περιβάλλον και πολιτική

ολίγες απόψεις για την Αριστερά και τους αριστερούς

with one comment

[ το αρχικό κείμενο παραμένει απαράλλαχτο, όπως γράφηκε πριν από περισσότερο από ένα χρόνο. Οι σημειώσεις, πρόσθετα κλπ άρχισαν να μπαίνουν πολύ αργότερα. Δεν βρίσκω τον λόγο να αυξηθούν. Σκοπός του κειμένου δεν είναι η παράθεση βιβλιογραφίας κλπ για να πείσει. Η σκέψη μπορεί να γίνεται χωρίς αναφορές πηγών κλπ. Μια μικρή αλλαγή είναι ότι ως τίτλος μπήκε αυτός όπου αντί για την λέξη «απόψεις» χρησιμοποιείται πλέον η λέξη «σκέψεις». Στο διαδίκτυο όμως, εδώ όπου η πρώτη δημοσίευση δεν αλλάζει ο τίτλος. Νομίζω ότι το σκέψεις ταιριάζει καλύτερα, αφού όλες προέρχονται από τον ίδιο άνθρωπο. Ενώ οι απόψεις μπορούν κάλλιστα να εκφράζουν την οπτική περισσοτέρων]

Προλογικό σημείωμα του Απρ. 17:

H αριστερά είναι[1] η σύγχρονη μυθολογία. Μόνο που έχει αρχίσει και αυτή να είναι μία μυθολογία του παρελθόντος. Οι «αριστεροί» μοιάζουν με τους ειδωλολάτρες στην εποχή της μεγάλης μετα κύλισης σε ένα νέο κόσμο, όπου τα είδωλα χάνουν την αξία τους, όμως κάποιοι μένουν προσκολλημένοι στο παλαιό. Μένουν προσκολλημένοι σε αυτό που γνωρίζουν και επιθυμούν και πιστεύουν. Και δεν ανοίγονται στο νέο.

Τα προηγούμενα βεβαίως μιλώντας επί της ουσίας. Η όποια ρητορεία εκ μέρους των «αριστερών», δεν ενδιαφέρει εδώ, αφού στο παρόν αναζητείται μόνο η αλήθεια των γεγονότων και όχι οι εξωτερικές επ΄ αυτών «φιλολογικές» θέσεις.

Στην περίπτωση του ΚΚΕ όλα αυτά είναι ολοφάνερα. Η απόλυτη θρησκειοποίησή του, σε δομές, αντιλήψεις και τρόπους, δεν του δίνει ούτε άλλες δυνάμεις ούτε κυρίως άλλες προοπτικές για το μέλλον. Ούτε φυσικά δυνατότητα εξέλιξης.

Η τραγωδία για το ΚΚΕ ενυπάρχει στην αντίληψή τους περί επιστημονικότητας των θεωριών τους και περί ιστορικής ειμαρμένης που αυτοί είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται. Μάλιστα όχι απλά την αντιλαμβάνονται αλλά μπορεί να υποστηρίζουν ότι την γνωρίζουν κιόλας.

Στο υπόλοιπο κομμάτι της αποκαλούμενης αριστεράς αυτό που μένει είναι η ταλάντωση ανάμεσα σε θέσεις όπως η απόλυτη καπηλεία (και συναφώς και εξαπάτηση) έως η απόλυτη ανοησία.

Εδώ η επιστημονικότητα και η σχέση με την ιστορία έχουν απαλειφθεί. Δεν υπάρχει ένα βασικό corpus κειμένων ( ή άλλες λέξεσι δεν υπάρχει το ισοδύναμο κάποιου ευαγγελίου/ιερού βιβλίου/μεγάλου ιδρυτή κλπ).

Οι υποστηρικτές βεβαίως της Αριστεράς –οπαδοί, μέλη, φίλοι- ομιλούν βεβαίως για αγώνες, αγωνιστές, θεμελιωτές, διανοητές κλπ κλπ. Οι προηγούμενοι μαζί με τον λεγόμενο «απλό αριστερό άνθρωπο» έχουν «κτίσει» την Αριστερά. Φυσικά υπάρχουν εκατομμύρια αριστεροί στο παρελθόν και το παρόν αυτού του κόσμου. Ομοίως θα υπάρξουν εκατομμύρια και στο μέλλον.

