περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘βιοποικιλότητα

να επιδιώξουμε την ελευθερία των σπόρων

leave a comment »

Advertisements

Written by dds2

Οκτώβριος 29, 2012 at 8:10 μμ

μεταλλαγμένα, Monsanto κα τινά

leave a comment »

Monsanto Loses to a Tiny Foe: Corn Rootworm

by Cathryn Wellner
September 6, 2012

That clever little pest, the western corn rootworm, is outsmarting the genetic engineers inserting a Bt protein into corn plants. Apparently Monsanto‘s attempts to kill off the beasties has just made them hungrier.

That is more than a little problematic since corn is a popular ingredient in almost everything, and genetically engineered crops account for 88 percent of all the corn planted in the U.S. You probably ate some GM corn today. If you ate any of these foods you almost surely did: corn meal, tortilla chips, yogurt, bread, breakfast cereals, “honey” roasted nuts, salad dressings, canned fruits, jams, barbecue sauce and ketchup.

The rootworm infestation is a triple blow to farmers. They were already struggling for survival in the face of massive drought and new superweeds. Now hungry pests are delivering a knock-out punch.

A 2011 study by Iowa State University’s Department of Entomology was the first to raise the alarm after finding corn rootworm in some fields. The honeymoon was over, but the extent of the problem did not seem like a reason for farmers to divorce Monsanto corn. Some changes in farming practices could bring it under control.

Then in August 2012 a University of Illinois study confirmed the Iowa State findings. Monsanto’s Bt-corn was losing its effectiveness against corn rootworm. In an article in the Daily Illini, entomology professor Mike Gray called it, “an unfortunate consequence of the overuse of good technology.”

Farmers in the Midwest had been enjoying high profits from their Bt-corn. They had not been planting refuge strips and had fallen into the practice of planting the same crop in the same field year after year. That was a boon for Monsanto but also for the corn rootworm, which evolved to resist the toxin.

Η ενδιαφέρουσα συνέχεια: Read more: http://www.care2.com/causes/monsanto-loses-to-a-tiny-foe-corn-rootworm.html#ixzz28QRzj7jX

Scientists Engineer Malaria-Proof Mosquitoes

leave a comment »

Scientists at the University of Arizona have managed to genetically engineer a breed of mosquito that can’t transmit malaria to humans.
πηγή: http://www.care2.com/causes/animal-welfare/blog/scentists-engineer-malaria-proof-mosquitos/

According to the LA Times, researchers were able to modify a single gene in the mosquitoes that led to 100% blockage of the parasite that causes malaria. This is a big breakthrough for researchers who are determined to find a way to eliminate malaria, which kills nearly a million people every year.

At this point the genetically engineered mosquitoes are far from ready to be taken into the field; there are still a lot of details to work out. The first and most practical issue is that introducing these mosquitoes into the wild will be ineffective unless they are also endowed with some genetic advantage that allows them to supplant the native breed of mosquitoes. This would be crucial to spreading the malaria-stopping gene to the entire population.

The second issue is one that has been bothering me since I first read this article — is it right to genetically engineer a species for the sole purpose of benefiting ours? And what are the consequences for the ecosystem that this species will be introduced into?

Generally speaking I am distrustful of genetic engineering. I find it difficult to believe that human beings with a 75 year life span can grow a species in a lab that is somehow «better» or more properly adapted than one that has evolved for millions of years in its environment. Also, our vision is pretty impaired when it comes to how a small, genetic modification in a mosquito that stops malaria — and coincidentally shortens a mosquito’s life span by 20 percent — might be a game changer on the macro scale. Mosquitoes are such an important link in the food chain that no amount of lab testing is going to give the researchers a 100 percent accurate idea of how the genetic changes are going to affect the ecosystem.

The researchers have acknowledged that the genetically modified mosquitoes aren’t going to be a magic bullet for the malaria problem, but rather «another tool in the toolbox» along with vaccines.

I stand by the fact that I don’t support animal testing for any purpose, and I don’t condone genetic engineering. I have never been an «ends justify the means» type of person, but it’s also not easy to overlook a million deaths a year from malaria. I guess all we can really do is cross our fingers.

Read more: disease, malaria, animal welfare, mosquito, animal testing, genetic engineering

Written by dds2

Ιουλίου 22, 2010 at 10:43 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

για την εξαφάνιση των μελισσών

6 Σχόλια

[συνεχής ενημέρωση με άρθρα για το θέμα:]

Britain’s Honeybees are Dying, So Why is the UK Objecting to a Pesticides Ban?

Britain’s Honeybees are Dying, So Why is the UK Objecting to a Pesticides Ban?

A new survey of bee populations across Europe reveals the different ways honeybee numbers were impacted by the 2012-2013 winter. What does the study tell us and why are its findings important?

This month European officials released a new survey called “A Pan-European Epidemiological Study on Honeybee Colony Loses 2012-2013.” The European survey included data about 31,800 colonies from across 17 European member states. This research, the first of its kind, compiled data from a variety of smaller studies that was used to create a broad database and therein generate a more representative analysis of the state of honeybee die offs in Europe.

It’s nice to say that, for once, there are some encouraging signs. The survey reports that there have been “acceptable” mortality rates (under 10 percent) for almost half of honeybee colonies across the European nations that were surveyed (Greece, Hungary, Italy, Lithuania, Slovakia and Spain). Those figures are revisions of earlier speculative figures that had put the rate of mortality quite a bit higher. They are also in stark contrast to preliminary U.S. figures, which appear to show that during the 2012-2013 winter, around 31 percent of honeybee colonies were lost.

The research found that bee diseases in Europe were perhaps less prevalent than the smaller studies might have suggested, and that overall colony collapse disorder doesn’t, for honeybees at least, appear to be an imminent threat. Among the nations whose honeybees seem to be doing particularly well were Italy and Greece. Unfortunately, why this might be isn’t yet known.

