περιβάλλον και πολιτική

Σάββατο του Λαζάρου

leave a comment »

 

Σμέμαν Αλεξάνδρου, για το Σάββατο του Λαζάρου (& Κάλαντα κα για τον Λάζαρο )

23 Απρ 2016

Χωρίς Σχόλια

[αναδημοσίευση από τον ιστότοπο του ΣΔΑΠΠΕ ΚΥΜΗΣ: http://sdappe-kimis.pblogs.gr/2010/03/sabbato-toy-lazaroy-kyriakh-twn-ba-wn.html]

alt

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα του πάθους σου, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …» Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου . Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού». Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός …» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.

Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.

Ο Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.

Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε, δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.

Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα.

Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.

«Κύριε, ήδη όζει …», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει» …

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα …») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.

Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς …;». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή … Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

Βαϊφόρος.jpg
σχετικά: kantonopou’s blog

Κάλαντα του Λαζάρου


παλαιότερες αναδημοσιεύσεις δικές μας:

Λάζαρος – Κύπρος, Αναστάσεις – Ρωσσία, Μυθολογία – πολιτική κα

[τα πιο κάτω δεν ενδιαφέρουν τους ψευτοπροοδευτικούς, κολλημένους με τον αθεϊσμό και την αριστερά έτσι όπως αυτοί την εννοούν κλπ. Ενδιαφέρουν όσους νοιάζονται για τον πολιτισμό και την πολιτική. Και αυτοί είναι που ενδιαφέρουν και εμάς. Άλλωστε στον τίτλο ΕΠΠΠΟ υπάρχουν 3π. Οι πρώτοι λοιπόν ας μην μπουν στον κόπο. Ας διαβάζουν μόνο ότι νομίζουν ότι αφορά το περιβάλλον. Και ας φυλαχθούν από την αμαρτία προς θάνατον: την σκέψη. Οι υπόλοιποι ίσως βρουν ενδιαφέρον την συνέχεια και το κλείσιμο του πασχαλινού αφιερώματος, όπου πολλά και εν πρώτοις άσχετα θα συσχετισθούν]

Ας κλείσουμε όπως περίπου αρχίσαμε (την Πασχαλινή περίοδο) με το Ανάσταση του Λαζάρου (Θεοφάνη του Κρητός) (μικρό πασχαλινό αφιέρωμα)

Είχαμε ξεκινήσει με μία εικόνα του Θεοφάνη του Κρητός. Ο οποίος  όχι απλώς δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: αλλά ανήκει στη μεγάλη εκείνη οικογένεια των ελλήνων που σκορπισμένοι στον κόσμο, έφεραν μαζί τους τον πολιτισμό τους και την ελληνικότητά τους. Λέει ο Ν. Καζαντζάκης στο ταξιδιωτικό του βιβλίο για την Ρωσσία (που συνάμα ήταν ένας ύμνος στην μπολσεβικική επανάσταση τότε): «(μιλάει ένας ρώσσος και μάλιστα χαρακτηρίζεται σύντροφος από τον συγγραφέα) Ο πρώτος μεγάλος ζωγράφος μας ήρθε από την πατρίδα σας, ο Θεοφάνης ο Κρητικός,   και γίομωσαν οι εκκλησιές του παλιού Νόβγκοροντ με την άγρια πνοή του. Φλογεροί, μεγαλόπνοι, όλο πάθος είναι οι προφήτες του, οι Παναγιές του αυστηρές, χωρίς τρυφερότητα, σα μεγάλες φυσικές δυνάμες. Από τη δυνατή τούτη ρίζα του Θεοφάνη του Κρητικού ξεπετάχτηκε ο λυγερός βλαστός, ο Αντρέας Ρουμπλιώφ, πιο άνθρωπος, πιο πράος …»( σελ. 130, εκδ. Καζαντζάκη)

Η εικόνα που είχαμε βάλει αφορούσε την ανάσταση του Λαζάρου. Ο Λάζαρος γιορτάζεται ιδιαίτερα στην Κύπρο, ιδίως στη Λάρνακα, όπου διετέλεσε πρώτος Επίσκοπος Κιτίου τον πρώτο αιώνα μ. Χ. [περισσότερα λοιπόν για την γιορτή και την εικονογραφία στην Κύπρο στο http://larnacainhistory.wordpress.com/2011/04 …%85/ . ΄Οπου δύο ενδιαφέρουσες αναφορές: περί του αν ξαναγέλασε ο Λάζαρος και περί Λατινοκρατίας στο νησί][επίσης, μια έκθεση για τις εικαστικές τέχνες στο Βυζάντιο, από το 7ο Γυμνάσιο Ρόδου, χρονιά 2011-2012, http://www.slideboom.com/presentations/50 ….%BF, μια συμπαθητική δουλειά των μαθητών και όπου στο slide 35 η σπάνια απεικόνιση της Έγερσης του Λαζάρου από την δημοσιευόμενη και από εμάς εικόνα]

