμαι αυτή την αίσθηση μελαγχολίας και απογοήτευσης που έρχεται μετά τις εορτές, όταν τα φώτα σβήνουν και το πανηγύρι έχει τελειώσει…

Written by dds2

11 Νοεμβρίου, 2016 at 9:31 μμ