There were a few nations that were just over the acceptable limit, and they include Germany, France, Latvia, Poland and Portugal, where mortality rates were between 10 and 15 percent. Those figures aren’t overly concerning and might be accounted for by a particularly bad season and perhaps not yet indicative of a worrying downward trend — though future data might show that to be the case.

However, the survey did find that there are several places in Europe where honeybee mortality rates are considerably higher than the European average. In fact, one third of the EU’s bee colonies exceeded the 10 percent die off rate, and there may be more because this research didn’t take survey data from around 20 percent of the EU’s bee colonies.

The research found that northern countries in particular are seeing high honeybee mortality. Belgium had the highest mortality rate at 33.6 percent, while the UK wasn’t far behind at 28.8 percent. Other nations above the so-called “unacceptable threshold” included Denmark, Estonia, Finland and Sweden.

That said, the commission believes this research should be encouraging. The Guardian quotes the commission behind the report as saying, “These data show that, while higher bee colony mortalities do exist in some parts of the EU, bees are neither disappearing, nor is colony collapse disorder taking place.”

However, the report has one significant (though understandable) limitation that might take the shine off this news: the research only talks about honeybees and not other wild pollinators like bumblebees. We know bumblebees are facing increasingly reduced numbers to the point where extinction threatens almost a quarter of bumblebee species, so while it’s good news for honeybees, we shouldn’t get carried away.

The report has received some quite scathing criticism, however, for not at any point really mentioning the fact that there is growing evidence that among the many factors that are possibly contributing to pollinator deaths, a leading one is the use of pesticides and insecticides, particularly those dubbed neonicotinoids.

While several nations have taken steps to curb the use of neonicotinoids, which a growing and now significant body of evidence has shown seriously impact bee population numbers, there are nations within the EU that maintain a ban is not necessary. Among them is the British government which has refused to support a European ban on bee-harming pesticides because it does not believe the science is there — despite the fact that science clearly is leaning that way.

This leads us to a pressing question: why is the UK government ignoring the data? The answer may be the same as the reason why, for instance, the government continues to try to undermine the fox hunting ban, why it is ignoring the data on the UK badger cull that shows it is ineffective and potentially counterproductive, and why it is fighting renewable energy in the form of expanding wind farm programs: the powers of various lobby groups including the Fossil Fuel industry and pressure from groups like the National Farmer’s Union, which continue to fight a pesticides ban because it would cost them money and/or business.

To be sure though, it will cost us even more should our pollinators die. Will the UK government, and wider European bodies, finally get the message then?

Read more: http://www.care2.com/causes/britains-honeybees-are-dying-so-why-is-the-uk-objecting-to-a-pesticides-ban.html#ixzz30Ur6igkW

———-

———-

Scientists discover another cause of bee deaths, and it’s really bad news

So what is with all the dying bees? Scientists have been trying to discover this for years. Meanwhile, bees keep dropping like… well, you know.

Is it mites? Pesticides? Cell phone towers? What is really at the root? Turns out the real issue really scary, because it is more complex and pervasive than thought.

Quartz reports:

Scientists had struggled to find the trigger for so-called Colony Collapse Disorder (CCD) that has wiped out an estimated 10 million beehives, worth $2 billion, over the past six years. Suspects have included pesticides, disease-bearing parasites and poor nutrition. But in a first-of-its-kind study published today in the journal PLOS ONE, scientists at the University of Maryland and the US Department of Agriculture have identified a witch’s brew of pesticides and fungicides contaminating pollen that bees collect to feed their hives. The findings break new ground on why large numbers of bees are dying though they do not identify the specific cause of CCD, where an entire beehive dies at once.

The researchers behind that study in PLOS ONE — Jeffery S. Pettis, Elinor M. Lichtenberg, Michael Andree, Jennie Stitzinger, Robyn Rose, Dennis vanEngelsdorp — collected pollen from hives on the east coast, including cranberry and watermelon crops, and fed it to healthy bees. Those bees had a serious decline in their ability to resist a parasite that causes Colony Collapse Disorder. The pollen they were fed had an average of nine different pesticides and fungicides, though one sample of pollen contained a deadly brew of 21 different chemicals. Further, the researchers discovered that bees that ate pollen with fungicides were three times more likely to be infected by the parasite.

The discovery means that fungicides, thought harmless to bees, is actually a significant part of Colony Collapse Disorder. And that likely means farmers need a whole new set of regulations about how to use fungicides. While neonicotinoids have been linked to mass bee deaths — the same type of chemical at the heart of the massive bumble bee die off in Oregon — this study opens up an entirely new finding that it is more than one group of pesticides, but a combination of many chemicals, which makes the problem far more complex.

And it is not just the types of chemicals used that need to be considered, but also spraying practices. The bees sampled by the authors foraged not from crops, but almost exclusively from weeds and wildflowers, which means bees are more widely exposed to pesticides than thought.

The authors write, «[M]ore attention must be paid to how honey bees are exposed to pesticides outside of the field in which they are placed. We detected 35 different pesticides in the sampled pollen, and found high fungicide loads. The insecticides esfenvalerate and phosmet were at a concentration higher than their median lethal dose in at least one pollen sample. While fungicides are typically seen as fairly safe for honey bees, we found an increased probability of Nosema infection in bees that consumed pollen with a higher fungicide load. Our results highlight a need for research on sub-lethal effects of fungicides and other chemicals that bees placed in an agricultural setting are exposed to.»

While the overarching issue is simple — chemicals used on crops kill bees — the details of the problem are increasingly more complex, including what can be sprayed, where, how, and when to minimize the negative effects on bees and other pollinators while still assisting in crop production. Right now, scientists are still working on discovering the degree to which bees are affected and by what. It will still likely be a long time before solutions are uncovered and put into place. When economics come into play, an outright halt in spraying anything at all anywhere is simply impossible.