Την πολύπαθη Κύπρο που για άλλη μια φορά δοκιμάζεται, προδίδεται ή τουλάχιστον εγκαταλείπεται από την ελλαδίτικη μητέρα-κοινωνία και μάλιστα ως τραγική ειρωνία (πιθανότατα όχι και τόσο ειρωνία) η καινούργια δοκιμασία της ξεκίνηση την ημέρα της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου (2013).

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image11.jpg

[ Από έκθεση του Κυπριακού οργανισμού τουρισμού, ο κατάλογος της έκθεσης, O ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ, Το προσκύνημα, η εικονογραφία, η λατρεία και οι παραδόσεις του Aγίου στην Κύπρο, ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ Γ’, Λευκωσία, 2 Μαρτίου – 8 Μαΐου 2010 στο http://www.academia.edu/1940341/_._._O_._A_2_-_8_2010_2010_-_-_-_

.

Σε μορφή pdf: Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN ]

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image12.jpg

Τέλος στο πιο κάτω άρθρο γίνεται μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο αφύσικο γεγονός της Αναστάσεως και σε μυθολογίες όπου συναντάμε ανάλογες (μα ποτέ ίδιας ουσίας) αναφορές και ιστορίες με την Ανάσταση του Χριστού. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση: ο αρθρογράφος ξεκινά με εικόνα από ταινία μεγάλου ρώσσου σκηνοθέτη, που στις ταινίες του οι προαναφερθέντες πιο πάνω ζωγράφοι έχουν σημαντικό ρόλο …

Η εσωτερική αναγέννηση

Του Ηλια Μαγκλινη

Σε μια σκηνή της ταινίας «Σολάρις» (1972) του Αντρέι Ταρκόφσκι παρακολουθούμε την επώδυνη, αγωνιώδη ανάσταση μιας γυναίκας. Στο φιλμ, ο μυστηριώδης, πηχτός ωκεανός που περιβάλλει τον πλανήτη Σολάρις «διαβάζει» το υποσυνείδητο των κοσμοναυτών φέρνοντας στην επιφάνεια μορφές από το παρελθόν τους. Ο νεοφερμένος στον διαστημικό σταθμό Κρις Κέλβιν παρακολουθεί έντρομος τη γυναίκα που κάποτε αυτοκτόνησε εξαιτίας του να πεθαίνει ξανά (πάλι εξαιτίας του) και να ξαναζωντανεύει μπροστά του. Οπως και η γέννηση, έτσι και η ανα-γέννηση περιέχει πόνο και αγωνία. Είναι κάτι που αντιβαίνει κάθε φυσικό -ακόμα και ηθικό- νόμο. Και όμως η ιδέα της ανάστασης -της ανέλπιστης αναίρεσης του οριστικού που χαρακτηρίζει τον θάνατο- είναι κομβικής σημασίας για τον χριστιανισμό. Αναστάσιμα επεισόδια εξάλλου απαντούν και σε μύθους της προχριστιανικής εποχής.

Ο κύκλος της ζωής

Ενδεικτικά, η μυθολογία των Φοινίκων παρουσιάζει …

http://news.kathimerini.gr …._1_04/05/2013_519501

 

Eliades_-_Chotzakoglou__Agios_Lazaros_ekthesi_GR_-_EN_page27_image6.jpg

και για όσους ενδιαφέρονται για την Βυζαντινή Τέχνη γενικότερα (με αφορμή ίσως και τα πιο πάνω): http://www.scribd.com/doc/118138221/%C …%82

 

Πάσχα 2012

13 Απρ 2012

Χωρίς Σχόλια

131785input_file0082609.jpg

Με την ευκαιρία της Μεγάλης Εβδομάδος, προτείνουμε το πιο κάτω βιβλίο

Η ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ (ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ)

εκδόσεις Ακρίτα

[μπορεί να διαβασθεί ψηφιακά-διαδικτυακά στο

η εντός ημών βασιλεία (Flipping Book)]

Ανάσταση του Λαζάρου (Θεοφάνη του Κρητός) (μικρό πασχαλινό αφιέρωμα)

29 Απρ 2013

1 Σχόλιο

[Λίγες σκέψεις: γιατί η εικόνα αυτή; Γιατί σε αυτήν ο Χριστός φαίνεται με δάκρυα. Δάκρυα λύπης για τον θάνατο του φίλου του Λαζάρου. Δακρύζει λοιπόν και ο Θεός; Φαίνεται πως ναι, δακρύζει, όταν λυπάται για κάτι τόσο τραγικό όσο ο θάνατος ενός φίλου του, ενός ανθρώπου.

