περιβάλλον και πολιτική

Posts Tagged ‘άνθρωποι

Σκέψεις για τον κορωνοϊό, την διάδοση και τις επιπτώσεις του

leave a comment »

[Σκέψεις για τον κοροναϊό την διάδοσή και τις επιπτώσεις του σε αρχείο pdf]**

Δημήτριος Δούκα Σουφλέρης*

Η υπόθεση της λεγόμενης πανδημίας προκαλεί πολλαπλώς τον καθένα από εμάς. Πρώτα απ΄ όλα γιατί μας έχει βάλει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις και τρόπους. Κατά δεύτερον γιατί αναδιαμορφώνει τα βιώματά μας και προφανέστατα λειτουργεί και ως ένα προεικόνισμα του μέλλοντός μας. Κατά τρίτον γιατί μας έχει συμπιέσει κάτω από ένα και μόνο καθεστώς: αυτό του Φόβου και της Ανάγκης.

Κάνει όμως και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, αν όχι και σημαντικότερο. Προκαλεί σε τεράστιο, κατά τη γνώμη μου απόλυτο βαθμό, τις πολιτειακές μας συνθήκες. Τούτο δε γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και ταυτόχρονα. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι ανάλογο είχε να το ζήσει η ανθρωπότητα από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και τότε υπήρχαν σχετικά ήσυχες γωνιές της Γης. Κάτι που σήμερα δεν υπάρχει αφού ο φόβος της πανδημίας και τα μέτρα που λαμβάνονται έχουν απλωθεί στο σύνολο των κρατών του κόσμου.

Προκαλεί όμως αυτό που ζούμε και για τα στοιχειώδη μαθηματικά και λογική που λίγο ή πολύ κατέχουμε αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι με γνώσεις στοιχειώδους εκπαιδεύσεως.

Το τελευταίο με έχει οδηγήσει στους ακόλουθους προβληματισμούς και συλλογισμούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΔΥ1 μέχρι και την 16/4/2020 στην Ελλάδα είχαν γίνει 49390 τεστ2. Από αυτά θετικά ως προς τον κορονωϊό ήταν τα 2928 (βλ. Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό – COVID-193. Δεδομένα έως 16 Απριλίου 2020)4. Σύμφωνα με την ΄προαναφερόμενη Ημερήσια Έκθεση το ποσοστό των θετικών στον κορωνοϊό τεστ είναι 5,9%. Ως ασθενείς/κρούσματα χαρακτηρίζονταν 2207 από τους θετικούς στο τεστ, δηλαδή ποσοστό 4,4%.

Από τα κρούσματα 569 θεωρούντο σχετιζόμενα με ταξίδια στο εξωτερικό, 921 σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα και προφανέστατα τα υπόλοιπα, δηλαδή 717 από τον συνολικό αριθμό των κρουσμάτων και 1438 από τον συνολικό αριθμό των διαγνωσθέντων με θετικό τεστ ήταν χωρίς να έχει καθορισθεί η προέλευση και αιτιολογία τους. Δηλαδή το ποσοστό των ανεξακρίβωτων φορέων του κορωνοϊού είναι 32% για τα χαρακτηριζόμενα ως κρούσματα και 49% επί του συνόλου των φορέων του ιού, δηλαδή ο ένας στους δύο φορείς δεν γνωρίζουμε από που έχει μολυνθεί.

Ο αριθμός των θανόντων επί των επίσημα διαγνωσμένων ως νοσούντων ήταν 105 άνθρωποι. Οι θανόντες επί των νοσούντων ήταν ως ποσοστό 4,7%. Οι θεραπευθέντες μέχρι την 21η Απριλίου 577 ασθενείς5.

Η νόσος έχει εξαπλωθεί σε σχεδόν όλους τους νομούς της Ελλάδος. Ο σχετικός χάρτης του ΕΟΔΥ που υπάρχει σε κάθε ημερήσιο δελτίο μας δείχνει για την16η Απριλίου 2020 (βλ. εικ. 1)

εικόνα 1. Χάρτης της Ελλάδας με τα επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου, στις 16/4/2020, από το ημερήσια έκθεση δεδομένων της ιδίας ημέρας

Από την προηγούμενη εικόνα βλέπουμε ότι σχεδόν το ήμισυ της χώρας παρουσιάζει τον υψηλότερο κατά την διαβάθμιση τού χάρτη αριθμό κρουσμάτων, ενώ οι υπόλοιποι νομοί έχουν μεν κρούσματα αλλά σε χαμηλότερο βαθμό. Σε κάθε περίπτωση όμως και παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί η διάδοση του ιού της νόσου και των νοσούντων έχει αυξηθεί σε αριθμό και γεωγραφική διασπορά.

Τα τεστ που διενεργούνται σύμφωνα με τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές που έχει συμφωνηθεί να εφαρμόζονται στη χώρα, γίνονται στα σοβαρότερα περιστατικά και εν γένει με μεγάλη φειδώ. Σε καμία περίπτωση δεν διενεργούνται τεστ σε τυχαία δείγματα πληθυσμού ή σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ή χωρικές εκτάσεις έτσι ώστε να διερευνηθεί η πραγματική διασπορά.

Πάρα ταύτα, μπορούμε να θεωρήσουμε -νομίζω- ότι αφού τα τεστ γίνονται με τα ίδια κριτήρια ως προς τους ασθενείς ή υπόπτους και σε σχεδόν όλη τη χώρα, αφού η διάδοση της νόσου πλέον αγγίζει το σύνολο της (σε περιστατικά βεβαιωμένα), μπορούμε λοιπόν υπό αυτούς τους όρους να θεωρήσουμε ότι αυτά τα τεστ αποτελούν ταυτοχρόνως μία σχεδόν τυχαία δειγματοληψία που θα είναι ενδεικτική της πραγματικής καταστάσεως που ισχύει για το σύνολο της χώρας και του πληθυσμού της και για την πραγματική διασπορά του ιού στο γενικό πληθυσμό.

Υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να οδηγηθούμε στην υπόθεση ότι εφαρμόζοντας το ποσοστό του αριθμού των νοσούντων [και πάλι περιοριστικά λειτουργούντες θα πάρουμε το ποσοστό των κρουσμάτων (4,4%) και όχι των διαγνωσθέντων ως θετικών στο τεστ (5,9)] επί του συνόλου της χώρας, δηλαδή το 4,4% στα 10816286 κατοίκους της Ελλάδος6 βρίσκουμε ότι ο πιθανός αριθμός νοσούντων/κρουσμάτων κατά την περίοδο που παρακολουθούμε την νόσο και διεξάγουμε τεστ είναι ίσος με 475.916.

Κατόπιν εφαρμόζοντας το ποσοστό των θανάτων επί των νοσούντων (που από τα στοιχεία της Ημερήσιας έκθεσης έχει υπολογισθεί σε 4,7%) βρίσκουμε ως πιθανό αριθμό θανάτων 475.916 x 4,7% = 22368 (22368 θάνατοι).

Σύμφωνα με τα σχετικώς ήπια δεδομένα που προέκυψαν από την Κίνα κατά τα οποία η νόσος οδηγεί σε θανάτους σε ποσοστό περίπου 2,5% – 3%, τότε θα έπρεπε επί του προαναφερομένου αριθμού νοσούντων που έχουμε υπολογίσει για το σύνολο της χώρας να είχαμε στην περίοδο αυτή (μικρότερη του διμήνου) 11897 θανάτους από τη νόσο (για το χαμηλότερο ποσοστό του 2,5%).

Τέλος αν θεωρήσουμε ότι και πάλι υπερβάλουμε, λανθάνουμε και τα πραγματικά νούμερα είναι πολύ λιγότερα, όμως και πάλι θα είχαμε μία αύξηση των θανάτων, των μη εύκολα αποδιδόμενων στα συνήθη αίτια και με προφανή τα συμπτώματα του COVID-19.

Τίθενται τα ερωτήματα: εάν η νόσος είναι τόσο μεταδοτική, επικίνδυνη και θανατηφόρα σε ποσοστό κατ΄ ελάχιστον 2,5%, γιατί δεν παρατηρήθηκε κάτι τέτοιο; Δηλαδή γιατί μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα (μικρότερο του διμήνου από την ημερομηνία που αναγνωρίσθηκε επισήμως ο πρώτος ασθενής με COVIT-19 στην Ελλάδα) δεν έχει παρατηρηθεί μία σημαντική και αδικαιολόγητη αύξηση των θανάτων στο γενικό πληθυσμό;

Επιπλέον, εάν η αρχική εδώ υπόθεση, δηλαδή ότι οι φορείς του ιού στη χώρα είναι λίγες εκατοντάδες χιλιάδες7, τότε γιατί σε αυτούς τους αρκετά πολλούς ανθρώπους, κυρίως περνά απαρατήρητος και εν τέλει εντελώς αδιάγνωστος, ακόμη και εκτός κάθε υποψίας ο ιός;

Ακόμη δε και εάν υποθέσουμε ότι ο αρχικός συλλογισμός -περί του πραγματικού αριθμού ανθρώπων που έγιναν φορείς του ιού ή ασθένησαν- είναι παρατραβηγμένος και διπλάσιος ή τριπλάσιος ή εξαπλάσιος του πραγματικού, όμως και πάλι θα έπρεπε αντίστοιχα οι θάνατοι να κυμαίνονται (αναλόγως του σφάλματός μας) από 2000 έως περίπου 12000. Αριθμός όμως που φυσικά δεν έχει παρατηρηθεί.

Η άρνηση των παραπάνω με τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει αυτή η διασπορά και ότι οι σκέψεις μας είναι λανθασμένες και αστήρικτες αντιβαίνει προς δύο λογικά επιχειρήματα:

Α) Θα έπρεπε να δεχτούμε ότι εμάς δεν μας ξεφεύγει κανείς από τα τεστ που κάνουμε. Πράγμα απίθανο γιατί στη χώρα μας κάνουμε λίγα τεστ και ούτως ή άλλως μόνο ως θαύμα θα μπορούσε να ερμηνευθεί το ότι με τα τεστ που κάνουμε τους βρήκαμε όλους και δεν μας ξέφυγε κανείς από τους φορείς του ιού.

Β) Επίσης η άρνηση του αρχικού ισχυρισμού μας αντιβαίνει και προς την σχεδόν ως καθολική και απόλυτη αλήθεια άποψη ότι έχουμε να κάνουμε με πάρα πολύ μεταδοτικό κορωνοϊο.8

Το συμπέρασμα από τα προηγούμενα είναι το εξής ερώτημα/υπόθεση: Μήπως η επικινδυνότητα του κορωνοϊού είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που διατυμπανίζεται; Μήπως η θνητότητα από την νόσο που προκαλεί και στην οποία δόθηκε το όνομα COVID-199 είναι επίσης πολύ χαμηλότερη από τους μέσους όρους που παρουσιάζονται και κυμαίνονται στο σχετικά υψηλό επίπεδο του 2,5-3,5%; Και εάν συμβαίνουν αυτά, τότε γιατί δημιουργήθηκε όλη αυτή η υπερβολική ιστορία;

Ας προσεχθεί ότι στο παρόν κείμενο δεν υποστηρίζεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα ή ότι δεν υπάρχει ο νέος ιός και ότι ας πούμε προκαλεί και μία ξεχωριστή νόσο στην οποία δώσαμε ήδη το δικό της όνομα. Αυτά θεωρούνται ως βασικές παραδοχές για τους παρουσιαζόμενους πιο πάνω υποθετικούς συλλογισμούς και σκέψεις. Στο παρόν όμως κείμενο αναφέρεται ένας προβληματισμός, με τον εξοπλισμό των λογικών ικανοτήτων και την παιδεία του μέσου ανθρώπου που παρακολουθεί τα συμβαίνοντα γύρω του, ενημερώνεται προσπαθεί να εμβαθύνει και φυσικά ως ανθρώπινο ον δεν σταματά να σκέφτεται και να διερωτάται.

Θα κλείσω με την κατά την άποψή μου ερμηνεία του γιατί η ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την πανδημία με τον τρόπο και τις μεθόδους που επέλεξε.

Ο πρώτος λόγος είναι καθαρά πολιτικός με την έννοια βεβαίως της πολιτικής από την πλευρά της κεντρικής πολιτικής σκηνής και την πολιτική των επαγγελματιών πολιτικών. Η σύνεση, αυστηρότητα, πρόνοια κλπ εκ μέρους της ελληνικής κυβερνήσεως αποτέλεσαν τον τέλειο τρόπο για να γυρίσει το παιχνίδι προς το μέρος της και να ωφεληθεί τα μέγιστα μετά από τις αλλεπάλληλες και συνεχώς διογκούμενες δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα αλλά και τα προβλήματα με την συνεχώς και πιο επιθετική και διεκδικητική Τουρκία. Είναι σαφές ότι ο στόχος αυτός επετεύχθη απόλυτα, δηλαδή τα δύο άλλα ζητήματα επισκιάσθηκαν τόσο από την αγχωτική ειδησεογραφία, την στρεσογόνο επιστημολογία και τα προβλήματα ενός περίκλειστου και περιορισμένου πολιτειακού βίου, στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας10 και φυσικά εκτός κάθε πλαισίου της λεγόμενης κανονικότητας.

Ο δεύτερος λόγος που η ελληνική κυβέρνηση ενεργεί έτσι είναι γιατί τούτο πράττουν εν γένει και οι υπόλοιποι στο κόσμο κυβερνώντες και τούτο επιτάσσεται ως η νέα παγκόσμια ανάγκη. Ας διερωτηθεί όμως κανείς τι κόσμος είναι αυτός που ζούμε την τελευταία 20ετία, όπου οι ζωές μας και τα δικαιώματά μας υπόκεινται στις επαναρρυθμίσεις λόγω της διεθνούς τρομοκρατίας (πχ Δίδυμοι Πύργοι το 2001 και εντεύθεν) τις διεθνείς χρηματικές κρίσεις παγκοσμίου εμβελείας (πχ 2007- 2008 και εντεύθεν) ή την σκιά και θανατηφόρο απειλή της κλιματικής αλλαγής. Και πλέον μετά από μια σειρά επιδημιών11 και πανδημιών από το 2003 έως το 2020 την τωρινή παγκοσμίου εμβελείας πανδημία.

Ο τρίτος λόγος είναι η γνώση εκ μέρους των κυβερνώντων του σοβαρώς πάσχοντως δημοσίου συστήματος υγείας. Συνεπώς ενεργούντες με τον τρόπο που επέλεξαν προφυλάσσονται από μία κατάσταση που θα ήταν τραγική πολιτικά και κοινωνικά, αυτό που ονομάζεται “κατάρρευση του δημοσίου συστήματος υγείας”.

Και προς επίρρωσιν του ανωτέρω προβληματισμού και υποθετικών συλλογισμών, πως μπορεί να γίνεται λόγος για άρση των μέτρων όταν ακόμη υπάρχει αυξητικός ρυθμός για την Ελλάδα (σύμφωνα με τον ΠΟΥ ανάμεσα στο 5 έως 8%), αν ο ιός και η νόσος COVIDΣκέψεις για τον κοροναϊό την διάδοσή και τις επιπτώσεις του-19 είναι τόσο επικίνδυνα και μεταδοτικά και ακόμη δεν έχει βρεθεί εμβόλιο ανοσοποίησης και απολύτως επιτυχές φαρμακευτικό θεραπευτικό σχήμα;

Κύμη 21/4/2020

—–

2Η θέση και κατάταξη της Ελλάδας, για την περιοχή της Ευρώπης, από τον ΠΟΥ (WHO) με εύχρηστο διαδραστικό χάρτη στο https://who.maps.arcgis.com/apps/opsdashboard/index.html?fbclid=IwAR0Q9k0RnzuOZD5SsgFKMX21FJe9R4LWU6MafAMtfcbJzb-xrj8LgbiF4RQ#/ead3c6475654481ca51c248d52ab9c61

3Στοιχεία από το Ευρωπαϊκό Κέντρο CDC (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης Ασθενειών) στο https://www.ecdc.europa.eu/en/covid-19-pandemic?fbclid=IwAR1AcGGreNMLdPxkSWub0qS7k0wcKt8MsP9izk0ulrx8YwBhJLWsFuZM6AI

4Δημοσιευμένο στα Ημερήσιες Εκθέσεις COVID-19 στον ιστότοπο του ΕΟΔΥ, στο https://eody.gov.gr/epidimiologika-statistika-dedomena/imerisies-ektheseis-covid-19/

6Ελληνική Στατιστική Αρχή, https://www.statistics.gr/el/statistics/-/publication/SAM03/-, κατά την 18/4/2020.

8 Τα στοιχεία που δίνονται για το R0 (Reproduction number=αριθμός αναπαραγωγής) για COVID-19 ≈ 1.5-4.5

R0 for Measles (= ιλαρά) ≈ 15

R0 for Chickenpox (= ανεμοβλογιά) ≈ 10

R0 for SARS ≈ 3

βλ· https://ugc.futurelearn.com/uploads/files/00/50/0050ec0e-1dd8-4719-b619-c0be43c9391d/Step_1.9_Final_.pdf από το COVID-19 και γενικότερα στο London School of Hygiene & Tropical Medicine

9Ας ξαναδιευκρινησθεί ότι ο ιός ΄έχει ονομασθεί SARS-CoV-2 και η νόσος COVIT-19.

10Αντιρρήσεις επ΄ αυτού φυσικά υπάρχουν. Ας αναλογισθούμε όμως: ποιος μπορεί να καθορίζει προτεραιότητες ανάμεσα σε ισοδύναμα έννομα αγαθά και συνταγματικώς κατοχυρωμένα ατομικά δικαιώματα; Μία κυβέρνηση και η μιντιακή προπαγάνδα; Πόσο ορθά λειτουργεί μία κοινωνία και η θεσμισμένη πολιτεία όταν έχει καταργηθεί εν τοις πράγμασι κάτι τόσο θεμελιώδες όπως η προσωρινή δικαστική προστασία (περίπτωση Ασφαλιστικών Μέτρων); Και πόσο έντιμοι είναι οι οικονομικοί περιορισμοί που αφήνουν πλήρως αρρύθμιστες τις τράπεζες, σε πλήρη λειτουργία τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, προκρίνουν τα super market έναντι των μικρομάγαζων και κοροϊδεύουν τους πάσχοντες επιστήμονες/ελεύθερους επαγγελματίες βοηθώντας τους οικονομικά με γελοίες καταρτίσεις και μοιράζοντας τα χρήματα σε αναλογία 6 προς 5 (όπου το δεύτερο καταλήγει σε μεγαλοεπιχειρηματίες);

11Public Health Emergency of International Concern (PHEIC). Από το 2009 μέχρι σήμερα έχουν ανακηρυχθεί 6 PHEIC. Οι ακόλουθες: 2009 H1N1 (γρίππη των χοίρων) πανδημία, 2014 πολυομελίτιδα , 2014 Ebola στη Δυτική Αφρική, 2015–16 Zika επιδημία, 2018–20 Kivu Ebola επιδημία και πλέον 2019–20 coronavirus pandemic. Πηγή: Wikipedia.


*Δικηγόρος

Επιμ/θείς στο ΕΚΠΑ στη Βιώσιμη Ανάπτυξη και το Περιβάλλον

Imperial College Clean Power Professional Certificate

**δημοσιεύθηκε και στο http://www.legalnews24.gr/2020/04/…vqb6NHI

  • αφιερωμένο στην ΑΔΣ, για την οποία ισχύει το «γηράσκω αεί διδασκόμενος»

Γιάννης Σκαρίμπας

leave a comment »

[ΔΔΣ: αντιγράφω από το http://exostis-mantoudiou.blogspot.com/2020/01/1984.html το πιο κάτω συνοπτικό και κατατοπιστικό για τον Σκαρίμπα, που οι γνωστές (και μη) συγχρονικότητες, μου φέρνουν σιγά-σιγά πιο κοντά]

Γιάννης Σκαρίμπας-εν αναμονή του »εσχάτου μου μαθήματος», ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό

 

Είμαι ογδόντα οχτώμισι ακριβώς.
Στο ούζο οφείλω την υγεία μου.
Μπορώ να πιω ίσαμε ένα μπουκάλι την ημέρα.
Και από φαγητά, τρώω απ’ όλα.
Είχαμε κάποτε έναν οικογενειακό γιατρό,
Θεός σχωρές τον.

Ταξιδεύαμε από την Αθήνα στη Χαλκίδα με τρένο.
Εγώ εδώ,
ο γιατρός απέναντί μου, δίπλα μου μία κυρία.Κουβεντιάζαμε γόνα με γόνα με την κυρία,
που κάποια στιγμή σκύβει και με ρωτάει:»Κυρ Γιάννη, ο κύριος είναι γιατρός;»
»Ναι», της λέω.»Και είναι καλός;»
»Θαύμα είναι. Μου έχει σώσει τη ζωή.

Κάποτε αρρώστησα βαριά,
αλλά έλειπε στο Παρίσι κι έτσι σώθηκα.»

Έβαλε τα γέλια η γυναίκα και γέλαγε σε όλο το ταξίδι.

Γεννήθηκα το 1893,
στο χωριό Αγιά Θυμιά της Παρνασσίδος.

Εδώ, στη Χαλκίδα, ελθόντας για στρατιώτης
το 1914, παντρεύτηκα εξ έρωτος.

Έκτοτε,
σχεδόν δεν »το κούνησα» από την πόλη ετούτη.

Έκανα οικογένεια. Παιδιά, νύφες κι εγγόνια
και μνέσκω ακόμα γράφοντας
λογοτεχνία και ιστορία.
Αλλά και ποίηση και θέατρο.

Εφησυχάζω σχεδόν μόνος στο σπιτάκι μου,
ζων »αεί – μη – διδασκόμενος»,

εν αναμονή του »εσχάτου μου μαθήματος»,
ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό,

»για να βουνά και τα δάση που είδα»
– του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Μόνο εγώ, μόνο εγώ ποτέ δεν ήμουν πλοίο
μήτε αερινό όνειρο, μήτε πουλί σε αυτό,

ήρθα στον κόσμο με πλατύ μέτωπο ορθό και λείο,
μόνο δυο στίχους μου σκληρούς να πω και να χαθώ.

Γιάννης Σκαρίμπας

(Στις 21 Ιανουαρίου, το 1984, έφυγε από τη ζωή)

Written by toblogmou

28 Ιανουαρίου, 2020 at 1:36 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Jeremy Grantham

leave a comment »

[ΔΔΣ: με αφορμή το γεγονός ότι έχω ένα πτυχίο/επαγγελματικό πιστοποιητικό (Clean Power Professional Certificate) από το Imperial College London και το Grantham Institute – Climate Change and Environment. Δεν μπορώ παρά να ψαχθώ λίγο για το ποιος είναι από πίσω απ’ όλο αυτό. Και έχει ενδιαφέρον. Το πάθος που υπερασπίζονται την κλιματική αλλαγή, οι δωρεάν υπηρεσίες και μαθήματα (για τα οποία φυσικά και ευχαριστώ) έχουν πηγή έμπνευσης και συγχρόνως χρηματοδότησης. Ενδιαφέρον.]

Jeremy Grantham

πηγή του κειμένου: https://en.wikipedia.org/wiki/Jeremy_Grantham

O Jeremy Grantham και η σύζυγός του (πηγή φωτ.  google

Robert Jeremy Goltho Grantham CBE (born 6 October 1938) is a British investor and co-founder and chief investment strategist of Grantham, Mayo, & van Otterloo (GMO), a Boston-based asset management firm. GMO has more than US$118 billion in assets under management as of March 2015.[1] Grantham is regarded as a highly knowledgeable investor in various stock, bond, and commodity markets, and is particularly noted for his prediction of various bubbles.[2] He has been a vocal critic of various governmental responses to the Global Financial Crisis from 2007 to 2010.[3][4] Grantham started one of the world’s first index funds in the early 1970s.[5]In 2011 he was included in the 50 Most Influential ranking of Bloomberg Markets magazine.

Εarly life

Grantham was born in Ware, Hertfordshire[6] and grew up in Doncaster.[7] He studied Economics at the University of Sheffield. In 1966 he completed an MBA at Harvard Business School.

Investment philosophy

Grantham’s investment philosophy can be summarised by his commonly used phrase «reversion to the mean.» Essentially, he believes that all asset classes and markets will revert to mean historical levels from highs and lows. His firm seeks to understand historical changes in markets and predict results for seven years into the future. When there is deviation from historical means (averages), the firm may take an investment position based on a return to the mean. The firm allocates assets based on internal predictions of market direction.[8]

Views on market bubbles and the 2007–2008 credit crisis

Grantham has built much of his investing reputation over his long career by claiming to identify speculative market «bubbles» as they were unfolding. Grantham claims to have mostly avoided investing in Japanese equities and real estate in the late eighties, as well as technology stocks during the Internet bubble in the late nineties.

In GMO’s April 2010 Quarterly Letter Grantham spoke to the tendency for all bubbles to revert to the mean saying:

In his Fall 2008 GMO letter, Grantham commented on his evaluation of the underlying causes of the then-ongoing world credit crisis

Grantham focused on the issue of personal traits and leadership in trying to explain how we reached the current economic crisis.

Views on fossil fuels and the Keystone pipeline

Grantham has repeatedly stated his opinion that the rising cost of energy – the most fundamental commodity – between 2002 and 2008 has falsely inflated economic growth and GDP figures worldwide and that we have been in a «carbon bubble» for approximately the last 250 years in which energy was very cheap. He believes that this bubble is coming to an end. He has stated his opposition to the Keystone Pipeline on the basis of the ruinous environmental consequences that its construction will bring to Alberta and to the entire planet due to the contribution that burning the extracted oil would make to climate change.[2][11]

Philanthropy

Grantham, together with his wife Hannelore, established the Grantham Foundation For the Protection of the Environment in 1997. Substantial commitments have been made to Imperial College London, the London School of Economics and the University of Sheffield, to establish the Grantham Institute – Climate Change and Environment, the Grantham Research Institute on Climate Change and the Environment and the Grantham Centre for Sustainable Futures, respectively, which will enable the institutions to build on their extensive expertise in climate change research.[12] The 2011 tax filing for the Grantham Foundation for the Protection of the Environment shows the Foundation donated $1 million to both the Sierra Club and to Nature Conservancy, and $2 million to the Environmental Defense Fund that year. The Foundation has also provided support to Greenpeace, the WWF, Rare and the Smithsonian. From 2006 to 2012, The Grantham Foundation for Protection of the Environment funded a $75,000 prize for environmental reporting. The prize was administered by the University of Rhode Island‘s Metcalf Institute for Marine & Environmental Reporting.[7][13]

In August 2019, he dedicated 98% (on average $1 billion) of his personal wealth to fight climate change. Grantham believes that investing in green technologies, is a profitable investment on the long run, claiming that decarbonizing the economy will be an investing bonanza for those who know it’s coming [14].

Awards and honours

Grantham was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2016 Birthday Honours for philanthropic service to climate change research.[15]

  • 2009 Honorary degree, Imperial College, London.[16]
  • 2010 Honorary degree, The New School, New York.[17]
  • 2012 Honorary degree, The University of Sheffield.[18]

Written by dds2

5 Δεκεμβρίου, 2019 at 2:22 μμ

A People’s History of the United States, 1492-Present (Howard Zinn)

leave a comment »

A People’s History of the United States, 1492-Present

A People’s History of the United States, 1492-Present, By Howard Zinn

αρχείο σε PDF

Written by dds2

11 Ιουνίου, 2019 at 11:01 πμ

δύο βιβλία: «Ημερήσια διάταξη» και «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας»

leave a comment »

Παρουσιάζω μετά από καιρό δύο βιβλία. Εκ πρώτης όψεως διαφορετικά μεταξύ τους. Γιαυτό και αρχικά θα τα παρουσίαζα σε δύο διαφορετικές αναρτήσεις.

Όμως τελικά νομίζω ότι δεν είναι και τόσο διαφορετικά κατά βάθος. Αφού αυτό το βάθος τους είναι η ανθρώπινη φύση, ο νους και η καρδιά του ανθρώπου. Από τη μια αυτοί που η συνείδησή τους οδήγησε σε εκατομμύρια θύματα, σε θυσίες άλλων για το δικό τους συμφέρον, τη δόξα, τα λεφτά κλπ. Για την κατοχή του κόσμου. Από την άλλη η λογική και πράξη της αυτοθυσίας, της αυτοπροσφοράς, της ανάλωσης για τον άλλο, τον κάθε άλλο.

Ο άλλος λοιπόν ως εχθρός, ως εργαλείο, ως σκλάβος, ως αναλώσιμο υλικό.

Και ο άλλος ως ο αγαπώμενος, αυτός που συνεχώς συν-χωρείς, βοηθάς ακόμη και θυσιάζεσαι για αυτόν.

Το πρώτο βιβλίο είναι το “Ημερήσια διάταξη” αφήγημα του Eric Vuillard (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, μετάφραση Μανώλης Πιμπλής) που πέρυσι έλαβε το βραβείο Concourt 2017.

To θέμα του είναι δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες της δεκαετίας του 30. Η 20 Φεβρουαρίου 1933 και η 12 Μαρτίου 1938. Την πρώτη ημερομηνία έγινε η συνάντηση των μεγάλων της γερμανικής βιομηχανίας και οικονομίας με τον Γκαίρινγκ και αποφασίστηκε η συνδρομή τους στην εθνοσοσιαλιστική κυβέρνηση. Κάτι που για τα επόμενα 12 χρόνια το έπραξαν ευσυνείδητα και ουσιαστικά. Από το καθεστώς έλαβαν δουλειές (ο πόλεμος πρώτα απ΄ όλα) και φθηνά εργατικά χέρια. Πάμφθηνα: είτε τους επιστρατευμένους εργάτες της κατεχόμενης Ευρώπης είτε (ακόμη καλύτερα) τους φυλακισμένους μελλοθάνατους των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το εξώφυλλο του βιβλίου. Ο θαυμάσια ντυμένος κύριος είναι ο Gustav Krupp της πασίγνωστης και πανίσχυρης εταιρείας που και σήμερα είναι γερμανικός και παγκόσμιος κολοσσός.

 

Στην δεύτερη ημερομηνία προσαρτήθηκε η Αυστρία. Μέσα στη χαρά του ντόπιου πληθυσμού, τις εντυπωσιακές εικόνες μιας πολεμικής μηχανής που αργότερα θα σαρώσει (αλλά στην πραγματικότητα την μέρα εκείνη ο Vuillard μας αποκαλύπτει ότι αυτή η μηχανή ήταν μία σκέτη αποτυχία). Όμως κανείς εκείνη την ημέρα δεν αντέδρασε ουσιαστικά. Ο αυστρογερμανικός λαός χαιρόταν, οι πολιτικοί παίζανε όσο μπορούσαν τα παιχνίδια τους, οι άλλοι δυτικοί (κατοπινοί) σύμμαχοι αδρανούσαν κτίζοντας εθελότυφλα ανούσια μέτρα ειρήνευσης και κατευνασμού. Όμως οι πρώτοι Εβραίοι που καταλάβαιναν την επερχόμενη κόλαση… αυτοκτονούσαν.

Ούτως ή άλλως, σε λίγα χρόνια εκατομμύρια θα πέθαιναν. Πολλοί στη δούλεψη των Κρουπ, Όπελ, Siemens, Telefunken, Agfa, IG Farben κλπ.

Ούτως ή άλλως σήμερα τα ονόματα αυτά αποτελούν τις πανίσχυρες ατμομηχανές της Γερμανίας και πυλώνες της ΕΕ…

  • Σχετικά για το βιβλίο στα:

http://www.exostispress.gr/Article/imerisia-diataxi-tou-ric-Vuillard

http://www.biblionet.gr/book/226406/Vuillar…B1%CE%BE%CE%B7  όπου και ενδιαφέρουσες κριτικές και άλλα σχετικά άρθρα.

~ . ~

Το άλλο βιβλίο είναι το “Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας”. Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα (εκδόσεις Εν πλω, μετάφραση-επιμέλεια έκδοσης Βασίλης Αργυριάδης, πρώτη έκδοση 2012).

Το εξώφυλλο του βιβλίου με τη φωτογραφία του χαμογελαστού μοναχού Θαδδαίου.

 

Και εδώ αφήγημα. Η ζωή και τα λόγια ένος Σέρβου μοναχού, που γεννημένος στην έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διέτρεξε με τη ζωή του τον πολύπαθο για τον Σέρβικό λαό 20ο αι. Παρηγόρησε χιλιάδες ανθρώπων, αναλώθηκε θυσιαστικά για τον καθένα που τον πλησίασε, κανένα δεν αρνήθηκε. Τα ψίχουλα της γενειάδας του τα τάϊζε στα σπουργίτια. Τι πίστευε και τι έλεγε; «Ειρήνευσε με τον εαυτό σου, και θα ειρηνεύσουν με σένα ο ουρανός κι η γη», «Η μετάνοια είναι μια αλλαγή βίου», «Οι λογισμοί μας δημιουργούν αρμονία ή δυσαρμονία στον κόσμο», «Ν’ αγαπάς τα μικρά πράγματα».

Το μόνο που πεθύμησε πολύ στη ζωή του ήταν να ζήσει ήσυχα και απομονωμένα σ΄ ένα μοναστήρι (στο Άγιο Όρος). Δεν τα κατάφερε. Και οι άνθρωποι μαζεύονταν τόσοι πολλοί γύρω του, για να του μιλήσουν και να τον ακούσουν (σ΄ αυτά τα λίγα και απλά του λόγια) που πολλές φορές σχεδόν έχανε την φωνή του. Το αποδέχθηκε και το ακολούθησε αγόγγυστα μέχρι και τις τελευταίες στιγμές των βαθειών γηρατιών του.

Άνθρωποι και άνθρωποι. Σαν τον καλοντυμένο κύριο Κρουπ (για την περίπτωση του πρώτου βιβλίου). Και σαν τον χαμογελαστό γέροντα μοναχό (για την περίπτωση του δεύτερου βιβλίου). Και οι ζωές τους και η κληρονομιά τους στην ανθρωπότητα. Από τον σπουδαίο και ισχυρό και από τον ασήμαντο και ταπεινό. Πόση διαφορά…

Αλήθεια! με λογισμούς δεν ξεκίνησε η ανοχή, μετά η παραδοχή, μετά η συνεργασία, μετά το άμετρο και εγωϊστικό συμφέρον και στο τέλος η κόλαση του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου;

Και μεις, ο κάθένας με λογισμούς δεν κτίζει τη ζωή του, την οικογένειά του, τον κόσμο και τον πολιτισμό;

  • Σχετικά για το βιβλίο στα:

http://www.biblionet.gr/book/183494/Thaddaeus_Strabulovich,_Elder,_1914-2003…B1%CF%82

http://www.biblionet.gr/author/105013/%…%83%CE%B1

 

 

 

Written by dds2

9 Δεκεμβρίου, 2018 at 7:42 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

τα κτίρια του Τσίλερ

leave a comment »

άρθρο στο LIFO για τα κτίρια που έφτιαξε ο Τσίλερ:

Αυτά είναι τα ωραιότερα κτίρια του Ερνέστου Τσίλλερ

 

το Εθνικό Θέατρο

 

Έφερε πρώτος στην Ελλάδα τον τεχνητό εξαερισμό και την κεντρική θέρμανση. Μεταμόρφωσε την Αθήνα του 19ου αιώνα από χωριό σε ευρωπαϊκή πόλη, προσδίδοντάς της την αρχιτεκτονική ταυτότητα και αισθητική που η πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους χρειαζόταν, συνδέοντάς την με το αρχαίο παρελθόν της. Αντικατέστησε τα παντζούρια με ρολά στα μαγαζιά της Αθήνας και κόσμησε τα κτίρια του με χυτοσιδηρά κιγκλιδώματα με σχέδια εμπνευσμένα από τη μυθολογία. Ο Ερνέστος Τσίλερ είναι ο πρώτος αρχιτέκτονας που χρησιμοποίησε σιδηρά υποστυλώματα στην οικοδομή.

Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 24 ετών ώστε να επιβλέψει την ανέγερση της Ακαδημίας (σε σχέδια του Δανού εργοδότη του Θεόφιλου Χάνσεν), και πολύ γρήγορα κατάφερε να μπει στα αθηναϊκά σαλόνια και να γίνει ο αγαπημένος αρχιτέκτονας της αστικής τάξης. Με την υποστήριξή της, κατόρθωσε να δημιουργήσει έργα ανάλογης ποιότητας με εκείνα που χτίζονταν στην Βιέννη και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η εύνοια του βασιλέως και η ανάθεση σ΄ αυτόν της μελέτης των θερινών ανακτόρων στο Τατόι, στους Πεταλιούς και αργότερα του ανακτόρου του Διαδόχου προσελκύει όπως είναι φυσικό πλήθος μεγαλοαστών που του αναθέτουν τα μέγαρά τους ή τις εξοχικές τους επαύλεις.

Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1837 στο Oberloessnitz της Σαξωνίας. Το 1855 γίνεται δεκτός στην Βασιλική Σχολή της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης απ’ όπου αποφοιτά το 1858. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάζεται για ένα διάστημα στη Βιέννη στο γραφείο του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν. Η γνωριμία μαζί του θα καθορίσει την καριέρα του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1861, ο Τσίλλερ φθάνει στην Αθήνα ως εκπρόσωπος του Χάνσεν και αναλαμβάνει την επίβλεψη της κατασκευής της Ακαδημίας Αθηνών.

Πηγή: www.lifo.gr
όπου και φωτογραφίες 

Written by dds2

6 Δεκεμβρίου, 2018 at 11:50 πμ

για την Σ. Βέιλ (κείμενο του Σ. Γουνελά)

with one comment

Σ. Γουνελάς: Σιμόνη Βέιλ – Eβραία, αρχαιοελληνίστρια και χριστιανή

απόσπασμα:
«Θα σταθώ τώρα σε δύο σημεία από το βιβλίο της Attentede Dieu (Προσδοκώ τον Θεό) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο «Η αγάπη του πλησίον» (περιλαμβάνεται στην ελληνική έκδοση που έγινε πριν πολλά χρόνια στο «Μήνυμα» με τίτλο Εκλογή από το έργο της σε μετάφραση δική μου και της Β. Τριανταφύλλου). Το πρώτο μιλάει για το Θεό ή μάλλον για την κένωσή του, με τον ακόλουθο τρόπο: «η δημιουργία είναι από μέρους του Θεού, όχι μια πράξη αυτοδιαστολής, αλλά συστολής και απάρνησης. Ο Θεός μόνος του είναι μεγαλύτερος από το Θεό μαζί με όλα τα δημιουργήματά του. Ο Θεός δέχτηκε αυτή τη μείωση. Κένωσε από τον εαυτό του ένα μέρος της ύπαρξης. Ήδη με αυτή την πράξη κενώθηκε από την θεότητά του∙ γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης λέει πως το Αρνίον έχει σφαγεί από καταβολής κόσμου. Ο Θεός επέτρεψε την ύπαρξη σε πλάσματα άλλα από Κείνον και που αξίζουν άπειρα λιγότερο από Κείνον. Με την πράξη της δημιουργίας αρνήθηκε τον εαυτό του, όπως ακριβώς ο Χριστός μας παρήγγειλε ν’ απαρνηθούμε τους εαυτούς μας. Ο Θεός αρνήθηκε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας δώσει τη δυνατότητα να αρνηθούμε τους εαυτούς μας για Κείνον. Αυτή η απάντηση, αυτός ο αντίλαλος, που από μας εξαρτάται να τον αρνηθούμε, αποτελεί τη μόνη δυνατή δικαίωση για την παράφορη αγάπη που δείχνει το γεγονός της δημιουργίας» (σ. 25-26).»

πηγή: http://antifono.gr/portal/πρόσωπα/γουνελάς-σωτήρης/γραπτός-λόγος/5780-σιμόνη-βέιλ-eβραία,-αρχαιοελληνίστρια-και-χριστιανή.html

Written by dds2

2 Μαρτίου, 2018 at 4:11 μμ

Γεώργιος Κηπιώτης: Ένας φίλος των παιδιών (συγγραφείς: Τέος Ρόμβος & Μιντιλού)

leave a comment »

 

Από τον καλό φίλο Τεό Ρόμβο, η καινούργια του δουλειά, που υπάρχει ολόκληρη σε έντυπη μορφή (ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ‘ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ’ ) αλλά και ελεύθερα (ηλεκτρονικά) εδώ: https://romvos.wordpress.com/%CE…%B4/  και εδώ: https://drive.google.com/file/d/0BwIu1Dtxi2X3Rmp4LUk2YzN2NjQ/view  (σε PDF)

Written by dds2

24 Ιανουαρίου, 2018 at 9:41 μμ

έχει δίκιο ο Peter Singer ότι δεν υπάρχει Θεός;

with one comment

Μια αντίκρουση στον Peter Singer

O Piter Singer (στην συνέχεια ΠΣ) υποστήριξε ότι δεν μπορεί να υπάρχει Θεός γιατί αυτό θα ήταν αδύνατο και αντίθετο προς τις βασικές του ιδιότητες. Δηλαδή αυτές τις ιδιότητες που εμείς του αποδίδουμε, κυρίως οι Χριστιανοί -πιθανά και οι Εβραίοι ή οι Μουσουλμάνοι, αφού ιδιαίτερα οι τελευταίοι πιστεύουν σε έναν ελεήμονα Θεό ανάμεσα στα άλλα. Οι συλλογισμοί του όμως έχουν ως γνώμονα και κύριο αντίδικο-στόχο την χριστιανική αντίληψη των πραγμάτων.

Λέει λοιπόν πως μπορεί να είναι παντοδύναμος και αγαθός-καλός αν επιτρέπει σε τόσο κακό να υπάρχει στον κόσμο. Και ως κραχτά παραδείγματα αναφέρει τον Χίτλερ (και 6.000.000 θύματα εβραίους), τον Στάλιν (και 20.000.000 θύματα της εποχής και της πολιτικής του) και τον Πολ Ποτ, στην Καμπότζη (που εξόντωσε το 20% του πληθυσμού της χώρας του).

Ως τίμιος αναζητητής της αλήθειας και διανοητής αναφέρει την άποψη των χριστιανών (την χαρακτηρίζει κύρια και από παλαιά υπάρχουσα) που έρχεται να δώσει απάντηση στο θέμα. Και αυτή είναι η ύπαρξη της ελεύθερης βούλησης. Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν το κακό υπάρχει ως καρπός της ελεύθερης βούλησής μας, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό και ας πούμε μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και της ιστορίας του κόσμου. Μοιάζει να σέβεται και να εκτιμά αυτή τη θέση. Πλην όμως στην συνέχεια την απορρίπτει γιατί την καταρρίπτει. Ως μη δυνάμενη να εξηγήσει μία άλλη συνθήκη του βίου μας, αδιαπραγμάτευτη ως προς την ύπαρξή της και πλήρως ανεξήγητη ως προς την αιτία της.

Ερωτά: εντάξει το κακό που είναι απότοκος της δικής μας κακής βούλησης. Όμως τι γίνεται με το κακό που υπάρχει στον κόσμο και δεν οφείλεται σε εμάς, αυτό που οφείλεται σε φυσικά αίτια και μοιάζει τόσο παράλογο ή πολλές φορές εκπληκτικό σε μέγεθος και το υπόκειται ο άνθρωπος χωρίς τίποτε να μπορεί να τον σώσει από αυτό ή να μπορεί να εξηγήσει γιατί του συμβαίνει. Πως μπορεί αυτός ο φιλεύσπλαχνος και πανάγαθος Θεός να αφήνει να χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές ή να υποφέρουν ή να καταστρέφονται από φαινόμενα όπως ένας σεισμός, ένα τσουνάμι (μην ξεχνάμε, περίπου 200.000 θύματα από κάτι τέτοιο 13 περίπου χρόνια πριν).

Αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί από την δική μας κακή παρεμβολή στον κόσμο.

Άρα η ύπαρξη ενός Θεού με τις γνωστές ιδιότητες, που αφήνει αυτά να συμβαίνουν αντιβαίνει είτε προς τις ιδιότητές του είτε προς την ύπαρξή του. Προφανές και λογικό συμπέρασμα είναι ότι αυτό το πλάσμα, αυτό το Ον δεν μπορεί να υπάρχει.

Στην συνέχεια της συγκεκριμένης ομιλίας ο ΠΣ αναφέρεται στο πρόσωπο του Ιησού. Λέει λοιπόν ότι αυτός ο άνθρωπος ήδη μέσα από τα ίδια του τα λόγια διαψεύδεται. Μάλιστα διαψεύδεται από πράγματα όχι μακρινά από την εποχή του ή τον περίγυρό του. Ο ΠΣ χαρακτηριστικά αναφέρει την πρόβλεψη του Ιησού ότι η Δευτέρα Παρουσία θα γίνει πολύ σύντομα και γιαυτό κάποιοι από τους ακροατές του δεν θα γνωρίσουν τον θάνατο. Αυτό όμως δεν συνέβη. Άρα εντελώς λάθος προέβλεψε τα γεγονότα και εντελώς λανθασμένη ήταν η δήλωση του Ιησού. Στην εξέταση που κάνει για την θέση των χριστιανών επί του θέματος, αναφέρει το ότι οι Χριστιανοί υποστηρίζουν ότι τα λόγια αυτά δεν πρέπει να λαμβάνονται κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά. Ο ΠΣ αυτό το απορρίπτει υποστηρίζοντας ότι είναι σαφές ότι ο Ιησούς δεν ομιλούσε μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά. Επομένως αυτοδιαψεύδεται και ισχύει ο συλλογισμός περί της ανακρίβειας, αναλήθειας και λαθών του.

Σε όλα αυτά –κατά τον ΠΣ- η απόδειξη βρίσκεται στις ίδιες τις γραφές, σε πολλά σημεία όπου υπάρχουν σχετικές αναφορές.

Βεβαίως ο ΠΣ είναι άνθρωπος της δυτικής σκέψης, διανόησης και αντίληψης. Και σίγουρα είναι γνώστης και μελετητής πολλών θεμάτων ίσως και σε βάθος. Και προφανώς έχει μεγάλη δύναμη σκέψης και πρωτοτυπίας, πιθανά να έχει θέσει και ρηξικέλευθες απόψεις για τον σύγχρονο φιλοσοφικό κόσμο.

Θεωρείται και εκτιμείται ως ένας από τους κορυφαίους διανοητές της εποχής μας. Και ο λόγος του είναι καθαρός, καλοδομημένος, κατά την γνώμη μου μοιάζει καλοπροαίρετος, ευγενής και ειλικρινής.

Εάν όμως έχει μία βιβλική θέαση περί της ιστορίας του κόσμου, τότε δεν γνωρίζει ότι το κακό όταν εισήρθε στον κόσμο εισήρθε καθολικά τόσο για τον άνθρωπο όσο και για την Φύση; Αυτό που ως γεγονός ονομάζουμε Πτώση (καρπός του προπατορικού αμαρτήματος) είχε συνέπειες για εμάς αλλά και για ολόκληρο το Σύμπαν. Ο κόσμος έπαψε να είναι όπως αρχικά ήταν. Δεν έγινε ακριβώς εχθρικός, όμως έπαψε να είναι –θα τολμήσω τις εκφράσεις- σίγουρος, ασφαλής, άνετος, ακίνδυνος για εμάς. Και όχι μόνο για εμάς. Αλλά για όλα τα πλάσματα και τα όντα που υπάρχουν μέσα σε αυτόν.

Εξ αυτού του λόγου γεννήθηκε αυτό που με μία λέξη ονομάζουμε κακό ή αλλιώς χρησιμοποιούμε όρους όπως δυστυχία, τραγικότητα κλπ. Υπό αυτή την έννοια μόνο μπορεί να εξηγηθεί το γιατί συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και δεν τα χωράει το μυαλό μας: οι σεισμοί και τα τσουνάμι (πχ Κίνα 200.000 νεκροί το 1920, Ιαπωνία 140.000 το 1923, 200.000 στο γνωστό προ 13ετίας τσουνάμι, και για ηφαίστειο ας σκεφθούμε λίγο την μοίρα των ατυχών κατοίκων της Πομπηίας κλπ κλπ). Έτσι εξηγείται ο πόνος των αθώων πλασμάτων, των παιδιών, των προσφύγων, των αρρώστων, των αστέγων, των εγκαταλελειμμένων ηλικιωμένων και τόσα άλλα.

Το θέμα όμως είναι ότι αυτό που εγώ ονόμασα εξήγηση των πραγμάτων, δεν χωρά στο νου μας. Και από εκεί ξεκινά η αντίδρασή μας, η επανάσταση μας, ο θυμός, η προσπάθεια δημιουργίας ενός συνεπούς και λογικού σύμπαντος. Και για να υπάρξει αυτό το λογικό σύμπαν πρέπει να εκλείψει η ιδέα του σπλαχνικού Θεού. Δεν χωρά. Αντιβαίνει και στις πιο στοιχειώδεις λογικές παραδοχές και αντιληπτικές μεθόδους.

Όμως, εάν ο ΠΣ θυμόταν λίγο παραπάνω τις γραφές θα έπρεπε να μας έχει πετάξει στα μούτρα κάτι άλλο πιο χοντρό, πιο τραγικό και αχώνευτο. Δύο χιλιάδες νήπια σφαγιάσθηκαν από τον βασιλέα της Ιουδαίας στην προσπάθειά του να εξοντώσει τον Ιησού. Αυτά κι αν ήταν αθώα. Και το γεγονός αυτό, τόσο κοντινό στην γέννηση του Ιησού, που την θυμόμαστε και γιορτάζουμε στα Χριστούγεννα, αφενός το ξεχνούμε συνήθως. Και αφετέρου, αν ασχοληθούμε μαζί του, πώς να το αγγίσουμε, τι να καταλάβουμε για αυτό, πώς να το αποδεχθούμε;

Θεέ μου, τι θεός είναι αυτός που είναι όλο αγάπη, έστειλε τον μικρό, γλυκό Χριστούλη ανάμεσά μας και άφησε να γίνει αυτό το κακό; Γιατί το άφησε; Γιατί δεν το σταμάτησε; Τι νόημα είχε;

Αν ο Θεός είναι πατέρας και βλέπει ένα παιδί του έτοιμο να πέσει στο γκρεμό ή στη φωτιά, δεν θα κάνει αυτό που θα έκανε κάθε ανθρώπινος γονιός (ακόμη και ένας πολύ μέτριος σε τρυφερότητα και αγάπη γονιός), δεν θα απλώσει το χέρι του να σώσει από τον βέβαιο χαμό το παιδί του;

Δεν το κάνει. Γιατί; Ή ίσως το κάνει σπάνια, λίγες φορές, μιλάμε για θαύμα σε τέτοιες περιπτώσεις και το θεωρούμε εκτός φυσικών νόμων ή τέλος πάντων της κανονικής «φυσιολογικής» ροής των πραγμάτων.

Γιατί ενεργεί έτσι ο Θεός; Σέβεται την ελευθερία μας, αυτά που συμβαίνουν είναι καρπός της δικής μας επιλογής, της πτώσεως κλπ κλπ. Σχετικώς εντάξει με κάποια τέτοια άποψη, πλην όμως τελικά δεν καλύπτει την απορία και το κενό. Είναι λίγη.

Όμως μήπως η απάντηση –ή μια κάποια απάντηση- βρίσκεται στο ακόλουθο; Ο Θεός δεν έφτιαξε απλώς τον άνθρωπο. Τον δημιούργησε αλλά περισσότερο η πράξη αυτή ήταν μία πράξη ανάλογη με τη γέννηση που δίνουμε εμείς στα παιδιά μας. Ο Θεός λοιπόν «γέννησε» τον άνθρωπο. Και αυτό έγινε από αγάπη. Ίσως είναι δύσκολο να εννοήσουμε γιατί ένα απόλυτο Ον έπρεπε να γεννήσει κάτι. Ας παρακάμψουμε αυτό προς το παρόν και ας πούμε ότι ο Θεός γέννησε τον άνθρωπο ενεργώντας με αγάπη, πολλή αγάπη προς το τέκνο του. Κάτι ανάλογο με την επιθυμία των ανθρώπων γονιών που θέλουν να γεννήσουν τα δικά τους παιδιά και το επιθυμούν αυτό διακαώς.

Τολμώ να πω ότι ο Θεός είναι ένα Ον με εσωτερική ζωή. Μπορεί να χαίρεται ή και να λυπάται. Υπό αυτήν την έννοιαν επιθύμησε τον άνθρωπο και τον εδημιούργησε. Βεβαίως ο άνθρωπος τον λύπησε και υποθέτουμε ότι τον λυπεί συνεχώς όταν ζει μακριά Του, Τον αποστρέφεται ή περιφρονεί. Ο Θεός όμως δεν παρεμβαίνει δυναμικά σε αυτή την κατάσταση. Η κύρια παρέμβασή του έγινε δια της ελεύσεως του Χριστού στον κόσμο. Ο οποίος επιπλέον κήρυξε και θαυματούργησε κυρίως όμως θυσιάστηκε. Με τη θυσία Του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στον άνθρωπο. Μάλιστα αυτή η δεύτερη ευκαιρία, η Καινή Διαθήκη, το Ευαγγέλιο, ξεπερνά την πρώτη ευκαιρία, την αρχική (την Παλαιά Διαθήκη).

Με τον Χριστό και την Σταύρωσή του τα πράγματα ξεφεύγουν πολύ. Και μπαίνουν σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, το άλμα που έχει γίνει είναι τεράστιο, αδιανόητο, ουσιαστικά αχώρητο.

Κατά την δική μου άποψη και θέση που τολμώ εδώ, ο Θεός ουσιαστικά στον άνθρωπο, ως γνήσιος γονιός που λατρεύει το παιδί του τα δίνει όλα. Δεν κρατά την θέση του, δεν παραμένει ανώτερος, ισχυρότερος κλπ. Εξισώνεται. Ο Θεός προσφέρει στον άνθρωπο ισότητα. Προσφέρει στον άνθρωπο ισότητα, όχι βέβαια ως προς την ύλη, τις ιδιότητες και τις ποιότητες που έχει ήδη ο άνθρωπος, αλλά ως προς τις δυνατότητες, τον δρόμο που ανοίγεται εμπρός του, το που μπορεί να φτάσει.

Για να το κατορθώσει όμως αυτό πρέπει μόνος του να το κατορθώσει ο άνθρωπος. Με την δική του θέληση, επιθυμία, εσωτερική κίνηση. Γιαυτό και στο δρόμο αυτό όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Γιαυτό και ο δρόμος αυτός κυλάει αργά, δύσκολα, με πόνο και δυστυχία πολλές φορές ανείπωτη.

Είναι δικός του αυτός ο δρόμος του ανθρώπου. Μόνο δικός του. Ο Θεός αποσύρεται από αυτόν. Όχι ότι δεν νοιάζεται όχι ότι δεν θέλει να βοηθήσει. Και νομίζω ότι το κάνει μάλιστα αυτό. Εννοώ ότι βοηθά, αλλά κρυφά, προσεκτικά, τρυφερά, να μη φανεί ότι παρεμβαίνει, να μην προσβάλλει το παιδί του. Το αναμένει αυτό το παιδί με όλη τη δύναμη των πατρικών συναισθημάτων εντός της καρδιάς του, αλλά σεβόμενος το ότι είναι Ον το παιδί αυτό, όχι απλό δημιούργημα, είναι αναγκαίο να μπορεί ο Πατέρας να το αφήνει ελεύθερο ακόμη και όταν αυτό ασωτεύει, καταστρέφει, σκοτώνει, πληγώνει, υβρίζει, επαναστατεί.

Τολμώ να πω είναι βαριά και για τον Θεό ακόμη η ισότητα που προσέφερε στον άνθρωπο. Όμως αυτός είναι ένας Θεός αγάπης πρώτα και κύρια. Γιαυτό όλες του οι άλλες ιδιότητες, η ισχύς, η δικαιοσύνη, υποχωρούν μπροστά σε αυτή την αγάπη που καρτερικά περιμένει και επιθυμεί αυτό που ένας άνθρωπος γονιός θα έλεγε: «την πρόοδο του παιδιού του». Ώστε όλα όσα είναι δικά Του να τα προσλάβει ο αγαπημένος του κληρονόμος.

Προπαραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου 2017

ΔΔΣ

Written by dds2

12 Μαΐου, 2017 at 8:38 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

Ένας σαλός φύλακας στη σίκαλη

leave a comment »

Ένας Σαλός Φύλακας στη σίκαλη.

Τον Σαλό τον διάβασα μια μόνο φορά και μάλιστα σε ηλεκτρονική μορφή πριν 3-4 χρόνια. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Ο πατέρας μας ζούσε. Η κρίση είχε αρχίσει. Σίγουρα είχε γίνει η ανθρωποθυσία της Marfin. Με τον αδερφό μου και συγγραφέα του γενικά δεν μιλιόμασταν.

Όμως, με το που τέλειωσα το βιβλίο, μετά από λίγο τον πήρα τηλέφωνο. Και του είπα: «Δεν ξέρω αν θα γράψεις τίποτε άλλο ή άλλα σαν και αυτό στη ζωή σου, στο μέλλον. Ακόμη και μόνο αυτό όμως να είναι το έργο σου, με αυτό δικαιούσαι να ανήκεις στην πρώτη σειρά συγγραφέων. Στην πρώτη και όχι στην δεύτερη, που και αυτή έχει πολλές φορές να δείξει ανθρώπους σπουδαίους και ιδέες σημαντικές».

Από τότε δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο Σαλός γεννήθηκε και πλέον υπάρχει. Έχει τη δική του ζωή, διαφορετική από του συγγραφέα του. Αυθύπαρκτη, ταπεινή και μυστική. Σαλός και βιβλίο δεν μπόρεσαν να βρουν τον βαδισμό τους, δεν μπόρεσαν να ενταχθούν και να γίνουν γνωστοί και «επώνυμοι» μέσα σε αυτή την κοινωνία.

Τώρα πια ο πατέρας μας δεν ζει. Η κρίση συνεχίζεται. Και μαζί τα λόγια, λόγια, λόγια για το πως θα βγούμε από αυτή, πως τελειώνει, πως όλα σε λίγο θα πάρουν τον δρόμο της ανάπτυξης.

Και μόλις πριν λίγο τέλειωσα ένα βιβλίο, απλό και λιτό στην έκδοση, που χρόνια είχα δίπλα μου στις εκκρεμότητες για διάβασμα -μπορεί και να το είχα ξεκινήσει αλλά δεν το είχα «καταφέρει». «Ο φύλακας στη σίκαλη». Γραμμένο πριν από περίπου 66 χρόνια από έναν κατά το ήμισυ χριστιανό, κατά το ήμισυ εβραίο αμερικανό, τον Σάλιντζερ.

Με ήρωα απροσάρμοστο που τελικά τρελαίνεται και σε αυτό το βιβλίο. Νέος, πολύ νέος και μαθητής ακόμη, πλουσιόπαιδο και ομορφόπαιδο που μπορεί να τα έχει όλα αλλά τίποτε από αυτά δεν τον πείθει, τίποτε δεν τον γεμίζει, όλα τα βλέπει κάλπηκα και τους τυπάδες γύρω του κάλπηδες και συνεχώς νοιώθει πλάκωμα και στο τέλος μπαίνει σε μια κλινική, μήπως και συνέρθει, μήπως και μπορέσει να ενταχθεί στην κοινωνία. Να σπουδάσει, να πιάσει δουλειά, να παντρευτεί και να πάρει καλό αυτοκίνητο, να κάνει διακοπές και να πηγαίνει σε πάρτι, να βγάζει πολλά λεφτά, «να γίνει άνθρωπος».

Με το που έφτασα στις τελευταίες σελίδες του Φύλακα, μου κόλλησε στο μυαλό ο Σαλός. Άρχισαν να ενώνονται εντός μου αυτοί οι δύο απροσάρμοστοι, αυτοί οι δύο τρελλοί. Με πάνω από μισό αιώνα διαφορά στην γραφή τους, ο ένας έλληνας και ο άλλος αμερικάνος, ο ένας ηλικιωμένος και ο άλλος πιτσιρικάς, έφηβος.

Στην πραγματικότητα μετά τον θάνατό του και μόνο από τις διηγήσεις άλλων γνωρίζουμε τον Σαλό. Και από λίγες γραμμές που είχε αφήσει ο ίδιος, κάτι κολλυβογράμματα ενός ντιπ για ντιπ αμόρφωτου παπά. Ο Φύλακας μας τα διηγείται ο ίδιος μέσα από το αναχωρητήριο της κλινικής που τον έχουν απομονώσει για να τον βοηθήσουν να ενταχθεί. Και αυτός γράφει όπως μιλάει και κυρίως όπως σκέφτεται, μάγκικα και πέρα από συμβατικότητες. Όμως αυτός είναι και μορφωμένος και φαίνεται από διαβάσματά του κλπ. Μόνο που αυτά δεν τον γεμίζουν, δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής.

Χαμένοι λοιπόν και οι δύο. Και ο Σαλός και ο Φύλακας. Παλαβοί για δέσιμο.

Και οι συγγραφείς τους; Ο ένας είναι ακόμη νέος αρκετά, δεν ξέρουμε τι θα γίνει ή τι θα ακολουθήσει στη ζωή και στο έργο του. Ο άλλος έφυγε πριν λίγα χρόνια, πάνω από 90. Έχοντας ζήσει μια ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που το σπουδαίο αυτό βιβλίο του μπορούσε να του προσφέρει. Ούτε φωτογραφίες δεν έβγαζε. Και το κατοπινό του έργο -το συγγραφικό- ήταν, από όσο ξέρω, λίγο σε μέγεθος και δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τον Φύλακα στη σίκαλη ούτε στο ελάχιστο.

Πως γίνονται όλα αυτά; Πως μια κοινωνία σε τέλεια παρακμή και κατεβαίνοντας καθημερινά τα σκαλοπάτια της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γεννά ένα Σαλό; Και πως μια κοινωνία που θριαμβεύουσα μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο και αυξάνοντας καθημερινά σε πλούτο και ακόμη περισσότερο πλούτο και αγαθά γεννά μέσα στη ψυχή ενός εφήβου ως μόνη επιθυμία το να ήταν ένας απλός φύλακας σε ένα χωράφι με σίκαλη;

Και γιατί συνθήκη και των δύο δημιουργών είναι ένας ηθελημένος απομονωτισμός, μία εξορία και μία άρνηση κοινωνικότητας;

Δεν την ξέρω την απάντηση. Και δεν ξέρω και αν χρειάζεται να την ξέρω ή αν μπορώ να την ανακαλύψω. Δεν έχει και τόση σημασία αυτό.

Σημασία για εμένα έχει τούτο. Αυτοί οι δύο τύποι, αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί στην πρώτη ματιά άνθρωποι, ο φτωχός και ρακένδυτος τρελοπαπάς και ο όμορφος και αλήτικος νεαρός μπήκαν μέσα μου σαν ζωντανές υπάρξεις. Τους γνώρισα και τους πίστεψα σαν ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, αληθινούς ανθρώπους. Μόνο που τώρα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό και την θύμησή μου. Ποιοι από αυτούς που θυμάμαι και τους δίνω σημασία ήταν όντως αληθινοί; Ποιοι πατήσανε στο χώμα και ποιοι πατήσανε μόνο στο χαρτί;

Και τελικά ανακαλύπτω ότι μπορώ μέχρι και να αγαπάω ανθρώπους που άλλοι από αυτούς ήταν χωμάτινοι και άλλοι χάρτινοι.

Και τώρα τους βάζω να κάνουνε παρέα, τους μπερδεύω, μπορεί και να παίζω μαζί τους: ένας φύλακας στη σίκαλη που ήταν σαλός και ένας σαλός που θα μπορούσε πολύ καλά να γίνει φύλακας στη σίκαλη.

Και από κοντά, θέλετε το πιστεύετε θέλετε όχι, ένας δικός μου σύντροφος και φίλος που αλλιώς τον είχα όταν διάβαζα το πρώτο βιβλίο και αλλιώς τώρα που τέλειωσα το δεύτερο. Και θέλω να πιστεύω ότι θα μπορεί να κάνει καλή παρέα με αυτούς τους δυο…

Δημήτρ. Δ. Σουφλέρης
8/10/16

Written by dds2

28 Απριλίου, 2017 at 12:03 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,