Quartz notes, «Bee populations are so low in the US that it now takes 60% of the country’s surviving colonies just to pollinate one California crop, almonds. And that’s not just a west coast problem—California supplies 80% of the world’s almonds, a market worth $4 billion.»

Tags: Bees

———-

Οι µέλισσες εξαφανίζονται χωρίς να αφήνουν ίχνη

Ανυπολόγιστες οι συνέπειες στις καλλιέργειες από τον αφανισµό τους

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, 4/5/2010 http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4572915

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Περικλής Δηµητρολόπουλος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Η αποκάλυψη: τουλάχιστον το ένα τρίτο του πληθυσµού των µελισσών στις ΗΠΑ δεν κατάφερε να επιβιώσει αυτόν τον χειµώνα. Το συµπέρασµα: ο πλανήτης βρίσκεται αντιµέτωπος µε την απειλή µιας τεράστιας βιολογικής καταστροφής.

Ο αφανισµός των περίπου 2,3 εκατ. µελισσιών άρχισε στις ΗΠΑ το 2006. Από τότε, έχουν πεθάνει δισεκατοµµύρια µέλισσες σε όλον τον κόσµο και οι ειδικοί προσπαθούν να αναζητήσουν τα αίτια κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου: η µεγάλη µείωση του πληθυσµού τους θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στις καλλιέργειες. Εκτιµάται ότι το ένα τρίτο των τροφίµων που καταναλώνουµε εξαρτάται άµεσα από την επικονίαση.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι αυτό το ανησυχητικό φαινόµενο έχει διάφορες αιτίες, όπως η δράση παρασίτων, οι µολύνσεις από ιούς και βακτήρια και οι εντατικές καλλιέργειες. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο κυριότερος λόγος είναι τα παρασιτοκτόνα. Αµερικανοί επιστήµονες εντόπισαν περισσότερα από 121 διαφορετικά παρασιτοκτόνα σε δείγµατα µελισσών, κεριού και γύρης. «Οι µέλισσες συµβάλλουν στην παγκόσµια διατροφική ασφάλεια και η εξάλειψή τους θα µπορούσε να οδηγήσει σε µια φοβερή βιολογική καταστροφή», επισηµαίνουν.

Εξαφανισµένες
Αυτό που δεν µπορούν να εξηγήσουν οι επιστήµονες είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις οι κυψέλες βρίσκονται άδειες χωρίς τις νεκρές µέλισσες. Οι ειδικοί έχουν ονοµάσει αυτό το φαινόµενο «σύνδροµο Μary Celeste» από το διασηµότερο πλοίο – φάντασµα της Ιστορίας, το οποίο είχε βρεθεί να πλέει ακυβέρνητο και µε εξαφανισµένο το πλήρωµά του ανάµεσα στις Αζόρες και το Γιβραλτάρ. Σχεδόν 150 χρόνια από τότε, το µυστήριο του «Μary Celeste» παραµένει άλυτο.

Από τον µακρύ κατάλογο των καλλιεργειών που γονιµοποιούν µεταξύ άλλων οι µέλισσες τροφοδοτείται η ανθρωπότητα µε ζωτικής σηµασίας αγαθά όπως τα πορτοκάλια, τα µήλα, τα κρεµµύδια, τα καρότα, τα καρύδια, τα ηλιοτρόπια, ο καφές, η σόγια, το τριφύλλι, το βαµβάκι. Η εξάλειψη των µελισσών θα µπορούσε να σηµάνει ότι από τη διατροφή µας θα απουσίαζαν τα δηµητριακά και από την κλωστοϋφαντουργία το βαµβάκι. Θα µπορούσε να οδηγήσει ακόµη στην κατάρρευση της διατροφικής αλυσίδας που συντηρεί την άγρια πανίδα.

————————————————–

Εντονη η ανησυχία της Ε.Ε. για τον «θάνατο» των μελισσών

Του Θαναση Tσιγγανα, Καθημερινή 19/2/2011

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_19/02/2011_433260

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αξιολογήσει το θέμα του θανάτου των μελισσών ως «ιδιαίτερα σοβαρό». Ο μαζικός θάνατός τους επανέρχεται, το τελευταίο διάστημα, ολοένα και περισσότερο στην επικαιρότητα με τους υπουργούς Γεωργίας και τον αρμόδιο κοινοτικό επίτροπο Τζον Νταλί να εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους και να ζητούν πιο εμπεριστατωμένη έρευνα για το τι προκαλεί τον θάνατο των μελισσών, αλλά και συγκεκριμένες προτάσεις για μέτρα με σκοπό να ενταχθούν στη νομοθεσία για την υγεία των ζώων που θα εφαρμόζεται από το 2012.

Γιατί πεθαίνουν οι μέλισσες; «Γιατί ρίχνουμε φυτοφάρμακα, γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε θεραπεία, γιατί επηρεάζονται από την κλιματική αλλαγή, γιατί πεινάνε», απαντά ο καθηγητής του ΑΠΘ και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη μέλισσα και το μέλι κ. Ανδρέας Θρασυβούλου, χωρίς ωστόσο να συμμερίζεται την αξιολόγηση των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι η κατάσταση είναι ανησυχητική.

«Εάν η κατάσταση είναι ανησυχητική και πρέπει να ληφθούν μέτρα, πώς εξηγείται η αύξηση του αριθμού των μελισσιών σε όλη την Ευρώπη;» αναρωτιέται ο καθηγητής, αύξηση που επιβεβαιώνεται και από ετήσιες στατιστικές των μελισσοπαραγωγικών ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ελλάδα μάλιστα εμφανίζει αύξηση 25%, αφού ο αριθμός των μελισσιών ξεπερνάει το 1.500.000 από 1.200.000 που ήταν στην τελευταία καταγραφή.

«Δεν υπάρχει ανεξήγητο φαινόμενο μείωσης των μελισσών, αλλά σοβαρή μείωση των αποδόσεων στα μελίσσια, η οποία οφείλεται σε συγκεκριμένα αίτια, κάθε άλλο παρά άγνωστα», υποστηρίζει ο κ. Θρασυβούλου. Το κυριότερο είναι ότι σήμερα έχουμε, όπως λέει, περισσότερες χημικές ουσίες (φυτοπροστατευτικές ουσίες, εντομοκτόνα κ.λπ.) στο περιβάλλον της μέλισσας. Με συνέπεια την απώλεια μελισσών. Δεύτερον, οι μελισσοκόμοι δεν μπορούν να καταπολεμήσουν τις ασθένειες που προσβάλλουν το μελίσσι, καθώς από το 2000 η Ε.Ε. έχει απαγορεύσει τη χρήση οποιουδήποτε φαρμάκου μέσα στην κυψέλη, ενώ οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν ενδιαφέρονται να παράγουν ασφαλή σκευάσματα με ανεκτές συγκεντρώσεις στο μέλι, αφού θεωρούν ότι το κέρδος τους από τη δραστηριοποίηση στη μελισσοκομία δεν θα είναι αξιόλογο. Ουσιαστικά, αν το μελίσσι αρρωστήσει, ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος να το κάψει. Τρίτη αιτία μείωσης των αποδόσεων, την οποία έχουν εντοπίσει αρκετοί επιστήμονες στον κόσμο, είναι οι κλιματικές αλλαγές που έχουν επιδράσει στην παραγωγή γύρης των φυτών και κατά συνέπεια στην πλεονάζουσα για κάθε κυψέλη παραγωγή μελιού. Τέταρτη αιτία και λιγότερο γνωστή είναι ο υπερπληθυσμός των κυψελών που έχει σαν αποτέλεσμα να μην επαρκεί σε πολλές περιοχές η τροφή των μελισσών. Η Ελλάδα, μάλιστα, είναι η δεύτερη χώρα μετά την Ισπανία με την υψηλότερη πυκνότητα αριθμού μελισσιών. Διαθέτει 11 κυψέλες/τ.χλμ. ενώ στην Κρήτη είναι διπλάσια με 25 μελίσσια/τ.χλμ. Από τη μια η μείωση της χλωρίδας, από την άλλη η αύξηση των μελισσιών έχουν ως συνέπεια, λέει ο κ. Θρασυβούλου, να μην αρκεί η τροφή για όλα.

12.000 τόνοι τον χρόνο

Η Ελλάδα εξακολουθεί να παράγει 12.000 τόνους μελιού τον χρόνο, το οποίο καταναλώνεται όλο ως ελληνικό, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που εισάγουν τα τελευταία χρόνια ποσότητες από την Αργεντινή και το Μεξικό και το αναμειγνύουν με το δικό τους (ακόμα και οι Συνεταιρισμοί) για να καλύψουν τις μειωμένες αποδόσεις.

Για αρκετούς που ασχολούνται με τη μελισσοτροφία και μελισσοκομία, τέτοιες ανησυχίες, όπως η πρόσφατη της Ε.Ε., δεν είναι ασύνδετες με τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την έρευνα. Η χώρα μας λαμβάνει ετησίως 5,6 εκατομμύρια ευρώ, αλλά είναι και από τις πρώτες σε αριθμό επαγγελματιών μελισσοκόμων μεταξύ των 27 (Ισπανία, Ελλάδα, Γαλλία και Κύπρος κατά σειρά). Ως επαγγελματίας ορίζεται αυτός που διαθέτει πάνω από 150 μελίσσια.

Οι βασικές αιτίες εξαφάνισης του είδους

Η εξαφάνιση των μελισσών οφείλεται στην πτώση της ανοσίας τους λόγω της ρύπανσης υποστηρίζει ο Σλοβένος ευρωβουλευτής, κ. Α. Πέτερλε (πρώην πρόεδρος της Ενωσης Μελισσοκόμων Σλοβενίας). Ειδικοί προσθέτουν στις αιτίες την απώλεια και τον κατακερματισμό των οικοτόπων, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία από πυλώνες και κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Η Ε.Ε. έχει εγκρίνει εθνικά προγράμματα δράσης για την προστασία της μέλισσας, αλλά πολλοί ευρωβουλευτές θεωρούν ότι απαιτούνται επείγουσες παρεμβάσεις με πρόσθετες χρηματοδοτήσεις. Υπάρχουν περιοχές στην Ευρώπη που αναφέρουν θνητότητα 80% μελισσών αντί του φυσιολογικού 5%. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ξεκινήσει πιλοτικό πρόγραμμα επιτήρησης, με σκοπό τη συλλογή συγκρίσιμων στοιχείων. Σύντομα θα συσταθεί στη Γαλλία ένα εργαστήριο αναφοράς της Ε.Ε. σχετικά με την υγεία των μελισσών.

————————————————–

Τέσσερις νέοι ιοί ευθύνονται για τον αποδεκατισμό των μελισσών παγκοσμίως

Επιστήμονες στην Καλιφόρνια ταυτοποίησαν τέσσερις νέους ιούς στις μέλισσες που εκτρέφονται στις κυψέλες στις ΗΠΑ, μια ανακάλυψη που μπορεί να ρίξει νέο φως στη μυστηριώδη εξαφάνιση των πολύτιμων εντόμων σε όλο τον κόσμο. Read More

———–

110.000 ευρώ για τις αποικίες μέλισσες,

από το ΒΗΜΑ, http://www.tovima.gr/ecology/article/?aid=477919

Ο συνδυασμός που σκοτώνει… τις μέλισσες!

Η έκθεση βομβίνων σε δύο ευρέως χρησιμοποιούμενα φυτοφάρμακα προκαλεί προβλήματα στη συλλογή γύρης, θανάτους εργατριών και κατάρρευση των αποικιών
———–

Could Bees Rebound from Extinction… Again?

Bees are dying in frightening numbers, and we don’t know why. If this trend continues unchecked, the world’s agricultural crops and the people who depend on them are in real trouble. Thankfully, researchers have discovered a new clue that might help us avoid this fate.

Bees, it seems, faced extinction once before but staged an impressive comeback. Researchers believe that 65 million years ago, bees essentially disappeared at about the same time the dinosaurs did. Somehow, though, bees managed to survive on Earth when the mighty dinosaurs could not.

This news is the finding of a new study published in the journal PLOS One. The researchers hope that their effort to understand how bees managed to rebound so successfully might help us determine how to keep them from going extinct a second time.

“Understanding extinctions and the effects of declines in the past can help us understand the pollinator decline and the global crisis in pollinators today,” the study’s lead author, Sandra Rehan, told ScienceBlog.com.

Rehan, an assistant professor of biological sciences at the University of New Hampshire, and her team studied the DNA of four groups containing 230 species of carpenter bees from every continent except Antarctica. They were hoping to understand how bee populations from Africa, Asia and Australia were related on an evolutionary level. What they learned was something entirely different.

Studies done by others have indicated that flowering plants experienced widespread extinction at the same time the dinosaurs disappeared. Until now, scientists assumed this had to mean that bees died off along with them.

“[U]nlike dinosaurs that have left plentiful fossils, bees don’t fossilize well, so their presence in the fossil record is very patchy,” Mike Schwartz, collaborator for the study, told ABC Science. “There are large numbers of bees found in 45 million year old amber, but not much before that.”

Comparing the evidence they gathered on bees from different major continents convinced the research team that something similar happened to bees, regardless of their location.

“The data told us something major was happening in four different groups of bees at the same time,” Rehan said. “And it happened to be the same time as the dinosaurs went extinct.”

Interestingly, according to Schwartz, the demise of dinosaurs, flowering plants and bees occurred during a period of great climate change.  He suspects that perhaps this information may offer insight into how climate change may factor into the current bee die-off.

When all is said and done, the good news is that it appears bees went mostly or completely extinct and now, somehow, they’re back. Bees are resilient little fellows.

What’s the bad news? Rehan’s team believes bees were extinct for about 10 million years before they somehow reversed course and returned. If we lose them now, we can’t wait that long for them.

“Bees have gone through hard times, and negative effects have occurred. We can maybe learn from the past, and learn how pollinators and plants respond to natural disturbances,” Rehan suggested. ”If we can understand what happened in the past, it can help us understand the current perturbations and loss of diversification.”

The loss of bees would devastate the world’s food supplies. It would be remarkable if we survived it. After all, according to the U.S. Department of Agriculture, bees pollinate at least 75 percent of the vegetables, fruit and nuts grown in the U.S.

There’s no backup plan for pollination if there are no bees. Humans cannot pollinate artificially to the extent bees can. Extinction of bees due to colony collapse disorder therefore most likely would mean the extinction of us, too.

Bees, little friends, here’s hoping you’re really the Comeback Kids that scientists believe you are. Let’s hope they can figure out a way to help you survive — again. The Earth needs you.

Related Stories:

Will the U.S. Care About Bees When It Affects Our Wallets?

Heres Whats Killing Bees… and Why Were All Screwed

EPA Thinks a Piece of Paper Will Save Bees From Pesticides

Read more: http://www.care2.com/causes/could-bees-rebound-from-extinction-again.html#ixzz2j9EyFbLB

———–

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

http://www.omse.gr/index.php

———–

Written by dds2

Μαΐου 5, 2010 at 1:37 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

αναβίωσητης λιμνοθάλασσας Δράνα

leave a comment »

Η λίμνη αναστήθηκε 20 χρόνια μετά

Η αποξηραμένη Δράνα γίνεται πάλι πλούσιος υδροβιότοπος

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέφανος Κρίκκης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010

πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4556549&ct=1

Οι επιστήμονες από το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας Καβάλας και το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης διαπίστωσαν ότι το φυτοπλαγκτόν και το ζωοπλαγκτόν που σχηματίστηκαν στη λίμνη αποτελούν κίνητρο για τα ψάρια να την επισκεφθούν
Λίγοι μήνες ήταν αρκετοί για να γεμίσει με ψάρια η λιμνοθάλασσα Δράνα, στο Δέλτα Έβρου, που είχε αποξηρανθεί για σχεδόν 20 χρόνια. Ήταν η πρώτη φορά στην Ευρώπη που μια αποξηραμένη λιμνοθάλασσα γεμίζει ξανά με νερό και πολλά είδη ψαριών, όπως η αθερίνα, η σακοράφα, η γλώσσα, η μουρμούρα εγκαταστάθηκαν εκεί για να βρουν τροφή και καταφύγιο.

«Όμως, γιατί δεν υπάρχουν κέφαλοι; Δεν είναι περίεργο αυτό; Συνήθως οι κέφαλοι είναι τα πρώτα ψάρια που σπεύδουν να εποικίσουν μια λιμνοθάλασσα», αναρωτήθηκαν οι Αμερικανοί εκδότες της Επιστημονικής Επιθεώρησης «Εstuarine, Coastal and Shelf Science», όταν ο δρ Μάνος Κουτράκης τους έστειλε τα αποτελέσματα της έρευνάς του όσον αφορά την αποκατάσταση της Δράνας. Ο κ. Κουτράκης, που είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Αλιευτικών Ερευνών στη Νέα Πέραμο Καβάλας, είχε περάσει ατέλειωτες ώρες με τους συνεργάτες του στα νερά της λιμνοθάλασσας με σκοπό να διαπιστώσουν αν τα ψάρια και οι μικροοργανισμοί που κάποτε ζούσαν εκεί θα γύριζαν ξανά σε αυτόν τον σπάνιο υδροβιότοπο που επαναπλημμύρισε το 2004.

«Μας έκανε και εμάς εντύπωση που δεν βρήκαμε αρκετούς κέφαλους στα νερά της Δράνας, γιατί τα ψάρια αυτά αποτελούν συνήθως το 60 με 80% των “κατοίκων” μιας λιμνοθάλασσας. Όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό, γιατί η Δράνα επαναπλημμύρισε πολύ πρόσφατα και ήδη στο διάστημα αυτό εντοπίσαμε 11 είδη ψαριών που είτε επέλεξαν τη λιμνοθάλασσα ως μόνιμη κατοικία τους ή που έρχονταν εκεί για να τραφούν ή να αναπαραχθούν».

Οι δυσκολίες
Η αποκατάσταση μιας λιμνοθάλασσας είναι έργο που σπανίως γίνεται. Και αυτό γιατί μετά την αποξήρανσή της καταπατείται και μετατρέπεται σε οικόπεδα ή καλλιεργούμενες εκτάσεις. Η περίπτωση όμως της Δράνας, που αποξηράνθηκε παρανόμως το 1987, αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση παγκοσμίως. «Ήδη απο το 1974 μέχρι το 1986, δηλαδή έναν χρόνο προτού αποξηρανθεί, οι ψαράδες έπιαναν στη λιμνοθάλασσα από 8 έως 20 τόνους ψαριών τον χρόνο», λέει ο κ. Μ. Κουτράκης και προσθέτει: «Μετά την αποξήρανση, η έκταση αυτή των 4.800 στρεμμάτων έμεινε ανεκμετάλλευτη, ώσπου τον Ιούνιο του 2004 η περιοχή εντάχθηκε στο πρόγραμμα LΙFΕ και έτσι η Νομαρχία Έβρου και ο Φορέας Διαχείρισης του Δέλτα Έβρου, σε συνεργασία μάλιστα με τους αγρότες της περιοχής που ήταν υπεύθυνοι για την αποξήρανση, κατάφεραν να δώσουν ξανά ζωή στη μοναδικής ομορφιάς λιμνοθάλασσα».

Έτσι λοιπόν διανοίχτηκε ένα μεγάλο στόμιο στη μία πλευρά της και το θαλασσινό νερό άρχισε να εισρέει στη Δράνα περνώντας πρώτα από μία άλλη λιμνοθάλασσα, το Λακί. Σε συνεργασία με τον δρα Γιώργο Συλαίο από το Τμήμα Περιβαλλοντικής Μηχανικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης που ασχολήθηκε με τα ρεύματα και τις φυσικοχημικές παραμέτρους, οι ειδικοί του Ινστιτούτου Αλιευτικών Ερευνών εντόπισαν στην είσοδο και στο εσωτερικό τής λιμνοθάλασσας 11 είδη ψαριών, από τα οποία τα πέντε είναι μόνιμοι κάτοικοι των λιμνοθαλασσών. Από αυτά, ο μαρμαρογωβιός υπάρχει σε μεγαλύτερη αφθονία (48,6%) και ακολουθούν η αθερίνα (23,7%) και η σακοράφα (16,2%).

Οι επιστήμονες εκφράζουν την πεποίθηση ότι τα επόμενα χρόνια η ιχθυοπανίδα της λιμνοθάλασσας θα αυξηθεί και μάλιστα έχουν προτείνει στη Νομαρχία και τον Φορέα Διαχείρισης να αυξήσει το πλάτος του στομίου από το οποίο εισχωρεί το νερό στη Δράνα και να διαμορφώσει τον πυθμένα του με υλικά που θα δημιουργούν χώρους προφύλαξης.

Η ροή
Το στόμιο έχει πλάτος πέντε μέτρα και επειδή είναι στενό, τα νερά εισχωρούν με μεγάλη σχετικά ταχύτητα που μπορεί να φθάνει τα δύο μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Το γεγονός αυτό φαίνεται να αποτρέπει κάποια ψάρια να μπουν στη λιμνοθάλασσα. Ίσως αυτό να συμβαίνει με τους κέφαλους, αφού μικρά κεφαλόπουλα εντοπίστηκαν να τριγυρνούν στο στόμιο της Δράνας χωρίς να προσπαθούν να μπουν μέσα. Αν το πλάτος του στομίου διπλασιαστεί, τότε η ταχύτητα του νερού θα περιοριστεί στο 1,5 μέτρο ανά δευτερόλεπτο.

11 ΕΙΔΗ ψαριών έχουν εντοπίσει οι επιστήμονες στα 6 χρόνια μετά τον επαναπλημμυρισμό

Ιδανικό καταφύγιο για τα ψάρια

Η ΤΡΟΦΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ στη λιμνοθάλασσα Δράνα δημιουργήθηκε από την αρχή μόλις ξεκίνησε ο επαναπλημμυρισμός της. Σχηματίστηκε φυτοπλαγκτόν και ζωοπλαγκτόν, τα οποία αποτελούν την τροφή για τα ψάρια που καταφεύγουν στον υδάτινο όγκο της λιμνοθάλασσας. Υπάρχουν ψάρια που τρώνε το ζωοπλαγκτόν όταν είναι σε νεαρή ηλικία για να εφοδιαστούν με αρκετή ενέργεια και άλλα που τρυπώνουν στη λιμνοθάλασσα μόνο για το φυτοπλαγκτόν. Με βάθος που δεν ξεπερνά τα 1,5- 2 μέτρα, η Δράνα διαθέτει μικρές συγκεντρώσεις θρεπτικών αλάτων και χλωροφύλλης, ενώ είναι πλουσιότερη σε συγκεντρώσεις αζώτου και φωσφόρου λόγω της συσσώρευσής τους από την εποχή της αποξήρανσης. Ο δρ Μανόλης Κουτράκης λέει στα «ΝΕΑ» ότι θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα, ώστε το γλυκό νερό από τις γειτονικές περιοχές να παροχετευτεί στη λιμνοθάλασσα γιατί θα βοηθήσει στην ανανέωση του υδάτινου όγκου της λεκάνης και έτσι θα εισχωρήσουν περισσότεροι οργανισμοί.

Written by dds2

Ιανουαρίου 26, 2010 at 12:30 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

η απώλεια των μελισσών

leave a comment »

Περιβάλλον | 24.10.2009

πηγή: http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4819020,00.html?maca=gri-standard_feed-gri-625-xml
Πώς μπορεί να ανακοπεί η εξόντωση των μελισσών;

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:


Ο Γάλλοι μελισσοκόμοι κάνουν εκστρατεία ευαισθητοποίησης για το θάνατο των μελισσών και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη χρήση φυτοφαρμάκων και εντομοκτόνων.

Γάλλοι επιστήμονες και μελισσοκόμοι αναζητούν τα ακριβή αίτια για το θάνατο των μελισσών, αν και ένα είναι σίγουρο: βασική αιτία είναι τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στις αγροτικές καλλιέργειες. Οι πρώτοι που ξεκίνησαν εκστρατεία ευαισθητοποίησης για το θάνατο των μελισσών είναι οι Γάλλοι μελισσοκόμοι που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η Γαλλία είναι η δεύτερη, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, χώρα στη χρήση εντομοκτόνων στις καλλιέργειες.

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 90 είχαν σχεδόν εξολοθρευτεί τα μελίσσια στη Γαλλία. Κατά μέσο όρο οι απώλειες έφταναν το 30%. Ήταν η εποχή που χρησιμοποιήθηκαν σε ευρεία κλίμακα άκρως τοξικά εντομοκτόνα, τονίζουν οι μελισσοκόμοι. Κάπως έτσι βλέπει τα πράγματα και ο Ζαν Μαρκ Μονματίν, ερευνητής στο Κέντρο Βιοφυσικής της Ορλεάνης που ασχολείται με το θέμα τα τελευταία 9 χρόνια. Ο μαζικός θάνατος των μελισσών «δεν έχει βέβαια τα ίδια αίτια σε όλες τις περιοχές του πλανήτη». Υπάρχουν όμως κάποια κοινά, βασικά χαρακτηριστικά. «Αφενός, παντού όπου χρησιμοποιούνται φυτοφάρμακα οι μέλισσες είναι πιο ευαίσθητες. Και αφετέρου όσο περισσότερα φυτοφάρμακα χρησιμοποιούνται τόσο περισσότερο ευάλωτη είναι η υγεία των μελισσών».

Ο παγκόσμιος χάρτης που έχει διαμορφώσει η Γαλλική Ομοσπονδία Μελισσοκόμων δείχνει ότι τις μεγαλύτερες απώλειες σε μέλισσες τις έχουν οι περιοχές στις οποίες υπάρχει έντονα βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή. Οι επιστήμονες από την πλευρά τους προβάλουν τη δική τους εκδοχή και ερμηνεύουν το θάνατο των μελισσών με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και τις κλιματικές αλλαγές. Ο σύνδεσμος μελισσοκόμων δοκιμάζει τώρα νέες πρωτότυπες μεθόδους. Τοποθέτησε έξι μελίσσια στο πάρκο Saint-Quentin-en-Yveslines του Παρισιού, μια κίνηση που βρήκε μιμητές και σε άλλες πόλεις και περιοχές. Με ειδικές καμπάνιες προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και κυρίως τα παιδιά για το θάνατο των μελισσών, όπως λέει ο πρόεδρος του συνδέσμου Ανρί Κλέμεντ. «Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε κυρίως τη νέα γενιά στα θέματα περιβάλλοντος. Να τους δείξουμε τί πρέπει να κάνουμε για να προστατεύσουμε τις μέλισσες. Να μή χρησιμοποιούν χημικά και να φυτεύουν λουλούδια για να έχουν τροφή οι μέλισσες. Να αντιληφθούν ότι οι μέλισσες είναι αναντικατάστατες».

Στους φανατικούς υπερασπιστές των μελισσών είναι και ο αντιπρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου του ευρύτερου διαμερίσματος του Παρισιού Μισέλ Βαμπουί, ο οποίος έβαλε στο προαύλιο του διοικητικού μεγάρου οχτώ μελίσσια. «Μέσα στο Παρίσι οι μέλισσες παράγουν πολύ περισσότερο μέλι, διότι εδώ υπάρχουν λιγότερα φυτοφάρμακα από ότι στις αγροτικές περιοχές. Και οι υπάλληλοι στο περιφερειακό συμβούλιο τις έχουν συνηθίσει. Μέχρι τώρα δεν τσίμπησαν κανέναν, μολονότι τα μελίσσια βρίσκονται κάτω από τα παράθυρα των πολιτικών μας».

Souzanne Krause / Γιώργος Παππάς

Υπεύθ. σύνταξης: Κώστας Συμεωνίδης

Written by dds2

Οκτώβριος 29, 2009 at 11:43 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Περιοχές ΜΑΦ ( Μικροαποθεμάτων Φυτών) στην Κρήτη

leave a comment »

«Μίνι-Natura» στην Κρήτη για μοναδικά αυτοφυή είδη

«Παράδεισος» βιοποικιλότητας το νησί, παρά τις επεμβάσεις των ανθρώπωνTου Γιωργου Λιαλιου

Καθημερινή 17/1/09

cebcceb1cf861

Παρά τη βάναυση «ανάπτυξη» που έχει τις τελευταίες δεκαετίες γνωρίσει, η Κρήτη εξακολουθεί να θεωρείται ένας «παράδεισος» βιοποικιλότητας: 1.734 διαφορετικά είδη φυτών έχουν καταγραφεί ως αυτοφυή στο νησί, από τα οποία το 10% φυτρώνει μόνο στην Κρήτη και πουθενά αλλού στον κόσμο. Τα 66 από τα αυτοφυή είδη της Κρήτης θεωρούνται απειλούμενα, ενώ 120 είδη προστατεύονται από την ελληνική και τη διεθνή νομοθεσία. Η προστασία των ειδών αυτών ήταν ο στόχος ομάδας επιστημόνων, που δημιούργησε ένα δίκτυο από επτά… «μίνι-Natura», προκειμένου να τα μελετήσει και να τα προφυλάξει.

Το πιλοτικό δίκτυο των επτά περιοχών Μικρο-Αποθεμάτων Φυτών -ή ΜΑΦ, χάριν συντομίας- δημιουργήθηκε στη Δυτική Κρήτη από επιστημονική ομάδα του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (με τη συνεργασία του Μεσογειακού Αγρονομικού Ινστιτούτου Χανίων, τη Διεύθυνση Δασών Χανίων και του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης Κρήτης) στο πλαίσιο του κοινοτικού προγράμματος Life Nature 2004. Η ιδέα του καθορισμού μικρών περιοχών για την προστασία κάποιου απειλούμενου φυτού ή ενός μικρού οικοσυστήματος προήλθε από την Ισπανία. «Μέσα σε μια 15ετία, οι Ισπανοί δημιούργησαν ένα δίκτυο από 300 ΜΑΦ, άλλες σε δημόσια γη και άλλες σε ιδιωτική», εξηγεί ο επικεφαλής του προγράμματος, πρόεδρος του Τμήματος Βιολογίας κ. Κώστας Θάνος. «Στόχος των ΜΑΦ είναι να βοηθήσουν στην προστασία και διαχείριση απειλούμενων στοιχείων της χλωρίδας: είτε για κάποιο συγκεκριμένο φυτό είτε για να λειτουργήσουν ως ομπρέλα για ένα σύνολο. Για παράδειγμα, σε μία από τις κρητικές ΜΑΦ υπάρχουν περισσότερα από 200 είδη! Δημιουργώντας ένα μωσαϊκό από περιοχές μικρο-αποθεμάτων φυτών, που καθεμία έχει έκταση το ανώτερο 200 στρέμματα, συμπληρώνεις το δίκτυο των Natura, εστιάζοντας στα σημεία όπου πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή».

Πώς δημιουργείται, λοιπόν, μια περιοχή ΜΑΦ; Κατ’ αρχήν, έπειτα από μελέτη επιλέγονται τα είδη που είναι ανάγκη να προστατευθούν και οι τοποθεσίες όπου αυτά απαντούν. «Στη συνέχεια, η περιοχή οριοθετείται με κάποια σημάδια και τοποθετούνται ενημερωτικές πινακίδες. Μόνο σε μία περίπτωση περιφράξαμε μία έκταση λίγων στρεμμάτων και αυτό κατόπιν συμφωνίας με τους ντόπιους, προκειμένου να προστατεύσουμε μία σπάνια ορχιδέα από τη βόσκηση».

Το πρόγραμμα δημιουργίας ΜΑΦ στη δυτική Κρήτη διήρκεσε τρία χρόνια και στο πλαίσιό του καθορίστηκαν επτά περιοχές: οι έξι αφορούσαν την προστασία κάποιου απειλούμενου είδους της κρητικής χλωρίδας και η έβδομη ενός μικρού οικοσυστήματος, με «κεντρικό» είδος τον αυτοφυή φοίνικα. Τον καθορισμό των περιοχών συμπλήρωσαν προγράμματα δραστηριοποίησης και ευαισθητοποίησης του τοπικού πληθυσμού. «Εντός των επομένων μηνών πρόκειται να υπογραφεί από την Περιφέρεια Κρήτης απόφαση με την οποία οι επτά ΜΑΦ θα χαρακτηρίζονται καταφύγια άγριας ζωής. Κι αυτό για να αποκτήσουν κάποιας μορφής νομική προστασία ενάντια λ. χ. στη διάνοιξη δρόμων ή την οικιστική δραστηριότητα».

Η νομική προστασία πάντως δεν αρκεί. «Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για την τύχη των προγραμμάτων Life μετά την ολοκλήρωσή τους – χαριτολογώντας οι Ευρωπαίοι μιλούν για το… Αfter-Life, δηλαδή τη μετά θάνατον «ζωή» αυτών των προγραμμάτων», λέει ο κ. Θάνος. «Ταυτόχρονα, ο καθορισμός περιοχών προστασίας, μικρών ή μεγάλων, δεν επαρκεί αν δεν υπάρξει μία συνεχής διαχειριστική προσπάθεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι περιοχές Natura της Κρήτης: μόνο μία διαθέτει φορέα διαχείρισης, αυτή των Λευκών Ορέων, ο οποίος όμως είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος. Την ίδια στιγμή, ο κόσμος παραμένει δύσπιστος απέναντι στις απαγορεύσεις, αφού δεν του δίνονται αντισταθμιστικά οφέλη, ούτε του προτείνεται μια σοβαρή εναλλακτική λύση για ήπια ανάπτυξη».

Written by dds2

Ιανουαρίου 22, 2009 at 9:27 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with