περιβάλλον και πολιτική

Archive for the ‘Αταξινόμητα’ Category

Ένας Σαλός Φύλακας στη σίκαλη

leave a comment »

Ένας Σαλός Φύλακας στη σίκαλη.

Τον Σαλό τον διάβασα μια μόνο φορά και μάλιστα σε ηλεκτρονική μορφή πριν 3-4 χρόνια. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Ο πατέρας μας ζούσε. Η κρίση είχε αρχίσει. Σίγουρα είχε γίνει η ανθρωποθυσία της Marfin. Με τον αδερφό μου και συγγραφέα του γενικά δεν μιλιόμασταν.

Όμως, με το που τέλειωσα το βιβλίο, μετά από λίγο τον πήρα τηλέφωνο. Και του είπα: «Δεν ξέρω αν θα γράψεις τίποτε άλλο ή άλλα σαν και αυτό στη ζωή σου, στο μέλλον. Ακόμη και μόνο αυτό όμως να είναι το έργο σου, με αυτό δικαιούσαι να ανήκεις στην πρώτη σειρά συγγραφέων. Στην πρώτη και όχι στην δεύτερη, που και αυτή έχει πολλές φορές να δείξει ανθρώπους σπουδαίους και ιδέες σημαντικές».

Από τότε δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο Σαλός γεννήθηκε και πλέον υπάρχει. Έχει τη δική του ζωή, διαφορετική από του συγγραφέα του. Αυθύπαρκτη, ταπεινή και μυστική. Σαλός και βιβλίο δεν μπόρεσαν να βρουν τον βαδισμό τους, δεν μπόρεσαν να ενταχθούν και να γίνουν γνωστοί και «επώνυμοι» μέσα σε αυτή την κοινωνία.

Τώρα πια ο πατέρας μας δεν ζει. Η κρίση συνεχίζεται. Και μαζί τα λόγια, λόγια, λόγια για το πως θα βγούμε από αυτή, πως τελειώνει, πως όλα σε λίγο θα πάρουν τον δρόμο της ανάπτυξης.

Και μόλις πριν λίγο τέλειωσα ένα βιβλίο, απλό και λιτό στην έκδοση, που χρόνια είχα δίπλα μου στις εκκρεμότητες για διάβασμα -μπορεί και να το είχα ξεκινήσει αλλά δεν το είχα «καταφέρει». «Ο φύλακας στη σίκαλη». Γραμμένο πριν από περίπου 66 χρόνια από έναν κατά το ήμισυ χριστιανό, κατά το ήμισυ εβραίο αμερικανό, τον Σάλιντζερ.

Με ήρωα απροσάρμοστο που τελικά τρελαίνεται και σε αυτό το βιβλίο. Νέος, πολύ νέος και μαθητής ακόμη, πλουσιόπαιδο και ομορφόπαιδο που μπορεί να τα έχει όλα αλλά τίποτε από αυτά δεν τον πείθει, τίποτε δεν τον γεμίζει, όλα τα βλέπει κάλπηκα και τους τυπάδες γύρω του κάλπηδες και συνεχώς νοιώθει πλάκωμα και στο τέλος μπαίνει σε μια κλινική, μήπως και συνέρθει, μήπως και μπορέσει να ενταχθεί στην κοινωνία. Να σπουδάσει, να πιάσει δουλειά, να παντρευτεί και να πάρει καλό αυτοκίνητο, να κάνει διακοπές και να πηγαίνει σε πάρτι, να βγάζει πολλά λεφτά, «να γίνει άνθρωπος».

Με το που έφτασα στις τελευταίες σελίδες του Φύλακα, μου κόλλησε στο μυαλό ο Σαλός. Άρχισαν να ενώνονται εντός μου αυτοί οι δύο απροσάρμοστοι, αυτοί οι δύο τρελοί. Με πάνω από μισό αιώνα διαφορά στην γραφή τους, ο ένας έλληνας και ο άλλος αμερικάνος, ο ένας ηλικιωμένος και ό άλλος πιτσιρικάς, έφηβος.

Στην πραγματικότητα μετά τον θάνατό του και μόνο από τις διηγήσεις άλλων γνωρίζουμε τον Σαλό. Και από λίγες γραμμές που είχε αφήσει ο ίδιος, κάτι κολλυβογράμματα ενός ντιπ για ντιπ αμόρφωτου παπά. Ο Φύλακας μας τα διηγείται ο ίδιος μέσα από το αναχωρητήριο της κλινικής που τον έχουν απομονώσει για να τον βοηθήσουν να ενταχθεί. Και αυτός γράφει όπως μιλάει και κυρίως όπως σκέφτεται, μάγκικα και πέρα από συμβατικότητες. Όμως αυτός είναι και μορφωμένος   και φαίνεται από διαβάσματά του κλπ. Μόνο που αυτά δεν τον γεμίζουν, δεν μπορεί να βρει το νόημα της ζωής.

Χαμένοι λοιπόν και οι δύο. Και ο Σαλός και ο Φύλακας. Παλαβοί για δέσιμο.

Και οι συγγραφείς τους; Ο ένας είναι ακόμη νέος αρκετά, δεν ξέρουμε τι θα γίνει ή τι θα ακολουθήσει στη ζωή και στο έργο του. Ο άλλος έφυγε πριν λίγα χρόνια, πάνω από 90. Έχοντας ζήσει μια ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που το σπουδαίο αυτό βιβλίο του μπορούσε να του προσφέρει. Ούτε φωτογραφίες δεν έβγαζε. Και το κατοπινό του έργο -το συγγραφικό- ήταν, από όσο ξέρω, λίγο σε μέγεθος και δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τον Φύλακα στη σίκαλη ούτε στο ελάχιστο.

Πως γίνονται όλα αυτά; Πως μια κοινωνία σε τέλεια παρακμή και κατεβαίνοντας καθημερινά τα σκαλοπάτια της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γεννά ένα Σαλό; Και πως μια κοινωνία που θριαμβεύουσα μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο και αυξάνοντας καθημερινά σε πλούτο και ακόμη περισσότερο πλούτο και αγαθά γεννά μέσα στη ψυχή ενός εφήβου ως μόνη επιθυμία το να ήταν ένας απλός φύλακας σε ένα χωράφι με σίκαλη;

Και γιατί συνθήκη και των δύο δημιουργών είναι ένας ηθελημένος απομονωτισμός, μία εξορία και μία άρνηση κοινωνικότητας;

Δεν την ξέρω την απάντηση. Και δεν ξέρω και αν χρειάζεται να την ξέρω ή αν μπορώ να την ανακαλύψω. Δεν έχει και τόση σημασία αυτό.

Σημασία για εμένα έχει τούτο. Αυτοί οι δύο τύποι, αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί στην πρώτη ματιά άνθρωποι, ο φτωχός και ρακένδυτος τρελοπαπάς και ο όμορφος και αλήτικος νεαρός μπήκαν μέσα μου σαν ζωντανές υπάρξεις. Τους γνώρισα και τους πίστεψα σαν ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, αληθινούς ανθρώπους. Μόνο που τώρα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό και την θύμησή μου. Ποιοι από αυτούς που θυμάμαι και τους δίνω σημασία ήταν όντως αληθινοί; Ποιοι πατήσανε στο χώμα και ποιοι πατήσανε μόνο στο χαρτί;

Και τελικά ανακαλύπτω ότι μπορώ μέχρι και να αγαπάω ανθρώπους που άλλοι από αυτούς ήταν χωμάτινοι και άλλοι χάρτινοι.

Και τώρα τους βάζω να κάνουνε παρέα, τους μπερδεύω, μπορεί και να παίζω μαζί τους: ένας φύλακας στη σίκαλη που ήταν σαλός και ένας σαλός που θα μπορούσε πολύ καλά να γίνει φύλακας στη σίκαλη.

Και από κοντά, θέλετε το πιστεύετε θέλετε όχι, ένας δικός μου σύντροφος και φίλος που αλλιώς τον είχα όταν διάβαζα το πρώτο βιβλίο και αλλιώς τώρα που τέλειωσα το δεύτερο. Και θέλω να πιστεύω ότι θα μπορεί να κάνει καλή παρέα με αυτούς τους δυο…

Written by dds2

8 Οκτωβρίου, 2016 at 10:00 πμ

Η «Άνοιξη του ‘60», η αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και η ιδεολογία της, του Γ. Σαρηγιάννη

with one comment

Η «Άνοιξη του ‘60», η αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και η ιδεολογία της

Επεξεργασμένη και με πλήρη εικονογράφηση, εισήγηση στο Συνέδριο Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής «Η ιστοριογραφία της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα στον 20ο και 21ο αιώνα» της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών – Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, Αθήνα 22-24 Μαΐου 2014.

29 Σεπτέμβριος, 2014,  πηγή: http://www.greekarchitects.gr/…-id9155

Του Γεωργίου Μ.Σαρηγιάννη

σε pdf (71 σελ.) ΕΔΩ

ή στο ακόλουθο flipbook.

Written by dds2

30 Σεπτεμβρίου, 2014 at 9:41 μμ

Πολεοδομική ανάπλαση και βιοτική υποβάθμιση – Remap/Rethink Athens

with one comment

Ένα ενδιαφέρον άρθρο το οποίο σχετίζεται άμεσα με την υπόθεση της Δημοτικής Αγοράς:

http://oulaloum.espiv.net/?p=4569

»…Πρώτα δημιουργείς ένα πρόβλημα, μια«έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείς να προβλέψεις ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να αποδεχθεί τα μέτρα που θα προτείνεις άκριτα».

Το ίδιο έπραξαν και στη Χαλκίδα. Άφησαν την Αγορά να ερειπωθεί και να βρομίσει για να αυτοπαρουσιαστούν κατόπιν οι ίδιοι ως σωτήρες. Η μόνη διαφορά με την τακτική που περιγράφει το άρθρο είναι ότι στη Χαλκίδα η αποκατάσταση δεν τους συμφέρει η καλύτερη λύση είναι το γκρέμισμα. Η γενική οπτική όμως είναι η ίδια.

ΝΧ

Written by dds2

26 Σεπτεμβρίου, 2014 at 11:51 πμ

Μπορούν να κηρύσσονται διατηρητέα και κτίρια που έχουν ήδη κατεδαφιστεί

leave a comment »

ΣτΕ-Αποφάσεις για νεώτερα μνημεία (αρχείο pdf)
απόφαση ΣτΕ για μνημεία

Μπορούν να κηρύσσονται διατηρητέα και κτίρια που έχουν ήδη κατεδαφιστεί, σύμφωνα με τις πρόσφατες υπ’ αριθμ. 4915 και 4916/2013 αποφάσεις του Ε’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας

Για πρώτη φορά δόθηκε ο νομολογιακός ορισμός της αυθεντικότητας ενός μνημείου, η οποία δε συνίσταται στα συγκεκριμένα υλικά, με τα οποία κατασκευάστηκε αρχικά, αλλά στη μαρτυρία του για τον ανθρώπινο βίο και στη διατήρηση της ιστορικής συνέχειας και της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Αυτό απεφάνθη το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, με δύο πρόσφατες αποφάσεις του, κρίνοντας ότι μπορούν να κηρυχθούν διατηρητέα ακόμη και κτίρια, στα οποία έχουν καταστραφεί, αλλοιωθεί ή κατεδαφιστεί αξιόλογα αρχιτεκτονικά ή μορφολογικά στοιχεία. Και τούτο διότι, η Διοίκηση θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της τα χαρακτηριστικά που το κτίριο είχε πριν την κατεδάφιση.
Άλλωστε, όπως κρίθηκε περαιτέρω, οι διατάξεις του ν. 3028/2002 για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, δεν θέτουν ως αναγκαία προϋπόθεση, για το χαρακτηρισμό ενός κτιρίου ως μνημείου, τη διατήρηση ανέπαφων των αρχιτεκτονικών και μορφολογικών του στοιχείων. Συνεπώς, αν κάποιο κτίσμα ή κτίριο υφίσταται ως υλική μαρτυρία και είναι εφικτή η επιστημονική τεκμηρίωση και αξιολόγηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, δεν στερείται της αυθεντικότητάς του, λόγω της αλλοίωσης ή καταστροφής ορισμένων στοιχείων του.
Το ΣτΕ απεφάνθη, τέλος, ότι, πλέον, για τη χορήγηση άδειας κατεδάφισης σε περιοχές όπου ήταν υποχρεωτικός ο έλεγχος από την Επιτροπή Πολεοδομικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου, απαιτείται και έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού, ενισχύοντας, έτσι, το προστατευτικό πλαίσιο για τα κτίρια του Μεσοπολέμου και τα πρώτα μεταπολεμικά κτίρια.

Πήραμε αφορμή από «το Βήμα» και τη ρεπόρτερ, Μάχη Τράτζα… 19.01.2014
Τίτλος: «Διατηρητέα και τα Κατεδαφισμένα»… και υπέρτιτλος «Μόνο με έγκριση του Υπ. Πολιτισμού θα μπαίνει μπουλντόζα σε κτίρια προ του 1955»! Ένθετος τίτλος «Το ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικρατείας) έκρινε ότι η κατεδάφιση δεν εμποδίζει την κήρυξή του σε διατηρητέο, καθώς η Διοίκηση πρέπει να κρίνει το κτίριο με βάση τα χαρακτηριστικά που είχε πριν από την κατεδάφιση»! Αυτό, ας το έχουν υπόψη τους οι «πονηροί» που κατεδάφιζαν νύχτα ή ξεσκέπαζαν τη στέγη για να διαβρωθούν τα τοιχία ή, δήθεν, θα έκαναν επισκευή και άπλωναν λινάτσες… ενώ, όπισθεν, γκρέμιζαν μάρμαρα, γύψινα διακοσμητικά…!
Σύμφωνα με το σκεπτικό, το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου Επικρατείας, αποφάσισε, πως, αν κάποιο κτίσμα ή κτίριο υφίσταται ως υλική μαρτυρία, δηλαδή διατηρείται έστω και ένα τμήμα του, και είναι εφικτή η επιστημονική τεκμηρίωση και αξιολόγηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, δεν στερείται της αυθεντικότητάς του όταν έχουν καταστραφεί τα ιδιαίτερης αξίας αρχιτεκτονικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά του. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η αυθεντικότητα ενός μνημείου είναι η αυθεντικότητα της μαρτυρίας του και όχι των συγκεκριμένων υλικών με τα οποία είχε αρχικά κατασκευαστεί, όπως ως σήμερα εσφαλμένα εννοούσαν οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. Τώρα καλείται το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων να αποφασίσει την κήρυξη του αρχικού κτιρίου.
Με βάση την απόφαση αυτή, όπως εξηγεί ο κ. Κατερινόπουλος, πλέον όλα τα κτίρια ανά τη χώρα τα οποία έχουν κατασκευαστεί πριν από το 1955 δεν θα μπορούν να κατεδαφιστούν χωρίς την έγκριση του υπουργείου Πολιτισμού και όχι μόνο όσα είναι άνω των 100 ετών. «Αυτό διότι με τον Νέο Οικοδομικό Κανονισμό πλέον κάθε αίτηση για κατεδάφιση ή άλλη εργασία σε κτίριο που έχει ανεγερθεί πριν από το 1955 παραπέμπεται στο Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής το οποίο αντικατέστησε την ΕΠΑΕ. Οπότε οι Υπηρεσίες Δόμησης πρέπει να ζητούν και την έγκριση του ΥΠΠΟ για τα προ του 1955 κτίρια» επισημαίνει ο δικηγόρος. Με την απόφαση ενισχύεται το προστατευτικό πλαίσιο για τα κτίρια του Μεσοπολέμου (κατασκευές του μοντέρνου κινήματος, προσφυγικά κ.ά.) και τα πρώτα μεταπολεμικά κτίρια.

(ενημέρωση από e-mail)

Written by dds2

3 Ιουλίου, 2014 at 4:30 μμ

μακέτα της ΔΑΧ, σύμφωνα με τα σχέδια της δημοτικής αρχής το 1999

2 Σχόλια

Written by dds2

30 Μαΐου, 2014 at 3:47 μμ

βρείτε τη διαφορά

2 Σχόλια

Οι θέσεις-απόψεις των δύο μονομάχων για την θέση του Δημάρχου Χαλκίδος ως προς την υπόθεση της Δημοτικής Αγοράς Χαλκίδας:

Χρήστος Παγώνης:

  • ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΑΠΡΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ(Κίνδυνος για την Δημόσια Υγεία, Προσβολή της Αισθητικής, Απαξίωση και υποβάθμιση της περιοχής κλπ) ΚΑΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ:

o Απόδοση του χώρου για χρήση από τον λαό της Χαλκίδας για όσο διάστημα απαιτηθεί μέχρι να βρεθούν πόροι, να οριστικοποιηθούν οι μελέτες ανάπλασης και αξιοποίησης.
o Αρχιτεκτονικός Διαγωνισμός για την επιλογή χρήσεων και μορφής που θα παραπέμπουν όχι μόνο στο παρελθόν αλλά στο μέλλον αυτής της πόλης.
o Μορφές και διαδικασία αξιοποίησης που θα εγγυώνται την διαφάνεια, σημαντικά οικονομικά και κοινωνικά οφέλη για τον Δήμο και τους Χαλκιδέους και πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα για όλη την πόλη.

  • Ανάπλαση και αξιοποίηση του χώρου τηςΔημοτικής Αγοράς και της πλατείας αγοράς σε συνεργασία με τους επιστημονικούς φορείς μέσω αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.

πηγή: http://www.cpagonis.gr/new/gr/Content/13/%CE%A0%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1.html

Θανάσης Ζεμπίλης:

έντυπο Ζεμπίληστη σελίδα 21:  ΔΑΧ από δήμο 001

[και απλά για τους πολύ παρατηρητικούς, ας προσέξετε το κόστος για παιδικές χαρές (ίσως είναι διαχρονική η ακρίβεια, γιατί επί Αναγνωστάκη παρουσιαζόταν ποσό 50.000 € για βάψιμο-επισκευή σε κούνιες παιδικής χαράς)]:

τόσα λεφτά για παιδικές χαρές;;;

Written by dds2

21 Μαΐου, 2014 at 11:59 μμ

Επανάχρηση της Δημοτικής Αγοράς Χαλκίδας και διαμόρφωση της πλατείας Αγοράς (διπλωματική εργασία)

leave a comment »

πηγή:  http://www.greekarchitects.gr/gr/%…id8844   

Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι η αντιμετώπιση του κτιρίου της Δημοτικής Αγοράς στη Χαλκίδα, αλλά και της πλατείας που βρίσκεται σε άμεσο διάλογο με αυτό.

Φοιτήτριες: Κρίκου Παναγιώτα, Παλόγου Κωνσταντίνα
Υπεύθυνοι καθηγητές: Μαρλαντή Μαρία, Βαΐου Κωνσταντίνα
Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ΕΜΠ
Ημερομηνία Παρουσίασης: Μάρτιος 2013

Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι η αντιμετώπιση του κτιρίου της Δημοτικής Αγοράς στη Χαλκίδα, αλλά και της  πλατείας  που βρίσκεται σε άμεσο διάλογο με αυτό, ως ενιαίο πολεοδομικό σύνολο μέσα στην πόλη. Προτείνεται η αναδιαμόρφωση της πλατείας «Αγοράς» και η άμεση  επικοινωνία της με το συγκρότημα της Αγοράς, με παράλληλο εμπλουτισμό του συνόλου με ποικίλες δραστηριότητες.

Η Αγορά λειτούργησε από τα πρώτα χρόνια ύπαρξής της σε άμεση σχέση με την πλατεία, η οποία είναι γνωστή σήμερα ως πλατεία ¨Αγοράς¨ λόγω της θέσης της, χωρίς όμως η λειτουργία της να ανταποκρίνεται πλέον στο όνομά της. Αποτελείται από κτίσματα δύο φάσεων(α΄ φάση 1885, β΄ φάση 1933), τα οποία συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ τους. Τα  τέσσερα κτίσματα της α΄ φάσης είναι απλού νεοκλασικού ρυθμού και τοποθετούνται συμμετρικά γύρω από μία εσωτερική πλατεία. Τα κτίσματα της β΄φάσης ακολουθούν τις αρχές του μοντέρνου κινήματος και αποτελούνται από δύο παράλληλες πτέρυγες που συμπληρώνουν την εσωτερική πλατεία και μία τρίτη που κλείνει το σύνολο από την πλατεία «Αγοράς». Τα τελευταία χρόνια η Δημοτική Αγορά περιέπεσε σε παρακμή, μέχρι το κλείσιμό της, την κήρυξή της ως διατηρητέο σύνολο και τελικά την πλήρη εγκατάλειψή της και αποκόπηκε πλήρως από την πλατεία. Σε αυτό συνετέλεσε και η διαφορά στάθμης μεταξύ τους, η έντονη κυκλοφορία οχημάτων στον άξονα που τις χωρίζει αλλά και ο σημερινός σχεδιασμός της πλατείας, η οποία λειτουργεί κυρίως ως πέρασμα, με απουσία συγκεκριμένου χαρακτήρα και ειδικών χρήσεων που αποτρέπει τον επισκέπτη να βιώσει πραγματικά το δημόσιο χώρο. Παράλληλα, τα ποικίλα όρια που υψώνονται στην περίμετρο της (παρτέρια, κατασκευές, υπερυψωμένα τοιχία) εμποδίζουν την άμεση σύνδεση των δύο περιοχών.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του κτιρίου ως εμπορικό και κοινωνικό κέντρο στο παρελθόν, καθώς και το πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό του ενδιαφέρον, η πρότασή μας αφορά στην επανάχρηση της Αγοράς με εμπορική χρήση κυρίως, με διαφορετικό χαρακτήρα, όμως, από αυτόν που είχε(οπωροπωλεία, κρεοπωλεία, ιχθυοπωλεία). Παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να κυριαρχεί η εμπορική χρήση στο άμεσο περιβάλλον, παρατηρούμε πλέον μια ποικιλομορφία από άποψη προϊόντων, καθώς και την ανάπτυξη πολλών εμπορικών καταστημάτων και σούπερ-μάρκετ τα οποία προφανώς δε μπορεί να ανταγωνιστεί, όπως και το έντονα ανεπτυγμένο πλέον συνοικιακό εμπόριο, το οποίο σίγουρα δε μπορεί και να αντικαταστήσει. Επιλέγουμε, λοιπόν, τοπικά προϊόντα από όλη την Εύβοια, όπως βιολογικά και άλλα χειροποίητα είδη από συλλόγους και συνεταιρισμούς, με σκοπό να προβληθούν μέσω μιας Αγοράς με προοπτικές λειτουργίας σε υπερτοπικό επίπεδο, καθώς βρίσκεται στο κέντρο μιας πόλης με μεγάλο αριθμό επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Με σκοπό τη λειτουργία όλο το εικοσιτετράωρο και γνώμονα την ανάγκη χρήσης από άτομα όλων των ηλικιών, θεωρούμε αναγκαία την εγκατάσταση και άλλων συμβατών χρήσεων που θα επιτρέπουν την ανάπτυξη δραστηριοτήτων παρόμοιων με αυτές που είχαν λάβει χώρα και στο παρελθόν με μεγάλη απήχηση (π.χ: εκθέσεις,παζάρια). Συγκεκριμένα, προβλέποντας ήπια αναψυχή, εργαστήρια, ανοιχτό χώρο εκδηλώσεων, μουσείο, κοινωνικό παντοπωλείο και εργαστήριο για επισκέψεις και συμμετοχή των πολιτών, κρίνουμε πως η περιοχή μπορεί να ανακτήσει την ένταση του παρελθόντος.

Τα παραπάνω λειτουργούν στην πρόταση παράλληλα με τη χρήση της πλατείας, καθώς με ποικίλα μέσα πετυχαίνουμε την ενοποίηση των δύο τμημάτων, τα οποία τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζονται ως δύο διαφορετικοί κόσμοι. Προτείνεται η αναδιαμόρφωση της πλατείας ¨Αγοράς και η άμεση πλέον επικοινωνία της με το συγκρότημα της Αγοράς με τρόπο ώστε να εξυπηρετεί και να εξυπηρετείται από αυτή. Εξαλείφοντας το όριο του ενδιάμεσου άξονα, υπερυψώνοντάς τη στη στάθμη της Αγοράς και διατηρώντας τις προσβάσεις και ροές από και προς την πόλη που προϋπήρχαν επιτυγχάνουμε την ενοποίηση που επιθυμούμε. Η πλατεία πλέον εμπλουτίζεται με περιπάτους, χώρους ανάπαυσης, παιχνιδιού και εκπαιδευτικών  δραστηριοτήτων, οι οποίες της προσδίδουν ταυτότητα, ένταση και ζωντάνια σε όλη τη διάρκεια της ημέρας.

 

Επιδίωξη μας είναι αυτός ο νέος πόλος έλξης να προβάλλεται και να σηματοδοτείται ήδη από την είσοδο στην πόλη. Γι’ αυτό τον σκοπό, δίνουμε έμφαση, χρησιμοποιώντας κατάλληλη φύτευση (με διαπλάτυνση των πεζοδρομίων όπου απαιτείται), στον οδικό άξονα που ξεκινά από την παλαιά γέφυρα και καταλήγει άμεσα στην περιοχή επέμβασης(οδός Κώτσου). Με την εναλλαγή αειθαλών και φυλλοβόλων δέντρων, ώστε η πορεία να είναι προφανής καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, προβλέπεται μια άνετη και ευχάριστη διαδρομή, που διέρχεται μέσα από το ιστορικό κέντρο της πόλης και αναδεικνύει σημαντικά κτίρια, τα οποία θα έπρεπε να είναι άμεσα προσβάσιμα στους επισκέπτες.

Τα υλικά που επιλέγουμε είναι: το σκυρόδεμα, στους χώρους που διαμορφώνονται ως περάσματα και στις εισόδους της πλατείας αλλά και στην εκτόνωση της αναψυχής και στο εσωτερικό του συγκροτήματος της Αγοράς, ώστε να τονίζεται η ενοποίηση των δύο, ένα ενδιάμεσο υλικό (ξύλινο deck),  το οποίο διαχέει τις επιμέρους κινήσεις στο εσωτερικό της πλατείας και ένα μαλακό υλικό(πατημένο χώμα), το οποίο προσφέρεται για περιπλάνηση, ξεκούραση και παιχνίδι.

Στη διαμόρφωση της πλατείας βασικό σχεδιαστικό εργαλείο αποτελεί η φύτευση, ως συνέχεια των αξόνων της πόλης, η οποία κατευθύνει το βλέμμα στις πορείες και αναβαθμίζει την ποιότητα των χώρων και του μικροκλίματος. Τα βότανα και οι καρποί καλλιεργούνται και συλλέγονται με συλλογική δράση ομάδων πολιτών και υπάρχει η δυνατότητα να τροφοδοτούν την Αγορά για πώληση ή  κατανάλωση. Εξίσου σημαντικό μέσο στη σύνθεση είναι το υδάτινο στοιχείο, το οποίο εισάγεται με διαφορετικές μορφές, ως ηχητικό και οπτικό ερέθισμα από κάθε σημείο, καθώς και ο φωτισμός με ποικίλες μορφές, ανάλογα με τις προθέσεις.

 από δημοσίευση του

http://www.greekarchitects.gr/gr/home

Written by dds2

13 Μαΐου, 2014 at 2:00 πμ

Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα

Tagged with