Το θέμα όμως δεν είναι ποσοτικό ή αριθμητικό. Το θέμα είναι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν, έχουν και θα έχουν κέντρο. Ουσιαστικό κέντρο.

Εδώ, όχι παίζοντας με τις λέξεις αλλά δουλεύοντας μαζί τους και χρησιμοποιώντας αυτές για να μπορέσουμε να κτίσουμε σκέψη και έννοιες, λέω πως η Αριστερά είναι άνευ ουσίας, άνευ ουσιαστικού κέντρου, είναι μόνο ένας «επιθετικός» προσδιορισμός που δεν μπορεί να ξεφύγει από το γεγονός της «επιθετικής» και μόνο παρουσίας του στον κόσμο.

Από εδώ και πέρα όμως ας υποθέσουμε ότι μπορούμε να προχωρήσουμε στην παράθεση του αρχικού κειμένου και ότι αυτό τώρα θα έρχεται πιο εύκολα ως προς την κατανόησή του.

[ Η κατανόηση του κειμένου είναι η πρωταρχική συνθήκη. Η συμφωνία ή διαφωνία με αυτό θα έρθουν στη συνέχεια. Από αυτές, όποιες και αν είναι, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε –ασχέτως προσωπικής θέσης– σε ανώτερο σκαλοπάτι και υψηλότερο βαθμό πολιτικής αυτογνωσίας και κοινωνικής και πολιτειολογικής προόδου].

Σημειώσεις του προλόγου:

[1] Μάλλον βέβαια έχει αρχίσει να μην είναι η πιο επίκαιρη και δυναμική μυθολογία του 21ου αι. Ενώ σαφώς ήταν στο απόλυτο επίκεντρο για τον 20 αι. ιδίως από το ΄30 έως το ΄90. Δρέπει όμως ακόμη καρπούς από την εποχή της αίγλης και της μεγάλης διείσδυσης σε λαούς, ιδέες, κράτη και κοινωνίες.


ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο:

Ολίγες σκέψεις για την αριστερά και τους αριστερούς

Επειδή η Αριστερά αποκτά ταυτότητα δια της αντιθέσεώς της προς το υπάρχον σύστημα (η άρνηση συνιστά την από γέννα ταυτότητά της) κινδυνεύει πάντοτε να είναι ανυπόστατη. Αφού μόνο η θέση μπορεί να είναι όντως υποστατή.

Από εκεί και πέρα για τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως αριστερούς τα πάντα μπορεί να είναι επιτρεπτά. Αν όχι σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, τότε σε μία άλλη. Αρκεί να βρεθούν σε διαφορετικές καταστάσεις και αφού το κύριο προσδιοριστικό είναι η αντίθεσή τους, να πάρουν ριζικά διαφορετικές αντι-θέσεις, αφού θα πρέπει να αντιτεθούν σε ριζικά διαφορετικά θέσεις.

Βοήθεια στο πρόβλημα τους αυτό δεν μπορούν να έχουν. Διότι αρνούνται την ύπαρξη άλλων συστημάτων αναφοράς εκτός των νοητικών (της δικιάς τους νόησης) -λογικών – διαλεκτικών (όπου και εδώ δεν μπορούν να ανεχθούν και να βάλουν στην διαλεκτική τους άλλες υπαρκτές και σημαντικές παραμέτρους).

Κάποια ψευδολύση στα προηγούμενα βρίσκουν στην μονοπώληση της προόδου εκ μέρους τους. Φυσικά γεννάται το ερώτημα: ο εξ αντιθέσεως αποκτών υπόσταση, προς τι μπορεί να προοδεύει;

Το τελευταίο επιλύεται με την αυτονόμηση της προόδου ως εννοίας και την αποσύνδεσή της από αίτιο που την γεννά και από τέλος.

Εν όψει των προηγουμένων σκέψεων ερωτάται: μπορεί ένας αριστερός άνθρωπος να είναι καλός, ωφέλιμος κλπ; Δεν γνωρίζω την απάντηση και προς το παρόν δεν καταπιάνομαι με αυτήν.

Όμως. Εξάγω ένα συμπέρασμα, που νομίζω ότι προηγείται του προηγουμένου ερωτήματος: Ένας αριστερός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, παρά μόνο ένας α-νόητος άνθρωπος.

(ΥΓ1: Φυσικά λυπάμαι για τις απόψεις μου αυτές. Είναι όμως ο καρπός των τωρινών σκέψεών μου και αναγκαστικά πρέπει να τις μελετήσω).

(ΥΓ2: Για τα προηγούμενα και λόγω και της θρησκειοποίησής του ο ελληνικός κομμουνισμός πλέον αποστασιοποιείται και αρνείται την ταύτισή του με την Αριστερά).

30/6/2015
Δημήτριος Δούκα Σουφλέρης


Σημειώσεις – υποσημειώσεις – πρόσθετα:

1.Ένα ερώτημα (13/10/16 ): Η αριστερά ως έννοια είναι προσδιορισμένη κατά τρόπο «ουσιαστικό»; Όπως επί παραδείγματι ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός κλπ κλπ. Μήπως κατά βάθος είναι προσδιορισμένη κατά τρόπο «επιθετικό» (το επιθετικός με την γραμματική του έννοια); Οπότε, πέραν των κόμπλεξ των οπαδών αλλά και των αντιπάλων της, δεν μπορεί να έχει ουσιαστική δράση-συνέπεια επί του κόσμου; Αφού μόνο αυτό που φέρει ουσία επιδρά πρωτίστως επί του κόσμου. Το επίθετο μπορεί να προσδιορίζει το ουσιαστικό (και μάλιστα κατά πολύ σημαντικό τρόπο) πλην όμως δεν μπορεί να σταθεί μόνο του.

2. Το πιο κάτω απόσπασμα από κείμενο του Δ. Μαρωνίτη αναφέρεται στην έννοια της λέξης αριστερά (Ο κλήρος της Αριστεράς, Δ. Ν. Μαρωνίτης, δημοσιευμένο στο Βήμα την 19/9/2015).

«…Να θυμίσω πως η λέξη εμφανίζεται ήδη στον Όμηρο με διπλή σημασία: τοπική και ηθική. Το «επ’ αριστερά» σημαίνει «προς την αριστερή μεριά της μάχης»∙ «αριστερός» πάει να πει «δυσοίωνος», «δύστροπος». Και οι δύο χρήσεις και σημασίες επιβίωσαν στα νεότερα χρόνια: το αριστερό χέρι υστερεί απέναντι στο δεξί, και στο γράψιμο θεωρούνταν ως χτες ακόμη κακοσήμαδο. Οι βουλευτές που κάθονται στο κοινοβούλιο στα αριστερά του προέδρου ανήκουν στα αριστερά κόμματα που θεωρούνται ακραία και ατίθασα.

Οι δύο πάντως όροι (Αριστερά – αριστεροί) είναι και δεν είναι συνώνυμοι. Ο πρώτος συναιρεί τον δεύτερο, ο δεύτερος εξειδικεύει τον πρώτο. Συνάμα η Αριστερά (αφηρημένο ουσιαστικό ενικού αριθμού) υπονοεί μια μορφή ηγεσίας που ορίζει και ρυθμίζει τις τύχες των πληθυντικών οπαδών της, κρατώντας και το δικαίωμα της αυτορρύθμισης. Επιλέγει τα μέτρα και τα μέσα της πολιτικής της παρέμβασης στον δημόσιο βίο και μπορεί να είναι σύννομη ή παραβατική, συνεργατική ή αντίπαλη, αναλόγως με το ισχύον κάθε φορά καθεστώς και τις εφαρμογές του…»

3. Αναπόφευκτο φυσικά σε αυτή τη σύντομη αναφορά περί αριστεράς είναι και το γνωστό απόσπασμα του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου (όπου υποθέτω ότι οι λέξεις δεξιά και αριστερά χρησιμοποιούνται για απλούς διδακτικούς και διηγηματικούς λόγους. Πλην όμως παραμένει μία απορία):

Ματθ. 25 κεφ(31 κε): Όταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου με όλην την δόξαν αυτού και μαζί με αυτόν όλοι οι άγγελοί του, τότε θα καθίσει στον θρόνον του, τον λαμπρόν και ένδοξον. Και θα συναχθούν εμπρός του όλα τα έθνη της γης από της δημιουργίας του Αδάμ μέχρι της συντελείας του κόσμου και θα χωρίσει αυτούς μεταξύ των με όσην ευκολίαν χωρίζει ο ποιμήν τα πρόβατα από τα ερίφια. Και θα θέση τα μεν πρόβατα εις τα δεξιά του τα δε ερίφια εις τα αριστερά.

Advertisements

Written by dds2

Ιουνίου 30, 2015 στις 2:52 μμ

Ένα Σχόλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΒΗΜΑ, 19/09/2015
    Ο κλήρος της Αριστεράς
    Δ. Ν. Μαρωνίτης

    Για ευνόητους λόγους φιλόξενης επικαιρότητας προηγείται ένα απρόβλεπτο ποίημα επώνυμου μετανάστη που γεννήθηκε στην Αλβανία το 1994 και ύστερα από τρία χρόνια εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Το όνομά του είναι Ενο Αγκόλλι. Έγινε δεκτός με ολική υποτροφία στο Κολλέγιο Ανατόλια και εφεξής σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, μελετώντας αναλυτική Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο βρετανικό Κέιμπριτζ. Το προκείμενο ποίημα, μαζί με άλλα τριάντα δύο, εξίσου απρόβλεπτα, ανήκει στην πρώτη ποιητική του συλλογή, που φέρει τον τίτλο Ποιητικό Αίτιο, και κυκλοφόρησε στις φιλόξενες εκδόσεις Εντευκτήριο. Τίτλος του: «Τα μαλακά ρολόγια» οι παραλείψεις σημειώνονται:

    «Η μνήμη. Πεθαίνει μόνο αυτός που ξεχνιέται. / Τα όνειρα που δεν περάστηκαν σε κανένα μητρώο. Τα ιστορικά λάθη. […] Οι δείχτες που χάνουν τη φορά τους. Η διεύθυνση της μνήμης που ακυρώνει τη ζωή […].

    Η μνήμη. Το αόρατο κέντρο περιφοράς της. Η αλλοίωση. Η αλλοτρίωση. Οι άλλοι. / Και το εγώ/ ανοξείδωτο, ηλεκτροφόρο, αντιφατικό. […] / Η φίλη και οι φίλοι. / Η παθολογία του νου. […]

    Ο νευρώνας που εκτελεί τον οργασμό και ο ίδιος που παγιδεύει τον χρόνο. Η φωτογραφία. Δειλή, επιφανειακή, σχεδόν τυχαία. Σχεδόν. Η σκουριά, η καρδιά και μια εσπέρα. […] Η μνήμη / Η μνήμη τίνος;».

    Θα μπορούσε το ποίημα αυτό ενός εικοσάρη μετανάστη να είναι η ψήφος στις σημερινές εκλογές ενός ογδοντάρη και βάλε. Ο οποίος επιμένει στον κλήρο της Αριστεράς, που την έσπειρε μέσα του στα επτά του χρόνια το οικογενειακό περιβάλλον, καπνεργατικό στο σύνολό του. Τα υπόλοιπα είναι αναποφάσιστα λόγια για τη σημερινή εκλογική περίσταση. Θέμα τους: η Αριστερά και οι αριστεροί στη μέγγενη μιας αμοιβαίας ερώτησης. Ποιος απαξιώνει στις μέρες μας ποιον; Οι αριστεροί την Αριστερά; Η Αριστερά τους αριστερούς;
    Να θυμίσω πως η λέξη εμφανίζεται ήδη στον Όμηρο με διπλή σημασία: τοπική και ηθική. Το «επ’ αριστερά» σημαίνει «προς την αριστερή μεριά της μάχης»∙ «αριστερός» πάει να πει «δυσοίωνος», «δύστροπος». Και οι δύο χρήσεις και σημασίες επιβίωσαν στα νεότερα χρόνια: το αριστερό χέρι υστερεί απέναντι στο δεξί, και στο γράψιμο θεωρούνταν ως χτες ακόμη κακοσήμαδο. Οι βουλευτές που κάθονται στο κοινοβούλιο στα αριστερά του προέδρου ανήκουν στα αριστερά κόμματα που θεωρούνται ακραία και ατίθασα.
    Οι δύο πάντως όροι (Αριστερά – αριστεροί) είναι και δεν είναι συνώνυμοι. Ο πρώτος συναιρεί τον δεύτερο, ο δεύτερος εξειδικεύει τον πρώτο. Συνάμα η Αριστερά (αφηρημένο ουσιαστικό ενικού αριθμού) υπονοεί μια μορφή ηγεσίας που ορίζει και ρυθμίζει τις τύχες των πληθυντικών οπαδών της, κρατώντας και το δικαίωμα της αυτορρύθμισης. Επιλέγει τα μέτρα και τα μέσα της πολιτικής της παρέμβασης στον δημόσιο βίο και μπορεί να είναι σύννομη ή παραβατική, συνεργατική ή αντίπαλη, αναλόγως με το ισχύον κάθε φορά καθεστώς και τις εφαρμογές του.
    Η πρόσφατη ιστορία της Αριστεράς στον τόπο μας παραμένει εν μέρει αχαρτογράφητη, μολονότι πλησιάζει μάλλον στο τέλος της. Με τον Τσίπρα του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ για δεύτερη φορά υποψήφιο πρωθυπουργό της χώρας, να γράφει ανυποψίαστος τον επίλογό της, που ενδέχεται να αποδειχτεί επικήδειος. Πρόκειται στην ουσία για πολιτική καμπή μεταξύ τραγωδίας και παρωδίας, αυταπάρνησης και ιδιοτέλειας, γενναιότητας και φυγομαχίας.
    Ο ίδιος πάντως ο Τσίπρας φαντασιώνεται τον εαυτό του προορισμένο πρωθυπουργό για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι έχει βρει το κόλπο να φέρνει τους άλλους σε αδιέξοδο με τη μέθοδο του δούρειου ίππου. Παράδειγμα πρόσφατο ο τρόπος που εξεμαίευσε τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Δεκέμβρη, παγιδεύοντας τον φίλαρχο Κουβέλη και τους περισσότερους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, ώστε να ματαιωθεί η εκλογή του Δήμα ως Προέδρου Δημοκρατίας, ενδεχόμενο που ίσως θα έδινε άλλη στροφή στα πολιτικά μας δρώμενα. Ετοιμος είναι εξάλλου να επαναλάβει τον ελιγμό του με τον Κουβέλη πάλι, εν όψει εκλογικής συνεργασίας της υπόλοιπης ΔΗΜΑΡ με το ΠαΣοΚ.
    Ως εδώ φτάνει και περισσεύει η μελαγχολική πρόγνωση για τις σημερινές κρίσιμες εκλογές. Αλλάζοντας δρόμο, κλείνω με κάποιους στίχους του ίδιου μετανάστη ποιητή, με τον οποίο ξεκίνησα. Πρόκειται για τη δεύτερη στροφή από το πρώτο ποίημα της απρόβλεπτης συλλογής του, που όχι τυχαία επιγράφεται «Ποιητικό αίτιο»:

    «Ω ξείν’ αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι / άλλαξα γνώμη. / Παίρνω πίσω όλους τους στίχους, / όσα είπα και δεν είπα εδώ και χρόνια, / χρόνια της νιότης μου».

    Ο κλήρος της Αριστεράς - Δ. Ν. Μαρωνίτης

    Ιανουαρίου 18, 2017 at 10:24 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: