περιβάλλον και πολιτική

Ένας άσωτος Θεός. Ένας άσωτος πατέρας.

leave a comment »

Ένας άσωτος Θεός. Ένας άσωτος πατέρας.

 

Η παραβολή του ασώτου υιού είναι γνωστή και σπουδαία. Ο άσωτος γιος τρώει την περιουσία που του αναλογεί, καταστρέφεται και τότε επιστρέφει στην πατρική οικία. Σίγουρος ότι εκεί θα βρει καταφύγιο. Ο άλλος γιος είναι ο «καλός», ο εργατικός, ο σωστός. Και θυμώνει με τον πατέρα και την συμπεριφορά του. Που όχι μόνο δεν λέει κάτι άσχημο για τον άσωτο γιο του, αλλά και προκλητικά γιορτάζει την επιστροφή του.

Αυτό βέβαια είναι αδικία. Είναι άδικος ο Θεός που γνώρισε στους ανθρώπους ο Χριστός. Δεν είναι δίκαιος με βάση τις δικές μας αντιλήψεις και συστήματα. Ούτε στην φιλοσοφία μας χωράει. Όλα όσα ξέρουμε τα κάνει ανάποδα, περίεργα, σκανδαλωδώς.

Περιχωρεί όλη την ανθρώπινη σαβούρα, την πλέμπα, ότι χαμηλό και φτωχό και ασήμαντο και ακόμη μιαρό ή ανήθικο. Πως λειτουργεί έτσι αυτός ο Θεός;

Πως αφήνει τους Χίτλερ και τους Στάλιν, τους δικτάτορες και τους τρομοκράτες, τους ληστές και τους κακούργους να δρουν και να καρποφορούν; Πως αφήνει τον πόνο, την δυστυχία, την άφατη θλίψη, τα παιδιά με τις αρρώστιες και τις βαριές αναπηρίες, τους ανθρώπους με το χαμένο λογικό ή το κατεστραμμένο σώμα;

Γιατί, γιατί, γιατί;

«… όλη την ημέρα μελετάν την δικαιοσύνη Σου …».

Τι προέχει στον λογισμό αυτού του Θεού; Ποια είναι η αδυναμία του, η ανημποριά του;

Ο πατέρας του άσωτου υιού ήξερε τι θα γινόταν. Ότι ο γιος θα καταστρεφόταν με αυτά που θα έκανε και εκεί που θα πήγαινε. Μπορούσε να συγκρουσθεί μαζί του, να συμβουλεύσει, να μιλήσει, να προσπαθήσει να πείσει. Μπορούσε και να αρνηθεί –τουλάχιστον αυτό αφού ήξερε γιατί δεν το έκανε; Έδωσε και την περιουσία που πήγε στράφι. Όλα τα θυσίασε, όλα τα έκαψε, τα σπατάλησε. Ποιο άσωτος είναι ο πατέρας παρά ο γιος της παραβολής. Ο γιος είναι νέος, άπραγος, έχει το μυαλό πάνω από το κεφάλι, είναι φιλόδοξος και φιλήδονος. Είναι χαμένο κορμί. Ότι κάνει είναι λογικό για αυτό που είναι.

Ο πατέρας όμως; Γιατί λειτουργεί έτσι;

Πως μπορούμε να καταλάβουμε (αν μπορούμε τελικά να καταλάβουμε) και να χωρέσουμε την συμπεριφορά του πατέρα;

Μάλλον όμως δεν μπορούμε να τη καταλάβουμε. Μπορούμε όμως να την χωρέσουμε. Η αντίληψη έχει όρια, στηρίζεται σε κανόνες, σε βεβαιότητες και σαφήνειες. Η δυνατότητα όμως να χωρέσουμε εντός μας κάτι, που στην πραγματικότητα είναι δυνατότητα να χωρέσουμε εντός μας πρόσωπα, είναι ευρύτερη της αντιλήψεως. Δεν στηρίζεται σε νόμους, δεν έχει περιορισμούς, δεν έχει λογική, για την ακρίβεια μπορεί να πάει και εντελώς κόντρα στη λογική. Έτσι πχ λειτουργεί και η «συν-χώρεση». Μόνο εάν προχωρήσουμε σε αυτή συνθήκη, σε αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να χωρέσουμε εντός μας αυτόν τον «ά-σωστο» πατέρα. Και θα συγχωρέσουμε την αδικία του, τον παραλογισμό και την υπερβολή του, την αντικανονικότητά του, την αντισυμβατικότητα. Και θα μπορέσουμε να συμμετάσχουμε και εμείς στην τεράστια συγχωρητική του αγάπη που δίνει την δυνατότητα στον κατεστραμμένο, στον άχρηστο, στον γιο που είναι τόσο λάθος όχι μόνο να ξαναρχίσει από την αρχή, αλλά ακόμη και να ξεκινήσει ελεύθερος από τα βάρη των λαθών του και την προηγούμενη ζωή του που πήγε στα χαμένα.

Υπάρχει κάποιος λόγος που κάνει αυτό τον πατέρα να φέρεται έτσι;

Υπάρχει κάτι που να μας εξηγεί γιατί ο Θεός αφήνει το άδικο, το κακό, την δυστυχία, τον πόνο; Τον πόλεμο, την τρομοκρατία, τα ατυχήματα, τους σεισμούς και όλες τις φυσικές καταστροφές, την αρρώστια, την αδυναμία και εν τέλει τον θάνατο.

Γιατί δεν παρεμβαίνει; Γιατί δεν διορθώνει; Γιατί δεν σώζει;

 

Δεν το κάνει γιατί δεν μπορεί. Είναι πέρα από τις δυνάμεις του. Όχι πιο δυνατό από Αυτόν ή κάτι που δεν περιλαμβάνεται στις ικανότητές του. Είναι όμως πέρα από την Σκέψη του, τις επιλογές του, την Επιθυμία του. Δεν το θέλει να το κάνει. Γιατί είναι γεννήτορας, είναι πατέρας από αγάπη. Είναι δημιουργός από αγάπη. Όχι από ανάγκη. Λογική ή οτιδήποτε άλλο. Γεννά τον κόσμο, γεννά την Δημιουργία, γεννά τα ζωντανά πλάσματα και πάνω απ΄ όλα γεννά τον Άνθρωπο από Αγάπη. Και σε αυτή την αγάπη δεν υπάρχει όριο, περιορισμός. Και ποιο είναι ως εκ τούτου το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της δημιουργικής πράξης, αυτής της γέννας; Ποιο είναι το μεγαλύτερο προικιό του ανθρώπου;

Είναι η Ελευθερία του. Και αυτή η ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτη. Απεριόριστη. Τόση που κατά τον σοφό ελληνικό λαό φθάνει μέχρι του σημείου να λέμε για κάποιους ότι «σκοτώνουν τον Θεό». Μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε. Να μείνουμε στον Παράδεισο, να φύγουμε από τον Παράδεισο, να διαλέξουμε την Κόλαση –για την ακρίβεια να κάνουμε την ζωή μας, την ζωή των άλλων και την ζωή της πλάσης κολασμένη. Ο Θεός θα μας αφήσει. Δεν το θέλει, θα μας παρακαλέσει και θα μας παραινέσει να μην πράξουμε αυτό που εμείς ονομάζουμε «το κακό». Η φωνή και η νουθεσία του όμως είναι διακριτική, ευγενική, πατρική όπως ταιριάζει σε πατέρα με άπειρη αγάπη που όταν πλησιάζει τα παιδιά του (που ποτέ δεν σταματά να σκέφτεται με όλο το είναι του) είναι γεμάτος τρυφερότητα, φροντίδα και σεβασμό στο είναι τους. Μιλά, αλλά φαίνεται ότι η ομιλία του είναι πάντα ψίθυρος, αύρα που πρέπει για να την ακούσεις να σταθείς ήσυχα, μόνος με τον εαυτό σου, δεκτικός έστω και λίγο. Πρέπει να είσαι έτοιμος να χωρέσεις εντός σου αυτό τον παράλογο Θεό, τον άδικο, τον εντελώς αντίθετο στις ιεραρχίες και τις αξίες του κόσμου τούτου. Εν τέλει να τον «συν-χωρέσεις» για αυτή την τεράστια αδυναμία του: από χωρίς όρια αγάπη να μας έχει φτιάξει απόλυτα ελεύθερους.

Advertisements

Written by dds2

Σεπτεμβρίου 4, 2016 στις 9:35 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: