περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘βιοποικιλότητα

Ηow Europe can fix its forests data gap (Νature)

leave a comment »

The European Union must improve how it collects forest data, which are essential to its ambitions in biodiversity and climate change.

A woman standing in a mountainous landscape holds a small sapling of heather ready to be planted
It can take years for small, young trees (such as this one in Gran Canaria, Spain) to absorb the amount of carbon that is released when old-growth forests are lost.Credit: Desiree Martin/AFP/Getty

A study published this week reveals how European countries’ need for wood biomass is contributing to an increase in forest harvesting1. The finding comes from a team of researchers at the European Commission’s Joint Research Centre in Ispra, Italy, whose conclusions are based on satellite data.

Between the period of 2011–15 and that of 2016–18, ‘harvested’ forest area — defined as the part of a forest where trees are cut down and others planted in their place — increased by nearly 50%, from 0.76 million hectares to 1.13 million hectares. Of the 26 member states assessed, just 2 — Finland and Sweden — accounted for half of the increase.

This is an important finding. It has implications for biodiversity and climate-change policies, and for the part forests play in nations’ efforts to reach net-zero emissions. Forests account for about 38% of the European Union’s total land surface, and offset about 10% of its total greenhouse-gas emissions by acting as carbon sinks.

The surge in harvesting might reduce forests’ ability to absorb carbon from the atmosphere, the authors say. One reason for this is that large amounts of carbon are released quickly as older trees are felled — but it takes much longer for the same amount of atmospheric carbon to be absorbed by the smaller, younger trees planted in their place.

Paradoxically, the increase in harvested forest area has been driven, in part, by demand for greener fuels, some of which are produced from wood biomass. That includesbioenergy, which comprises about 60% of the EU’s renewable energy. This increase in biomass products can, in turn, be traced to the EU’s bioeconomy strategy, a policy that has promoted the use of forest resources for energy, as raw materials for industries and to create jobs.

The bioeconomy strategy has been a success in one respect: total economic output from the EU’s forests between 2012 and 2016 rose by 25%, from €43 billion to €54 billion— and the increase doubled to 50% in Poland and Sweden. But economic success has come at an ecological cost.

Many of the continent’s leaders are advocates of a set of ideas known as the European Green Deal, which aims to keep economies growing and create jobs by promoting greener development. However, these objectives can end up counteracting each other. For example, in its new biodiversity strategy, published in May, the EU proposes planting 3 billion trees. But it also suggests designating 30% of land (up from 26%), including old-growth forests, as protected by 2030. If forest harvesting continues at the current rate, such an ambition will be difficult to achieve.

The EU also has a target to double its share of low-carbon and renewable energy to 34% from 2015 to 2030. The European Parliament agreed that the burning of wood could count towards this target. But if wood were to supply even 40% of the extra energy, that would mean burning all of Europe’s existing harvest, profoundly threatening the world’s forests.

The European Commission is designing a new forestry strategy, expected in 2021, that will complement the biodiversity policy. The Joint Research Centre has been asked by the commission to establish a permanent EU observatory on forests. This will draw on the type of satellite data used in the current study to more regularly monitor deforestation, forest degradation and changes to global forest cover — and will make the data accessible to the public. The researchers drew on data from the joint NASA/US Geological Survey Landsat series of Earth-observation satellites and the Global Forest Change data set, and used Google Earth Engine, a facility that enables researchers to use Google’s supercomputers to process satellite imagery.

The planned forest observatory is a crucial development, and one for which the commission deserves to be commended. Once its data become available, EU member states need to incorporate them into the official statistics that policymakers use to make decisions — for example, when planning strategies to reach net-zero emissions. Many countries’ forest data — including those that are reported to the EU’s statistics office, Eurostat — are based on manual forest surveys. Such surveys are important, but in some cases they are carried out only at decadal intervals, partly because they are expensive. A dedicated observatory will provide decision-makers with much more timely data and help them to identify unintended consequences of their policies.

Ultimately, data must drive action. And, as we have often written, time is running out. Forests provide valuable services on which people and the environment depend. Their exploitation cannot continue at the current rate.

Nature 583, 8 (2020)

doi: 10.1038/d41586-020-01848-x

Η τραγωδία του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου

with one comment

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Χριστουγεννιάτικη ευωχία. Μια κατάρα και μία στενόχωρη ειμαρμένη σκιάζει το πιο κεντρικό σύμβολο των εορτών: το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Αυτό το όμορφο, καταστόλιστο, χαροποιό σύμβολο των Χριστουγέννων, συνυπάρχει με μια απελπιστική κατάσταση που ζουν τα αδέλφια του, τ’ άλλα δέντρα, σε πόλεις και χωριά, σε δρόμους, πλατείες και άλση, σε κάθε ελεύθερο και δεντροφυτεμένο χώρο του τόπου μας.

Τι εννοούμε με αυτό; Για όσους δεν το κατάλαβαν, για όσους δεν το ψυχανεμίστηκαν, αυτό που υπαινισσόμαστε είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και μερικά χρόνια με την λεγόμενη “κλάδευση των δένδρων”. Για λόγους άγνωστους στην επιστήμη αλλά ακόμη και στην κοινή λογική και εμπειρία συμβαίνει μία ασύστολη, αδιάκοπη και επαναλαμβανόμενη κοπή των ψηλών και μεγάλων δέντρων που ζουν στις πόλεις και τα χωριά μας. Γιατί ΝΑΙ, τα δέντρα ζούνε, είναι ζωντανά πλάσματα. Μάλιστα μεγάλος αριθμός επιστημονικών ερευνών αφήνει να εννοηθεί ότι μπορούν και να αντιλαμβάνονται, να επικοινωνούν ακόμη και κατά κάποιο τρόπο να συναισθάνονται.

(Είναι γνωστό ότι κάποιοι βάζουν στα φυτά τους μουσική να ακούνε).

Όμως τα δέντρα από συνήθως υπεύθυνους για αυτά, τις αυτοδιοικητικές αρχές, αντιμετωπίζονται όχι ως ζωντανά πλάσματα, ούτε ως στοιχεία της αστικής βιόσφαιρας και ως νησίδες και καταφύγια της τοπικής πανίδας. Ούτε αναγνωρίζονται ως οι μεγάλοι παραγωγοί οξυγόνου και ταυτόχρονα οι μεγάλοι δεσμευτές διοξειδίου του άνθρακα1. Και βεβαίως παραγνωρίζεται εντελώς ότι κυρίως με το φύλλωμά τους δεσμεύουν και πλήθος άλλων ρύπων2, σκόνης και ότι ακόμη μειώνουν την ηχητική ρύπανση.

Οι διάφοροι τοπικοί άρχοντες και οι δήθεν υπηρεσίες των δήμων τους θεωρούν τα δέντρα ως πρόβλημα που πρέπει να περιορίσουν και ως κίνδυνο που χρειάζεται να αντιμετωπίσουν. Τα φύλλα που πέφτουν λερώνουν (χάθηκαν οι σκούπες;), οι ρίζες σηκώνουν τα πεζοδρόμια (λες και είναι τόσο δύσκολο να έχουν ένα λάκκο γύρω τους και ένα άνοιγμα και να μην τα πνίγει το τσιμέντο). Και το χειρότερο όλων: αν πέσει κανένα κλαδί μπορεί να τραυματίσει κανένα άνθρωπο…

Και τότε ποια είναι η λύση; Η λύση είναι απλή: κόβουμε τα κλαδιά. Όλα, κάθε χρόνο, κάθε φορά που μεγαλώνουν λίγο και αναπτύσσονται παραπάνω. Και επειδή τα δέντρα για να ζήσουν έχουν ανάγκη τα κλαδιά τους, άρα αναγκάζονται να βγάζουν άλλα στη θέση των αρχικών και πλέον σακατεμένων, αυτή την κοπή, αυτό τον βάρβαρο ακρωτηριασμό τον επαναλαμβάνουν συνεχώς αν όχι κατ΄ έτος τουλάχιστον ανά διετία.

Αποτελέσματα αυτών των εντελώς αντιπεριβαλλοντικών, αντιεπιστημονικών3 και σαφώς μη δενδροκομικών πρακτικών είναι τα ακόλουθα.

Τα δέντρα ζουν το μεγαλύτερο χρόνο της ζωής τους χωρίς την φυσική τους κόμη, άρα χωρίς την δυνατότητα να ζουν μια κανονική ζωή και να φωτοσυνθέτουν στο πλήρες δυναμικό τους. Αυτό όμως εμάς επιβαρύνει, στερώντας μας το οξυγόνο και αφήνοντας το διοξείδιο του άνθρακα αδέσμευτο. Τα πουλιά που ζουν στη φυλλωσιά τους και όλα τ΄ άλλα ζουζούνια μένουν συνεχώς χωρίς σπίτι, ζουν μια συνεχή προσφυγιά και ξενιτεμό. Φυσικά με την απώλεια της κόμης των δέντρων χάνουμε και τις άλλες εξ αυτής ωφέλειες, όπως την απορρύπανση, την ηχομόνωση κλπ. Τέλος, επειδή δια μέσω των φύλλων γίνεται η εξατμισοδιαπνοή και επειδή αυτή σύμφωνα με πολλαπλώς τεκμηριωμένη θέση ευθύνεται για το 40-50% της υγρασίας της ατμόσφαιρας, συνεπώς και των νεφών και της βροχής και εν γένει του μικροκλίματος (φυσικά και του κλίματος εν όλω) με τις πρακτικές αυτές συντείνουμε στα γνωστά και υπαρκτά προβλήματα της ξηρασίας και της μείωσης του διαθέσιμου γλυκού νερού.

Το δέντρο στη θέση των χαμένων κλαδιών του προσπαθεί να εκπτύξει νέα. Αν το είδος το επιτρέπει αυτό, μπορεί να τα καταφέρει. Όμως τα κλαδιά αυτά επειδή δεν ακολουθούν την φυσική γεωμετρία του φυτού και αναπτύσσονται ως κολοβώματα, είναι λιγότερο γερά και υγιή, σπάζουν πιο εύκολα, είναι πολυπληθέστερα αλλά μικρότερα και φτωχότερα σε αριθμό φύλλων κλπ. Τελικά εφ΄ όσον ξεκινήσει κανείς την πρακτική της κλάδευσης είναι καταδικασμένος να την επαναλαμβάνει σισύφεια και ατελέσφορα. Ακόμη από τις τομές, συνήθως μεγάλες και δημιουργημένες με εντελώς ακατάλληλα για κλάδευση εργαλεία4 (μηχανοκίνητα πριόνια που φυσικά ποτέ δεν απολυμαίνονται), από τις τομές λοιπόν αυτές είναι εύκολη η μόλυνση του δέντρου από παθογόνους μικροοργανισμούς, που από τις τομές βρίσκουν εύκολη πρόσβαση στο εσωτερικό του κορμού. Αυτό έχει ως συνέπεια τις ασθένειες, την χειρότερη υγεία του δέντρου και δυστυχώς τελικά σε πολλές περιπτώσεις την ξήρανσή του.

Ας επισημάνουμε εδώ τις εξής πολύ σημαντικές αλήθειες:

  1. Η πρακτική της κλάδευσης δεν είναι επιτρεπτή σε ορισμένα δέντρα, είναι απαγορευμένη σε πολλά και σαφώς σε κανένα δεν είναι απαραίτητη ή ιδιαίτερα ωφέλιμη. Ακόμη και η στην γεωργία χρήση της ελέγχεται από κάποιες γεωπονικές και δενδροκομικές θεωρίες ως λανθασμένη ή υπερβολική. Και σε κάθε περίπτωση εκεί γίνεται για πολύ διαφορετικούς λόγους και στην πραγματικότητα είναι μια από τις πιο δύσκολες γεωργικές τέχνες.

  2. Η κλάδευση πρέπει να γίνεται με πολύ αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις και σύμφωνα με την Ελληνική Τεχνική Περιγραφή ΕΛΟΤ ΤΠ 1501-10-06-04-01 (ΦΕΚ Β΄ 35262/2009-12-23).

  3. Κανείς δεν θα αρνείτο την επιλεκτική κλάδευση άρρωστων, σάπιων ή επικίνδυνων κλαδιών (πχ λόγω ηλεκτροφόρων καλωδίων). Όμως αυτό πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένα συνεργεία, μετά από συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη τεχνική έκθεση υπό την επίβλεψη γεωπόνων ή αρμόδιων υπηρεσιών5.

  4. Και βεβαίως πρέπει να ακολουθούνται όλοι οι όροι νομιμότητας πριν από το κλάδεμα φυτών και κυρίως δέντρων του αστικού ή περιαστικού πράσινου. Δηλαδή πρέπει να υπάρχει απόφαση του αυτοδιοικητικού οργάνου, άδεια του δασαρχείου, έγκριση εργασιών μικρής κλίμακας από την πολεοδομική υπηρεσία.

Αν δεν αλλάξει κάτι σε αυτή την ανόητη και κακότροπη κατάσταση, τότε σε λίγα χρόνια, το αρνητικό πανευρωπαϊκό προνόμιο που έχουμε, το να ζούμε σε πόλεις με τη μικρότερη αναλογία πράσινου ανά κάτοικο, θα μετατραπεί στο παγκόσμιο ρεκόρ να ζούμε στα περισσότερο άδεντρα αστικά σύνολα του προηγμένου κόσμου6.

Και τότε αλήθεια τα χριστουγεννιάτικα δέντρα που θα στολίζουμε στα σπίτια και τις πόλεις μας θα παραπέμπουν πλέον σε μυθικές και φανταστικές έννοιες, όπως οι Καλικάντζαροι, ο Αη-Βασίλης με τα κόκκινα, το έλκηθρο και τους τάρανδους και όλη αυτή τη σύγχρονη χριστουγεννιάτικη μυθολογία του φανταστικού. Καιρός είναι ν΄ αφήσουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο να ‘χει ζωντανούς συγγενείς να ζουν κοντά του, δίπλα του, μέσα στα πάρκα, τα πεζοδρόμια και τους δρόμους των πόλεων και των χωριών μας.

Ειδάλλως πολύ φοβάμαι ότι μέσα στην ωραιότητα των Χριστουγέννων θα ζούμε δύο άτοπα: Τα χωρίς Χριστό Χριστούγεννα7 και το χωρίς δέντρο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Δημήτριος Δούκα Σουφλέρης

Κυριακή προ των Χριστουγέννων 2019

*Το ζωγραφισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι της Κατερίνας Σουφλέρη και η φωτογραφία από “κλάδεμα” ευκαλύπτων με τον συνηθισμένο τρόπο (στην περίπτωση της φωτ/φίας από πάρκο της Χαλκίδας, άνοιξη ’19) είναι του συγγραφέα.

Το κείμενο αφιερώνεται σε αυτούς που με έμαθαν να αγαπώ και να σέβομαι τα δέντρα και σ’ αυτούς που προσπαθώ να τους περάσω το ίδιο…

1Μαζί με τους ωκεανούς της γης.

2Πραγματικών ρύπων, γιατί το CO2 είναι φυσικό συστατικό της ατμόσφαιρας και όχι ρύπος.

3Αντί πολλών βλ. τις θέσεις της αποκαλούμενης φυσικής καλλιέργειας που δεν συνιστά την κλάδευση ακόμη και για τα καρποφόρα δέντρα, σχετικά στο βιβλίο Η ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ του FUKUOKA MASANOBU, εκδοτική Αιγινίου, 1995.

4“Κατά κανόνα τα αλυσοπρίονα δεν είναι κατάλληλα για κλάδεμα ζωντανών φυτικών ιστών. Ενδείκνυται κυρίως για την υλοτόμηση δέντρων ή την παραγωγή καυσόξυλων” ΕΛΟΤ ΤΠ 1501-10-06-04-01:2009 στο 3.6, σελ. 9.

6Αρκεί να δει στοιχεία κανείς για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και να τα συγκρίνει με τα ισχύοντα για την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις μας.

7Ενδεικτικά για το θέμα βλ. το σχετικό και ομώνυμο άρθρο στο περιοδικό manifesto – ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, τ. 21, Δεκέμβριος 2010.

για τις φωτιές στον Αμαζόνιο

2 Σχόλια

Επειδή πολύς λόγος έγινε το καλοκαίρι του 2019 για τις τεράστιες φωτιές στην περιοχή του Αμαζονίου και το θέμα συσχετίσθηκε αμετροεπώς με την κλιματική αλλαγή, τα πιο κάτω αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν είναι καινούργιο, όχι μόνο δεν σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή, αλλά και ότι είναι ένα γνωστό έγκλημα (;), ηθελημένο λάθος και πρακτική ήδη από τις δεκαετίες του 70 και του 80. Επιπλέον τεράστιες πυρκαγιές υπήρξαν και αυτή τη χρονιά, για πολλοστή φορά στην Ινδονησία. Η έκταση που κάηκε υπολογίζεται σε 950.000 έως 1.600.000 εκτάρια (βλ. Research group takes down controversial Indonesia fire analysis, στο nature 10/12/19 [1]), δηλαδή ανάμεσα στα 9.500.000 έως 10.600.000 στρέμματα (κάπου ανάμεσα στα 9.500 έως 10.600 τετρ. χλμ. δηλαδή μία έκταση ίση με το ήμισυ της Πελοποννήσου). Ο λόγος για τις πυρκαγιές στην Ινδονησία είναι από αρκετά χρόνια γνωστός και μελετημένος: εκχέρσωση δασών για τη δημιουργία μονοκαλλιεργειών φυτών παραγωγής βιοκαυσίμων.

Γιαυτό και δημοσιεύεται εδώ ένα άρθρο, 30 ακριβώς ετών και προερχόμενο από ένα από τα εγκυρότερα ειδησεογραφικά περιοδικά (TIME, No. 38, Sept. 18, 1989, με τίτλο:” Playing with Fire. Destruction of the Amazon is “one of the great tragedies of history”).

To εξώφυλλο του περιοδικού.







Πριν όμως προχωρήσουμε στο πιο πάνω άρθρο δύο σημαντικές επισημάνσεις και μία προσθήκη:

Και ξεκινούμε αντίστροφα. Στο ΑΝΤΙ τ. 998, 24/3/1989, σελ. 40-41, υπάρχει μικρό άρθρο με τον τίτλο «ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ: Καταστροφή των δασών» στο οποίο αναφέρεται ότι τα τροπικά δάση καταστρέφονται γιατί θεωρούνται πλουτοπαραγωγική πηγή και χρησιμοποιούνται για να καλύπτουν τα ελλείμματα στα εεξωτερικά ισοζύγια των κρατών της περιοχής. Η εκμετάλλευση των δασών γίνεται δια της απολείψεως ξυλείας και δια της καύσεως για την δημιουργία βοσκοτόπων. Ήδη θεωρείτο ότι η έκταση τους είχε περιορισθεί στο μισό. Μέτρα για την προστασία τους είχαν αποφασισθεί από το 1985. Ενδιαφέρον στο άρθρο έχουν δύο ακόμη πράγματα: το ότι θεωρούνται τα τροπικά δάση τα φυσικά φίλτρα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, ότι διατηρούν σταθερή τη μέση θερμοκρασία του πλανήτη και ότι έτσι σταματούν τη μετατροπή της γης σε θερμοκήπιο.

Το δεύτερο σημείο ιδιαίτερης σημασίας και διαχρονικής αλήθειας είναι η εισαγωγή του άρθρου: «Οι άνθρωποι του πλανήτη γη χωρίζονται σήμερα σε τρεις κατηγορίες. Σε αυτούς που καταστρέφουν τα τροπικά δάση, σε εκείνους που προσπαθούν να τους εμποδίσουν και στους άλλους, τους πολλούς, που παρακολουθούν αμέτοχοι και ανεύθυνοι».

Και οι επισημάνσεις:

Η καταστροφή των δασών, πρακτική πολλαπλώς γνωστή και στη χώρα μας, πρέπει να επισημανθεί ότι πρώτα και κύρια άνθισε στην Ευρώπη και μάλιστα προ περίπου 1000ετίας με την εφεύρεση νέου τύπου αρότρου κλπ. Και σήμερα με άγριο και επιθετικό τρόπο συνεχίζεται στην «φωτεινότερη (πνευματικά)» των ηπείρων. Κύρια υπόθεση στις μέρες μας μπορεί να θεωρηθεί η πολλαπλή αποδάσωση της Ρουμανίας, με νόμιμη και παράνομη υλοτομία, γεωργική πίεση κα. Και μάλιστα στα πιο αρχέγονα δάση της Ευρώπης, που η γέννηση τους πάει πίσω μέχρι την ύστερη παγετωνική περίοδο.

Όσο για τη σχέση των πυρκαγιών του καλοκαιριού του 2019 με την κλιματική αλλαγή -που πολλοί βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν ως πλήρη απόδειξη της-  είναι απολύτως βέβαιο ότι είναι ηθελημένη πράξη και μάλιστα σε κεντρικό κυβερνητικό πολιτικά και οικονομικά επίπεδο για τη Βραζιλία, υπό τον καινούργιο της πρόεδρο. Αντί πολλών το άρθρο του ΒΗΜΑ-SCIENCE της 24/11/19, με τίτλο «Οι φλόγες του Αμαζονίου», από το οποίο και η αμέσως πιο κάτω φωτογραφία (στο https://www.tovima.gr/2019/11/25/science/oi-floges-tou-amazoniou-ti-deixnoun-ta-stoixeia-epistimonon/)


Φωτ. από το ΒΗΜΑ, 11/2019 ((οποία ομοιότης με το 1989 στις πιο κάτω φωτ. του ΤΙΜΕ)

Ακολουθεί το κύριο άρθρο του ΤΙΜΕ και στην συνέχεια κάποιες σημαντικές αλήθειες και πληροφορίες από αυτό.

Φωτ. από το ΤΙΜΕ,9/89 (οποία ομοιότης με το σήμερα στην πιο πάνω φωτ. του Βήματος)

Οι μεγάλες φωτιές στον Αμαζόνιο ήταν μια τραγική πραγματικότητα από την δεκαετία του 80. Κάθε χρόνο συνήθως κατά τους δικούς μας καλοκαιρινούς μήνες (χειμερινοί για το Νότιο ημισφαίριο) χιλιάδες στρέμματα καιγόντουσαν με ηθελημένους και εκτεταμένους εμπρησμούς. Το μέγεθος των εκτάσεων που καιγόντουσαν έφθαναν σε έκταση το μέγεθος ευρωπαϊκών χωρών (πχ. Το 1989 η έκταση ήταν μεγαλύτερη από το Βέλγιο, ίση με 12.350 τετρ. μίλια=31986 τετρ. χλμ).
Τι σημαίνει δάσος του Αμαζονίου; Σε μία έκταση 10 περίπου τετρ. χλμ. Περιλαμβάνονται: 750 είδη δένδρων, 125 θηλαστικά, 400 πουλιά, 100 ερπετά, 60 αμφίβια. Σε κάθε δένδρο 400 είδη εντόμων. Το CO2 που είναι αποθηκευμένο στο δάσος του Αμαζονίου ισούται με τόνους.
Από χημικές ουσίες που έχουν ανακαλυφθεί στα φυτά του δάσους έχουν δημιουργηθεί φάρμακα και θεραπείες για την υπέρταση, είδη καρκίνου κα. Και φυσικά η καύση του δάσους προκαλεί τεράστια ανισορροπία και επιβάρυνση στο ισοζύγιο του CO2 πλανητικά.
To δάσος είναι αυτοτροφοδοτύμενο κατά το 1/2 ως προς τις ανάγκες του για νερό. Σε επίπεδο γονιμότητας και ανακύκλωσης των αναγκαίων θρεπτικών στοιχείων για τα φυτά και τα ζώα που ζουν εκεί αυτό είναι απόλυτο. Μάλιστα τα νεκρά πλάσματα ανακυκλώνονται τόσο γρήγορα και τόσο αποδοτικά που αυτό σχεδόν δεν γίνεται αντιληπτό στον απλό παρατηρητή. Στο νερό του ποταμού δεν καταλήγει σχεδόν κανένα σκουπίδι/υπόλοιπο αποσύνθεσης κλπ.
Το έδαφος στο οποίο ζει το δάσος είναι στην πραγματικότητα πολύ φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Γιαυτό και όταν αποψιλώνεται και χρησιμοποιείται για γεωργία ή κτηνοτροφία, σε λιγότερο από 3-4 έτη είναι πρακτικά άχρηστο και έτσι οι επίδοξοι εκμεταλλευτές του δεν έχουν τι άλλο να κάνουν παρά να κάψουν νέες εκτάσεις και να μετακινηθούν σε αυτές.
Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η οικονομική αξία του ίδιου του δάσους είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι μπορεί να προκύπτει μετά την καταστροφή του.
Πάρα ταύτα 40 και πλέον χρόνια συνεχίζεται η ίδια καταστροφική μανία. Και μέσα στα χρόνια αυτά έχουν υπάρξει και θύματα της απληστίας, μάρτυρες που δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να προστατέψουν το δάσος και τον παραδοσιακό τρόπο ζωής. Για λόγους μνήμης και τιμής αναφέρεται εδώ ο Chico Mendes, που δολοφονήθηκε από κτηματίες τον Δεκέμβριο του 1989.


Ο Chico Mendes (Σικο Μέντες) με την γυναίκα του και ένα παιδί του. Περισσότερα για τον ίδιο στο https://en.wikipedia.org/wiki/Chico_Mendes




[Στοιχεία από το κύριο άρθρο του περιοδικού ΤΙΜΕ, τ. 38, 18 Σεπτ. 1989, με τίτλο:” Playing with Fire. Destruction of the Amazon is “one of the great tragedies of history” (Παίζοντας με την φωτιά. Η καταστροφή του Αμαζονίου είναι μία από τις μεγάλες τραγωδίες της ιστορίας)]

Οι θάνατοι όμως δεν σταματούν στη Βραζιλία και στο τότε: από την καρδιά της Ευρώπης, ένα αρχέγονο δάσος της Ρουμανίας το πιο κάτω θύμα



Στη φωτογραφία μαζί με το ένα από τα τρία του παιδιά. Το όνομα του δολοφονηθέντος δασοφύλακα ήταν Liviu Pop.






Δυστυχώς δεν ήταν το μόνο θύμα: ήταν το 2ο μέσα σε ένα μήνα.

Για περισσότερα για την Ρουμανία και την «μαφία» των δασών που καταστρέφει τα δάση της για υπερκέρδη και αναλώνει ανθρώπους χωρίς δισταγμό, στο άρθρο του BBC: «Romania forest murder as battle over logging turns violent» της 21/1/19 στο https://www.bbc.com/news/world-europe-50094830?fbclid=IwAR39OqGQkpNWTNywB-8zKIfH_r7pD5hU0lCyRSLvHKCqIxFfTZ632pe3KdM


1. https://www.nature.com/articles/d41586-019-03771-2?utm_source=Nature+Briefing&utm_campaign=b2ab90bed3-briefing-dy-20191209_COPY_01&utm_medium=email&utm_term=0_c9dfd39373-b2ab90bed3-44518937

Forest Fires Rages In Indonesia.

Από τις φωτιές στην Ινδονησία


Δάση, κλιματική αλλαγή, εμπόριo CO2 και REDD+

leave a comment »

A toolkit for community activists

What do forests have to do with climate change, carbon markets and REDD+

Click to access WRMtoolkitREDD_Eng.pdf

Written by dds2

3 Οκτωβρίου, 2019 at 11:25 μμ

σημειώσεις από το διήμερο με τον Παναγιώτη Μανίκη

leave a comment »

Ένα διήμερο με τον Παναγιώτη Μανίκη (5 και 6 Φεβρουαρίου 16, στη Χαλκίδα)

του ΔΔΣ

Πριν από λίγες μέρες μου δόθηκε η δυνατότητα να παρακολουθήσω από κοντά -κάτι σαν σεμινάριο- τον Παναγιώτη Μανίκη. Την πρώτη ημέρα μίλησε και παρουσίασε τις γενικές αρχές και θέσεις του και απάντησε σε αρκετές ερωτήσεις (στο Παντοπωλείο του 1922, δίπλα στην Αγία Παρασκευή). Και την δεύτερη μέρα βρεθήκαμε αρχικά σε ένα βιολογικό κτήμα στην περιοχή του Ληλάντιου και από κοντά μας έδειξε τα περί φυσικού σχήματος του δέντρου, ένα πιο ήπιο τρόπο κλαδέματος και μετά και πάλι έγινε πολύ συζήτηση και πολλές ερωταποκρίσεις.

Ο κόσμος ήταν πολύς την πρώτη μέρα και αρκετός την δεύτερη. Οι ερωτήσεις που έγιναν πολλές και σχεδόν σε όλες ο Π. Μανίκης απάντησε με συνέπεια ως προς τις θέσεις του και με φανερή καλή γνώση της γεωπονίας εν γένει, της ας πούμε κλασσικής γεωπονίας.

Γιατί μάλλον για τον πολύ κόσμο που δεν γνωρίζει και πολλά από την φύση, την γεωργία και τις καλλιέργειες θα πρέπει να πούμε ότι ο Π. Μανίκης εκπροσωπεί την πιο ακραία μέχρι τώρα άποψη για την ορθή προσέγγιση της γεωργίας: αυτήν που ονομάζεται φυσική καλλιέργεια (εμπνευστής της ο Μασανόμπου Φουκουόκα). Σε γενικές γραμμές, η φυσική καλλιέργεια μπορεί να εξηγηθεί ως: αφήστε την φύση να κάνει την δουλειά της. Στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά: βασική προϋπόθεση της φυσικής καλλιέργειας είναι ένα πλούσιο και γόνιμο έδαφος. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο να βρεθεί γιατί αιώνες και χιλιετίες γεωργίας το έχουν εξαντλήσει, γιατί τα δάση και οι φυσικοί οικότοποι έχουν μειωθεί έως και συρρικνωθεί, γιατί οι άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες και η αστικοποίηση έχουν μειώσει υπέρμετρα την διαθέσιμη για την φύση και την καλλιέργεια γη. Έτσι μία από τις πρώτες και κύριες θέσεις και προσπάθειες της φυσικής καλλιέργειας είναι ο εμπλουτισμός ή η αποκατάσταση του γόνιμου εδάφους. Διαδικασία όχι και τόσο εύκολη ιδίως εάν θέλουμε να την κάνουμε με φυσικό τρόπο και τα αποτελέσματα να είναι μόνιμα.

Παρά λοιπόν αυτή την προωθημένη και αντισυμβατική θέση της φυσικής καλλιέργειας όμως ο Π. Μανίκης ήταν ένας άνθρωπος ισορροπημένος και αρμονικός. Μακριά από οικολογικές ακρότητες και υπερβολές. Που ενώ έχει την πίστη του στην φυσική καλλιέργεια και τις δυνατότητες της, όμως δεν απαιτεί και δεν προτείνει ακραίες θέσεις και συμπεριφορές. Περισσότερο θα έλεγα αγωνίζεται για να θέσει ως ένα είδος φάρου και οδηγού τις αρχές της φυσικής καλλιέργειας έτσι ώστε να υπάρχει ένα αντίπαλο μοντέλο στην απόλυτα μηχανοκίνητη και χημική συμβατική γεωργία. Και ίσως έτσι σιγά-σιγά με τον καιρό να διαδοθούν περισσότερο και ισχυρότερα αυτές οι αρχές της φυσικής καλλιέργειας ώστε όλο και περισσότεροι καλλιεργητές και γεωργοί αλλά και εν γένει κάτοικοι αυτού του πλανήτη να τις ενστερνισθούν και να τις εφαρμόσουν.

Επιπλέον ο Π. Μανίκης είναι ένας καλός ομιλητής, με όμορφα και πλούσια ελληνικά, λογοτεχνικά αναγνώσματα, πάρα πολύ καλή μνήμη και φυσικά ένας μεγάλος ταξιδευτής αυτού του πλανήτη.

Έτσι είναι λογικό που την δεύτερη μέρα, μετά την εμπειρική συνάντηση και συζήτηση στο κτήμα που βρεθήκαμε, μετά συνεχίσαμε κάποιοι μέχρι τις 9 το βράδυ στο φιλόξενο Παντοπωλείο συζητώντας για φυσική καλλιέργεια και ένα σωρό άλλα θέματα.

bknf1cvr Το βιβλίο του Φουκουόκα για την Φυσική Καλλιέγεια  που έχει μεταφράσει ο Π. Μανίκης

Προσπαθώντας να παρουσιάσω συνοπτικά κάποια από τα πολλά που ακούσαμε μέσα σε δύο ημέρες (απ΄ ότι θυμάμαι και από κάτι προχειρότατες σημειώσεις στο κτήμα) θα ανέφερα τις ποιο κάτω σημειώσεις:

Εδαφοβελτιωτικά φυτά – συγκαλλιέργεια – χημικά:

Η Ακακία, η Μιμόζα και το Ιπποφαές μπορούν να χρησιμοποιούνται ως φυτά βελτιωτικά του εδάφους. Επίσης ωφέλιμα είναι τα: ο θάμνος φεϊζόα (1) (που είναι ανθεκτικός σε κρύο και σε ζέστη) και η ροδιά που είναι ανθεκτική στην ξηρασία.
Ακόμη: το ακτινίδιο, που είναι ημιτροπικό, κάνει για πέργκολα, είναι πολύ ανθεκτικό, δεν νοσεί, δεν θέλει αέρα. Χρειάζεται αρσενικό και θηλυκό για να καρπίσει (το ίδιο συμβαίνει και με το ιπποφαές). Πιο ανθεκτική ποικιλία η αργκούτα [Arguta (2)]. Είναι ωφέλιμο για την υγεία.

Επίσης οι λωτοί είναι ανθεκτικοί και μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως πηγή καλίου αντί της μπανάνας που είναι ιδιαίτερα επιβαρημένη (ως γνωστόν κόβεται άγουρη για να μην χαλάσει στην μεταφορά και μετά ζεσταίνεται με υγραέριο και εξαναγκάζεται σε ωρίμανση).

Τα φυτά μπορούν να μας κάνουν όλες τις δουλειές στο χωράφι. Πχ μπορούν να διασπούν και αφρατεύουν το χώμα (όπως το ραπάνι daicin), να το εμπλουτίζουν κλπ.

Η συγκαλλιέργεια είναι ωφέλιμη (εννοείται αυτών που ταιριάζουν). Σε ιδανικές συνθήκες η φύση την καθορίζει μόνη της και την εφαρμόζει. Η συμβατική γεωργία την έχει απολύτως και καταστροφικά εγκαταλείψει υπέρ της μονοκαλλιέργειας. Στην φυσική καλλιέργεια θα μπορούσε να εφαρμοσθεί τόσο επιτυχημένα που ακόμη και σε ένα στρέμμα να είναι κανείς ικανοποιητικά γεωργός. Φυσικά το τελευταίο δεν γίνεται άκοπα και με την πρώτη.

Αποφεύγουμε όλα τα χημικά όσο μπορούμε με στόχο την απόλυτη μη χρήση τους. Πάντως μπορούμε να κάνουμε χρήση των χαλκούχων (με επίπαση ή ψεκασμό), του βορδιγάλειου πολτού, της θειοχαλκίνης, των ελαίων πρόληψης (θερινός πολτός κλπ) και του βακίλου της Θουριγγίας.

Είδη σπανακιού που έχουν ενδιαφέρον για καλλιέργεια είναι το Μαλαμπάρ και της Νέας Ζηλανδίας.
Η καθαρή στάχτη έχει κάλιο και μπορεί να χρησιμοποιείται για τροφοδοσία καλίου (που χρειάζεται για τους καρπούς).
Μπορούμε να την βάζουμε στο σπανάκι που θέλει κάλιο.
Τα φυτά που προτάθηκαν έχουν ως βασικά χαρακτηριστικά τους την σχετική ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα έτσι ώστε να τα καταφέρνουν καλύτερα και σε δυσκολότερα περιβάλλοντα.


Όλοι οι σπόροι μπορεί να μας δώσουν νέα φυτά. Απλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα μας δώσουν ή εάν το νέο φυτό θα έχει τις ιδιότητες του αρχικού.

Ποιοτικά τα δέντρα κατατάσσονται ως εξής: από άγριο σπόρο προέρχεται το πρώτης ποιότητας δέντρο. Από ήμερο σπόρο το δεύτερης ποιότητας. Και από σπόρο και μετά μπολιασμένο το τρίτης ποιότητας (φυσικά στα φυτώρια και στην συμβατική γεωργία χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά μπολιασμένα δενδρύλλια).

Πως ξεχωρίζει ένα φυσικό δένδρο από ένα που είναι προϊόν εμπορικής παραγωγής: το φυσικό έχει πασσαλώδη ρίζα. Το εμπορικό έχει ριζίδια δεξιά – αριστερά (σαν μουστάκια) αλλά δεν έχει κεντρικό πασσαλώδες τμήμα.

Οπωρώνας – Δέντρα από σπόρο:

Σε έναν οπωρώνα και για έκταση 1 στρ. 3-4 ακακίες και μιμόζες είναι αρκετές ως εδαφοβελτιωτικά φυτά.

Τα σκληρά αμύγδαλα δίνουν συνήθως αμυγδαλιά που θα κάνει καλά αμύγδαλα.
Τα μαλακά όμως μπορεί πιο εύκολα να δώσουν πικραμύγδαλα (που ενίοτε και σε μεγάλη κατανάλωση μπορεί να προκαλέσουν δηλητηρίαση).Τα σκληροκέλυφα είναι συνήθως ανθεκτικά. Ποικιλίες με ενδιαφέρον: TEXAS, φυράνια.

Η μουσμουλιά είναι ιδιαίτερα εύκολη. Ισχύει το «από το στόμα και στο χώμα». Δύο ενδιαφέρουσες ποικιλίες: η ιαπωνική και η γερμανική. Τα ξερά φύλλα της μπορούμε να τα βράσουμε και το ρόφημα είναι χρήσιμο για την βρογχίτιδα.

Οι μεταφυτεύσεις των φυλλοβόλων καλύτερα να γίνονται τον χειμώνα, των αειθαλών την άνοιξη. Η φύτευση μπορεί να γίνεται με μπάλα χώματος (μπορεί να βοηθήσει) χωρίς όμως να είναι και απαραίτητο.

Στα πυρηνόκαρπα, το ρετσίνι επάνω στο δέντρο είναι ένδειξη προβλήματος σοβαρού. Θέλει μελέτη για να βρεθεί σε βάθος η αιτία και έτσι η θεραπεία να μην είναι συμπτωματική αλλά ουσιαστική και σωστή. Η συμβατική αντιμετώπιση περιλαμβάνει αφαίρεση του ρετσινιού και χρήση χαλκούχων. Τα ξερά κλαδιά πρέπει να τα απομακρύνουμε και καλύτερα είναι να τα καίμε, ιδίως επί υπάρξεως της πολύ επικίνδυνης μονύλιας. Στην περίπτωση αυτής της προσβολής το άνθος (και ο καρπός;) μουμιοποιείται και το δέντρο έχει καφέ ξερά κλαδιά.

Δαμασκηνιά: ποικιλίες: STANLEY, πραούσια, Σαμοθράκης (πολύ καλή, κάνει για αποξήρανση). Βγαίνει από κουκούτσι άνετα (με τις γνωστές περιπτώσεις όταν το δέντρο προέρχεται από κουκούτσι).

Αχλαδιά: στο κτήμα του καλλιεργεί την κοντούλα και τα κρυστάλια. Για την καλύτερη επικονίαση χρειάζονται δύο τουλάχιστον δέντρα.

Το σκουλήκι στο εσωτερικό των καρποφόρων δέντρων (μέσα στον κορμό, το ξύλο) το αντιμετωπίζουμε είτε με σύρμα που βάζουμε στην τρύπα που βρίσκουμε και από την οποία βγαίνουν οι ακαθαρσίες του σκουληκιού ή με βαμβάκι και βενζίνη.

Ένας τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι να βάζουμε πολλές ποικιλίες έτσι ώστε να δούμε πια ταιριάζει καλύτερα στο χτήμα μας και γιατί έτσι υπάρχουν μεγαλύτερες αντιστάσεις στις αρρώστιες αφού οι διαφορετικές ποικιλίες έχουν και διαφορετικές συμπεριφορές και αντοχές.

Τα παραφινικά έλαια είναι χρήσιμα για την αντιμετώπιση των κοκοειδών εντόμων. Επίσης καθάρισμα σε προσβολές δέντρων από έντομα μπορεί να γίνεται με το χέρι, με βούρτσα κλπ, δηλ. με μηχανικό τρόπο σε αρχικά στάδια και περιορισμένη προσβολή.


Στην αρχαιότητα είχαν τις να αναδενδράδες αμπέλους, δηλαδή κλήματα που τα άφηναν να ανέβουν επάνω σε άλλα δέντρα και τα άφηναν να μεγαλώσουν πολύ και φυσικά δεν τα κλάδευαν. Για το αμπέλι το καλύτερο είναι να είναι απλωμένο πολύ σε μία μεγάλη κρεβατίνα (ως 80τμ).


Ως προς το μεγάλο θέμα των κλαδεμάτων. Γενικά τα κλαδέματα κάνουν ζημιά στα δέντρα και μειώνουν την ζωή τους. Λογικό είναι. Αφού δεν παύουν να είναι τραύματα.

Εάν το δέντρο έχει το φυσικό του σχήμα (3) το κλάδεμα είναι περιττό και άχρηστο. Εάν όμως το δέντρο προέρχεται από φυτώριο, συνήθως ήδη όταν το αγοράζουμε έχει αλλοιωθεί ως προς το φυσικό του σχήμα και επάνω (στα κλαδιά) και στην ρίζα. Εάν θέλουμε δένδρο με φυσικό σχήμα πρέπει να ζητάμε από τον φυτωριούχο να μην το έχει κλαδεύσει. Βέβαια σε ένα ήδη κλαδεμένο δένδρο τελικά πολύ πιθανά να συνεχίσουμε με κλαδέματα, αφού είναι δύσκολο να αποκτήσει το φυσικό του σχήμα. Πχ ένα δέντρο με σχήμα κυπέλλου δεν μπορεί να διορθωθεί σε φυσικό σχήμα. Τα λαίμαργα κλαδιά τα αφαιρούμε, αν και ένα βγάζουμε δύο γίνεται και αυτό δεν έχει τελειωμό.

Η αντίληψη ότι καλύτερη εποχή για το κλάδεμα είναι ο χειμώνας είναι λανθασμένη. Το δέντρο βρίσκεται σε νάρκη και οι μεγάλες πτώσεις της θερμοκρασίας (νύχτα ή με πάγο) μαζί με την υπάρχουσα υγρασία οδηγούν σε σχασίματα και ζημιές του ξύλου απ΄ όπου ένα σωρό προβλήματα μπορούν να προκληθούν.

Καλύτερα είναι λοιπόν τα ανοιξιάτικα κλαδέματα, τον Μάρτιο. Το δέντρο έχει χυμούς και αυτό βοηθά στην επούλωση του.

Δεν κλαδεύουμε ποτέ με βροχή ή υγρασία υψηλή. Ούτε στην ανθοφορία

Τα εργαλεία κοπής πρέπει να είναι άψογα, τα καλύτερα δυνατά. Τα καλύτερα πριόνια είναι τα ιαπωνικά (αξίζει να πληρώσει κανείς αρκετά λεφτά για ένα καλό πριόνι). Η τομή πρέπει να γίνεται αφήνοντας ένα «τακούνι» (περίπου 2 εκ) στο δέντρο. Δηλαδή το κλαδί που αποκόπτεται δεν αποκόπτεται σίρριζα με την επιφάνεια του κορμού αλλά λίγο πιο μακριά και δίνουμε κλίση στην τομή έτσι ώστε να φεύγουν τα νερά. Τα λεπτά κλαδιά (αυτά που μπορούν να κοπούν με ψαλίδι κόβονται σίρριζα). Ακολουθούμε το κανόνα των 3 κλαδιών κεντρικά και στο κάθε κλαδί ξεχωριστά κλαδεύουμε ψαροκόκαλο.

Οι πάστες επούλωσης των τομών δεν είναι καλές, ιδίως η κόκκινου χρώματος. Μία λύση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επούλωση είναι το φυσικό κερί.

Δύο δέντρα που δεν κάνει να κλαδεύονται είναι η συκιά και η καρυδιά. Το ξύλο τους δεν προσφέρεται για κλάδεμα (είναι κούφιο), οπότε μετά την κλάδευσή τους (ιδίως μεγάλων κλαδιών) δημιουργούνται προβλήματα και ξηράνσεις. Επίσης η λεμονιά δεν μπορεί να κλαδευτεί πολύ. Η πορτοκαλιά και η μανταρινιά είναι πιο δεκτικές στο κλάδεμα. Τα πυρηνόκαρπα είναι ευαίσθητα στα κλαδέματα (πχ. Αμυγδαλιά, βερικοκιά, κερασιά)



  1. http://www.valentine.gr/linkOfTheMonth_gr-april2008.php
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Actinidia_arguta
  3. Φυσικό σχήμα είναι αυτό που σχεδιάζουν τα παιδιά: το δέντρο με ένα κεντρικό στέλεχος και δεξιά και αριστερά του τα κλαδιά του που με τον κεντρικό κορμό σχηματίζουν γωνία περίπου 45ο . Το φυσικό σχήμα αποκτάται μέσα στα 3-4 πρώτα χρόνια της ζωή του δέντρου.

Written by dds2

3 Μαρτίου, 2016 at 11:56 μμ

Noise Pollution and Whale Behavior

leave a comment »

Noise Pollution and Whale Behavior

πηγή: http://www.montereyinstitute.org/noaa/lesson13/l13la2.html


In the oceans, where distances can be long and visibility can be short, many animal species rely on sound to communicate, navigate, and monitor their surroundings. The haunting cries and clicks of whales are both beautiful and vital to their survival. Using «songs» cetaceans can communicate with one another across several hundred kilometers of ocean. Whale sonar allows the animals to find food, safely travel along irregular coastlines, and migrate to and from breeding and feeding grounds. Some whales uses bursts of loud noise to drive and confuse their prey.

These activities are becoming more and more difficult as manmade noise in the sea has increased dramatically. Ship traffic, oil and gas exploration, scientific research activities, and the use of military sonar and communications equipment have caused an increase in ambient marine noise of two orders of magnitude in the last 60 years.

Recent studies suggest that noise pollution can harm whales directly by damaging their hearing, and in extreme cases, causing internal bleeding and death. More commonly, it appears that excessive or prolonged noise can cause behavioral changes that interfere with the health and survival of the animals.

In this activity, you will consider one type of whale behavior that has been linked to manmade noise, stranding. When whales strand, or beach themselves, they often die. Death may be due to the factors that drove them ashore initially, or to exposure and dehydration and organ damage caused by the unsupported weight of their own bodies.


A group of whales—mothers and their calves—is migrating along a coastline. Using sonar and song, they are keeping in touch with one another and away from shallow water. Their journey is uneventful, until human and natural activity causes underwater noise levels to rise.

Add noise to the marine environment by clicking on the boxes one by one, and observe how whale behavior is affected. Once you have seen the combined results of noise pollution on this group of whales, answer the questions that follow.



  1. Describe how whale behavior changed in the simulation as noise levels increased. Speculate on why noise had these effects.
  2. Not all whale strandings are driven by noise pollution. What natural causes might lead to strandings? How can scientists determine whether noise was the deciding factor?
  3. The number of whale strandings worldwide seems to be increasing in recent years. Which of the sources of noise in the simulation do you think may be most responsible? Explain.
  4. Some noises can cause migrating whales to strand themselves. How else might noise pollution affect whale behavior during migration?
  5. How could man-made noise pollution be reduced or redistributed to minimize its effect on whales?

Critical Thinking

Climate researchers are using a technique called acoustic thermometry to track changes in ocean conditions due to global warming. Since the speed of sound in water varies with temperature, by transmitting and measuring low frequency sounds across ocean basins, scientists can monitor water temperature. But while this research may ultimately help protect ocean ecosystems, it may harm sound-sensitive animals like whales in the process. How should scientists balance the potential hazard to whales against the possible benefit to the marine environment?

για τις απαντήσεις στο http://www.montereyinstitute.org/noaa/lesson13/l13la2.html


Written by dds2

3 Νοεμβρίου, 2014 at 10:43 μμ

Ζέα ή Ζειά;

leave a comment »

[π&π: από ληφθέν e-mail. Μάλλον το σύνολο των πληροφοριών του μηνύματος είναι απολύτως ορθό]

Αθήνα, 2 Ιουλίου 2014

Τουρκομπαρόκ και «ζέα».

Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Πριν 4 χρόνια, ξεκινήσαμε την αναζήτηση της Ζειάς του Ομήρου και του Ιπποκράτη. Πάντα στο πλαίσιο της προσπάθειας των Κινημάτων μας, να διώξουμε τα άθλιας ποιότητας γλουτενούχα εισαγόμενα άλευρα, από το διαιτολόγιο των Ελλήνων. Να τα αντικαταστήσουμε με υψηλής θρεπτικής αξίας δημητριακά, αλλά και να αποκαταστήσουμε το ελλειμματικό ισοζύγιο της χώρας στα «μαλακά δημητριακά», τα κατάλληλα για ψωμί. Να ξαναστήσουμε την πρωτογενή, με προϊόντα τα οποία έχουν υψηλή ζήτηση στη διεθνή αγορά, να έλθει συνάλλαγμα σε αυτήν την χώρα, να φάει ο αγρότης μας, ένα κομμάτι γλυκό ψωμί.

Τότε, σχεδόν κανείς στον τόπο αυτό των Τζαβελαίων και των Πηλιογούσηδων, δεν γνώριζε για το περίφημο αυτό δημητριακό, που υμνεί ο Ιπποκράτης.

Μετά από πολύχρονη αναζήτησή, και ταξιδεύοντας από Μεσοποταμία, (Συρία, Ιρακ, Ιραν) μέχρι τη Βόρεια θάλασσα, διαπιστώθηκε πως δημητριακό με το όνομα Ζειά, δεν υπάρχει πουθενά.

Βρεθήκαμε μπροστά σε τύπους, που διέθεταν, όχι πιστοποιημένους σπόρους, αλλά εμπορικό σήμα με «προϊόντα Ζέας». Κάτι σαν Λέα, Μέα, Τέα, Σέα, Ιντεξπορτ κλπ, που δύνανται να παραχωρήσουν ως «λογότυπο» στον καθένα, οι ανεγκέφαλοι και αγράμματοι γραφειοκράτες των υπηρεσιών του ελληνικού κράτους.

Πέσαμε θύμα εξαπάτησης των Ιταλών και διαφόρων ατσίδων επίσης ελληναράδων, οι οποίοι διέθεταν σπόρους, του λεγόμενου Φάρο. Και εκεί η ίδια πεπατημένη ατσιδοσύνη των Ιταλών, ακόμη πιο προχωρημένη από των Ελλήνων «συναδέλφων» τους: Ένα προϊόν με ΠΟΠ δηλαδή της Ιταλικής Τοσκάνης, αλλά χωρίς πιστοποίηση καταγωγής. Χωρίς γενεαλογικό δέντρο. (Ευτυχώς, ο καλός Θεός μας προστάτεψε, και δεν «τσιμπήσαμε» στις ιταλικές εξυπνάδες).

Διαπιστώσαμε τελικά με την επιστημονική μας ομάδα, πως αυτό το οποίο ταιριάζει με όλα τα χαρακτηριστικά (σύσταση, ιστορικά, περιγραφή στα αρχαία κείμενα κλπ), της αρχαίας Ζειάς, είναι αυτό που η ελληνική και διεθνής επιστημονική κοινότητα ονομάζει, Triticum Spelta Aigilops. Και να γιατί:

1. Οι Έλληνες επιστήμονες του ΕΘΙΑΓΕ, στην πολυετή τους έρευνα, βρίσκουν στην Ελλάδα στην πρωτόγονή του μορφή, μόνον αυτό που ονομάζουν Triticum Speltoides Aegilops και τίποτε άλλο. Ούτε Φάρο, ούτε Έμμερ, ούτε Ζέα, ούτε Μέα, Σέα, Λέα, Δέα, Κέα, Βέα κλπ.

2. Η Ζειά του Ομήρου και του Ιπποκράτη, περιγράφεται σε όλες τις αρχαίες αναφορές, ως δίκοκο, λευκό, μαλακό δημητριακό, κατάλληλο για ψωμί. Δεν μπορεί λοιπόν να είναι ούτε το επίσης αρχαίο δημητριακό Einkorn, το οποίο είναι μονόκοκο, ούτε το αρχαίο επίσης δίκοκο Emmer, το οποίο είναι υποκίτρινο, σκληρό δημητριακό, κατάλληλο για μακαρονοειδή. Του οποίου μάλιστα την καταγωγή οι επιστήμονες ορίζουν ως αιγυπτιακή/αιθιοπική, και όχι ως μεσογειακή, όπως είναι το Triticum Spelta Aegilops.

3. Η παλαιότερη επίσημη αναφορά για το Triticum Spelta Aegilops, είναι αυτή του Αγίου και Ερευνητή Χίλντεργκαρντ Βον Βινγκεν, τον 12ο αιώνα.

4. Η πρώτη πιστοποίηση αρχαίου δίκοκου σπόρου στη σύγχρονη ιστορία, γίνεται από τους Ελβετούς πανεπιστημιακούς και ερευνητές, το 1948. Αμέσως μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο δηλαδή, και αφορά στο Oberkulmer Rotkorn, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Triticum Spelta Aegilops.

Βάλαμε όλα τα παραπάνω ευρήματα κάτω, τα αξιολογήσαμε και προχωρήσαμε παρακάτω:

Αποφασίσαμε να φέρουμε πίσω στην Ελλάδα το «νήμα που χάθηκε» το 1927, από μια ακατανόητη επιλογή του τότε ελληνικού κράτους και του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Είχαμε να διαλέξουμε από δεκάδες ποικιλίες Spelta, οι οποίες κυκλοφορούν στην Ευρώπη και διεθνώς. Πολύ σύντομα διαπιστώσαμε, πως η ατσιδοσύνη, δεν είναι χαρακτηριστικό μόνον του νεοέλληνα. Και πως στην αγορά, κυκλοφορούν διαφόρων τύπων σπόροι, που ονομάζονται έτσι. Δυστυχώς οι περισσότεροι εξ’ αυτών «μπασταρδεμένοι» σε ποσοστά έως και 50% με κοινό στάρι.

Καταλήξαμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως αν θέλουμε να είμαστε έντιμοι και σοβαροί, θα πρέπει να εμπιστευτούμε το εγκυρότερο και αρχαιότερο ινστιτούτο δημητριακών στον κόσμο. Αυτό του Χίλνεργκαρντ.

Έτσι, προχωρήσαμε στην εισαγωγή από τράπεζες σπόρων Ελβετίας και Γερμανίας, των δύο από τα πέντε δίκοκα δημητριακά, τα οποία πιστοποιεί το ινστιτούτο αυτό, ως έχοντα καταγωγή από 9.000 έως 12.000 χρόνια. Με εξαντλητική αναφορά στο γενεαλογικό τους δένδρο και την εξέλιξη τους ανά τους αιώνες. Σπόρους οι οποίοι μάλιστα διατέθηκαν στους Έλληνες αγρότες, σε τιμή κόστους και χωρίς κανένα κέρδος. Με τιμή από 1.50 έως 1.66€, τη στιγμή που οι ίδιοι ελληναράδες επιτήδειοι τους διέθεταν χωρίς πιστοποίηση, από 4€ έως 12€ το κιλό, μέχρι πρόπερσι, οπότε και αποφασίσαμε δυναμικά, να σταματήσουμε το απαράδεχτο παιχνίδι της κερδοσκοπίας τους.

Και ενώ όλα έδειχναν πως η υπόθεση αυτή πάει καλά, μετά από εξαντλητική έρευνα, κόπους, και φυσικά… έξοδα από την τσέπη μας, (μια που ως γνωστόν δεν έχουμε δεχτεί καμία χρηματοδότηση από κανέναν και από πουθενά) αντιμετωπίσαμε την «ελληνική πραγματικότητα». Αυτήν του απίθανου νεοελληνικού τουρκομπαρόκ, που πάει πακέτο με την αβάσταχτη ελαφρότητα των νεοελλήνων αλλά και το αρπακόλα των ελληναράδων:

Οι φούρνοι ανά την επικράτεια, κόλησαν ένα χειρόγραφο χαρτί στην είσοδό τους: «Πωλείται ψωμί ζέας». Χωρίς πιστοποίηση όπως ο νόμος ορίζει. Χωρίς χημική ανάλυση. Χωρίς αναφορά στην ποικιλία. Και φυσικά… με τιμή στο πλαίσιο της επίσης νεοελληνικής λογικής του: Ότι του φανεί του Λολοστεφανή… Από ενάμιση έως έξι ευρώ το κιλό!!!.

Ο πολύχρονος λοιπόν αγώνας μας, κινδυνεύει να ακυρωθεί από την ανοησία, την ελαφρότητα, τον αλαφροκανταρισμό, τον τυχοδιωκτισμό του φραγκοδίφραγκου διαφόρων επιτηδείων χατζηαβάτηδων, αλλά και την απίθανη βλακεία του ελληνικού κράτους.

Ο Πρόεδρος των Αρτοποιών της χώρας κ. Μούσιος Μιχάλης, συμφώνησε προς τιμήν του, μαζί μας. «Θα πρέπει οι αρτοποιοί, να ζητάνε από τους αλευροβιοτέχνες/αλευροβιομήχανους, την πιστοποίηση των αλεύρων που τους προμηθεύουν». Να μην γίνονται συνένοχοι στην ατσιδοσύνη των επιτηδείων, να μην υποθηκεύουν ένα προϊόν που είναι και υγιεινό για τους πολίτες, αλλά και προσοδοφόρο για τον τόπο.

Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, (πάντα φυσικά για το συμφέρον των δικών της παιδιών), ζητά επιτακτικά την εφαρμογή του Κανονισμού της, και δηλώνει αποφασισμένη να στείλει στα δικαστήρια Έλληνες φουρνάρηδες και αλευροβιομήχανους/βιοτέχνες.

Εμείς πάλι, (Πατριωτικό Μέττωπο, Συνεταιρισμός Αλληλέγγυον, Ελληνική Τράπεζα Σπόρων) χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν, με τις δικές μας δυνάμεις και με τιτάνιες προσπάθειες, προσπαθούμε αυτήν την στιγμή, να πιστοποιήσουμε με διεθνή ονομασία, την Ζειά του Ομήρου και του Ιπποκράτη.

Οι επιστήμονές μας, δουλεύουν, ακούραστα και συστηματικά, πάνω στους αρχαίους σπόρους που φέραμε από τις ερήμους της Μεσοποταμίας. Από την Ελληνόπολη του Μέγα Αλέξανδρου, κάπου μεταξύ Συρίας και Τουρκίας, ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη ποταμούς.

Δεν έχουμε άλλη φωνή, παρά αυτήν μέσα από το διαδίκτυο. Όλα τα ΜΜΕ, ακόμη και τα τοπικά, με μια σατανικού τύπου ομερτά, μας απέκλεισαν από το δικαίωμά μας να ενημερώνουμε τον ελληνικό Λαό. Απέκλεισαν τη φωνή ενός Κινήματος που αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, ενός Κινήματος που δρα αντί να συνεδριάζει, που εργάζεται αντί να φληναφηματολογεί.

Εμείς του Πατριωτικού Μετώπου, κάναμε, κάνουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε το καθήκον μας. Απέναντι στην ιστορία μας, απέναντι στους αρχιμάστορες προγόνους μας, απέναντι στο αύριο των παιδιών μας.

Εσύ Έλληνα, έχεις μια και μόνον υποχρέωση: Να ρωτάς, να ελέγχεις, να αναζητάς την αλήθεια. Αυτό θέλουμε από σένα.

Σταμάτα να αναρωτιέσαι γιατί από το φως του πολιτισμού που διένειμαν σε ολάκερη την ανθρωπότητα οι πρόγονοί μας, δεν κρατήσαμε ούτε μια… λάμπα.

Το κερί της ελπίδας και της αλήθειας που κρατάμε χρόνια τώρα, είναι και στα δικά σου χέρια αδελφέ μου Έλληνα. Βόηθα να κρατηθεί αναμμένο.

Εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε ως αξιοπρεπείς και έντιμοι Έλληνες Πολίτες το καθήκον μας. Κάνε και εσύ το δικό σου.

Πατριωτικό Μέτωπο
Πολιτικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης

Γραφεία Αθηνών:
Διδυμοτείχου 15-17,
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141413, Φαξ: 2105141442
Τηλ. Προέδρου: 6980292626


Συνεταιριστικό Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Αγίας Σοφίας 50
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443, Φαξ: 2105141442

Ελληνική Τράπεζα Σπόρων

Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία (Όχι ΜΚΟ)


Written by dds2

9 Ιουλίου, 2014 at 1:51 μμ

Ίλιτς (Ιβάν): ο δημιουργός του όρου ιατρογέννεση (και όχι μόνο)

leave a comment »

[το αφιερώνω στους φίλους, συμμέτοχους και συζητητές της ΑΝΚΥΠΕ. Οι επισημάνσεις στο κείμενο δικές μου]

Γιατί να διαβάσουμε τον Ιβάν Ιλιτς
ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=301012

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, θεολόγος, ιστορικός, ανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος, ο Ιβάν Ιλιτς (1926-2002) υπήρξε πάνω απ’ όλα ένας ελεύθερος και κριτικός στοχαστής, του οποίου τα αιρετικά κείμενα υπονομεύουν όλες μας τις βεβαιότητες.

Αρκεί να θυμηθούμε τους τίτλους των βιβλίων του που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας: «Κοινωνία χωρίς σχολεία» (Νεφέλη, 1976), «Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο» (Κατσάνος, 1989), «Ευτραπελία» (Κατσάνος, 1989), «Η2Ο και τα νερά της λησμοσύνης» (Χατζηνικολή, 1992), «Για τις ανάγκες του ανθρώπου σήμερα» (Νησίδες, 1999), «Ιατρική Νέμεση» (Νησίδες, 2010). Το ακόλουθο κείμενο του γερμανού κοινωνιολόγου Βόλφγκανγκ Σακς είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο που έγραψε για την ιταλική έκδοση του βιβλίου της Martina Kaller-Dietrich «Vita di Ivan Illich» (Edizioni dell’ Asino, 2011).

Γιατί πρέπει να διαβάζουμε τον Ιλιτς σήμερα; Είναι δυνατό να απαντήσουμε τόσο με τρόπο συνθετικό όσο και με τρόπο πιο αναλυτικό.

Συνθετικά: Ο Ιλιτς στοχάζεται για την παγκόσμια επανάσταση η οποία μετέτρεψε τον γεωργικό πολιτισμό σε βιομηχανική κοινωνία. Πράγματι, ο θάνατος των γεωργικών πολιτισμών υπήρξε – για να το πούμε με τα λόγια του Χόμπσμπαουμ – η πιο δραματική κοινωνική ανατροπή του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, μια ανατροπή που διαχωρίζει για πάντα τον σύγχρονο κόσμο από το παρελθόν. Αυτή σηματοδότησε το τέλος μιας πολιτισμικής εξέλιξης που διήρκεσε χιλιάδες χρόνια, στη διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν από τη γεωργία, από την κτηνοτροφία και από την αλιεία. Από τη στιγμή που οι ιάπωνες και ευρωπαίοι χωρικοί έπαψαν να καλλιεργούν τη γη, στη δεκαετία του 1960, η Νότια Αμερική και μεγάλο μέρος της Ασίας ακολούθησαν το παράδειγμά τους.

Ο Ιλιτς μπόρεσε να ψηλαφήσει με τα χέρια του αυτήν την επανάσταση: στη Νέα Υόρκη ήταν ενοριακός βοηθός των μεταναστών από την Καραϊβική, στο Πόρτο Ρίκο εργαζόταν στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο Μεξικό έζησε από κοντά την πάλη για την επιβίωση των αυτοχθόνων πολιτισμών, ταξίδια με πούλμαν στη Λατινική Αμερική και πεζοπορίες στην Αφρική έβαλαν μπροστά στα μάτια του τη σύγκρουση των εποχών. Σε αυτήν την ανατροπή κατόρθωσε να δει πολύ λίγα πράγματα από εκείνη την πρόοδο που υποστήριζαν οι θεωρητικοί του εκσυγχρονισμού. Με αυτόν τον τρόπο – έτσι σκεφτόταν – θα άλλαζε η ανθρώπινη κατάσταση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατά τη γνώμη του, η ιστορία της ανθρωπότητας είχε δημιουργήσει συνεχείς και κατάλληλες πολιτισμικές μορφές, αλλά τώρα υποχρεωνόμαστε να καταγράφουμε την ανελέητη υπεροχή μιας μεγαμηχανής με οικουμενικές βλέψεις, η οποία απέβλεπε στη μαζική παραγωγή και στον σχεδιασμό από ειδικούς ολόκληρης σχεδόν της ζωής.

Ετσι τα βιβλία του Ιλιτς που έγιναν παγκόσμιες επιτυχίες, όπως τα «Κοινωνία χωρίς σχολεία» και «Ιατρική Νέμεση», μπορούν να διαβαστούν ως μια υπεράσπιση αυθεντικών ανθρώπινων δραστηριοτήτων, όπως η μελέτη, το βάδισμα, η κατοίκηση, η θεραπεία ή η ψυχαγωγία και ως ένα κατηγορητήριο εναντίον του μετασχηματισμού αυτών των δραστηριοτήτων σε εμπορεύματα που παράγονται μαζικά από το έργο των σχολείων, των συστημάτων μεταφοράς, των πόλεων και των περιφερειών τους, των νοσοκομείων και των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Για να χρησιμοποιήσουμε μιαν εικόνα που επινόησε ο ίδιος: το έργο του Ιλιτς είναι μια νεκρολογία μεγάλης εμβέλειας για εκείνο τον κόσμο των μη βιομηχανικών πολιτισμών που χάνονται.

Αλλά ο Ιλιτς απείχε πολύ από το να σταματάει στην έκφραση του οικουμενικού πόνου γι’ αυτήν την απώλεια. Προτιμούσε να περνάει στην επίθεση. Επομένως, για να απαντήσουμε διεξοδικά στο ερώτημα για το σημερινό νόημα του Ιλιτς: αυτός πλαισιώνει τη νεκρολογία των μη βιομηχανικών πολιτισμών με την προεικόνιση ενός μεταβιομηχανικού κόσμου, ο οποίος θα εγερθεί μέσα από τα ερείπια της βιομηχανικής και οικονομικής ύβρεως. Πράγματι, αυτός ψέγει τη διαδικασία του εκσυγχρονισμού όχι από νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά επειδή τη θεωρεί εντελώς ακατάλληλη για το μέλλον.

Στο μεταξύ αυτή η διάγνωση έχει γίνει κοινή συνείδηση. Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος έτοιμος να υπερασπιστεί ανοιχτά τη διαδικασία του εκσυγχρονισμού στην εποχή του κλιματικού χάους, της εξάντλησης των πόρων και της υποβάθμισης της φύσης. Υψώνονται ήδη τα σύννεφα της καταιγίδας του 21ου αιώνα. Βέβαια, για τον Ιλιτς, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η κρίση της βιόσφαιρας είναι μόνον ένα σύμπτωμα. Αυτός πιστεύει ότι αυτή η κρίση απλώνει τις ρίζες της στην αλαζονεία της υπερβολής, στην υπέρβαση κάθε ορίου.

Στο πρώτο μισό του έργου του, αυτός αποδίδει στους σύγχρονους θεσμούς και στους ειδικούς τους την αντίσταση στην αναγνώριση των ορίων της ανθρώπινης ισχύος. Και δεν παραλείπει να καταλογίσει στο σχολικό σύστημα, στο σύστημα των μεταφορών και στο υγειονομικό σύστημα το γεγονός ότι έχουν γίνει υπερβολικά καταπιεστικά, απάνθρωπα, αντιπαραγωγικά.

Στην επόμενη φάση της ζωής του όμως υπογραμμίζει το γεγονός ότι η έλλειψη ορίων διαπερνά ήδη τις κοινές πεποιθήσεις χάρη στον μετασχηματισμό του νοήματος εννοιών όπως η «ανάπτυξη», η «ζωή», η «υγεία», σε συστημικά μεγέθη που παρακάμπτουν τα πρόσωπα με σάρκα και οστά. Ετσι, στα μάτια του, τα μέσα γίνονται πιο σημαντικά από τους σκοπούς, όχι μόνον από υλική αλλά και από πνευματική άποψη. Γι’ αυτό για τον Ιλιτς το πρόβλημα δεν είναι μόνον η κρίση της φύσης (δηλαδή η υποβάθμιση του περιβάλλοντος) αλλά και η κοινωνική και ηθική κρίση. Με άλλα λόγια, δεν χάνεται μόνον το φυσικό περιβάλλον, αλλά μαζί με αυτό χάνονται και οι συνθήκες στις οποίες μπορούν να ευδοκιμήσουν η αγάπη για τον πλησίον και η προσωπική ευθύνη (…).

Σταματήστε το νέο εργοστάσιο τεράτων της Μονσάντο

leave a comment »

Η Sofía Gatica δέχτηκε άγριο ξυλοδαρμό και απειλές για τη ζωή της μετά τη συμμετοχή της σε διαμαρτυρία ενάντια στην κατασκευή ενός τεράστιου εργοστασίου της Μονσάντο δίπλα στο σπίτι της, στο οποίο το 70% των κατοίκων της περιοχής αντιτίθενται! Αν εκφράσουμε παγκόσμια αλληλεγγύη ανά εκατοντάδες χιλιάδες, προς τη Sofía και τους υπόλοιπους κατοίκους, μπορούμε να δημιουργήσουμε θύελλα στα ΜΜΕ της Αργεντινής και να πιέσουμε τον Πρόεδρο της χώρας να κλείσει το εργοστάσιο, καθυστερώντας έτσι την εξάπλωση της τοξικής γεωργίας της Μονσάντο:


Η Μονσάντο επιχειρεί να επεκτείνει την παγκόσμια κυριαρχία της με ένα καινούριο εργοστάσιο τερατο-σπόρων στην Αργεντινή. Η Sofía Gatica, όπως και άλλοι κάτοικοι της περιοχής, τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημα και γι’αυτό δέχτηκε άγριο ξυλοδαρμό και απειλές για τη ζωή της. Αυτή τη στιγμή οι κάτοικοι απειλούνται και χρειάζονται τη στήριξή μας για να σταματήσουμε το εργοστάσιο.

Η Μονσάντο κατασκευάζει γενετικά μεταλλαγμένους σπόρους, οι οποίοι όταν συνδυάζονται με τοξικά φυτοφάρμακα, δημιουργούν καταστροφικές μονοκαλλιέργειες (εκτάσεις όπου δε μπορεί να φυτρώσει τίποτε άλλο παρά μόνο το φυτό της εταιρίας), οι οποίες μάλιστα εξαπλώνονται ραγδαία σε όλο τον πλανήτη μας. Τώρα σχεδιάζουν να χτίσουν ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων στον κόσμο, στη Malvinas της Αργεντινής.

Η Sofía συμμετείχε στις διαμαρτυρίες, οι οποίες μάλιστα στηρίζονται απ’το 70% των ντόπιων, επειδή ανησυχεί για τους κινδύνους που θα φέρει αυτό το εργοστάσιο στην υγεία των κατοίκων της περιοχής. Εάν 1 εκατ. από εμάς στηρίξουμε τους κατοίκους της Malvinas μέσα στις επόμενες 3 μέρες, θα δημιουργήσουμε θύελλα στα ΜΜΕ της Αργεντινής, θα διαφημίσουμε την ψηφοφορία μας σε εφημερίδες και περιοδικά και θα πιέσουμε την (όχι και τόσο δημοφιλή) Πρόεδρο της χώρας να βάλει λουκέτο στο εργοστάσιο, εμποδίζοντας έτσι την εξάπλωση των τοξικών καλλιεργειών της Μονσάντο:


Η Sofía και οι κάτοικοι της περιοχής προσπαθούν να εμποδίσουν την κατασκευή του εργοστασίου ξαπλώνοντας μπροστά στις μπουλντόζες. Αν στηρίξουμε τον αγώνα τους τώρα, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να νικήσουν. Η δημοτικότητα της Προέδρου Kirchner έχει πέσει και το τελευταίο πράγμα που θέλει αυτή τη στιγμή είναι να φανεί ότι στηρίζει τα συμφέροντα της Μονσάντο αντί του λαού της.

Το κολοσσιαίο εργοστάσιο πρόκειται να κατασκευάζει σπόρους από τοξικές, χημικές ουσίες. Το οποίο είναι κάπως παράξενο αν το σκεφτείς… αφού οι σπόροι θα έπρεπε λογικά να προέρχονται από φυτά. Αυτό όμως δεν ισχύσει στον τρομακτικό κόσμο της Μονσάντο όπου τα φυτά είναι γενετικά σχεδιασμένα ώστε να είναι στείρα και ο μόνος τρόπος για τους αγρότες να συνεχίσουν να καλλιεργούν είναι κάθε χρόνο να αγοράζουν νέους σπόρους, αποκλειστικά απ’τη Μονσάντο! Στις ΗΠΑ, το 90% ορισμένων τύπων καλλιεργειών είναι σπαρμένες με σπόρους της Μονσάντο και με το νέο υπερ-εργοστάσιο στην Αργεντινή, η περιβόητη εταιρία επεκτείνει την κυριαρχία της στον πλανήτη μας.

Οι απειλές και οι ξυλοδαρμοί που δέχτηκε η Sofía και οι άλλοι διαδηλωτές ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ας σταματήσουμε την εισβολή της Μονσάντο στη Νότια Αμερική και ας εμποδίσουμε την καταστροφή που προκαλούν τα προϊόντα της στο οικοσύστημά μας:


Ορισμένοι ισχυρίζονται πως η γενετική τροποποίηση βελτιώνει τη γεωργική παραγωγικότητα. Δεν αποκλείεται στο μέλλον να υπάρξουν οφέλη, αλλά προς το παρών οι πληροφορίες που λαμβάνουμε παραφουσκώνονται από τις πολυεθνικές. Όπως για παράδειγμα ο ισχυρισμός ότι οι μεταλλαγμένοι σπόροι είναι πιο παραγωγικοί απ’τους φυσικούς σπόρους κι έτσι καταπολεμούν την παγκόσμια πείνα, κάτι για το οποίο δεν υπάρχουν επαρκεί στοιχεία. Εντωμεταξύ, οι εταιρίες συνεχίζουν ανενόχλητες να χρησιμοποιούν τεχνολογίες γενετικής τροποποίησης οι οποίες βλάπτουν τους ανθρώπους και τον πλανήτη, με μόνο, πραγματικό κίνητρο το κέρδος τους. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να ερευνήσουν τους δημόσιους κινδύνους και τα οφέλη που φέρουν τα μεταλλαγμένα προϊόντα, αλλά η Μονσάντο ξέρει καλά να υπονομεύει δημοκρατικές διαδικασίες και να μαγειρεύει πολιτικές αποφάσεις. Για να καταλάβεις, στις ΗΠΑ κατάφεραν να περάσουν νόμο ο οποίος απαγορεύει σε δικαστές να αποσύρουν απ’την αγορά οποιοδήποτε προϊόν της Μονσάντο, ακόμη και αν υπάρχουν ενδείξεις κινδύνου για τη δημόσια υγεία!

Ο πλανήτης μας μεταμορφώνεται ραγδαία από τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και τη βιομηχανοποιημένη γεωργία, ενώ οι κυβερνήσεις μας βρίσκονται κάτω απ’την επιρροή μιας γιγαντιαίας, Αμερικάνικης εταιρίας η οποία σταδιακά κατακτάει την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. Ας μην αναγκάσουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να ζήσουν σε έναν κόσμο που τρέφεται απ’τη Μονσάντο, αφού μπορούμε να το σταματήσουμε τώρα.

Με ελπίδα,
Ricken, Meredith, Laura, Nick, Alice, Luis, Marie, Nadia και η υπόλοιπη ομάδα του Avaaz

Περισσότερες πληροφορίες:

Μονσάντο: Η πολυεθνική που «σπέρνει» τη φρίκη (902)

Πως η Μονσάντο και άλλοι κολοσσοί ελέγχουν την παραγωγή (theinsider.gr)

Ακτιβιστές κατά της Μονσάντο δέχονται επίθεση στη Αργεντινή – Anti-Monsanto activists assaulted in Argentina (RT)

Φωτογραφίες από καλλιέργειες στην Αργεντινή που αποθανατίζουν την επιδημία των αγροχημικών – Photos from Argentina’s farms, documenting an agrochemical plague (Denver Post)

Αρρώστιες που προέρχονται από φυτοφάρμακα προκάλεσαν διαμαρτυρίες κατά της Μονσάντο στην Αργεντινή – Pesticide illness triggers anti-Monsanto protest in Argentina (DW)

Γενετικές ανωμαλίες και καρκίνος στην Αργεντινή συνδέονται με αγροχημικά: έρευνα – Birth defects, cancer in Argentina linked to agrochemicals: AP investigation (CTVNews)

Sofia Gatica (The Goldman Environmental Prize)

Οι βλαβεροί σπόροι της Αργεντινής – Argentina’s Bad Seeds (Al Jazeera)

Η σοδειά τρόμου της Μονσάντο – Monsanto’s Harvest of Fear (Vanity Fair)

φυλές που χάνονται

leave a comment »

Από το 

στο http://www.athensvoice.gr/article/city…%82


Maori στη Νέα Ζηλανδία


Οι Maasai στην Κένυα και στην Τανζανία


Η φυλή Tsaatan στη Μογγολία


Η φυλή Kalam, στην Ινδονησία και στην Παπούα, στη Νέα Γουινέα

Written by dds2

18 Νοεμβρίου, 2013 at 11:17 μμ