περιβάλλον και πολιτική

Τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, του Σταμ. Δ. Σουφλέρη

leave a comment »

[ΔΔΣ: ο συγγραφέας του άρθρου φυσικά παίζει με το «Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο», του Δημήτρη Γληνού. Το κείμενο του Γληνού υπάρχει στον παρόντα ιστότοπο, ΕΔΩ. Στο τέλος ακολουθεί και δικό μου σχόλιο-κριτική του άρθρου του ΣΔΣ]

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ.

του Σταμ. Δ. Σουφλέρη, 21/10/16

Εχθές διάβασα ένα άρθρο που έλεγε επιτέλους το αυτονόητο για τον ανόητο ΣΥΡΙΖΑ, μα που ο σοφός φίλος μου Απ. είχε πει με τρεις λέξεις τις προάλλες “Κομμουνιστές είναι οι άνθρωποι”. Μα βέβαια και δικαιολογημένα πολλοί θα έλεγαν και αρκετά σωστά από τη θέση τους ότι δεν είναι κομμουνιστές και άλλοι, σωστότερα, ότι δεν είναι άνθρωποι. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ σε αναλογία θυμίζει την ΚΙΝΑ. Ο αδερφός μου είχε επισημάνει το τερατώδες και φρικιαστικό τού Κινεζικού κράτους και συστήματος, ένα ογκολιθικό κομμουνιστικό κόμμα που εξυπηρετεί την χειρότερη, σκληρότερη και πιο απάνθρωπη μορφή καπιταλισμού. Η σούμα τής σύγχρονης Κίνας είναι βέβαια η πλήρης αδιαφορία της απέναντι στον άνθρωπο, η συντριβή τού ανθρώπου, η εκμηδένισή του.
Ε λοιπόν ναι, στις συνηθισμένες ψιλικατζίδικες αναλογίες τής σημερινής Ελλάδας, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αστείο να τον κατηγορεί κάποιος για συνέπεια, βλέπε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, δημοψήφισμα, αρχές και θέσεις. Εμάς όλους πρέπει να κατηγορήσει για εθελοτυφλία. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ως μόνη συνέπεια που γνωρίζουν και τηρούν απαρασάλευτα είναι η συνέπεια τής μη συνέπειας λόγων και πράξεων και υπό αυτή την έννοια βεβαίως και είναι άριστοι μαθητές και των πρώτων Σοβιετικών κομμουνιστών και των πάντοτε και παντού όπου η “Μοίρα” αποφάσισε να τιμωρήσει λαούς και έθνη με την εφαρμογή (εδώ θα επέμεναν κάποιοι μη εφαρμογή) αριστερών συστημάτων. Το να τηρούσε το ΟΧΙ ο Τσίπρας και οι συν αὐτῷ θα ήταν αστείο. Γιατί από τους ευρωλάγνους και ευρωυπόδουλους δε θα μπορούσε ποτέ να υπήρχε άλλη συμπεριφορά.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι όμως η απόλυτη και πλήρης κενότητά τους, η πλήρης ανοησία τους, η άφταστη ανικανότητά τους, η συγκλονιστική μετριότητά τους, ο συντριπτικός τους μηδενισμός. Ένας μηδενισμός που όμως, ως κυρίαρχη εσωτερική τους Αρχή συντρίβει και παρασύρει τη χώρα και τον λαό σε πρωτοφανή βάθη, σε μια πτώση άνευ προηγουμένου και μοιάζει και κάποιων αμετάκλητων και φρικτών επιπτώσεων. Αν τυχόν είναι η “δίκαιη” τιμωρία μας για την απύθμενη μωρία μας, ομολογώ ότι θα έπρεπε να πούμε φτάνει. Αλλά δεν είναι θεωρητικά σχήματα, κοσμοθεωρίες ή πολιτικές ιδεολογίες που δοκιμάζονται τώρα, εδώ, σήμερα, γύρω μας, παντού. Είσαι εσύ κι εγώ. Τα ανίκανα δουλάκια του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν όχι μόνο γη και ύδωρ σε κάθε πιθανό και απίθανο πολιορκητή, αλλά παίρνουν τηλέφωνο τους Μήδους και τους καλούν με χαμόγελα να μας επισκεφτούν , να κόψουν και αυτοί ένα κομμάτι πίτα.
Και η πίτα λιγοστεύει. Με τα ακροδάκτυλα, μας ρίχνουν ψίχουλα όταν έχουν χώσει και τα δυο τους χέρια όχι μόνο στις τσέπες μας, αλλά φοβάμαι ότι μας ψαχουλεύουν ξεδιάντροπα στο σώμα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας ρημάξουν και την ψυχή.
Οι λωτοφάγοι του Μαρξ πόσο εύκολα γραπώθηκαν από καρέκλες και προνόμια για να τις μοιράσουν στην παρέα τους. Μα πόσο θλιβερή παρέα, πόσο άθλιος εσμός. Όμως οφείλουμε να το παραδεχτούμε, σε τελική δεν κρύφτηκαν ποτέ. Δεν ήταν παρά οι αιώνιοι άχρηστοι, αυτοί οι ολίγιστοι ημιμαθείς κουλτουριάρηδες, οι αλληθωρίζοντες προς τη Δύση, μα τόσο μα τόσο αμαθείς. Θα έλεγα ότι στην τόση τους επικίνδυνη άγνοια, δεν είναι ορατό το παραμικρό σημείο οποιασδήποτε γνώσης κουλτούρας δυτικού τύπου. Δεν το καταλαβαίνουν ή αντίθετα καταλαβαίνουν ακριβώς όσα χρειάζονται για να γεμίζουν τις φρικτές τους κοιλιές, ότι και αυτοί είναι υπηρέτες, γκαρσόνια, σε ένα έθνος που κοντεύει ολόκληρο να μετατραπεί σε έθνος γκαρσονιών. Οι αποβολές της ΚΝΕ, οι προδότες του ΚΚΕ είναι τόσο μα τόσο κατάλληλοι για σταυρωτές μας. Και αυτό κάνουν με συνέπεια. Για αυτό θεωρώ λάθος να τους κατηγορούμε για ασυνέπεια. Για πόσα πράγματα θα ντρεπόταν ή θα φοβόταν να μη μας προδώσει ο τσ; (από τώρα θα τον γράφω μόνο έτσι και πολύ τού πέφτει)
Απάντηση για τίποτε. Τα δίνει όλα, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι πλήρως ανερμάτιστος. Δεν έχει και δεν έχουν ούτε ιερά ούτε όσια. Ούτε ιερά πατρίδας, ούτε όσια θρησκείας. Ούτε ιερά κουλτούρας, ούτε όσια παιδείας. Ούτε ιερά έθνους, ούτε όσια πολιτισμού. Ούτε ιερά Ευρώπης, ούτε όσια ανθρωπότητας. Όχι επιμένω είναι συνεπέστατοι όσο και οι πρώτοι κομμουνιστές στα 1920 που εξολόθρευαν ανερυθρίαστοι χιλιάδες άλλους επαναστάτες στην Κροστάνδη, καταδίκαζαν σε θάνατο εκατομμύρια αγρότες, άλλους τους τουφέκιζαν, άλλους τους εξόντωναν δια των τεχνητά δημιουργημένων λιμών, και που μόνο αυτό το μοντέλο με παραλλαγές υπηρέτησαν σε όλα τα χρόνια του φρικτού υπαρκτού σοσιαλισμού, που η Σιβηρία ποτέ δεν άδειασε, που τα ψυχιατρεία ποτέ δεν φιλοξένησαν συμπαθητικούς τρελούς αλλά εξαθλιωμένους αντίπαλους τού καθεστώτος. Και μοιάζουν αλήθεια μακρινά όλα αυτά; Με τόση δυστυχία σε όλα τα επίπεδα γύρω μου, δεν βλέπω να αλλάζουν οι άνθρωποι. Γιατί δεν είναι θέμα δήλωσης πίστης, αλλά βαθιάς εσωτερικής εργασίας. Μόνο αυτό μπορεί κάπου λίγο να σταματά τον άνθρωπο, όχι από τον κατήφορο της εκμετάλλευσης του συνανθρώπου του, αλλά από την επιβολή της μεγαλύτερης του μανίας, του μεγαλύτερου του πάθους, της άσκησης εξουσίας.
“Η καθαρή θεωρία, η βρομερή πράξη”. Κι ανάμεσα οι ζωές. Οι ζωές των νέων που γίνονται φτηνές, των γέρων που εξαθλιώνονται, των μεσηλίκων που δεν βλέπουν καμιά ουσιαστική προοπτική μπροστά τους. Συνεπείς λοιπόν αυτοί. Ξέρουν κάτι που στη χώρα μας μπορείς να παίζεις χωρίς καμιά συνέπεια εις βάρος τους αλλά με τρομερές ασθένειες σε βάρος τής κοινωνίας. Ολοκληρώνουν το έργο που ικανότατα όλες οι κυβερνήσεις μετά την θλιβερή μεταπολίτευση ξεκίνησαν, ειδικά το πρώτο ΠΑΣΟΚ ανήγαγε σε τέχνη, μα με τη σειρά της προσπάθησε να μην υστερεί και η ολίγιστη ΝΔ. Εξαχρειώνουν τη γλώσσα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στον καθημερινό ορυμαγδό των λαθών των άθλιων δελτίων ειδήσεων, στις γραμμές που γραπτά μεταφέρουν νέα στο κάτω μέρος τής οθόνης, τα λάθη δίνουν και παίρνουν αφού ποιος νοιάζεται πια για λέξεις. Μα τι σημασία έχουν οι οι γραφές όταν γύρω μας η γλώσσα έχει γίνει μια τσούλα που δε λέει, δεν κρύπτει, δε σημαίνει πια, αλλά μόνο εξυπηρετεί τη “βεβαία πτώση μας”. (Ελπίδα πάντα, έχω και ξέρω ότι η γλώσσα θα τους- μας εκδικηθεί, αν και πιο σωστό είναι να πω θα καταφέρει και αυτή και το έθνος να επιζήσουν (χρησιμοποιώ το έθνος σαν κάποιο σχήμα, δε βλέπω καλύτερη λέξη και τέλος πάντων σε αριστερούς δεν απολογούμαι).
Κάπου αλλού είχα χαρακτηρίσει τον τσ. Πρίγκιπα της μετριότητας. Θα ήταν σίγουρα κωμικό πρόσωπο αν δεν ήταν τόσο μα τόσο τραγικό για εμάς. Οδηγεί με σιγουριά, με χαρά, με μέθη, τη χώρα σε καταστροφή. Το να του επισημάνω πόσο τραγικός είναι στην διάσταση τής άγνοιας του είναι προφανώς πέρα από τις δυνατότητές του. Η οντολογική θεώρηση του τσ. είναι ακριβώς ανάλογη των γνώσεών του των ξένων γλωσσών. Και βλέπουμε λοιπόν τον αχρείο σαραντάρη να κυβερνά ή μάλλον, βλέπουμε τον αχρείο σαραντάρη μαζί με τη συμμορία του, να ρημάζουν τον τόπο.
Κάποτε μου έμοιαζε ο Σαμαράς επικίνδυνος και κακός, ο Βενιζέλος άθλιος και φρικτός, τα κόμματα τους διεφθαρμένα και καταστροφικά. Το Ποτάμι και οι διάφορες μορφές ΔΗΜΑΡ και σία συμπτώματα της παρατεταμένης ασθένειας του μικρού ασθενούς της Ευρώπης, ξεσπάσματα μιας κοινωνίας λυσσασμένης για κάτι που δεν είχε καλά σχηματισμένο μέσα της, ανώριμης, λάγνας, άγουρης, φθαρμένης, ξεφτισμένης, ψεύτικης. Μα πάντα γυρνούσες λίγο στον τόπο, συναντούσες έναν άνθρωπο, γυρνούσες λίγο σε κείμενα και ελπίδα χαρά και προσμονή άνθιζε, μερικές φορές σαν σεισμός, μερικές σαν σοκ καλό, μερικές σαν μια πνοή ανέμου που σου χάιδευε το πρόσωπο.
Έβλεπες στις ειδήσεις γελοίους οπορτουνιστές τύπου Παπαντωνίου και Μπακογιάννη κι έλεγες υπάρχουν, δεν μπορεί κι άλλοι Έλληνες. Τώρα καμιά φορά πετυχαίνω τον Λοβέρδο στην τηλεόραση και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα σαν να αντικρίζω μια παλιά μου αγάπη. Σκέφτηκα να βάλω στο εικονοστάσι φωτογραφία του σχωρεμένου του Κουτσόγιωργα και να κάνω τον σταυρό μου, σαν τον Μπαλούρδο στον Βελουχιώτη, μα αρκετά με τα αστεία. Άλλωστε με τους προαναφερθέντες ξεκίνησε το κακό. Αλλά αλήθεια, πρέπει να τολμούμε να πούμε ότι στο κακό υπάρχει το απείρως χειρότερο και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε τι διέξοδος υπάρχει για τη χώρα;
Καταρχάς κι εντελώς ρεαλιστικά ίσως το σκέτο κακό να είναι η επιλογή μας. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουμε από και για τους πολιτικούς. Αντιθέτως αυτοί έπρεπε να υπάρχουν από και για εμάς. Αλλά στο άθλιο αυτό σύστημα που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν τον Τσόρτσιλ δε βλέπω τίποτε καλύτερό του. Συνεπώς θα πρέπει να το λουστούμε. (Κι άλλη διευκρίνηση. Προς θεού δεν νοσταλγώ απολυταρχίες τύπου δικτατορίας. Αν και χειρότερη μορφή απολυταρχίας και κατάλυσης κάθε μορφής ελευθερίας και αυτοδιοίκησης για τη χώρα από αυτή που ζούμε την τελευταία επταετία ποτέ δε ζήσαμε ξανά).
Άλλο όμως τα πταίσματα και άλλο τα κακουργήματα. Αυτοί θα φύγουν, το ξέρω, το επιθυμώ και θα συμβεί. Η μόνη απορία μου είναι πόσο κακό ακόμα θα προλάβουν να κάνουν, πόση λάσπη ακόμα θα ρίξουν, πόση βρομιά ακόμα θα σκορπίσουν. Οι υπαρξιακά άχρηστοι φονιάδες τής ύπαρξής μας.
Οι μεταφυσικά ανυποψίαστοι, οι οντολογικά κενοί, οι υπαρξιακά μηδενιστές. Ναι, είναι συνεπείς στον εκμηδενισμό, αυτοί που μόνο μισούν, αυτά τα προβληματικά ανθρωπάρια που τόσο εύκολα γίνονται στελέχη τού δημοσίου, ειδικοί σύμβουλοι, ψοφοδεείς αξιωματούχοι. Ναι, είναι συνεπείς στην επιθυμία και στην καταστροφή τής χώρας. Τελειώνω.
Αντιγράφω από ένα δοκίμιο του Λορεντζάτου ΕΚΗΒΟΛΟΣ 1983.
“Στο γενικό ανθρώπινο πόνο της στιγμής, η σημασία του ποιητή περιορίζεται εξωτερικά, μικραίνει. Το 1936 ή 1937 ο Mandelstam προφητεύει το δικό του τέλος, καθώς βλέπει την ατελείωτη αλυσίδα των ζωντανών- είναι και ο ίδιος μαζί (και πραγματικά τον τουφέκισαν την επόμενη χρονιά)- να χάνονται στον ορίζοντα μέσα στη σιβηρική στέπα. Σε μια τέτοια κατάσταση τι γίνεται, αλήθεια, ο ποιητής; Μιλάει εδώ ο σπόρος που πεθαίνει για να ξαναβγεί στο φως καρπερότερες ώρες:

Σωροί τα κεφάλια των ανθρώπων τραβούν στην ερημιά
Εκεί μικραίνω, σβήνω -εμένα δε θα με προσέξουν πια,
Αλλά σε αγαπητά βιβλία που τα χαϊδεύουμε
Και τις ώρες που παίζουν τα παιδιά
Θ’ αναστηθώ απ’ τον τάφο μου να πω πως ο ήλιος λάμπει.

πηγή: https://www.facebook.com/stamatios.soufleris/posts/10206332161742506


Στο πάρα πολύ καλό ανωτέρω άρθρο του α. Σταμ. Δ. Σουφλέρη το σχόλιο μου και η δική μου θέση-απάντηση ήταν η πιο κάτω:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε είναι ούτε θέλει. Αυτό ως υπότιτλος ή ως απάντηση (του ερωτήματος) του τίτλου. Και φυσικά αφού «δεν είναι» συνεπαγωγικά δεν είναι και κομμουνιστικό τι.
Όχι, θα διαφωνήσω με τον αγαπητό φίλο Απ. Δεν είναι κομμουνιστές. Θα διαφωνήσω και με τον συγγραφέα. Δεν είναι και δεν υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. Μπορεί να θήτευσαν στο ΚΚΕ ή την ΚΝΕ (λαμπρό παράδειγμα ο μελιστάλαχτος μαντηλάκιας κ. Κατρούγκαλος) αλλά δεν μπορεί να υπήρξαν ποτέ κομμουνιστές. ¨Η άλλως ειπείν: είναι τόσο κομμουνιστές (ή ήταν στο παρελθόν) τόσο όσο είναι χριστιανοί οι ιεροεξεταστές, οι μοναχοί που ζουν μόνιμα εκτός της μονής τους και εντός του κόσμου, οι παιδεραστές καθολικοί ιερείς κλπ.
Δεν γίνεσαι κάτι επειδή το δηλώνεις. Ούτε χριστιανός, ούτε κομμουνιστής, ούτε καν καπιταλιστής (στην τελευταία περίπτωση θα αρκούσε να το δηλώσουμε όλοι μας για να γλιτώσουμε από την καταραμένη φτώχια…).
Όχι δεν είναι κομμουνιστές, ούτε μαρξιστές, ούτε τροτσκιστές, ούτε, ούτε, ούτε.
Ή είναι όλα αυτά όσο είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας ο κριτικός και ο επιφυλλιδογράφος.
Στο συμπίλημα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μία αλήθεια στον αυτοπροσδιορισμό του. Χρησιμοποιούν ένα επίθετο ως ουσιαστικό ή έστω ως επίρρημα. Είναι αριστεροί, είναι η αριστερά. ¨
Όμως το επίθετο ότι και να του κάνεις θα παραμένει πάντα επίθετο. Δηλαδή κάτι ανεπαρκές για να μπορέσει να μιλήσει για την ουσία των πραγμάτων. Για σκεφτείτε: λέει κάτι από μόνη της η λέξη καλός ή κακός ή όμορφος; Ποιος είναι ο καλός, ποιός είναι κακός, ο άσχημος κλπ κλπ;
Είναι Αριστεροί: είναι δηλαδή απλά άνθρωποι που αποκτούν ταυτότητα από την αντίδραση τους σε κάτι ή σε κάποιον. Δηλαδή αποκτούν ταυτότητα εξ αντανακλάσεως, ετερόφωτα, σκεδάζοντας το φως. Είναι πολιτικές σκιές. Γυμνοί όσο και ο βασιλιάς του παραμυθιού με την αόρατη στολή του,. Μόνο που οι θεατές και συμμέτοχοι σε αυτή τη παρωδία έχουν χάσει την αλήθεια των παιδιών του παραμυθιού. Και δεν μπορούν να πουν: «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Και έτσι αυτή η καρναβαλική κατάσταση του ψεύδους και της αυταπάτης συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται όσο ο καθείς δεν γίνεται έστω και λίγο ειλικρινέστερος και τολμηρότερος. Τότε, αν μπορούσαμε να ξαναγίνουμε λίγο πιο αληθινοί, λίγο πιο απόλυτοι, σαν τα παιδιά πριν τα καταντήσουμε καταναλωτικά πλάσματα, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι θα καθάριζαν από τα μάτια μας οι τσίμπλες. Και βλέποντας καθαρά θα μπορούσαμε και καθαρότερα να σκεφτούμε και να πράξουμε.
Μόνο που ο λογικός άνθρωπος μπορεί δύσκολα να αισιοδοξεί για κάτι τέτοιο…

Προσθέτω δε τα ακόλουθα ως προς το τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ε λοιπόν! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει. Ο συνασπισμός αυτός της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν θέλει. Δεν έχει στην πραγματικότητα βούληση και δεν έχει ούτε και θέληση. Έχει πολλά μικρά θέλω. Χιλιάδες, όσα και οι οπαδοί, τα μέλη ή οι τυχάρπαστοι ψηφοφόροι του. Όμως αυτά δεν συγκροτούν τελικά μία κεντρική θέληση και βούληση. Δεν υπάρχει επιθυμία και στόχευση σε κεντρικό επίπεδο. Υπάρχει πληθώρα επιδιώξεων προσωπικών συμφερόντων. Και συγκρότηση αυτών γύρω από ένα κεντρικό σχήμα. Τίποτε άλλο.

Δεν υπάρχει όμως επιθυμία και στόχευση για την Ελλάδα και τον λαό της. Ούτε φυσικά πολιτικό κέντρο. Υπάρχει απίστευτος λεξικός βερμπαλισμός, λεξιλαγνεία και συνθηματολογία. Δεν υπάρχει όμως ουδεμία συσχέτιση με ουσία, στόχο, επιδίωξη. Μόνο προσπάθεια διατήρησης στην εξουσία και μεθόδευση για την μακροημέρευση της «πρώτης φοράς Αριστεράς» στο τιμόνι του δύστυχου καραβιού της χώρας.

Και αν τα προηγούμενα μοιάζουν υπερβολικά: σε τι πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να θέλει κιόλας; Στον σοσιαλισμό, στον κομμουνισμό, στην οικονομία της αγοράς, στην Ευρώπη; Ή μήπως πιστεύει στην Ελλάδα, το έθνος και το λαό, τη γλώσσα και την ιστορία, το παρελθόν και το μέλλον αυτού του ακρωτηρίου στο πιο πολύβουο τρίστρατο ανάμεσα Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής;

Advertisements

Written by dds2

Οκτώβριος 23, 2016 στις 10:12 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: