περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘δημοκρατία

ένα κείμενο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006

leave a comment »

[κείμενο 10ετίας. Από τότε πολλά άλλαξαν. Και τίποτε. Οι εκλογές έχουν γίνει ακόμη πιο ανούσιες, η αυτοδιοίκηση ακόμη πιο ψευδής, η κυβέρνηση πιο ξενόδουλη και οι πολίτες σε περισσότερη νιρβάνα μπλεγμένοι…]

Αυτοδιοικητικές εκλογές

δημοσιεύθηκε στη «γέφυρα ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ», τ. 4, Οκτ. 2006

Μοιράζομαι κάποιες σκέψεις και κάποιες απορίες που έχω μαζί σας. Με κύρια αφορμή τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης που εντός ολίγων ημερών θα εορτάσουμε. Γιατί βέβαια περί εορτής νομίζω πως πρόκειται. Γιαυτό και τα μπαλόνια, οι μουσικές, τα φώτα, τα μεγάφωνα, οι φωτογραφίες, η «χαρτούρα», τα χαμόγελα και τα χαρούμενα και φιλικά πρόσωπα κλπ κλπ. Εάν κάνω λάθος   και πρόκειται για κάποια άλλη διαδικασία, παρακαλώ διορθώστε με. Εάν πρόκειται για μια διαδικασία σκέψης, προσωπικού προβληματισμού και υπεύθυνης στάσης απέναντι στην κοινή μοίρα όλων μας ως κατοίκων πόλεως, δηλαδή οργανωμένου κοινωνικού συνόλου παρακαλώ δείξτε το μου γιατί δεν το βλέπω.

Περπατώ στους δρόμους της πόλης μέσα σε αυτό το προεόρτιο κλίμα και ακούω και βλέπω. Ακούω διαφημίσεις και βλέπω διαφημίσεις. Μόνο που το προϊόν δεν είναι αντικείμενο. Το προϊόν είναι άνθρωποι, είναι πρόσωπα. Μπορεί κανείς μέσα στο πλουραλιστικό περιβάλλον που χαιρόμαστε να ενημερωθεί, να πληροφορηθεί και έτσι να επιλέξει καλύτερα. Γιατί περί αυτού δεν πρόκειται;

Οι εκλογές είναι ζήτημα επιλογής. Διαλέγουμε και παίρνουμε το καλύτερο. Βέβαια μπορεί να δυσκολευθούμε λίγο γιατί η προσφορά είναι μεγάλη και ενώ ακούγεται ότι υπάρχουν τρομερές διαφορές, όμως ταυτόχρονα αυτές είναι μάλλον δυσδιάκριτες. Όσο και να προσπαθούμε να ενημερωνόμαστε τελικά μπορεί να μην τα καταφέρνουμε. Κρίμα δεν είναι που μετά από τόσα έντυπα και τόσες την γνώση που θα μας οδηγήσει άσφαλτα στις επιλογές μας;

Ευτυχώς όμως που για το δύσκολο αυτό πρόβλημα έχει βρεθεί η λύση. Υπάρχουν κάποια βασικά χρώματα και υπάρχουν και μερικές αποχρώσεις με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν μία ιδιαίτερη προσκόλληση ή αδυναμία. Έτσι καλού κακού κάθε υποψήφιος, κάθε συνδυασμός και κάθε πρόσωπο που επιθυμεί την ψήφο μας φροντίζει να μας διευκολύνει: μας θυμίζει ποιο είναι το δικό του αγαπημένο χρώμα και έτσι μπορούμε μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα και εμείς πιο εύκολα να κάνουμε τις επιλογές μας.

Οι εκλογές είναι απόρροια και θεσμός του δημοκρατικού πολιτεύματος.   Είναι καρπός της ελευθερίας μας. Η ελευθερία μας όμως είναι απλά δυνατότητα επιλογών; Των έτοιμων λύσεων και προτάσεων που άλλοι έχουν επεξεργαστεί και μας προσφέρουν; Μήπως η ελευθερία μας είναι και η δυνατότητά μας για δημιουργία, για σκέψη, για τομή και ρήξη αλλά ταυτόχρονα και για σχέση-πραγματική σχέση- πρόσωπο με πρόσωπο;

Μήπως ελεύθεροι όντες μπορούμε να τολμήσουμε κάτι πρωτότυπο σε αυτές τις εκλογές; Μπαίνω στον πειρασμό και διερωτώμαι πως θα ΄ταν αν θεωρούσαμε τις εκλογές ετούτες μια ευκαιρία για διάλογο και για μια τολμηρή κίνηση; Πως θα ΄ταν αν επιλέγαμε να ψηφίσουμε άκυρο και ταυτοχρόνως δηλώναμε την σκέψη μας με την ψήφο μας; Για παράδειγμα αν γράφαμε στο ψηφοδέλτιο που θα ρίχναμε στην κάλπη: «Ψηφίζω όχι από υποχρέωση, αλλά ασκώντας το δικαίωμά μου. Επιλέγω ΑΚΥΡΟ γιατί θέλω οι εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης να είναι πράγματι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όχι πανελλαδική δημοσκόπηση για την δύναμη των κομμάτων».

Δεν γνωρίζω τις απαντήσεις σε όλα τα προηγούμενα. Θέλω να ελπίζω ότι καλοπροαίρετα τις αναζητώ. Και τολμώ ίσως και κάποιες σκέψεις που μπορεί να μοιάζουν ανίερες, ασύμβατες ή προκλητικές. Συγχωρήστε με αλλά πριν από τις εορτές όλοι μας πολλές φορές έχουμε διάφορες απορίες και ερωτηματικά για το νόημά τους και την ουσία τους. Μπορεί αυτό απλά να συμβαίνει όταν διατυπώνω τις πιο πάνω σκέψεις μου.

Ή μπορεί πολύ απλά να φοβάμαι αυτή την αίσθηση μελαγχολίας και απογοήτευσης που έρχεται μετά τις εορτές, όταν τα φώτα σβήνουν και το πανηγύρι έχει τελειώσει…

Advertisements

Written by dds2

Νοέμβριος 11, 2016 at 9:31 μμ

το δημοψήφισμα στην Μ. Βρετανία (Αγγλία;;;) και το Brexit (που θα ακολουθήσει;;;)

leave a comment »

ΔΔΣ: Το πρώτο άρθρο-παραπομπή, μας αφορά (την χώρα μας), και σχετίζεται εκ πλαγίου αλλά ουσιαστικά με τα της Μ. Βρετανίας

Διακήρυξη ΑΡΔΗΝ: Ένα πολιτικό κίνημα από τον Λαό-Πρώτες Υπογραφές


Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ

Tου Γιώργου Καραμπελιά 

πηγή:

http://ardin-rixi.gr/archives/199276

Το Brexit αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας περιόδου αλλεπάλληλων πληγμάτων στην παγκοσμιοποίηση, κατεξοχήν σ’ ό,τι αφορά στην Ευρώπη: Η κρίση στην Ιβηρική χερσόνησο που οδηγεί σε δεύτερες εκλογές στην Ισπανία, η παρ’ ολίγον εκλογή ακροδεξιού προέδρου στην Αυστρία, η άνοδος της ακροδεξιάς «Εναλλακτικής για την Γερμανία», της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, η εκλογή δημάρχων των «Πέντε αστέρων» στη Ρώμη και το Τορίνο, το μεγάλο κοινωνικό κίνημα που συγκλονίζει τη Γαλλία εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, γνώρισαν την κορύφωσή τους με την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit.

Πρόκειται για ένα ράπισμα σ’ αυτό που αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση· ένα ράπισμα που προήλθε από τα λαϊκά στρώματα και τους περιθωριοποιημένους πολίτες της Βρετανίας. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα και αμάχητα: Στα κέντρα των μητροπόλεων, κατεξοχήν του Λονδίνου, αλλά και στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ, υπερψηφίστηκε η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση – μάλιστα στο κέντρο του  Λονδίνου το «Παραμένω» συγκέντρωσε το 75% των ψήφων και στο ευρύτερο μητροπολιτικό Λονδίνο το 59%. Αντίθετα, στις υποβαθμισμένες περιοχές που πλήττονται από την αποβιομηχανοποίηση και αντιμετωπίζουν πολύ πιο έντονα τον ανταγωνισμό των μεταναστών, το «Αποχωρώ» ξεπέρασε το 60%, συχνά ακόμα και το 70%. Και τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμα πιο σαρωτικά εάν οι Σκωτσέζοι και οι Βορειο-ιρλανδοί δεν ψήφιζαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. εξαιτίας της αντίθεσής τους με την αγγλική κυριαρχία!

Στην πραγματικότητα δηλαδή, το 60% των ψηφοφόρων της Αγγλίας και της Ουαλίας ψήφισε μαζικά υπέρ της εξόδου, όταν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το υψηλό σχετικά ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής. Δηλαδή, οι Άγγλοι πολίτες των λαϊκών στρωμάτων απάντησαν με τον τρόπο τους στην παγκοσμιοποίηση που είχε εγκαινιαστεί πάνω στις πλάτες τους από την Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η διχοτόμηση ανάμεσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο Λονδίνο όπου ήδη ο πληθυσμός αγγλικής καταγωγής αποτελεί μειοψηφία και τη «βαθειά Αγγλία» της περιφέρειας, αγγίζει πλέον τα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Επιβεβαιώθηκε και εδώ, αυτό που είχε διαπιστωθεί πρόσφατα και στις Περιφερειακές Εκλογές της Γαλλίας. Στο Παρίσι, το Εθνικό Μέτωπο έφτασε μόλις το 14% των ψήφων, ενώ στις πιο υποβαθμισμένες περιφέρειες πλησίασε το 40%! Δηλαδή, οι μητροπολιτικές περιοχές, –όπως έχουν καταδείξει και όλες οι σύγχρονες κοινωνιολογικές μελέτες– συγκεντρώνουν την αστική τάξη, τα ανώτερα μεσαία στρώματα και τους μετανάστες, που αποτελούν το υπηρετικό και βοηθητικό προσωπικό τους, ενώ η εγχώρια εργατική τάξη και τα κατώτερα μικροιδιοκτητικά στρώματα εξορίζονται κυριολεκτικώς από τις μητροπόλεις –γι’ αυτό εξάλλου θα αρκούσε το δυσθεώρητο ύψος των ενοικίων.

Αυτό λοιπόν συνέβη και στο Λονδίνο. Εξ ου και η συνεύρεση των ολιγαρχών της παγκοσμιοποίησης, του Κάμερον, του Σόρος, και του Γκέλντοφ, με το Εργατικό Κόμμα και τους οπαδούς των «ανοικτών συνόρων» για τους μετανάστες. Πρόσφατα στη Γερμανία, η Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων, η κα Μέρκελ και οι… Πράσινοι υπήρξαν οι πλέον διαπρύσιοι υποστηρικτές της εισόδου εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων, ως απάντηση στις ελλείψεις εργατικού δυναμικού της Γερμανίας. Πράγματι το μεταναστευτικό ζήτημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα. Η σαρωτική εκλογή του Σαδίκ Καν ως δημάρχου του Λονδίνου, οδήγησε ως μπούμερανγκ στην… επικράτηση του Brexit, διότι έπεισε τους Άγγλους πολίτες της περιφέρειας ότι έχουν απολέσει την εθνική τους κυριαρχία, μια και η πρωτεύουσά τους κυβερνάται από έναν πακιστανικής καταγωγής μουσουλμάνο. Όταν μάλιστα το στρατόπεδο της παραμονής στην Ε.Ε. χρησιμοποίησε τον ίδιο άνθρωπο ως ηγετική μορφή της εκστρατείας υπέρ της παραμονής, απέναντι στο Μπόρις Τζόνσον και τον Νάιτζελ Φάρατζ!

Και όντως, για τα λαϊκά στρώματα δεν ισχύει μια επιλεκτική αντιμετώπιση της παγκοσμιοποίησης, τέτοια που προτείνουν και προωθούν βλακωδώς και ατελέσφορα οι περισσότερες αριστερές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης και προφανώς και της Μ. Βρετανίας. Διότι δεν είναι δυνατόν να αντιστρατεύεσαι την παγκοσμιοποίηση σε ό,τι αφορά την απελευθέρωση των αγορών, την κατάργηση κάθε προστασίας, την αποδυνάμωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων κ.λπ. και ταυτόχρονα να την υπερασπίζεσαι σ’ ό,τι αφορά στο άνοιγμα των συνόρων και της αγοράς εργασίας, τις ξένες μεταναστευτικές ροές, που επιτείνουν την ανεργία, την μαύρη δουλειά, και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Και μάλιστα, να εγκαταλείπεις τα λαϊκά στρώματα των μισθωτών και των μικρομεσαίων στα χέρια της ακροδεξιάς που στη Γαλλία με το Εθνικό Μέτωπο ή στην Αγγλία με τον Φάρατζ έχουν μεταβληθεί από κοινωνιολογική άποψη στα κατεξοχήν «λαϊκά» κόμματα των χωρών τους. Αυτό λοιπόν που ηττήθηκε είναι η παγκοσμιοποίηση και ο κοσμοπολιτισμός, τόσο της νεοφιλελεύθερης δεξιάς όσο και της πολιτισμικά φιλελεύθερης αριστεράς που είναι υπεύθυνοι για την άνοδο των κοινωνικών ανισοτήτων και την αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους. Γι’ αυτό, και καθόλου παράδοξα εν τέλει, Κάμερον και Κόρμπιν βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο.

Αν όμως πρόκειται για μια ηχηρή ήττα της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, εκείνοι που την βιώνουν και θα την βιώσουν περισσότερο οδυνηρά στο γεωπολιτικό επίπεδο και στους σχεδιασμούς τους, είναι η Γερμανία και οι ΗΠΑ ταυτόχρονα.

Η ήττα του Σόϊμπλε

Ως προς τη Γερμανία νομίζω ότι είναι προφανές. Και μάλιστα, πρόκειται για ένα διπλό χαστούκι στην πολιτική της. Πρώτο και κύριο, διότι απεδείχθη πως η επιβολή μιας γερμανόπνευστης  παγκοσμιοποιτικής λιτότητας  πάνω στο σύνολο της Ε.Ε., επιταχύνει και κορυφώνει τις φυγόκεντρες τάσεις. Οι Άγγλοι, δεν είναι διατεθειμένοι μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους να ανεχθούν την υποταγή τους στο dictat του Σόιμπλε.

Παράλληλα, η γερμανική πολιτική, τη στιγμή που έσπρωχνε τη Μ. Βρετανία στην έξοδο, έχανε ταυτόχρονα και τον κυριότερο σύμμαχό της στο εσωτερικό της Ε.Ε., όσο παράδοξο και αντιφατικό και αν φαίνεται αυτό. Διότι, η Αγγλία του Κάμερον, ήταν ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών του Σόιμπλε στην ΕΕ, πράγμα που είχε διαπιστωθεί και στην περίπτωση της Ελλάδας, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν η Βρετανία πρωτοστατούσε σε ανθελληνισμό.

Και προφανώς η απώλεια της «Μ. Βρετανίας του Κάμερον» από τη «Γερμανία της Μέρκελ», δεν θα οδηγήσει, όπως φαντάζονται μερικοί, σε μια περισσότερο γερμανική Ευρώπη, αλλά θα παροξύνει αντίθετα τις αντιθέσεις με τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, αν μάλιστα και οι Ποδέμος βρεθούν μεθαύριο στην κυβέρνηση. Διότι, η απειλή ενός Frexit, (δηλαδή της εξόδου της Γαλλίας)  ή μιας αντίστοιχης κίνησης της Ιταλίας, θα υποχρεώσει τις ελίτ αυτών των χωρών σε αναδίπλωση ως προς τις πολιτικές λιτότητας, και σε αναπόφευκτη σύγκρουση με τη Γερμανία. Το Brexit δεν θα ενισχύσει σε καμία περίπτωση την συνοχή της Ευρώπης, αλλά αντίθετα θα την αποδυναμώσει δραματικά και η Γερμανία υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα μπορεί να αποδεχθεί να συνεχίσει αμέριμνη  μια πολιτική που θα επιδεινώσει την αποσύνθεση της Ευρώπης υπό την ηγεσία της διότι αυτή θα χρεωθεί αποκλειστικά στην ίδια και θα υποβαθμίσει το διεθνές της κύρος.

Ήττα του ευρωατλαντισμού

Ο δεύτερος μεγάλος ηττημένος του Brexit, εκτός από το Σίτυ του Λονδίνου και τον Σόιμπλε, είναι προφανώς οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή στρατηγική τους. Οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, είχαν αναπτύξει με σχετική επιτυχία μία στρατηγική αποδυνάμωσης της Ευρώπης ως ανεξάρτητης γεωπολιτικής οντότητας, μέσω της διαιώνισης της ελληνικής κρίσης, την οποία υποδαυλίζει συστηματικά το ΔΝΤ, και προπαντός μέσω της αποκοπής της Ευρώπης από τη μόνη πιθανή στρατηγική της εταίρο τη Ρωσία. Τωόντι, η Ευρώπη σε συνεργασία με τη Ρωσία δεν θα είχε πλέον ανάγκη την προστασία των ΗΠΑ,  θα ήταν αυτοδύναμη στο πεδίο των πρώτων υλών, του στρατηγικού βάθους και των αμυντικών δυνατοτήτων. Γι’ αυτό, από το 1945 και μετά, η αμερικανική πολιτική επιδιώκει προνομιακά την αποκοπή της Ρωσίας από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μέσα από την ουκρανική κρίση, και ό,τι επακολούθησε, φάνηκε να πετυχαίνει τους στόχους της και να ορθώνει ένα νέο «παραπέτασμα» –αυτή τη φορά με δική τους ευθύνη αποκλειστικά–, ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Αυτός ο στρατηγικός αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή γεωμετρία, ενισχύει εκ του αντιθέτου, το σενάριο της δημιουργίας ενός κοινού ευρωατλαντικού πόλου, το οποίο προωθεί μετ’ επιτάσεως η αμερικανική πολιτική. Και σε μια τέτοια στρατηγική το βασικό όπλο των ΗΠΑ στο εσωτερικό της Ευρώπης, ήταν η παρουσία μιας Μ. Βρετανίας, άρρηκτα δεμένης οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά με την υπερατλαντική… θυγατέρα της.

Οι ΗΠΑ με δούρειο ίππο τη Βρετανία προσπαθούν να ολοκληρώσουν στο οικονομικοπολιτικό πεδίο αυτό που είχαν επιτύχει στο στρατιωτικοπολιτικό με το ΝΑΤΟ μετά το 1945. Εάν η Ευρώπη πάρει τον δρόμο της Ατλαντικής Οικονομικής Ένωσης, τότε θα μπορεί να οικοδομηθεί ένα λίγο πολύ ενιαίο δυτικό σύστημα, ικανό να αντιμετωπίσει την Κίνα και τη Ρωσία. Έτσι εξάλλου η Ρωσία θα αναγκαστεί να στραφεί προς τα ανατολικά –προς την Κίνα και το Ιράν–,  εγκαταλείποντας την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και φιλοδοξίες.

Κατά συνέπεια, το Brexit αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στην αμερικανική στρατηγική, όχι μόνον γιατί και οι δύο αγγλοσαξωνικές χώρες θα βρεθούν εκτός οικονομικών δεσμών με την Ε.Ε., αλλά και διότι θα ενισχύσει τον πειρασμό για μια νέα ευρωπαϊκή γεωμετρία με κάποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ και η κα Μέρκελ, στην αμέσως προηγούμενη περίοδο προσπαθούσαν, στο αναγκαίο άνοιγμα προς ανατολάς της Ευρώπης, να υποκαταστήσουν την Ρωσία με την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Οι Αγγλοσάξωνες, ακολουθούσαν, εδώ και πολλούς αιώνες, εκτός από ελάχιστες στιγμές, την ίδια στρατηγική: Αποκλεισμός της Ρωσίας, προσέγγιση με την οθωμανική Τουρκία. Σήμερα όμως, αυτή η προσέγγιση μοιάζει πιο δύσκολη. Διότι η Τουρκία τείνει να ταυτιστεί με μια ανερχόμενη οικονομική και πολιτική δύναμη, δηλαδή την μουσουλμανική Ανατολή και επομένως η προσέγγιση με τη Ρωσία, χωρίς μάλιστα το αγγλικό «μπουλντόκ» θα εμφανίζεται πολύ πιο φυσιολογική και εφικτή…

 Δεν θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε, –έστω και επιγραμματικά σε αυτή την πρώτη αποτίμηση–  τις επιπτώσεις του Brexit για την Ελλάδα και την Κύπρο. Κατ’ αρχάς, και σ’ ένα πρώτο επίπεδο, αυτή η εξέλιξη δίνει κουράγιο στους Έλληνες που διαπιστώνουν πως τίποτε δεν είναι αδύνατο, αρκεί να αποτελεί λαϊκή βούληση και να στηρίζεται σε πραγματικές δυνατότητες. Οι καταπτοημένοι πολίτες του «προτεκτοράτου» του Νότου –και δεν περιμέναμε τον Ιγκλέσιας να μας το πει– διαπιστώνουν έμπρακτα πως ο Σόϊμπλε και οι εκβιασμοί του δεν είναι πάντοτε νικηφόροι. Και το Brexit προσφέρει, άμεσα τουλάχιστον, κάπως περισσότερες δυνατότητες αυτονομίας, μια και οι Γερμανοί δεν θα μπορούν να εκβιάσουν στον ίδιο βαθμό την Ελλάδα, τη στιγμή που στην ΕΕ θα εξελίσσονται οι διαδικασίες για την έξοδο της Βρετανίας. Επί πλέον ανοίγει μεγαλύτερες δυνατότητες για προσέγγιση με τη Ρωσία, ζωτικής σημασίας εξέλιξη για μας.

Παρότι κάθε αποσταθεροποίηση αποτελεί κίνδυνο για χώρες που όπως εμείς εξαρτιόμαστε υπερβολικά από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι κίνδυνοι είναι μάλλον μετρήσιμοι και ελέγξιμοι· εξάλλου η αποδόμηση της «γερμανικής Ευρώπης» δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί χωρίς να υπάρξουν και  κάποιες αναταράξεις.

Ας μην παίρνουμε λοιπόν υπερβολικά υπόψη τους λυγμούς όσων κλαυθμηρίζουν πως η έξοδος της Μ. Βρετανίας θα είναι καταστροφή για μας. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν και κάποιες άμεσες αρνητικές συνέπειες. Αλλά οι θετικές ίσως είναι περισσότερες. Και αν υπάρχουν προβλήματα στην παρουσία των Ελλήνων εφοπλιστών στο Σίτυ του Λονδίνου, θα είναι ίσως ευκαιρία για κάποιους από αυτούς να υποχρεωθούν να μετεγκατασταθούν στον Πειραιά! Ή για την αυξημένη  δυσκολία των Ελληνοκυπρίων να μετακινούνται στο Λονδίνο θα μπορούσε να ενισχυθεί η παρουσία τους και η μετακίνησή τους… στην Αθήνα.

Τέλος σε σχέση με το Κυπριακό, είναι προφανές πως μεσοπρόθεσμα, τουλάχιστον, θα μειωθούν οι δυνατότητες εκβιασμού των Εγγλέζων για την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ η μείωση των οικονομικών σχέσεων Βρετανίας-Κύπρου και η αποδυνάμωση του «βρετανικού λόμπι» στο εσωτερικό των κυπριακών ελίτ, μάλλον θετικές συνέπειες θα έχει για την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Εν κατακλείδι

Η παγκοσμιοποίηση και οι μηχανισμοί της έχουν εισέλθει σε κρίση, κατ’ αρχάς  στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως (αρκεί να δούμε το φαινόμενο Τραμπ στις ΗΠΑ). Αυτό το κύμα που ξεκίνησε με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία, και ανέσκαψε ολόκληρο τον πλανήτη, πλησιάζει στην εξάντλησή του. Οι ίδιοι οι λαοί των δυτικών χωρών, που σε μια πρώτη περίοδο διέκειντο ευνοϊκά στην παγκοσμιοποίηση, διότι τους προσέφερε φθηνότερα προϊόντα, ευκολίες μετακίνησης, και πολιτισμικό κοσμοπολιτισμό (από τις διακοπές στην Ταϊλάνδη, μέχρι τα παγοδρόμια στην… Ντόχα), σήμερα, αρχίζουν να εισπράττουν την αρνητική όψη του νομίσματος:

Α. Τα φθηνά καταναλωτικά προϊόντα, οδήγησαν σε ηγεμονία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, και σε αξεπέραστη κρίση σ’ όλες τις δυτικές οικονομίες – που πιθανότατα θα γνωρίσει μια νέα έξαρση μετά το Brexit.

Β. Παρατηρήθηκε μια δραματική επιδείνωση των κοινωνικών ανισοτήτων στην καρδιά των μητροπόλεων. Έτσι, επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών μειώνεται διαρκώς από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες στο σύνολο της Δύσης, όπως καταδεικνύονται και από το βιβλίο του Τομά Πικετί, Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, έχουν επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του 20ού αιώνα.

Γ. Τέλος, όπως φαίνεται καθαρά στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία, η κρίση αγγίζει πλέον και τα μεσαία στρώματα, αφαιρώντας την πλειοψηφία από τα φιλο-παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Γι’ αυτό, και μπαίνουμε σε μία περίοδο γενικευμένης κρίσης του παλαιού πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών, είτε προς τα δεξιά, στις χώρες του Βορρά είτε προς τα αριστερά –στις χώρες του Νότου– που έρχονται να αμφισβητήσουν την τάξη της παγκοσμιοποίησης. Το Brexit υπήρξε ακριβώς αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών και ταυτόχρονα παράγοντας μεγέθυνσής τους.

Στο εξής, η κρίση της παγκοσμιοποίησης θα προσλάβει ευρύτερες διαστάσεις, και μια όντως Ενωμένη Ευρώπη, θα μπορέσει να υπάρξει μόνο εάν πραγματοποιηθεί μια στροφή προς την αυτοδυναμία και τον σεβασμό  όλων των χωρών, καθώς και προς την ολοκλήρωσή της, δηλαδή προς μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Μόνο αυτή  θα της διασφαλίσει ισοτιμία στο εσωτερικό και αυτοδυναμία στο εξωτερικό.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο πως τις μόνες υπερεθνικές ενώσεις που θα μπορούσαν να αποδεχτούν είναι εκείνες που θα σέβονταν το δικαίωμά τους να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στις αποφάσεις. Αντίθετα, η Ευρώπη των δύο τελευταίων δεκαετιών, και εσχάτως η «γερμανική Ευρώπη», προσπαθούν δια της βίας να υποτάξουν τους ευρωπαϊκούς λαούς κάτω από τη φτέρνα των τραπεζών και του πολυεθνικού κεφαλαίου, κάτι που σήμερα όχι μόνον δεν είναι επιθυμητό και ανεκτό από τους λαούς, αλλά ούτε καν είναι  εφικτό.

Αυτό που καταδεικνύει το Brexit –ως ο έσχατος κρίκος της αλυσίδας που περιγράψαμε και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλοι–,  είναι πως οι ευρωπαϊκοί λαοί, όπως δεν ανέχθηκαν τα πάντσερ του Χίτλερ δεν είναι διατεθειμένοι να κυκλοφορούν όλοι με… Φολκς Βάγκεν.


Business Brexit

Why Brexit Really Is a Big Deal for the U.S. Economy

Rana Foroohar @RanaForoohar


Written by dds2

Ιουλίου 1, 2016 at 2:52 μμ

Θάνου-Τσακυράκης

4 Σχόλια

Το σχόλιο μου στην υπόθεση Θάνου – Τσακυράκη (η ακόλουθη είναι η επίμαχη δημοσίευση του Σταύρου Τσακυράκη: ΝΟΜΙΚΑ ΕΩΛΗ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ):

Φαίνεται ότι για τους δικαστές το να κρίνουν το θεωρούν φυσιολογικό αλλά το να κρίνονται το θεωρούν απαράδεκτο. Δηλαδή θέλουν πολύ απλά να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Προφανέστατα αυτό δεν ισχύει για όλους τους δικαστές. Σίγουρα όμως ισχύει για αρκετό αριθμό εξ αυτών. Ή μπορεί να ισχύει για κάποιους εξ αυτών που λόγω θέσης και ρόλων που μέχρι τώρα είχαν ή έχουν, πιστεύουν ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο. Και ως εκ τούτου παρουσιάζονται ως ιδιαιτέρως εύθικτοι.
Θα πει κανείς: μα να μην μπορεί ένας δικαστής να υπερασπίσει την τιμή του;
Φυσικά και να μπορεί. Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι. Μπορεί να μιλήσει, να γράψει και εν τέλει να αποδείξει τις όποιες θέσεις του μέσα από διάλογο, δημόσια αντιπαράθεση κλπ.
Ο δικαστής δεν μπορεί παρά να είναι πρώτα και κύρια πολίτης αυτής της πολιτείας και κάτοικος αυτής της χώρας. Όταν λοιπόν μιλά ως πολίτης θα πρέπει και να ακούει ως πολίτης. Και οι αρνητικές κρίσεις ηχούν πάντα δυσάρεστα. Όσο ευγενικά και αν ειπωθούν. Εκτός και αν τις στρογγυλέψουμε τόσο, τις λειάνουμε τόσο που τελικά δεν προκαλούν τον παραμικρό ερεθισμό και αντίδραση.
Αυτό όμως μπορεί να θέλει ένας δημοκρατικός πολίτης;
Και ακόμη η λελογισμένη ανοχή δεν συνιστά αξιέπαινη κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά;
Και όσο πιο ψηλά στην κοινωνική κλίμακα και στα αξιώματα βρισκόμαστε δεν πρέπει να δείχνουμε συμπεριφορά που διαφέρει από τους μέσους όρους, από τις συνήθεις συμπεριφορές και μεθόδους των πολλών, του απλού ανθρώπου και μάλιστα του τόσο θυμώδη και παρεξηγησιάρη Έλληνα;
Και εν τέλει πως μπορεί να προσφεύγει κάποιος για την δικαίωσή του στους συναδέλφους του και πως θα μπορέσουν οι συνάδελφοι του να κρίνουν αδέκαστα και αμερόληπτα;
Γιατί μην ξεχνάμε ότι ο λαός λέει ότι: ¨Γιάννης πίνει και Γιάννης κερνάει”.
Νομίζω ότι η θεσμική κορυφή της δικαιοσύνης θα έπρεπε για να μπορεί να λειτουργεί παιδαγωγικά και παραδειγματικά να διακρίνεται από περισσότερο συγχωρητική-θυσιαστική στάση και λιγότερο από δι-εκδικητική… Έτσι και οι πολιτικές παρεμβάσεις της θα γινόντουσαν περισσότερο ευεξήγητες και αποδεκτές…

Written by dds2

Φεβρουαρίου 29, 2016 at 12:30 μμ

συνέντευξη του Σάββα Ξηρού με αφορμή το θεατρικό έργο (από το βιβλίο του «Η Μέρα εκείνη»)

leave a comment »

[π&π: για το βιβλίο σχετικά στο τέλος της ανάρτησης]

Σάββας Ξηρός στο tvxs: «Έχω ξεχρεώσει…»

Πηγή: http://tvxs.gr/news/ellada/sabbas-ksiros-sto-tvxs-exo-ksexreosei%E2%80%A6
25 Ιαν. 2016

Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

«Σάββας». Η εξασθενημένη διστακτική νεανική ανδρική φωνή που ανακοινώνεται από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής συνδέει την απομόνωση του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού με την πλατεία Μητροπόλεως. Το βιβλίο «Η Μέρα Εκείνη – 1560 ώρες στην εντατική – Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο» (έκδοση της Αλίθια Ρομέρο), η καταγραφή των ημερών της νοσηλείας και των ανακρίσεων στον Ευαγγελισμό από τον καταδικασθέντα σε 6 φορές ισόβια και 2035 χρόνια Σάββα Ξηρό, παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (ΡΕΞ).
Όταν η σκηνοθέτιδα της παράστασης (με τίτλο «Ισορροπία του Nash») Πηγή Δημητρακοπούλου μου πρότεινε να επικοινωνήσει – εφόσον συμφωνεί – μαζί μου ο Ξηρός, για να του θέσω απευθείας τα ερωτήματα που της απηύθυνα για λογαριασμό του, αιφνιδιάστηκα. Η ίδια μιλούσε μαζί του καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών.
Ο αιφνιδιασμός ήταν μεγαλύτερος όταν τελικά η συσκευή του σταθερού τηλεφώνου στο σπίτι μου, γύρω στη μία το μεσημέρι, χτύπησε και μια άγνωστη φωνή αυτοσυστηνόταν χαμηλόφωνα «Σάββας». Η συνομιλία με το καρτοτηλέφωνο του Κορυδαλλού διήρκεσε περίπου 48 λεπτά.
Όσο μου μιλούσε αργόσυρτα και γαλήνια για την «αλήθεια που θέλει να λάμψει» με το βιβλίο του και για τους φόνους που έκανε με τη 17Ν και ήταν «σαν αρχαία τραγωδία», στο φόντο ακουγόταν μονότονα ο θόρυβος του εγκλεισμού: η οχλοβοή των συγκρατουμένων του. Κάποια στιγμή παραπονέθηκε: «Δεν ακούω καλά».
Θα φανταζόσουν ποτέ ότι το Εθνικό Θέατρο, η πρώτη κρατική σκηνή της χώρας, θα παρουσίαζε σε παράσταση το βιβλίο σου;
Το αν το περίμενα είναι άλλο θέμα. Δηλαδή, ποιος το περίμενε; Το ζήτημα είναι ότι, επειδή το βιβλίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι γραμμένο με την ψυχή, έχει δύναμη να βγει ακόμα και πάνω στη σκηνή.
Με μια άλλη κυβέρνηση πιστεύεις ότι μπορεί να είχε παρεμποδιστεί η παράσταση;
Αυτό δεν έχει σχέση με την κυβέρνηση. Πιστεύω, θα μπορούσε και από αυτή την κυβέρνηση να μπει εμπόδιο, εφόσον αυτοί που κυβερνάνε είναι τα κανάλια. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα, παρότι προσπαθεί σε ορισμένους τομείς να έχει λόγο. Όπου υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα δεν έχει δείξει κάποια νίκη μέχρι σήμερα.
Περιμένεις να υπάρξουν αντιδράσεις, αν μαθευτεί ότι ανεβαίνει με δημόσιο χρήμα το βιβλίο του Σάββα Ξηρού;
Άμα είναι τυφλοί, θα το δουν μ’ αυτή τη ματιά. Αλλά το βιβλίο αυτό παρουσιάζει όχι ένα δικό μου έγκλημα, αλλά ένα έγκλημα της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει πουθενά εκθειασμός των πράξεων της οργάνωσης. Παρουσιάζει τη συμπεριφορά του κρατικού μηχανισμού από τη στιγμή που πιάνει κι έχει στα χέρια του κάποιον. Δηλαδή, πώς λειτουργεί η Δημοκρατία, πώς εφαρμόζονται οι νόμοι. Εγώ δεν αρνήθηκα την τιμωρία για τις πράξεις που έκανα. Απλώς έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος, γιατί ο νόμος έχει θεσπιστεί για τους παράνομους. Αν, δηλαδή, καταργείται ο νόμος, πού αλλού μπορεί να βασιστεί ένα κράτος για να πει «είμαστε Κράτος Δικαίου, είμαστε Δημοκρατία»; Επομένως, γιατί να υπάρξουν αντιδράσεις τώρα; Το βιβλίο έχει παρουσιαστεί μεταφρασμένο στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας από τα Κόμματα της Αριστεράς! Βεβαίως, όταν παρουσιάστηκε η «Πολιτική Ευθύνη» στην ΕΣΗΕΑ, δυο μελέτες του Πανεπιστημίου της Κύπρου και του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ με συνεντεύξεις μου, είπαν «αυτή είναι μια μαύρη μέρα για την ελληνική δημοσιογραφία». Ενώ το βιβλίο πραγματεύεται, όπως θα το έκανε ένας εγκληματολόγος, θέματα που ενδιέφεραν όλο τον κόσμο και δεν είναι επαναστατικό.
Το κίνητρο για τη συγγραφή του βιβλίου για τον Ευαγγελισμό ποιο ήταν;
Όποτε προσπάθησα να βγω με συνέντευξη στα κανάλια, ποτέ δεν βγήκε ο λόγος μου όπως το ήθελα.
Τι εννοείς;
Πάντα είτε διαστρεβλώθηκε είτε καπελώθηκε. Δεν κατάφερα να βγάλω προς τα έξω αυτά που συνέβησαν στον Ευαγγελισμό, ο τρόπος που γίνανε οι ανακρίσεις, σε πολυτραυματία ετοιμοθάνατο. Κι αυτό σε μια Δημοκρατία, υποτίθεται, σε μια χώρα της Ε.Ε. Υπάρχουνε πάρα πολλά πράγματα που αυτοκαταργούνται. Δεν κατάφερα ούτε στο δικαστήριο να απολογηθώ, να πω αυτό ακριβώς που συνέβη. Ποτέ δεν έγιναν γνωστές οι θέσεις μου πάνω σε αυτά τα θέματα και, κυρίως, πάνω στα θέματα του νόμου και της τάξης. Ακόμα και όταν μετά τον Ευαγγελισμό μίλησα, που είχα πολύ μεγάλη δυσκολία να εκφραστώ λόγω των ψυχοφαρμάκων, έμπαινε φρένο με διάφορους τρόπους.
Τι είδους τρόπους;
Μου απαγορεύανε να πάρω τηλέφωνο για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα. Κι όταν καταλάβανε ότι θα καταγγείλω αυτά που γίνανε, τότε αλλάξανε κατευθείαν αντιμετώπιση απέναντί μου όλα τα Μέσα. Ακόμα και η «Ελευθεροτυπία» είχε γράψει: «Φρένο στα ξεράσματα».
Παίρνεις ακόμα ψυχοτρόπα;
Με τη θέλησή μου; Μόνο με το ζόρι. Με τη θέλησή μου τίποτα δεν έχω πάρει. Αλίμονο. Εντάξει, τα έβγαλα τα μάτια μου μόνος μου, να καταστραφώ κιόλας ολοκληρωτικά; Δεν είναι δυνατόν.
Πόσο καιρό πήρε η συγγραφή του «Η Μέρα εκείνη»;
Έκανα δυο χρόνια να το γράψω γιατί είχα πολύ μεγάλη δυσκολία και για να επαναφέρω όλα τα γεγονότα στο μυαλό μου και πρακτικά να τα αποτυπώσω. Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με την προοπτική να μείνει όσο υπάρχει λόγος. Και λόγος υπάρχει όσο υπάρχει καταστολή και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί το βιβλίο έχει αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχει κατεύθυνση επαναστατική.
Αναπαράγεις στιχομυθίες που έγιναν ενώ ήσουν σε κώμα. Είναι φανταστικές;
Είναι φανταστικές αλλά είναι η πραγματική απολογία μου στις συκοφαντίες που κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ. Όλα όσα ακούστηκαν από τα ΜΜΕ τότε εν χορώ και έπρεπε με κάποιο τρόπο να απαντήσω.
Το βιβλίο, με άλλα λόγια, ήταν η απάντησή σου επειδή ήσουνα «κομμένος»;
Ναι, ακόμα και μέσα στο δικαστήριο. Κανείς δεν είχε την υπομονή στη δίκη να περιμένει να ακούσει τι θέλω να πω. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να εκφραστώ στην ταχύτητα που περιμένανε. Οπότε δεν έκανα απολογία. Με χειραγωγούσαν κανονικά. Η έδρα με πήγαινε όπου ήθελε. Το βιβλίο αυτό είναι η φωνή μου.
Σε ποιον αναγνώστη στοχεύει;
Σε όποιον έχει την ευαισθησία πάνω σε θέματα νομιμότητας. Και κυρίως στην νεολαία, γιατί σ’ αυτήν έχει μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.
Η συγγραφή του δεν ήταν μια διαδικασία, μια απόπειρα «εξιλέωσης», από πλευράς σου; Στις σελίδες του μετατρέπεσαι από θύτης σε θύμα.
Η εξιλέωση δεν γίνεται με βιβλίο. Αλλά κι ως προς την εξιλέωση, από την στιγμή που έχω υποστεί όλα αυτά που περιγράφω, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.
«Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει»

Δεν επιχειρείς, δηλαδή, να αποτινάξεις από πάνω σου την ταμπέλα του δολοφόνου – τρομοκράτη;
Εξαρτάται. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, γιατί εγώ δεν πηγαίνω ούτε για πολιτικός, ούτε για τίποτα. Δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, με ενδιαφέρει η αλήθεια. Τότε και τώρα. Άμα δεχόμουν αυτά που παρουσιάζαν στην αρχή τα μέσα ενημέρωσης, ότι δήθεν συνεργάζομαι, ότι έχω βοηθήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης, ότι είμαι συνεργάτης της Ασφάλειας, θα μπορούσα να ζητήσω τα ευεργετήματα του νόμου και να πάω σπίτι μου. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα νομιμοποιούσα και θα αποσιωπούσα αυτού του είδους τα βασανιστήρια. Αντί να πάω λοιπόν σπίτι μου και να παρακολουθώ με το τηλεκοντρόλ την δίκη, όπως ο νόμος λέει -και ηθικά θα μπορούσα να πω «αφού έχω υποστεί όλα αυτά, έχω ξεχρεώσει, πάω σπίτι μου και έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, ό,τι έχω κάνει έχει σβήσει» -, σκέφτηκα ότι πρέπει να ακουστεί η αλήθεια. Θέλανε να με απαλλάξουν και διεκδίκησα ισόβια. Ακόμα και τώρα βρίσκομαι μέσα λόγω της αλήθειας. Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει. Από εκεί και πέρα, το βιβλίο το έγραψα και το άφησα να ταξιδέψει. Δεν έκανα καμία προσπάθεια να το δώσω σε εμπόρους. Από τη στιγμή που το έβγαλα και το βάλανε στο διαδίκτυο κάποιοι, χωρίς να με ρωτήσουν, δεν έκανα καμία κίνηση.
Δηλαδή;

Το άφησα να ταξιδέψει μόνο του. Το έχει διαβάσει πολύς κόσμος, έχουνε γίνει πολλές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα, ακόμα και μελέτες από πανεπιστήμια. Κάποια στιγμή, παρουσιάστηκε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε σε Πανεπιστήμιο και μάλιστα όχι από καμιά αριστερή οργάνωση, αλλά απ’ τη ΔΑΠ.
Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει;
Δεν μπορώ να θυμηθώ. Έχει κάνει δυο εκδόσεις. Από ένα σάιτ το κατεβάσανε 8000 μέσα στους πρώτους μήνες.
Έγινε, δηλαδή, best seller;
Δεν ξέρω τι έχει γίνει. Έχει σώμα γραμμένο με την ψυχή κι αυτό βρίσκει απήχηση. Ο άνθρωπος όταν δει κάτι που έχει ψυχή και αλήθεια το αναγνωρίζει αμέσως.
Θα γράψεις άλλο βιβλίο;
Η συγγραφή ως συγγραφή δεν είναι αυτοσκοπός. Αν έχω κάτι να πω και βρεθεί ανάγκη να το πω, με αυτό τον τρόπο, θα το πω. Έχω γράψει και για τη χρήση ψυχοφαρμάκων στη φυλακή, γιατί αυτό γίνεται κι εδώ, στον Κορυδαλλό, με άλλη μορφή. Πέφτει πολύ ψυχοφάρμακο, με νομικά καλυμμένο τρόπο. Ουσιαστικά, είναι ο τρόπος που κρατάνε τη φυλακή για να μην χρειαστεί προσωπικό.
Πώς γράφεις;
Το τελευταίο βιβλίο, με τα δυο Πανεπιστήμια, το έλεγα πιο πολύ τηλεφωνικώς. Είναι πολύ δύσκολο να γράψω. Στο πρώτο βιβλίο είχα φτιάξει ένα ειδικό σύστημα για το μάτι, που έκρυβε όλο το φως γύρω γύρω και άφηνε μόνο μια χαραμάδα. Τα δάχτυλα, επειδή δεν μπορούσα τότε να πιάσω στυλό, τα είχα πιασμένα με το λαστιχάκι που πιάνουμε τα μαλλιά. Προσπάθησα με το αριστερό, αλλά δεν μπορούσα. Το πρώτο βιβλίο πήρε έτσι δυο χρόνια.
Πώς είναι η καθημερινότητά σου στη φυλακή;
Έχω εγκατασταθεί εδώ στο νοσοκομείο κρατουμένων του Κορυδαλλού. Υπάρχει ένα μέρος με 4 κελιά, που είναι η απομόνωση, δηλαδή η φυλακή της φυλακής. Εγώ για να μπορώ να επιβιώσω πρέπει να είμαι με μικρό αριθμό ατόμων και γνωστά άτομα, για να ξέρω τι περιμένω από τον άλλο. Είμαι στο κελί όλο το 24ωρο. Βγαίνω μόνο για το τηλέφωνο, το οποίο είναι δυο βήματα από το κελί μου και ξαναμπαίνω μέσα. Αυτή είναι η ζωή μου. Δεν έχω βγει από το 2005 στο προαύλιο κι από το 2011 κοιμάμαι στην καρέκλα, γιατί έχω κι άλλα προβλήματα υγείας, εκτός από τα μάτια και τα αυτιά. Μου στέλνουνε μαγνητοφωνημένα έργα για να μην κουράζω το μάτι. Αν θέλω να διαβάσω κάτι έχω πολύ δυνατό φως και φακό μεγεθυντικό.
Τι διαβάζεις αυτό τον καιρό;
Ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτή τη στιγμή θεατρικά. Μ’ αρέσουν όσα περιγράφουν τον ψυχισμό του ανθρώπου, γνωστά σύνδρομα. Όπως οι «Εμπρηστές» («Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» του Μαξ Φρις), που στηλιτεύουν την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό, και ο «Επιθεωρητής» (του Γκόγκολ), που δείχνει τη διαφθορά της εξουσίας.
Ακούς μουσικής;
Όχι, δεν μπορώ να ακούσω μουσική, αφού σφυρίζουν τα αυτιά μου, δεν γίνεται.
Από πού παρακολουθείς την επικαιρότητα;
Από το ραδιόφωνο. Πάντα με το ραδιόφωνο την παρακολουθούσα. Η τηλεόραση παραπλανάει.
Το παλιό τσιτάτο του Ζαχαριάδη «αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ» ισχύει;
Με το φαΐ δεν ισχύει, γιατί το φαΐ της φυλακής σήμερα είναι φαρμακωμένο. Τα έχω καταγγείλει αυτά στο δεύτερο βιβλίο που λέγεται «Εξ υπογείου». Έχει διαδοθεί κι αυτό στο διαδίκτυο. Δηλαδή, υπάρχει μια ήπια καταστολή. Μπορεί να κινείσαι, να μιλάς, να λες «καλημέρα», τα καθημερινά, αλλά να μην μπορείς να έχεις δημιουργική σκέψη.
Ψυχικά και νοητικά αισθάνεσαι ότι έχεις επανέλθει;
Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο εμένα, υπάρχει για όλο τον κόσμο, έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που βλέπει όλο το 24ωρο τηλεόραση όταν βγαίνει έξω θα μιλάει για την τηλεόραση. Το μυαλό δεν είναι τόσο σταθερό όσο νομίζουμε. Ο κόσμος από μόνος του με το παραμικρό παίρνει αγχολυτικά και χωρίς ψυχίατρο. Είναι γενικευμένο το πρόβλημα.
Με 98% αναπηρία η ζωή αντέχεται;
Η ζωή είναι αυτή τώρα. Δηλαδή, με αυτά τα δεδομένα θα προχωρήσω, θέλω δεν θέλω. Τι να κάνω; Να στενοχωριέμαι επειδή οι άλλοι έχουν δυο χέρια και δυο μάτια;
Παρόλες τις αντιδράσεις, προσβλέπεις στην κατ’ οίκον κράτηση;
Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να γίνει, γιατί ο νόμος που κάνανε απαιτεί να είσαι αγνωστικιστής. Δηλαδή, κάποιος που είναι Χριστιανός Ορθόδοξος δεν μπορεί να βάλει αυτό το βραχιολάκι.
Πότε έγινες Χριστιανός;
Πάντα ήμουνα Χριστιανός. Παπαδοπαίδι είμαι.
Έγινες πιο «σκληροπυρηνικός», μετά τον Ευαγγελισμό;
Δεν έγινα ούτε σκληροπυρηνικά ούτε παθιασμένα. Ήρεμα και ήπια πάνε αυτά.
Τι είναι ο Θεός;
Αν μπούμε σε αυτό το θέμα, χαθήκαμε.
Τι αλλάζει στη ζωή σου πιστεύοντας;
Είσαι πιο ελεύθερος. Δεν προσπαθείς να λύσεις την κάθε λεπτομέρεια μόνος σου.
Εκτός από το Θεό, σε τι άλλο πιστεύεις;
Τι άλλο δηλαδή; Σε ιδεολογία; Στο δίκαιο. Αυτό που λέω είναι πολύ παιδαριώδες και αδικεί αυτό που σκέφτομαι. Οι πράξεις μου – πράξεις όμως δεν έχω τώρα – οι λέξεις μου πού με τοποθετούνε; Εκεί είμαι. Αλλά δεν μπορώ να ενταχθώ σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Δεν μπορώ να πω ότι ανήκω στο χώρο της Αριστεράς. Προτιμώ να είμαι απέξω και να παίρνω ό,τι είναι καλό, παρά να είμαι από μέσα και να πουλάω ό,τι πολυτιμότερο. Όπως γίνεται αυτή τη στιγμή με την Αριστερά.
Η «17 Νοέμβρη» και οι φόνοι

Μετά από όλα όσα έχεις ζήσει θα επέλεγες να ακολουθήσεις την ίδια πορεία;
Εκείνο έχει φύγει, είναι αλλού εκείνο… Δεν θέλω να ζήσω το παρελθόν, δεν μιλάω γι’ αυτό. Δεν έχω γράψει κάτι για το παρελθόν, ούτε έχω συζητήσει για την ιστορία τη συγκεκριμένη του παρελθόντος.
Για τη δράση της 17Ν, εννοείς;
Ναι. Είναι μια εμπειρία, ένα κομμάτι του εαυτού μου, το οποίο κρατάω για μένα. Δεν το πουλάω.
Έχεις μετανιώσει για τους φόνους;
Υπάρχουν δυο διαφορετικά πράγματα πάνω σε αυτό. Το ένα είναι το προσωπικό. Προσωπικά, δηλαδή, τι κάνεις σαν άτομο, η πράξη σου η ίδια. Και το άλλο είναι το πολιτικό, που έχει σχέση με το περιβάλλον. Γιατί μια πράξη από μόνη της είναι κατακριτέα κατευθείαν. Αλλά μια πράξη δεν υπάρχει ποτέ από μόνη της. Υπάρχει μια αλυσίδα γεγονότων και καταστάσεων που οδηγούν έναν άνθρωπο με κάποιες ευαισθησίες σε αυτή την κατεύθυνση.
Θέλεις να πεις ότι ήταν αναπότρεπτοι οι φόνοι;
Ας πούμε, ήταν σαν αρχαίο δράμα.
Σήμερα θα ξαναέκανες φόνο;
Η ίδια η πράξη, η αφαίρεση ζωής είναι αντινομία για κάποιον που αγωνίζεται για τη ζωή, έτσι κι αλλιώς.
Οπότε είχες πέσει σε μια αντινομία που σήμερα αναγνωρίζεις;
Όχι, από τότε την αναγνώριζα. Τίποτε δεν έγινε ευχάριστα. Αλλά ζυγίζεις καταστάσεις. Δηλαδή, αν ήμουνα μόνος μου στην Αθήνα δεν θα επιχειρούσα ποτέ να φτιάξω μια παράνομη οργάνωση. Η οργάνωση υπήρχε, και μάλιστα τα 10 πρώτα χρόνια είχε πολύ περισσότερα θύματα, αναλογικά. Η δική μου συνεισφορά ήτανε να αυξηθούν μεν τα επόμενα χρόνια οι ενέργειες, αλλά να προστεθούν οι συμβολικές ενέργειες. Δηλαδή, γίνανε ασύγκριτα περισσότερες ενέργειες, οι ενέργειες κατά προσώπων ήταν ίδιες, αλλά αυξηθήκαν οι συμβολικές – οι ρουκέτες, οι βόμβες – χωρίς θύματα. Οπότε υπήρξε ελαχιστοποίηση της βίας σε μεγάλο βαθμό και οι επιλογές ήταν τέτοιες για να μην υπάρχουν όσο το δυνατόν θύματα.
Όμως και πάλι δεν απαντάς καθαρά στο ερώτημα. Αν ξαναζούσες τη ζωή σου θα επέλεγες να ενεργήσεις κατά τον ίδιο τρόπο;
Μπορεί να γυρίσει ο χρόνος πίσω; Δεν γυρνά πίσω, είναι μονοσήμαντος, δυστυχώς.
Αναγνωρίζεις ότι είναι μια αντινομία η αφαίρεση ανθρώπινων ζωών κι ωστόσο αφαιρούσες ζωές. Αυτό δεν είναι αντιφατικό, σχιζοφρενικό;
Αν πάρουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής σαν υπέρτατο αγαθό είναι σχιζοφρενικό, όπως λες. Αλλά δεν είναι υπέρτατο.
Ποιος το κρίνει αυτό;
Όταν η ελευθερία αναγνωρίζεται από την κόψη του σπαθιού, υπάρχει κάτι ανώτερο απ΄ την ανθρώπινη ζωή πάντα.
Ποιος σου δίνει το δικαίωμα όμως να αποφασίζεις ποια ζωή θα αφαιρεθεί;
Δεν έκανα εγώ επιλογή. Την επιλογή την έκανε η οργάνωση που είναι μια ομάδα. Το προσωπικό είναι άλλο. Έτσι κι αλλιώς, στο προσωπικό εγώ έχω ζητήσει συγγνώμη σαν άνθρωπος. Χωρίς ούτε ένα «αλλά». Είναι συγγνώμη από άνθρωπο προς άνθρωπο κατευθείαν.
Την ανακοίνωση την έκανα όταν τέλειωσε το πρώτο δικαστήριο, και όταν ήταν σε ένα στάδιο -ήταν την τελευταία μέρα της δίκης -, που δεν μπορούσαν να μην μου ρίξουν την ποινή που μου ρίξανε. Η πρώτη που την έκανε δεκτή είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Ήταν σε ένα πάνελ, τη διάβασε ο εκφωνητής και η Μπακογιάννη είπε «δεκτή η συγγνώμη». Και άλλοι – δεν λέω από την απέναντι πλευρά, γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε – την κάναν δεκτή.
Οπότε σήμερα έχεις καθαρή τη συνείδησή σου;
Πέρα από όσα έχω ζήσει στον Ευαγγελισμό, έχω 14 χρόνια εγκλεισμού, έχω χάσει τα μάτια μου ισοβίως, έχω μείνει ανάπηρος ισοβίως, δεν μπορώ να σηκώσω πάνω από 3 κιλά. Δεν ξέρω αν χρειάζεται τίποτα άλλο για να ξεχρεώσω. Αν το πάμε συγκριτικά, αυτοί που με μια μπόμπα σκοτώνουν 200 ανθρώπους, τι πρέπει να ζήσουν στη ζωή τους;
Μιλάς για την άφεση αμαρτιών; Με χριστιανικούς όρους;
Δεν μιλάω με χριστιανικούς, μιλάω με πολιτικούς όρους. Δεν θέλω να εξισώνω καταστάσεις. Αλλά εγώ όταν γεννήθηκα υπήρχαν και τα πυρηνικά και η καταστολή και η αστυνομία και οι φυλακές, όλα υπήρχανε. Δεν έχω καμία ευθύνη για αυτά. Αυτόν τον κόσμο βρήκα. Τι να κάνω; Να παραδώσω τον ίδιο κόσμο στην επόμενη γενιά; Τι να πω; Πόσο ωραία είναι η ζωή; Να κοιτάξω μόνο το τομάρι μου; Είναι σωστό αυτό; Άμα δούμε και τώρα τι παραδίνουμε στην επόμενη γενιά, αυτοί που αυτοκτονούν θα ήτανε πιο τίμιοι, παρότι κι η αυτοκτονία φιλοτομαρισμός είναι.
Την αυτοκτονία την σκέφτηκες ποτέ;
Όχι, βέβαια! Ποτέ! Εντάξει, μια φορά σαν τεχνικό όρο. Με φυλάγανε να μην αυτοκτονήσω και με αφήσανε με ένα θερμόμετρο υδραργύρου στη μασχάλη. Λέω «σιγά το δύσκολο, 20 εκατοστά από το στόμα μου υπάρχει ο υδράργυρος και αυτοί έχουνε ολόκληρο στρατό γύρω γύρω για να πούνε ότι με φυλάνε». Δεν θα αυτοκτονούσα ποτέ.
Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου από εδώ και στο εξής;
Ζω μέσα σε ένα κόσμο με σκιές. Από εκεί και πέρα, όπου με βγάλει. Ποιος μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Κι εγώ, όπου με βγάλει ο δρόμος…Δεν κάνω τίποτα. Μου λένε κάνε αίτηση, κάνε αυτό, δεν κάνω τίποτα. Περιμένω απλώς. Έχει σαπίσει το σύστημα. Ε, κάποια στιγμή… θα βγει η αλήθεια. Εμένα πέρασε η σειρά μου. Δεν πρόκειται να ξαναπεράσω.
Άλλαξε κάτι στον κόσμο μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι;
Όλα όσα έγιναν οδηγούν σε μια κατεύθυνση: στην άμεση και σφοδρή σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων. Το ότι αυτό το γεγονός, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το μεγιστοποιούν, προκειμένου να πείσουν τους λαούς τους ότι πρέπει να πάνε να σκοτωθούνε στη Μέση Ανατολή είναι ένα θέμα. Γιατί όταν έγινε το ίδιο με 200 τόσα άτομα στο ρωσικό αεροσκάφος, που καταρρίφθηκε, δεν έγινε ο ίδιος ντόρος. Δηλαδή, τα ίδια γεγονότα μετράνε αλλιώς όταν γίνονται στην Γαλλία, που είναι η χώρα που έχει εξάγει το προφίλ του Αριστερού και ανθρωπιστή, κι όλα αυτά που πουλάνε οι Γάλλοι. Γιατί κι η λέξη σωβινισμός γαλλική είναι. Φαίνεται και πού πάει και η Γαλλία σαν λαός.
Πού πάει;
Δεν φαίνεται με την Λεπέν; Η Γαλλία και όλη η Ευρώπη φασιστοποιούνται. Γι’ αυτό το λόγο και είναι αποτυχημένες και κατώτερες των περιστάσεων όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες. Βλέπουν τον γκρεμό και επιμένουν να πάνε σε αυτόν. Μόνο τις φάτσες τους να δεις και τη συμπεριφορά τους αμφιβάλλεις αν αυτοί οι τεχνοκράτες – γιατί σε αυτό το στυλ είναι – που έχουν βγει από το σελοφάν, έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα και αν μπορούν πραγματικά να λύσουν ένα πρόβλημα.
Ο Τσίπρας συγκαταλέγεται στις αποτυχημένες ευρωπαϊκές ηγεσίες;
Ο τωρινός; Ο τωρινός είναι μεταλλαγμένος. Ο Τσίπρας δεν τόλμησε με το ΟΧΙ και έχασε το ραντεβού με την ιστορία. Δυστυχώς.
Τον Γενάρη του 2015 τι θα ψήφιζες;
Δεν ψηφίζω.
Αν σου επιτρεπόταν;
Δεν παρασύρθηκα ούτε το ’81, που ήμουνα 19 ετών, με το ΠΑΣΟΚ. Γιατί τότε ήταν μόδα το ΠΑΣΟΚ. Η μόνη φορά που θα ψήφιζα σε όλη μου τη ζωή ήταν το Δημοψήφισμα του Ιουνίου. Ο Παπανδρέου έκανε πολλά χρόνια για να απογοητεύσει τους δικούς του, ενώ ο Τσίπρας έκανε μήνες. Μάλιστα, όχι μήνες. Λίγες μέρες. Μια βδομάδα, δηλαδή.

———-

το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από το http://documents.tips/ στο Σάββας Ξηρός – Η Μέρα Εκείνη 1560 ώρες στην εντατική Μια μαρτυρία για το δικό μας Γουαντάναμο [Alicia Romero 2006] . Όμως πολλές φορές  μπορεί να χαθεί ή να το κατεβάσουν από εκεί που το έχουν αναρτημένο. Οπότε καλό ψάξιμο. Ή μπορεί να μπορείτε να το διαβάσετε μόνο online.

Written by dds2

Ιανουαρίου 26, 2016 at 8:29 μμ

Μουσείο Μακρονήσου και Πανελλήνια Ένωση Αγωνσιτών Μακρονήσου

leave a comment »

Written by dds2

Δεκέμβριος 14, 2015 at 11:07 μμ

μεταναστευτικό-προσφυγικό-γενοκτονίες-Φίλης και εθνικές μειοδοσίες για έναν επιλήσμονα λαό

with one comment

[ένα συμπίλημα των ημερών, όπου υπάρχουν μεγάλες και ενοχλητικές αλήθειες – και από ενοχλητικούς χώρους – για την καθεστηκυία «προοδευτική» τάξη …]

ΣΑΝ ΝΑ ΧΑΘΗΚΕ ΕΘΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ!

Η Ρεπούση, ο Φίλης και οι τουρκικές πιέσεις για το αντιρατσιστικό

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Το 2014, όταν συμπληρώνονταν 100 χρόνια από την τέλεση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουμε από πηγές μας στις Βρυξέλλες και αλλού, το τουρκικό κράτος ξόδεψε το ποσό των 5 δισ. δολαρίων για να εξουδετερώσει τις προσπάθειες των ανά τον κόσμο αρμενικών κοινοτήτων για τη διεθνοποίηση και την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Αρμένιοι από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς.
Κατά τον ίδιο τρόπο, το τουρκικό κράτος ξοδεύει κάθε χρόνο πολλά δισεκατομμύρια δολάρια επί δεκαετίες για να εξουδετερώνει όλες τις ενέργειες που κινούνται στην κατεύθυνση της διεθνοποίησης της γενοκτονίας, ενώ χρηματοδοτεί γενναία έδρες τουρκικών σπουδών ανά τον κόσμο για να περνούν οι τουρκικές θέσεις στον ακαδημαϊκό κόσμο και, δι’ αυτού, στα πολιτικά συστήματα κάθε χώρας.

Οποιος, έστω μακρόθεν, παρακολουθεί το συγκεκριμένο ζήτημα, γνωρίζει ότι η αποτροπή της αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας, ήτοι των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, από τη διεθνή κοινότητα αποτελεί μόνιμο και πρωταρχικό στόχο του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και της διπλωματίας της Αγκυρας.

Απόδειξη τούτου είναι οι έντονες και σκληρές αντιδράσεις του τουρκικού κράτους σε περιπτώσεις όπου κάποιες χώρες αναγνωρίζουν τη Γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά και των Ελλήνων. Τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, οι τουρκικές κυβερνήσεις ανακαλούν τους πρέσβεις τους από τις χώρες που αναγνωρίζουν τη γενοκτονία, ενώ εφαρμόζουν ακόμα και εμπάργκο, πλήττοντας οικονομικά τις χώρες αυτές και δείχνοντας στις υποψήφιες προς αναγνώριση της γενοκτονίας χώρες ποια είναι τα αντίποινα που τους περιμένουν.

Τέλος, δεν υπάρχει δημοσιογράφος, αρθρογράφος, πολιτικός και διπλωμάτης στην Ελλάδα που δεν γνωρίζει τις προσπάθειες, τους εκβιασμούς και τα διαβήματα που έκανε και συνεχίζει να κάνει η Τουρκία στις ελληνικές κυβερνήσεις, για να ακυρώσει στην πράξη τους νόμους που ψηφίστηκαν το 1994 και το 1997, με τους οποίους αναγνωρίστηκαν η 19η Μαΐου και η 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρες μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Προτελευταία απόπειρα ακύρωσης στην πράξη των ως άνω νόμων ήταν τα αλλεπάλληλα διαβήματα που έκαναν οι Τούρκοι στις ελληνικές κυβερνήσεις, όταν οι υπουργοί Δικαιοσύνης Καστανίδης, Ρουπακιώτης και Αθανασίου θέλησαν να φέρουν προς ψήφιση το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο». Η πιεστική απαίτηση των Τούρκων να μη συμπεριληφθεί σ’ αυτό η ποινικοποίηση των γενοκτονιών που ψηφίστηκαν από το ελληνικό Κοινοβούλιο έκαναν το νομοσχέδιο… λάστιχο.

Η τελευταία περιπέτεια ήταν πέρυσι το καλοκαίρι, όταν το νομοσχέδιο πηγαινοήλθε τρεις τέσσερις φορές, ακριβώς για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.

Μάλιστα, σε ένα πηγαινέλα, βουλευτής κόμματος της ελληνικής Βουλής, τον Μάιο του 2013, ενημέρωσε προσωπικά τον Τούρκο πρέσβη ότι στο προσχέδιο συμπεριλαμβανόταν η ποινικοποίηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των Αρμενίων και του ζητούσε να παρέμβει στην ελληνική κυβέρνηση για να το αποτρέψει. Λίγες ημέρες μετά, η κυρία Ρεπούση έστειλε το περιβόητο μήνυμα μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, ενημερώνοντάς τους για τον κίνδυνο να περάσει αυτή η «προβληματική διάταξη», όπως χαρακτήριζε τη συμπερίληψη της ποινικοποίησης της Γενοκτονίας των Ελλήνων στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο, ζητώντας από τον καθέναν να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να αποτραπεί κάτι τέτοιο.

Τελικά, τον Αύγουστο του 2014, η κυβέρνηση Σαμαρά είχε υποκύψει στις έσωθεν και έξωθεν πιέσεις και έφθασε στο σημείο να καταθέσει το νομοσχέδιο κατά πώς το ήθελαν ο Τούρκος πρέσβης, η κ. Ρεπούση και οι σύντροφοί της στον ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα στους οποίους, όπως αποδείχτηκε, και ο κ. Φίλης.

Τότε χρειάστηκε η καθοριστική παρέμβαση των 37 βουλευτών της Ν.Δ., οι οποίοι, με πρωτοβουλία του Σάββα Αναστασιάδη, απείλησαν την κυβέρνηση με πτώση, αν δεν συμπεριληφθούν οι γενοκτονίες που ψηφίστηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων. Τότε, λίγες ημέρες μετά, ο κ. Φίλης έγραψε το κατάπτυστο και υβριστικό άρθρο στην «Αυγή», με το οποίο κατηγορούσε τους 37 βουλευτές της Ν.Δ. για την πατριωτική πράξη τους. Φέτος, πολύ απλά, ολοκληρώνει το έργο του ο κ. Φίλης, με την ανοχή του Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και δυστυχώς των ΑΝ.ΕΛ.

Κλείνοντας, να σημειώσουμε το εξής: Ο κ. Φίλης προκάλεσε τεράστια εθνική ζημιά. Αν συνεχίσει να είναι στην κυβέρνηση, η ζημιά θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και θα οδηγηθούμε στην ακύρωση όχι μόνο του ρατσιστικού, αλλά και των νόμων με τους οποίους αναγνωρίστηκαν οι γενοκτονίες. Αυτός είναι ο στόχος. Και, αν γίνει αυτό, είναι σαν να χάνουμε εθνικό έδαφος. Τόσο απλά.

αναδημοσιεύθηκε ολόκληρο λόγω της ιδιαίτερης προφανούς σημασίας του, από το http://www.dimokratianews.gr/content/55071/san-na-hathike-ethniko-edafos

———-

PontosA3afisa-1_011-724x1024———-

———-

το ακόλουθο από το φιλικό προς την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΝΤΙΚΙ (ολόκληρο στο http://www.topontiki.gr/article/149205/genoktonia-i-ethnokatharsi-se-varos-tis-mnimis-enos-laoy

Γενοκτονία ή εθνοκάθαρση σε βάρος της μνήμης ενός λαού!

του ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗ

… Τα προβλήματα του Ποντιακού Ελληνισμού αρχίζουν λίγα χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Την πτώση της Βασιλεύουσας ακολούθησε αυτή της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας το 1461. Από τότε έως και τον πλήρη ξεριζωμό των Ποντίων από τις πατρογονικές τους εστίες γίνεται μια σειρά ανηλεών διωγμών, σφαγών, ξεριζωμών, μια συστηματική προσπάθεια εξισλαμισμού και εκτουρκισμού των πληθυσμών, έως ότου καταλήξουμε στη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του 20ού αιώνα.
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή 
Από το 1461 έως και το 1923, η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να χωριστεί σε ιστορικές περιόδους κατά τις οποίες ασκηθήκαν συγκεκριμένες πολιτικές. Η πρώτη και πιο ήπια περίοδος αρχίζει από την πτώση της Τραπεζούντας, λίγο μετά τα μέσα του 15ου αιώνα και διαρκεί περίπου δυο αιώνες έως και τα μέσα του 17ου. Σε αυτήν την περίοδο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κρατά μια ουδέτερη πολιτική απέναντι στους Έλληνες του Πόντου…
———-

Ο Νίκος Φίλης και η γενοκτονία του ιστορικού παρελθόντος

Δηλώσεις Ν. Φίλη: Εθνομηδενισμός ή Ισοδύναμο;

του Βασίλειου Κυρατζόπουλου

Στις 3/11/2015 σύσσωμος ο Ελληνικός και ο Τουρκικός Τύπος αναφέρουν τις δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας. Νίκου Φίλη περί άρνησης «Γενοκτονίας των Ποντίων». Στις 5/11/2015 ο Υπουργός επανέρχεται υπενθυμίζοντάς μας το άρθρο του που είχε δημοσιευθεί στην Αυγή στις 20/8/2014.

Επειδή οι δηλώσεις των υπουργών δεσμεύουν μία χώρα στο διεθνές στερέωμα και δεν περιορίζονται σε επίπεδο πολιτικών συζητήσεων στη Βουλή όπως του Τατσόπουλου[1] ή σε ραδιοφωνική κουβέντα όπως της Ρεπούση[2], επιβάλλεται ο Υπουργός Παιδείας ή να ανακαλέσει ή να αποπεμθεί από την κυβέρνηση. Εξάλλου ο Ν. Φίλης μπορεί να στηρίξει τις όποιες ανιστόρητες παράνομες θέσεις του σε εθνικό – πολιτικό επίπεδο, που ναι μεν θα ακουστούν, αλλά δεν θα δεσμεύσουν ανά την οικουμένη ένα πολυπαθέστατο έθνος.

Πριν συνεχίσουμε οποιαδήποτε αναφορά, καλό θα είναι να θυμηθούμε το διεθνές και εθνικό Δίκαιο σ’ ότι αφορά την παρανομία του Υπουργού, και ιστορικά δεδομένα σ’ ότι αφορά την αμάθειά του. Εξάλλου το θεωρητικό τμήμα του θέματος έχει εξαντληθεί από τον γράφοντα εδώ και μια δεκαετία[3]. Ας δούμε περιληπτικά το ιστορικό της θεσμοθέτησης του αδικήματος…

ολόκληρο στο: https://pontosandaristera.wordpress.com/2015/11/09/kyratzopoulos/#more-18387

———-

Το Μεταναστευτικό τείνει πλέον να πάρει διαστάσεις εθνικής συμφοράς!

του Γιώργου Χαρβαλιά

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Και ταυτόχρονα εφιαλτικοί. 200.000 πρόσφυγες και κάθε λογής απρόσκλητοι επισκέπτες πάτησαν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος μόλις τον μήνα που μας πέρασε. Από αυτούς είναι άγνωστο πόσοι αποφάσισαν ή μπόρεσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. H Ελλάδα, κατά γενική ομολογία, εξελίσσεται στη μοναδική πύλη εισόδου για τους κυνηγημένους των πολέμων σε Συρία και Ιράκ, αλλά και για τους συνειδητούς λαθρομετανάστες «υπερκορεσμένων» ασιατικών χωρών, όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, που επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη. Η εισβολή παίρνει διαστάσεις λαίλαπας. Μόνο στο διάστημα των τελευταίων έξι εβδομάδων αποβιβάστηκαν στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου σχεδόν όσοι διέσχισαν τη Μεσόγειο το πρώτο εννεάμηνο του 2015! Είναι μαθηματικά βέβαιον ότι αν συνεχιστεί αυτό το βιολί, με κλειστά τα σύνορα άλλων ευρωπαϊκών κρατών υποδοχής, η χώρα μας θα έχει υποστεί τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αλλοίωση στη νεότερη Ιστορία και μάλιστα εν καιρώ ειρήνης…

ολόκληρο στο: http://www.dimokratianews.gr/content/55123/o-efialtis-htypise-tin-porta-mas

———-

Γιατί ήταν αναμενόμενη η αμφισβήτηση της Γενοκτονίας των Ποντίων

του Κων/νουΧολέβα

… Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη δεκαετία του 1920-1930 από τον χώρο των οπαδών της διεθνιστικής Αριστεράς και της μαρξιστικής – λενινιστικής ανάλυσης ακούστηκαν οι πρώτες έντονες φωνές για την κατάργηση του ελληνικού αλφαβήτου και την αντικατάστασή του με το λατινικό. Πρώτα οι αριστεροί διανοούμενοι μίλησαν για την ανάγκη καθιερώσεως της φωνητικής γραφής, δηλαδή την αλλοίωση της ιστορικής ορθογραφίας, και στη συνέχεια δεν δίστασαν να αρθρογραφήσουν υπέρ της λατινοποιήσεως και του αφελληνισμού της γλώσσας και της γραφής μας. Πρωταγωνιστής του κινήματος ήταν ο Δημήτρης Γληνός, ο οποίος μετά το 1941 έγινε γνωστός από το κείμενό του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ».
Δεν είναι επίσης, τυχαίο, ότι στον χώρο της Αριστεράς κυοφορήθηκε και προβλήθηκε μαχητικά η αντίληψη ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Ελληνες και ότι ο λαός της Μακεδονίας και της Θράκης πρέπει να βρει την… αυτοδιάθεσή του στο πλαίσιο μιας βαλκανικής ομοσπονδίας…

ολόκληρο στο: http://www.dimokratianews.gr/content/55117/diethnistiki-aristera-kai-istoria

———-

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Γιατί είναι σημαντικό να διεθνοποιηθεί η εξόντωση των Ποντίων

του Σάββα Καλεντερίδη

… Κάτι που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι ότι, ενόσω το τουρκικό κράτος διέπραττε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, από το 1914 έως το 1919, δεν υπήρχε πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας, άρα καμία δικαιολογία για απώλειες αμάχων στη διάρκειαενός πολέμου.Κανονικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, κανονική γενοκτονία. Ολο αυτό το διάστημα, το ελληνικό κράτος δεν έκανε απολύτως τίποτα για να προστατέψει τους ελληνικούς πληθυσμούς από την τουρκική βαρβαρότητα.
Και, το κυριότερο, όσο οι Τούρκοι μακέλευαν τους Ελληνες, στην Ελλάδα ζούσαν περί τις 400.000 μουσουλμάνοι, τους οποίους οι Ελληνες αλλά και το ελληνικό κράτος -πράττοντας πολύ σωστά, γιατί στη βαρβαρότητα δεν υπάρχει αμοιβαιότητα- δεν υπέβαλε σε αντίποινα…

ολόκληρο στο: http://www.dimokratianews.gr/content/55116/i-genoktonia-ton-pontion

———-

Ο Φίλης και «Ενα Άουσβιτς εν ροή»

του Φαήλου Κρανηδιώτη

Οι Τούρκοι δεν είχαν θαλάμους αερίων ούτε κρεματόρια. Σφάζανε στο γόνατο, στις άκρες των δρόμων

Πάνω σε όσα κόπρισε ο Φίλης μαζεύτηκαν μία προς μία όλες οι παχιές μύγες της καθεστωτικής προόδου. Από τη Ρεπούση, τον αερογάμη Τατσόπουλο και τη φυλλάδα πατσαβούρα της Αγίου Κωνσταντίνου, που έβγαινε κάποτε με χαρτί του Τσαουσέσκου, ως τον κλαρινογαμπρό της Ντόρας και τα ρετάλια της «Εφημερίδας των Συντακτών», τους ιούς της βιοχλαπάτσας, που κακογέρασαν και μυαλό δεν έβαλαν.

Ο Φίλης, με την επιστημοσύνη προοδευτικού ταβλαδόρου και κατόχου PhD σε πατσατζίδικο, απεφάνθη ότι οι Πόντιοι δεν υπέστησαν Γενοκτονία αλλά «εθνοκάθαρση», διότι δεν ήταν «βιομηχανοποιημένη εξόντωση».
Στην ασήμαντη εξοχότητά του και σε όλο τον συρφετό που σήκωσε τη βρόμικη γροθίτσα του, για να στηρίξει αυτές τις κεμαλικές τερατολογίες, έχει απαντήσει σε ανύποπτο χρόνο ο σπουδαίος ιστορικός μας, ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης.

Το 1997 είχα διαβάσει σε άρθρο του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» μια συγκλονιστική φράση για το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκε εις βάρος του Ποντιακού Ελληνισμού: «Ενα Αουσβιτς εν ροή». Αφού αρκετοί σφάχτηκαν ή κάηκαν ζωντανοί σε σπίτια, αχυρώνες, εκκλησίες, οι επιζήσαντες, γυναικόπαιδα, γέροι, άνδρες, απογυμνωμένοι από χρήματα, εφόδια και σε πολλές περιπτώσεις και από τα ρούχα που φορούσαν, οδηγήθηκαν σε πορείες θανάτου μέσα από χιονισμένα άγρια βουνά ή άνυδρους ερημότοπους…

ολόκληρο στο: http://www.dimokratianews.gr/content/55124/o-filis-kai-ena-aoysvits-en-roi

———-

Η μεταβλητή για το δημόσιο χρέος

του Μανώλη Κοττάκη

Γιατί η όποια απόφαση για αναδιάρθρωση δεν είναι της παρούσης

…Από μια πρώτη ανάγνωση του πίνακα προκύπτουν δύο συμπεράσματα: Η παταγώδης αποτυχία του πρώτου Μνημονίου, το οποίο σχεδίασαν από κοινού ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ, οδήγησε σε δανεισμό-μαμούθ με το δεύτερο Μνημόνιο. Το δεύτερο είναι ότι ευτυχώς χρωστάμε πλέον ελάχιστα στις αγορές – στην πραγματικότητα χρωστάμε σε εταίρους και εαυτούς…

ολόκληρο στο: http://www.dimokratianews.gr/content/55127/i-metavliti-gia-dimosio-hreos

Written by dds2

Νοέμβριος 9, 2015 at 1:31 μμ

Η μείωση των εθνικών μας συνόρων, του Ιωάν. Λαμπρόπουλου

leave a comment »

[το κείμενο σε μορφή word υπάρχει στο: Η μείωση των εθνικών μας συνόρων]

31 Αυγούστου 2015

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΥΝΟΡΩΝ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ Η ΜΠΕΝΑΚΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΤΑ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ.

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΥΝΟΡΩΝ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ Η ΜΠΕΝΑΚΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ.

Γράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος

Οι  Έλληνες  στην ιστορία μας έχουμε γράψει χρυσές σελίδες, αλλά και μαύρες. Αυτές τι μαύρες σελίδες.  τις έγραφαν πάντα οι προδοσίες των κυβερνώντων, από το 1922 μέχρι και το 1974, όταν και χάναμε συνεχώς εδάφη και Έλληνες. Και μία τέτοια μεγάλη προδοσία, περνάει ο Ελληνισμός σήμερα.

Όλες οι προδοσίες στο παρελθόν αιματοκύλισαν τον Ελληνισμό και αν αυτά τα ξεχάσαμε και έχουμε εμπιστευθεί πάλι τους προδότες,  τότε δυστυχώς  η ιστορία θα είναι αμείλικτη μαζί μας.

Γιατί αν παλαιότερα τις  προδοσίες τις έκρυβαν ,  μετά το 2010,   έγιναν απόλυτα φανερές, αφού η Αντισυνταγματικότητα, η παρανομία, η ψευτιά και η εξαπάτηση του λαού, γινόταν απροκάλυπτα, πέρα και έξω από κάθε λογική.

Και όλα τα νομοθετήματα που φτωχοποιούσαν  τις επόμενες γενεές των Ελλήνων και παρέδιδαν μέχρι και την εθνική κυριαρχία, τα ψήφιζαν με την ίδια ευκολία που έτρωγαν τα καρότα.

Έκαναν μέχρι και Πραξικόπημα και ακύρωσαν το Πολίτευμα της χώρας, αφού δεν σεβάστηκαν το Δημοψήφισμα  και το “ΟΧΙ” του λαού το έκαναν μόνοι τους “ΝΑΙ”.

Αυτά έγιναν από την πολιτική ηγεσία, αλλά και η Στρατιωτική ηγεσία από την μεριά της έχει παραδώσει το Αιγαίο στους Τούρκους και δεν υπερασπίζεται τίποτα από την εθνική μας κυριαρχία.  Όλα αυτά δεν είναι πλέον ενδείξεις. Είναι  αποδείξεις εσχάτης προδοσίας της πατρίδος  και είναι φανερό δυστυχώς, πως και πάλι το αιματοκύλισμα του Ελληνισμού θα είναι αναπόφευκτο, αφού εκεί οδηγούν όλες οι προδοσίες.

 ΟΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΛΕΟΝ  ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ  ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Αν κάποτε είμαστε  υπερήφανοι για τις ένοπλες δυνάμεις μας, σήμερα μας κοιμίζουν με τα νούμερα και τις ασκήσεις, γιατί στην πραγματικότητα, δυστυχώς και οι ένοπλες δυνάμεις συμμετέχουν στην προδοσία της Ελλάδος.

Οι διαταγές βλέπετε είναι: “παραδώστε την πατρίδα στους Τούρκους”.

Γιατί αν η ανοχή τους, στην καταπάτηση του Συντάγματος και του Πολιτεύματος από τους προδότες πολιτικούς  είναι ένδειξη,  το ότι έχουν  παραδώσει τα εθνικά σύνορα της χώρας και δεν υπερασπίζονται  τα εδάφη της πατρίδος, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.

Με απλά λόγια  και η  πολιτική και η στρατιωτική μας ηγεσία, προδίδουν την πατρίδα και την παραδίδουν πάλι στο αιματοκύλισμα, όπως έκαναν το 1922 και το 1974. Και τότε χάσαμε εδάφη και μειώθηκαν τα σύνορα μας. Και πάλι στην μείωση των συνόρων οδηγούν την χώρα  και πάλι στους Τούρκους θέλουν να τα δώσουν.

          ΤΗΝ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΤΗΝ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ  ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2013.

Τα σενάρια και τα σχέδια που μιλούν για τον διαμελισμό της Ελλάδος και την μείωση των συνόρων μας, σίγουρα τα έχουμε ακούσει και δεν είναι δικά μου. Έφθασαν σε σημείο, να τα προαναγγέλει και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, στην ορκωμοσία  προέδρου της Δημοκρατίας. Τα θυμάστε. Άννα Μπενάκη σε Κάρολο Παπούλια στις 8/2/2005.  https://www.youtube.com/watch?v=AMwpBzdzo_M

Μέχρι εκεί έφθασε η αναίδεια και το θράσος των Εβραιοσιωνιστών. Να μας λένε κατάμουτρα τα δολοφονικά σχέδια που ετοιμάζουν για την πατρίδα μας. Αλλά βλέπετε ήξεραν πως δεν θα αντιδράσει κανένας, αφού όλοι τους ακόμα και ο στρατός, συμμετέχουν στην προδοσία.

Υπάρχει όμως κάτι που δεν μας έλεγαν. Και αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μειωθούν τα Εθνικά σύνορα και θα περιοριστεί η Εθνική Κυριαρχία. Και αυτό θα γινόταν πρώτα με την ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΔΑΦΩΝ.  Και φυσικά κρυφά από τους Έλληνες.

Μέχρι σήμερα, για να συμβεί μείωση Εθνικών συνόρων οποιουδήποτε κράτους, έπρεπε να υπάρξει πόλεμος. Η Μπενάκη όμως δεν μιλούσε για πόλεμο, γιατί τον πόλεμο δεν τον γνωρίζεις 10 χρόνια πριν, ούτε γνωρίζεις εκ των προτέρων πως θα τον χάσεις.  Γιατί για να περιοριστούν τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ Εθνικά  σύνορα, πρέπει ΕΣΥ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ τον πόλεμο.

Η Μπενάκη λοιπόν το 2005,  ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ.

Η Μπενάκη μιλούσε για μία μεγάλη ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ,  που θα γινόταν με την ΕΚΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ των Εθνικών Συνόρων της Ελλάδος προς τους Τούρκους  γείτονες.

Θα ΠΑΡΑΔΙΔΑΜΕ ΔΗΛΑΔΗ το μισό Αιγαίο με τα Δωδεκάνησα και την Σάμο, Χίο, Λέσβο στους Τούρκους.

Και αυτό θα γίνόταν ΟΧΙ ΜΕ ΠΟΛΕΜΟ,  ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΚΑΙ  ….. ΥΠΟΓΡΑΦΗ  από την Ελληνική Κυβέρνηση. Και φυσικά αυτό θα υπογραφόταν ΚΡΥΦΑ από τους Έλληνες.

   Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ.

Ελληνίδες και Έλληνες.

          Σήμερα που διαβάζετε αυτό το αποκαλυπτικό άρθρο, το Αιγαίο έχει ΕΠΙΣΗΜΑ ΔΙΧΟΤΟΜΗΘΕΙ και Ανατολικά από τον 25ο μεσημβρινό, μαζί με την Λέσβο, Χίο, Σάμο και τα Δωδεκάνησα, δεν ανήκει Γεωγραφικά στην Ελλάδα, αλλά στην Τουρκία.

  ΤΑ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.  Γι’ αυτό και γίνεται τώρα από την Τουρκία  αυτός ο ανεξέλεγκτος εποικισμός των νησιών.

Και γι’ αυτό οι Ελληνικές αρχές είναι ΑΦΑΝΤΕΣ και έχουν ουσιαστικά εγκαταλείψει τα νησιά στους Τούρκους. Γι’ αυτό και αποβιβάζουν στα νησιά,  τους Μουσουλμάνους εποίκους  τα Τουρκικά πολεμικά πλοία και ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ και καμία Ελληνική αρχή.  

Γι’ αυτό και βολτάρουν ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ στις Ελληνικές παραλίες των λουομένων τα σκάφη του Τουρκικού λιμενικού.

Γι’ αυτό αλωνίζουν στο Αιγαίο ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ τα Τουρκικά Πολεμικά και γι’ αυτό τα δικά μας, έχουν πάρει διαταγές  να “βάζουν την ουρά στα σκέλια”  και να μην ενοχλούν τους Τούρκους.

Γι’ αυτό κάνουν υπερπτήσεις τα Τουρκικά μαχητικά πάνω από τα νησιά μας και κάνουν διαβήματα και παραπονούνται, όταν τους αναχαιτίζουμε και λένε πως τους αναχαιτίζουμε σε δικό τους εναέριο χώρο.

Γιατί προσπαθούν σιγά σιγά να μας κάνουν να αποδεχτούμε την ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ του Αιγαίου, που ΥΠΕΓΡΑΨΕ  o Σαμαράς  και έχει ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ η ηγεσία του ΓΕΕΘΑ.

Γιατί τώρα ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ, τα νησιά είναι Τουρκικά δεν είναι ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Και αφού δεν είναι Ελληνικά, κάνει ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ. Και η Τουρκία τα γεμίζει καθημερινά με μουσουλμάνους, που οι περισσότεροι δεν είναι φτωχοί μετανάστες,  αλλά Τούρκοι,  που έρχονται ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ για να μείνουν μόνιμα ως έποικοι,  για να αλλάξουν την ισορροπία του πληθυσμού.  Και κάποια στιγμή που μπορεί να αντιδράσουν επιθετικά κάποιοι Έλληνες, ή ακόμα και από προβοκάτσια, ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΠΕΜΒΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΓΙΑ ΝΑ “ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ” TOYΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥΣ, από τους “κακούς” Έλληνες.

Ένα τσούρμο από ΠΡΟΔΟΤΕΣ, έδωσαν στα χαρτιά το μισό Αιγαίο στους Τούρκους. Και μην νομίζετε πως αυτό είναι κρυφό. ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ και όταν λέω ΟΛΟΙ εννοώ ΟΛΟΙ.  Από τον ΠΡΟΕΔΡΟ της “Δημοκρατίας”, μέχρι και τον τελευταίο ΒΟΥΛΕΥΤΗ.  Τώρα γιατί το έχουν κάνει ΟΛΟΙ ΓΑΡΓΑΡΑ και δεν το έχει καταγγείλει ΕΝΑΣ μέσα στη ΒΟΥΛΗ, για να το μάθει ο Ελληνικός λαός, να δώσετε εσείς την απάντηση.

Έχω πει πολλές φορές κατά το παρελθόν, πως καμία ΠΡΟΔΟΣΙΑ δεν θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα από κανέναν, αν ΔΕΝ ΕΒΑΖΕ  “ΠΛΑΤΗ” και δεν ΕΚΑΝΕ “ΜΟΥΓΚΑ” Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Γιατί όλοι οι Βουλευτές της Αντιπολίτευσης  γνωρίζουν  τα πάντα και αν θέλουν  ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ  τον λαό.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΤΙΣ  04/ 03/ 2013

Το ιστορικό αυτής της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ξεκινάει πολύ παλιά, γιατί το σχέδιο της διχοτόμησης του Αιγαίου είναι Νατοϊκό και χρονολογείται από το 1974, που αποχώρησε η Ελλάδα (για τα μάτια του κόσμου) από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ,  αλλά σιγά σιγά και με μεθοδεύσεις,  φθάσαμε στην ΥΠΟΓΡΑΦΗ της παράδοσης, στις 04/ 03/ 2013, από την Σαμαρο-Βενιζελική συγκυβέρνηση και από τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Από το 1980  ξεκινάει η μεθόδευση της διχοτόμησης του Αιγαίου, αφού η Ελλάδα με ευθύνη της κυβέρνησης Κωνσταντίνου  Καραμανλή, δέχθηκε τότε να επανενταχθεί  στο ΝΑΤΟ, με την “συμφωνία Ρότζερς”  στην ουσία χωρίς ANAΤΟΛΙΚΑ σύνορα.

Από τότε όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν, έβαλαν  από ένα η και περισσότερα στοιχεία που έφερναν όλο και πιο κοντά την ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ. Εδώ θα δείτε τις μεθοδεύσεις της ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ μέχρι το 2009, πριν την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.

Αιγαίο: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ξεπουλήματος

http://kostasxan.blogspot.gr/2010/07/blog-post_5153.html

Ο Γιώργος Παπανδρέου μόλις έβαλε την Ελλάδα στην μέγκενη του ΔΝΤ και έστρεψε όλα τα βλέμματα και την προσοχή του λαού και των ΜΜΕ στο χρέος και στα ελλείμματα,  ξεκίνησε και το σχέδιο ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ του ΑΙΓΑΙΟΥ για να παραδώσει το Ανατολικό Αιγαίο και τα νησιά μας στην Τουρκία.

Στις 07/01/2011  πηγαίνει εντελώς παράδοξα, αφού δεν αφορά την Ελλάδα,  σε μία συνάντηση “μυστικής διπλωματίας” στο ΕΡΖΕΡΟΥΜ της Τουρκίας,  όπου παρουσία  και της γνωστής  για τα ανθελληνικά της αισθήματα Υπουργού των Εξωτερικών της ΕΕ  Λαίδη Κάθριν Άστον, διεξάγεται  μία συζήτηση, γύρω από τον ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ.  Εκεί έχει μία εντελώς ιδιωτική συνομιλία με τον Ερντογάν, κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς την παρουσία ΥΠΕΞ.  Βλέπετε όταν μιλούν για την ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε στον “πισινό” τους.

http://www.army.gr/default.php?pname=Article&art_id=62813&cat_id=55

Μετά από ενάμιση μήνα στις 10/02/2011 πηγαίνει στην Άγκυρα, ενάντια σε κάθε πολιτική και διπλωματική λογική, πάλι για μυστικές συζητήσεις. Είναι τότε που κανονίζουν τις ημερομηνίες της υπογραφής,  για την ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ του Αιγαίου. Αυτές κανονίστηκαν για μετά από δύο χρόνια, δηλ. τον Φεβρουάριο του 2013.

http://amina-politiki.blogspot.gr/2011/10/paraviazei-kathe-politiki-kai.html

Τον Ιούνιο του 2012 αλλάζει η κυβέρνηση και στις αρχές του 2013 που έχει σχεδιαστεί η υπογραφή της διχοτόμησης του Αιγαίου, έχουμε την Σαμαρο-Βενιζελική συγκυβέρνηση.

Στις  03 / 02 / 2013 έρχονται σε επικοινωνία Αβραμόπουλος-Νταβούτογλου για να ορίσουν συνάντηση και να οριστικοποιήσουν  το θέμα της ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ του Αιγαίου. Μιλάμε για «μυστική διπλωματία».

http://www.onalert.gr/stories/epikoinonia-avramopoulou-ntavoutoglou-synantisi

Μετά από ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ στις  05 / 02 / 2013, ο Νταβούτογλου για να δημιουργήσει κλίμα και εντυπώσεις υπέρ της Τουρκίας, μιλάει στο … Κάιρο και θέτει θέμα …..»τουρκικής μειονότητας» στα Δωδεκάνησα!

http://www.onalert.gr/stories/ntavoutoglou-meionotita-dodekanissa

Μετά τις ανθελληνικές και προκλητικές δηλώσεις του Νταβούτογλου, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αντί να κάνει διάβημα υπέρ των Ελληνικών θέσεων, πηγαίνει μετά από 10 μέρες στις  15 / 02 / 2013 στην Άγκυρα, για να «συγχαρεί» τον Νταβούτογλου για τις δηλώσεις του στο Κάιρο  και να κανονίσουν τις λεπτομέρειες της ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ του Αιγαίου.  Βλέπετε και οι δύο για τα συμφέροντα της Τουρκίας αγωνίζονταν.

http://www.skai.gr/news/politics/article/223907/stin-agura-o-dimitris-avramopoulos/

Στις 04/03/2013 πηγαίνει ο Αντώνης Σαμαράς για να υπογράψει φαινομενικά 25 ηλίθια Πρωτόκολλα και συμφωνίες, αλλά ουσιαστικά για να υπογράψει την ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ του Αιγαίου, συνεχίζοντας  την μυστική Διπλωματία του Παπανδρέου. Βλέπετε αυτές οι συμφωνίες θα δουν το φως της δημοσιότητας μετά από 40 χρόνια. Τις 25 χαζοσυμφωνίες που καμία δεν έχει καρποφορήσει, τις βλέπετε εδώ.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=501499

ΤΕΣΣΕΡΙΣ μόλις ΜΕΡΕΣ μετά την Υπογραφή των συμφωνιών, στις 08/03/2013,  η Τουρκική εφημερίδα “Bατάν” με τίτλο «Φρένο στις αερομαχίες στους αιθέρες του Αιγαίου»,  γράφει ότι χάρη στη συνάντηση κορυφής που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ των Πρωθυπουργών Ελλάδας και Τουρκίας, σταμάτησαν οι αερομαχίες πάνω από το Αιγαίο.

http://infognomonpolitics.blogspot.ca/2013/03/blog-post_7340.html#more

Καμία από τις 25 ανούσιες συμφωνίες που έδειξαν στον κόσμο ότι υπόγραψαν, δεν δικαιολογούσε αυτό το άρθρο.  Η μυστική διπλωματία όμως που υπέγραψε την ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ  του ανατολικου Αιγαίου στους Τούρκους, δικαιολογεί απόλυτα αυτό το άρθρο. Και προέρχεται από την Βατάν, μία εφημερίδα με πολύ “βαθιές” ενδο- κυβερνητικές πηγές.

 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΕΡΑΣΑΚΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Τον Νοέμβριο του 2013, οι Τουρκικές εφημερίδες γράφουν πανηγυρίζοντας,  “ότι τίθεται σε εφαρμογή μία “ιστορική συμφωνία” με την Ελλάδα, που θα μετατρέψει το Αιγαίο σε θάλασσα “φιλίας”  και θα τερματιστούν οι παραβιάσεις των χωρικών υδάτων και των ελληνικών παρενοχλήσεων…”

          Πανηγύριζαν οι Τούρκοι για την συμφωνία που υπέγραψε ο Σαμαράς  και τα Ελληνικά blog χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, έθεταν το ερώτημα: «Μα καλά, τι …υπογράψαμε;»

Περίεργοι Τουρκικοί πανηγυρισμοί για «ελληνοτουρκική συμφωνία στο Αιγαίο» – Τι υπογράψαμε;

http://national-pride.org/2013/11/15/%

  ΤΗΝ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

          ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ, ΧΙΟΥ, ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

          ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΤΟ 2005 Η ΑΝΝΑ ΨΑΡΟΥΔΑ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΜΑΣ,

          ΑΥΤΑ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Μην ελπίζετε και μην περιμένετε σωτηρία για την πατρίδα, από τους θεσμούς και τις εξουσίες στην Ελλάδα, γιατί μας έχουν ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΟΛΟΙ.

Και οι ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ  αντί να υπερασπίζονται την πατρίδα, παραχωρούν στους Τούρκους χωρίς καμία αντίσταση,  τα Ελληνικά ΝΗΣΙΑ, το Ελληνικό ΑΙΓΑΙΟ  και την Ελληνική ΣΗΜΑΙΑ.

Άφησαν και ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟ ένα Τουρκικό ΝΑΡΚΟΘΕΤΙΚΟ, μέσα στα Ελληνικά χωρικά ύδατα, να παγιδεύει με νάρκες  περάσματα. Και αν βυθιστεί κανένα πολεμικό μας, να πουν πως ήταν ξεχασμένη νάρκη από τον Β’παγκόσμιο πόλεμο. http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/08/blog-post_1610.html

Ήδη τα νησιά μας Λέσβος, Χίος , Σάμος και τα Δωδεκάνησα, ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΑΝ από το Ελληνικό κράτος, και σε λίγο θα τα αρπάξει η Τουρκία, αφού ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ.  Και  αυτή η πρωτόγνωρη σε αριθμό αποβίβαση Μουσουλμάνων, είναι αποβίβαση Ισλαμικού στρατού και όχι ταλαιπωρημένων μεταναστών και αυτό φαίνεται από την πρωτοφανή επιθετική τους συμπεριφορά, απέναντι στην χώρα που ήρθαν να τους φιλοξενήσει.

Ελληνίδες και Έλληνες πατριώτες.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ  που “προφήτευε” η Σιωνίστρια Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, με την ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΥΝΟΡΩΝ είναι γεγονός. Το Ελληνικό ΑΙΓΑΙΟ και τα ΝΗΣΙΑ μας τα έδωσαν στην Τουρκία, με υπογραφές ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ και ΚΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Η λέξη πλέον ΠΡΟΔΟΤΗΣ είναι πολύ ελάχιστη, για να αποκαλέσουμε αυτά τα σάπια και σκουλικιασμένα ανθρωποειδή, που κυβερνάνε την ΕΛΛΑΔΑ και τον ΣΤΡΑΤΟ μας.

Καινούργιες ΜΑΥΡΕΣ  ΣΕΛΙΔΕΣ  ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ  γράφονται στο βιβλίο της  Ιστορίας μας.  Ξεφύγετε Έλληνες από τις παγίδες των Τραπεζών των χρεών και των κρατήσεων, γιατί οι μαύρες σελίδες προδοσίας, πάντα μας έφεραν αιματοκύλισμα.

Ετοιμαστείτε να το αντιμετωπίσουμε.

ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ.

Ιωάννης Λαμπρόπουλος

συγγραφέας-ερευνητής

giannis_lampropoulos@yahoo.com

https://www.facebook.com/pages/

ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΙΓΑΙΟ, ΑΝΝΑ ΨΑΡΟΥΔΑ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ, ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ, ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ, ΣΑΜΑΡΑΣ, ΤΟΥΡΚΙΑ

Written by dds2

Οκτώβριος 7, 2015 at 7:01 μμ