Η εικόνα ανήκει στις σπουδαίες δημιουργίες της βυζαντινής τέχνης. Δημιουργός της ο Θεοφάνης ο Κρης, της Κρητικής Σχολής. Για όλα αυτά υπάρχει δυνατότητα για να βρεθούν περισσότερες πληροφορίες πιο κάτω.

Γιατί όμως εικόνες (θρησκευτικές θα τις πουν κάποιοι) και θεολογία σε ένα περιβαλλοντικό Ιστολόγιο; Μα γιατί περιβάλλον χωρίς θεολογική θεώρηση (ασχέτως κατά βάσιν θρησκείας) δεν μπορεί να εννοηθεί. Και επιπλέον η Εταιρεία Περιβάλλοντος Κύμης επιθυμεί την θεώρηση του περιβάλλοντος εντός του γενικότερου πλαισίου του πολιτισμού. Οπότε δεν μπορεί παρά να προσπαθεί να έχει μνήμη των μεγάλων πολιτιστικών (τουλάχιστον) συνθηκών του βίου μας]

alt
«Η Έγερση του Λαζάρου», Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους,
Ξύλο, αυγοτέμπερα, 54Χ37 εκ. Κρητική Σχολή,
Θεοφάνης ο Κρης, έτος 1546

Περισσότερα για την εικόνα: http://librodoro.blogspot.gr/2012/04/blog-post_07.html

Περισσότερα για τον ζωγράφο: http://christiancrete.wikispaces.com…%82

και στη Wikipedia

Περισσότερα για την Κρητική Σχολή: http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1993/10/10101993.pdf

—————————————-

για όσους ενδιαφέρονται για την τέχνη, λίγο για την θεολογία και για το τι κάθε μέρα γίνεται στις εκκλησίες την Μ. Εβδομάδα (καθώς και κάποιες πολιτικές ταυτόχρονα θεωρήσεις):

Πάσχα 2012

πάσχα (από ΣΔΑΠΠΕ)

—————————————-

Ευχές σε όλους τους συμπατριώτες, στην Κύμη, την Σκύρο, την Μάνη, την Χαλκιδική και όπου αλλού για μια περιβαλλοντική Άνοιξη και το Πάσχα του 2013

Μ. Σάββατο

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011 11:00 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 4σχόλια

alt

Μ. Παρασκευή

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011 12:00 πμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

alt

Μ. Πέμπτη βράδυ

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011 3:31 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

 H Σταύρωση

alt
Eικ.42α.: Aμφιπρόσωπη εικόνα. A’ όψη: Σταύρωση. 14ος αι. Aθήνα, Bυζαντινό Mουσείο.
alt alt

Μ. Τετάρτη – Μ. Πέμπτη

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011 9:30 πμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

Νιπτήρας – Μεγάλη Τετάρτη

alt

Η προδοσία – Μεγάλη Πέμπτη

alt

Μ. Τρίτη

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011 11:22 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · χωρίς σχόλια

alt

Μ. Δευτέρα

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011 7:25 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 4σχόλια

alt

Δεν είναι σαν του θρησκευτικούς και πολιτικούς πρίγκιπες του καλού υπόκοσμου της καθωσπρέπει κοινωνίας μας …

……

Είναι σαν τους Ιρακινούς και τους Αφγανούς και τους Παλαιστίνιους. Που σταυρώνονται, χρόνια τώρα …

ολόκληρο εδώ

αρχίζει η Μ. Εβδομάδα

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011 5:55 μμ · Από ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΚΥΜΗΣ · 3σχόλια

Σάββατο του Λαζάρου – Κυριακή των Βαϊων

όπου και το κείμενο του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

alt

όπου και το πότε ξαναχαμογέλασε ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του

Written by dds2

30 Μαρτίου, 2018 στις 7:58 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: