περιβάλλον και πολιτική

Διεθνής Αμνηστία – Δελτίο Τύπου – Ελλάδα 2013

5 Σχόλια

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013: ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ

Δελτίο Τύπου

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013: ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ

Για μια ακόμα φορά, η «παγκόσμια ημέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων», βρίσκει την ανθρωπότητα σε πλήρη ανικανότητα να υπερασπιστεί τα όσα προβλέπει η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού που, όμως, για αναρίθμητες περιοχές του πλανήτη παραμένει μακρινό και άπιαστο όνειρο.

Εδώ στην Ελλάδα, πέρα από την περιστολή, ατομικών, κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων που βιώνουμε, οι κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας παραμένουν μόνιμο και οδυνηρό φαινόμενο. Ανάμεσα στ΄ άλλα περιλαμβάνουν βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης κατά τη διάρκεια της σύλληψης ή της κράτησης, κακή χρήση πυροβόλων όπλων, υπερβολική χρήση βίας, εξύβριση, προπηλακισμούς και άλλες παραβιάσεις κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων, αλλά και κακοποιήσεις και επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών. Αν και οι ελληνικές αρχές παραδέχονται την ύπαρξη καταπατήσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας, εντούτοις τις χαρακτηρίζουν «μεμονωμένα περιστατικά» και, ως εκ τούτου, δεν παραδέχονται την έκταση και το βάθος αυτού του συστημικού προβλήματος.

Οι πολυάριθμοι ισχυρισμοί που λαμβάνει η Διεθνής Αμνηστία, καθώς και εκείνοι που δημοσιεύονται στα μέσα ενημέρωσης, δίνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη στην οποία αναφέρονται οι ελληνικές αρχές σε εκθέσεις τους προς διεθνή όργανα και σε διάφορες δηλώσεις. Οι παραβιάσεις και καταπατήσεις από πλευράς των σωμάτων ασφαλείας συνεχίζονται υπό το καθεστώς της ατιμωρησίας. Τα διεθνή θεσμικά κείμενα για τα ανθρώπινα δικαιώματα προβλέπουν ότι όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας δεν είναι υπεράνω του νόμου: υπόκεινται σε αυτόν, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να είναι υπόλογοι στον νόμο, στο κράτος και στους πολίτες.

  • Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά με θύματα ειρηνικούς διαδηλωτές, δημοσιογράφους, μετανάστες και πρόσφυγες.
  • Τα τελευταία δέκα χρόνια το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη σωμάτων ασφαλείας σε 11 υποθέσεις!
  • Η εξαγωγή ουσιών ελέγχου ταραχών (και δακρυγόνων αερίων) από τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα αυξήθηκε σημαντικά στο διάστημα 2000-2010.
  • Η ελληνική νομοθεσία που καλύπτει τα βασανιστήρια είναι ελλιπής σε πολλά σκέλη της.
  • Μεταξύ 1988 και 2012 έχουν καταγραφεί από τη Διεθνή Αμνηστία μόνο 12 υποθέσεις, στις οποίες μέλη των σωμάτων ασφαλείας έχουν διωχθεί ποινικά και έχουν παραπεμφθεί σε δίκη.

Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι είναι καιρός οι ελληνικές αρχές να αναγνωρίσουν την έκταση των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας τους και να λάβουν μέτρα για να αντιμετωπίσουν τα συστημικά προβλήματα που συμβάλλουν στις καταπατήσεις αυτού του είδους. Μέχρις ότου αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αυτά (που περιλαμβάνουν απουσία ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού διερεύνησης καταγγελιών για τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας, απουσία διεξοδικών, έγκαιρων και αποτελεσματικών ποινικών και πειθαρχικών ερευνών, μεγάλες καθυστερήσεις των ποινικών ανακρίσεων που οδηγούν σε παραγραφή αδικημάτων, απροθυμία των πολιτών να υποβάλουν καταγγελία στην αρμόδια αρχή λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο σύστημα δικαιοσύνης, αλλά και από φόβο για αντίποινα, στοχοποίηση, έως και σύλληψη και απέλαση για τους παράτυπους μετανάστες κλπ.), η ατιμωρησία θα εξακολουθήσει να επικρατεί και ο φαύλος κύκλος αυτών των καταπατήσεων δεν πρόκειται να σπάσει.

http://www.amnesty.org.gr/10-december-2013-board_public_statement

Advertisements

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Απειλούνται δέκα συνταγματικά δικαιώματα των Ελλήνων. Ποια είναι αυτά;
    12 Δεκεμβρίου – 12:472013

    Σε υποχώρηση βρίσκονται δέκα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών σύμφωνα με την «Εταιρεία Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες».

    Συγκεκριμένα, η Εταιρεία υπογραμμίζει ότι δοκιμάζονται καθημερινά το δικαίωμα στην εργασία (άρθρο 22 παρ. 1 Συντάγματος), το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5 Συντάγματος), το δικαίωμα στην υγεία (άρθρο 21 παρ. 3 και 5 παρ. 5 Συντάγματος).

    Παράλληλα, η οικονομική ανάπτυξη της χώρας δεν φαίνεται να προωθείται αποτελεσματικά (άρθρο 106 Συντάγματος), ενώ «η αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 Συντάγματος) και η ειδικότερη έκφρασή της, της συνεισφοράς των πολιτών στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους (άρθρο 4 παρ. 5 Συντάγματος), συχνά αγνοούνται, με αποτέλεσμα να απειλείται η απόλαυση ακόμα και του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας (άρθρο 17 Συντάγματος)».

    Επιπλέον, σύμφωνα με την Εταιρεία, η ατελής εφαρμογή, στην πράξη, των επίμαχων συνταγματικών διατάξεων, «δυσχεραίνει ακόμη και την ανάπτυξη της προσωπικότητας των πολιτών (άρθρο 5 Συντάγματος) και προσβάλλει την αξία του ανθρώπου, που αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας (άρθρο 2 Συντάγματος)».

    «Η υπολειτουργία του κοινωνικού κράτους δικαίου, που προβλέπει το Σύνταγμα (άρθρο 25 παρ.1 Συντάγματος) έχει φτάσει σε οριακό πλέον σημείο, απειλεί την κοινωνική συνοχή, αλλά και την ίδια τη Δημοκρατία στον τόπο μας» καταλήγει η ανακοίνωση.
    http://www.koutipandoras.gr/article/101356/apeiloyntai-deka-syntagmatika-dikaiomata-ton-ellinon-poia-einai-ayta

  2. ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΩΡΑ ΑΔΕΙΕΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

    ΟΙ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΛ. ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

    ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΥΓΕΙΑΣ Ο Σ. ΞΗΡΟΣ

    Μια μικρή αναδρομή

    Το καλοκαίρι του 2002 μετά τον τραυματισμό του Σάββα Ξηρού από εκρηκτικό μηχανισμό στον Πειραιά ακολουθεί κύμα συλλήψεων κατηγορουμένων ως μελών της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, τα ΜΜΕ, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού του κράτους, εγχώρια και διεθνή «αντιτρομοκρατικά» επιτελεία, με όχημα τις συλλήψεις των κατηγορουμένων ως μελών της 17Ν, καταπάτησαν το Σύνταγμα, στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και δικονομικές εγγυήσεις, συκοφάντησαν ανθρώπους και διαδρομές, επιδόθηκαν στη μεγαλύτερη ιδεολογική επίθεση, από τη Μεταπολίτευση, κατά της ιστορίας της Αριστεράς και των κινημάτων αντίστασης από τον Εμφύλιο μέχρι τότε. Επρόκειτο για γενικευμένη υστερία που κάποια στιγμή προκάλεσε αμηχανία στους ίδιους τους εμπνευστές της.

    Έτσι, διέπραξαν το έγκλημα του Ευαγγελισμού κατά του πολυτραυματία κρατούμενου Σάββα Ξηρού, επέβαλαν συνθήκες απομόνωσης σε όλους τους προφυλακισμένους, ποινικοποίησαν προσωπικές σχέσεις, με πλέον ακραίο παράδειγμα την προφυλάκιση και την παραπομπή στη δίκη της Αγγελικής Σωτηροπούλου, αρνήθηκαν τον πολιτικό χαρακτήρα των ενεργειών της 17Ν, παρουσιάζοντας τους κατηγορούμενους ως παράφρονες εγκληματίες, αρνούμενοι τη δίκη τους από το Μεικτό Ορκωτό Κακουργοδικείο, όπως ορίζει σαφώς το Σύνταγμα, και επιτιθέμενοι με πρωτοφανές μένος κατά όσων υποστήριξαν ότι οι κατηγορούμενοι είναι πολιτικοί κρατούμενοι, πραγματοποίησαν μια δίκη στην οποία κυριάρχησαν η φασιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης και το ολοκληρωτικό τεκμήριο της ενοχής. Σε ένα ντελίριο εκδικητικότητας, το κράτος εφάρμοσε απέναντι στους, κατ’ αυτό «μη πολιτικούς» εχθρούς του, το κατ’ εξοχήν πολιτικό τρίπτυχο «ειδικές συνθήκες κράτησης – ειδικές δίκες – ειδικές καταδίκες».

    Μια μεγάλη αδικία

    Σήμερα, εντεκάμισι χρόνια μετά το τρομοκαλοκαίρι του 2002, οι «ειδικές συνθήκες – ειδικές δίκες – ειδικές καταδίκες» διευρύνονται κατά όλων όσους το κράτος θεωρεί ότι αμφισβητούν το μονοπώλιό του στη βία (υποθέσεις Επαναστατικού Αγώνα, Συνομωσίας των Πυρήνων της Φωτιάς κ.λπ.), τα ανεκδιήγητα ιδεολογήματα των «δύο άκρων» και της «καταδίκης της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» κυριαρχούν στο δημόσιο πολιτικό διάλογο, ο Σάββας Ξηρός, με κατεστραμμένη υγεία και με σοβαρό κίνδυνο για την ίδια τη ζωή του, παραμένει στη φυλακή, και στους ισοβίτες Δημήτρη Κουφοντίνας και Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, ενώ έχουν τεκμηριώσει πάνω από τρία χρόνια το σχετικό δικαίωμα, οι αρμόδιοι αρνούνται να τους χορηγήσουν τη νόμιμη κάθε δίμηνο άδεια εξόδου από τη φυλακή.

    Πρόκειται περί σκανδάλου, καθώς στην άρνηση του Συμβουλίου (διεύθυνση των Φυλακών, εισαγγελέας, κοινωνικός λειτουργός) δεν υπάρχει καμία επιχειρηματολογία και, ακόμα χειρότερα -και εντελώς παράνομα- δεν μπαίνει καν στον κόπο να απαντήσει στους αιτούντες την άδεια εξόδου. Δεν είναι δικό μας έργο να γνωρίζουμε το ποσοστό ευθύνης που έχουν σε αυτή την αποκρουστική αυθαιρεσία η κυβέρνηση, ο «διεθνής παράγοντας» ή γνωστές πολιτικές και εφοπλιστικές οικογένειες, γνωρίζουμε ωστόσο ότι στην άρνηση του Συμβουλίου Φυλακής συμπυκνώνεται όλη η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι σε αυτή την υπόθεση, και όχι μόνο: εκδικητικότητα, παραδειγματισμός, μνησικακία, υποτέλεια, ολιγωρία, ευθυνοφοβία.

    Μια μεγαλύτερη υποχρέωση

    Αυτό το αίσχος πρέπει να τελειώσει τώρα. Η άρνηση άδειας εξόδου σε συνδυασμό με τις ειδικές συνθήκες κράτησης του Δημήτρη Κουφοντίνα και του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου αποτελούν βασανιστήριο. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σιωπά, επικαλούμενος την «ιδιαιτερότητα της υπόθεσης» ή άλλες προτεραιότητες, ιδιαίτερα τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς, νομικοί και ιατρικοί φορείς, κινήσεις και ενώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γνωρίζουμε ότι στην εποχή των μνημονίων και της γενικευμένης εξαθλίωσης η ζωή υποτιμάται, όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν εκποιείται, ούτε δανειοδοτείται.

    ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

    ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

    Δεκέμβριος 18, 2013 at 1:06 μμ

  3. ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ

    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ

    ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΒΑΣΙΜΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

    Ο Σπύρος Στρατούλης, κρατούμενος των φυλακών Λάρισας στην Ελλάδα, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 11 Νοεμβρίου 2013. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ιατρική γνωμάτευση, η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίζεται κρίσιμη, με ορατό τον κίνδυνο σοβαρών και μη αναστρέψιμων βλαβών για τον οργανισμό του.

    Ο Σπύρος Στρατούλης είναι κρατούμενος εδώ και 22 χρόνια και σε λίγο καιρό ετοιμαζόταν να αποφυλακιστεί. Για το λόγο αυτό και στο πλαίσιο της επανακοινωνικοποίησής του, η διοίκηση των φυλακών Λάρισας του επέτρεπε κάποιες εξόδους από τη φυλακή. Ξαφνικά, όμως, η χορήγηση των αδειών σταμάτησε, γιατί η αστυνομία τον ενέπλεξε σε μια πολιτική υπόθεση με την ονομασία “Στέκια Θεσσαλονίκης”.

    Σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, διεξάγεται έρευνα για τη συμμετοχή 60 ατόμων -που συμμετέχουν σε πολιτικές δράσεις του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου- σε παραβατικές συμπεριφορές. Τα 60 άτομα, μέχρι να γίνει η δίκη, αφέθηκαν ελεύθεροι από τον ανακριτή, αλλά για τον Σπύρο Στρατούλη, επειδή βρίσκεται ήδη στη φυλακή, η Διοίκηση των φυλακών αποφάσισε αυθαίρετα να του στερήσει τις άδειες.

    Η υπόθεση του Σπύρου Στρατούλη αναδεικνύει τις αδυναμίες και αυθαιρεσίες που συμβαίνουν στο χώρο της δικαιοσύνης και του σωφρονισμού στην Ελλάδα. Η δίωξή του είναι πολιτική δίωξη. Η ξαφνική στέρηση των αδειών είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο που θα μπορούσαν να κάνουν σε έναν άνθρωπο που από τα 19 μέχρι τα 41 του χρόνια βρίσκεται στη φυλακή.

    Ο Σπύρος Στρατούλης έχει τη συμπαράσταση όλων μας.
    Δεν θα τον αφήσουμε να πεθάνει, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να πεθάνει. Συμμετέχουμε στον δίκαιο αγώνα του, αγώνα για αξιοπρέπεια και ελευθερία.

    Ζητούμε την άμεση απόσυρση της δικογραφίας για την οργάνωση “Στέκια Θεσσαλονίκης”.

    Ζητούμε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος επαναχορήγησης αδειών στον Σπύρο Στρατούλη.

    *************

    Re-granting of exit permits to hunger striker Spyros Stratoulis & dismissal of all charges brought against him

    On Monday, November 11th, 2013 Spyros Stratoulis went on hunger strike, demanding that the aforementioned charges against him be dropped, and claiming his immediate acquittal by judicial decree in order to be granted days of leave again.

    Spyros Stratoulis was incarcerated in Greek prisons at the age of 17, and has been held for nearly 22 years. Despite his long incarceration, Spyros received days of leave from prison only in the past two years. In July 2012, Thessaloniki police directorate unleashed a coordinated operation, detaining and persecuting dozens of people on charges of involvement in an alleged criminal organization dubbed “Hangouts of Thessaloniki”. The mammoth indictment was based solely on records of phone tapping.

    In April 2013, imprisoned Spyros Stratoulis was summoned by the investigating judge to testify as defendant in the case. Criminal proceedings against him were initiated on the basis of others’ gossiping in phone calls tapped by the police.

    Although no remand or restrictive order was issued against him in relation to this case, the provision of article 55 (pending felony charges) of the Greek penitentiary code was automatically activated. Ever since this provision was applied, not only was he deprived of regular exit permits that he fought so hard to get, but he is also bound to remain hostage pending charges, with a high probability of having to serve the maximum prison sentence length, which is 25 years in Greece, awaiting trial in this particular case, while he would have otherwise been able to request his release on probation in September this year.

    We demand:

    Immediate re-granting of exit permits to Spyros Stratoulis

    Dismissal of all charges brought against him in this case

    ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ
    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ
    ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΒΑΣΙΜΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

    SIGN THE PETITION FOR HUNGER STRIKER SPYROS STRATOULIS

  4. Επιστολή του Σπύρου Στρατούλη σχετικά με τη λήξη της απεργίας πείνας
    http://alterthess.gr/content/epistoli-toy-spyroy-stratoyli-shetika-me-ti-lixi-tis-apergias-peinas

    Ερευνα: Tα ξέφραγα κελιά των ελληνικών φυλακών
    Κυρίαρχοι σε πολλές περιπτώσεις, σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, οι κρατούμενοι που χρησιμοποιούντον φόβο και εκμεταλλεύονται τη διαφθορά
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5072727/ta-ksefraga-kelia/

    ———-
    Οι φυλακές ασφαλείας και η «υπεραντίδραση»

    Του Κωνσταντινου Ζουλα

    Δραπέτευσε ο Χριστόδουλος Ξηρός ή απλώς επέλεξε να μην επιστρέψει στο κελί του από την άδεια εξόδου που του έδωσαν οι ιθύνοντες; Το ερώτημα ηχεί αφελές, καθώς έχει προφανή απάντηση. Αλλά, τότε, πώς εξηγείται η υπεραντίδραση της πολιτείας, που έταξε εν ριπή οφθαλμού την κατασκευή μιας νέας φυλακής υψίστης ασφαλείας και μάλιστα εντός 100 ημερών; Διότι αυτό, μεταξύ άλλων, υποσχέθηκε ο υπ. Δικαιοσύνης Χαρ. Αθανασίου, ξεχνώντας μάλλον ότι εν προκειμένω δεν υπήρξε κανένας δραπέτης, αλλά μια καθ’ όλα ατυχής χρήση της διαδικασίας αδειών, την οποία επίσης δεσμεύθηκε να επανεξετάσει.

    Ο λόγος που αναδεικνύεται σήμερα η ανεξήγητη αυτή υπεραντίδραση της πολιτείας δεν είναι άνευ σημασίας. Η «Κ» προ τετραμήνου είχε αναδείξει μια σειρά ύποπτων υποθέσεων που σχετίζονται με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα κρατικά κονδύλια η «Θέμις Κατασκευαστική». Πρόκειται για τη δημόσια εταιρεία που έχει την ευθύνη της κατασκευής των φυλακών και των δικαστικών μεγάρων. Μεταξύ άλλων, η «Κ» είχε αναδείξει την παραδοξότητα ότι μία από τις έξι νεόκτιστες –και πανομοιότυπες– φυλακές της χώρας στοίχισε 10 εκατ. λιγότερα (!) από τις «υπόλοιπες» πέντε. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι πέντε φυλακές είχαν ως επιβλέποντες μηχανικούς τα ίδια πρόσωπα, εν αντιθέσει με την έκτη, προκάλεσε την παρέμβαση της εισαγγελέως Ευτέρπης Κουτζαμάνη. Διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας, αλλά παραδόξως η «Κ» ακόμη και σήμερα δεν έχει καν δεχθεί κλήση για να παραδώσει τα στοιχεία που διαθέτει.

    Ο λόγος, όμως, που υπογραμμίζεται ως ανεξήγητη η υπόσχεση της πολιτείας για τη δημιουργία μιας ακόμη φυλακής είναι άλλος. Το υπουργείο Δικαιοσύνης όλα τα τελευταία χρόνια διαβεβαιώνει ότι κατασκευάζει σωφρονιστικά καταστήματα «υψίστης ασφαλείας». Με απλά λόγια, φυλακές που δεν έχουν τούβλα, αλλά μπετόν και κυρίως διαθέτουν παντού κάμερες και υπερσύγχρονα συστήματα παρακολούθησης. Με αυτές τις προδιαγραφές κατασκευάστηκαν και οι προαναφερθείσες έξι νέες φυλακές – στα Γρεβενά έγινε και ειδική μετατροπή μιας πτέρυγας σε «υψίστης ασφαλείας Γ τύπου» για να είναι πανταχόθεν απροσπέλαστη. Σημειωτέον δε ότι μετά τις δύο «ελικοπτερικές» αποδράσεις του… κ. Παλαιοκώστα η πολιτεία έχει επιπλέον δαπανήσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ για να θωρακίσει και τους προαύλιους χώρους των φυλακών με «αντιαεροπορικά» συρματοπλέγματα. Τελευταίο παράδειγμα, ένα έργο της κατασκευαστικής «Θέμις» που βρίσκεται και σήμερα σε εξέλιξη στον Κορυδαλλό, για να πυκνώσουν τα ήδη υφιστάμενα εναέρια σύρματα και στο οποίο παραδόξως η εταιρεία επέλεξε –για μία ακόμη φορά– ως επιβλέποντα της κατασκευής το ίδιο πρόσωπο που είχε εκπονήσει και τη μελέτη του έργου…

    Ολα τούτα, όμως, γεννούν μερικά μάλλον αυτονόητα ερωτήματα προς το υπ. Δικαιοσύνης. Εφόσον η πολιτεία κατά δήλωσή της διαθέτει φυλακές «υψίστης ασφαλείας», ποιος είναι αυτός που έπεισε τον κ. Αθανασίου ότι πρέπει να δοθούν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για μια νέα φυλακή και με ποιο αίτιο ή κίνητρο; Και γιατί καθυστερεί η δικαστική έρευνα στην εταιρεία «Θέμις», όταν διαπιστωμένα από το παρελθόν είχε εμπλακεί σε όζουσες υποθέσεις;

    Τα ερωτήματα δεν διατυπώνονται τυχαία και για έναν επιπλέον λόγο. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται πώς όταν συνελήφθησαν τα μέλη της «17 Νοέμβρη», τα κελιά μιας πτέρυγας του Κορυδαλλού μετετράπησαν, με συνοπτικές διαδικασίες, σε πραγματικά φρούρια. Ο αρχικός προϋπολογισμός για τη θωράκιση περίπου 500 τ.μ. ήταν 4,7 εκατ. ευρώ, αλλά τελικώς το έργο στοίχισε το ιλιγγιώδες ποσό των 11 εκατ. ευρώ (εννοείται με απευθείας αναθέσεις). Παραμένει άγνωστο γιατί τα μέλη της «17 Νοέμβρη» δεν «φιλοξενούνται» εκεί και γιατί η συγκεκριμένη πτέρυγα μετονομάστηκε σε VIP, στεγάζοντας σήμερα τον κ. Τσοχατζόπουλο και την παρέα του. Εν ολίγοις, το καίριο ερώτημα που αναμένει απάντηση είναι μήπως αντί να ξαναξοδευθούν αδιαφανώς κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για μια «νέα» φυλακή, θα ήταν χρησιμότερο το υπουργείο να προσλάβει μερικούς σωφρονιστικούς υπαλλήλους; Και τούτο διότι το πρόβλημα των φυλακών όλοι πια αναγνωρίζουν ότι είναι το έλλειμμα προσωπικού και η ατολμία των υφισταμένων εργαζομένων ακόμη και να επισκέπτονται τα κελιά των «παντοδύναμων» κρατουμένων…
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100003_12/01/2014_545667

    ΣXETIKA ΘEMATA
    Ποιοι εξαφάνισαν τον Χριστόδουλο Ξηρό_(…EΛΛAΔA…)
    ———–
    ΚΛΕΙΩ ΠΑΠΑΠΑΝΤΟΛΕΩΝ (δικηγόρος, γενική γραμματέας της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου)
    «Απαράδεκτη η απόπειρα εκφοβισμού των δικαστών»

    Στο ζήτημα των αδειών, η Πολιτεία στάθμισε ότι η κρίση για τη χορήγηση άδειας σε κρατούμενο πρέπει να είναι εξατομικευμένη και ότι το είδος του διαπραχθέντος εγκλήματος είναι κατ’ αρχήν αδιάφορο.

    Η στάθμιση αυτή της Πολιτείας λαμβάνει υπ’ όψιν δύο θεμελιώδεις παραδοχές: πρώτον, ότι ο εγκλεισμός, και δη ο μακροχρόνιος, είναι μια εξ ορισμού φρικώδης κατάσταση για την ανθρώπινη ύπαρξη και, δεύτερον, ότι ο -κατ’ όνομα έστω- σκοπός του εγκλεισμού είναι ο σωφρονισμός του προσώπου και όχι η εξάλειψή του.

    Είναι συνεπώς ικανή η παραβατική συμπεριφορά ενός μόνο κρατουμένου -όσο σημαντικός και εάν είναι αυτός για το κράτος- για να ανατρέψει άρδην αυτόν το συλλογισμό; Προφανώς και όχι. Ως εκ τούτου, το μόνο που πράγματι έχει να κάνει το κράτος στην περίπτωση Ξηρού είναι να τον εντοπίσει και να τον οδηγήσει στη φυλακή. Αυτό γίνεται σε ένα κράτος δικαίου μιας συντεταγμένης πολιτείας. Αυτό που δεν γίνεται, είναι η απόπειρα εκφοβισμού δικαστών και άλλων λειτουργών ώστε να πράττουν όχι αυτά που επιβάλλει η συνταγματική τάξη και ο νόμος, αλλά αυτά που θέλουν οι εκάστοτε κρατούντες.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=409135
    ———–
    Γ. ΠΑΝΟΥΣΗΣ (βουλευτής ΔΗΜΑΡ, εγκληματολόγος)
    «Οχι επιστροφή στα μπουντρούμια του Μεσαίωνα»

    Ο θεσμός της αδείας είναι διεθνώς επιτυχημένος διότι αποσυμπιέζει την ιδρυματοποίηση και δίνει την ευκαιρία σε κάθε κρατούμενο να προετοιμάσει την κοινωνική του επανένταξη.

    Οι παραβιάζοντες για διάφορους λόγους, και όχι πάντοτε «εγκληματικούς», την άδεια στην Ελλάδα κυμαίνονται από 2% έως 3%. Αρα ο θεσμός δεν χρήζει καμίας άλλης τροποποίησης, εκτός ίσως από την ενίσχυση των εγγυήσεων της μη επικινδυνότητας από επιστημονικό συμβούλιο.

    Οσον αφορά τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, πρέπει να μελετηθεί με σοβαρότητα και όχι εν θερμώ, καθώς υπάρχουν παράμετροι που αγγίζουν το ποινικό δίκαιο, το σωφρονιστικό δίκαιο, τα δικαιώματα του ανθρώπου, την ασφάλεια του σωφρονιστικού προσωπικού κ.λπ. Οπως η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται μέσω της απαξίωσης των αδειών των κρατουμένων, έτσι και η ποινικοσωφρονιστική πολιτική δεν διαμορφώνεται μέσω δαιμονοποίησης μεμονωμένων περιπτώσεων.

    Το σχέδιο του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα, με σχεδόν ομόφωνη πρόταση της Ειδικής Επιτροπής της Βουλής, βρίσκεται εδώ και 8 μήνες στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Η Βουλή περιμένει να μελετήσει και να ψηφίσει ένα προοδευτικό και ανθρώπινο σωφρονιστικό σύστημα και όχι μία εκ του πλαγίου επιστροφή στα μπουντρούμια του Μεσαίωνα.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=409134
    ———-
    Η τρομοϋστερία ως πρόσχημα

    Αν και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων απορρίπτονται αυθαίρετα τα αιτήματα των κρατουμένων για χορήγηση αδειών, η κυβέρνηση κάνει σημαία την εξαφάνιση Χριστόδουλου Ξηρού, προκειμένου να καταργήσει τις άδειες για ολόκληρες κατηγορίες κρατουμένων
    Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

    Η εξαφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού στάθηκε η αφορμή. Αξιοποιήθηκε επικοινωνιακά από το κυβερνητικό επιτελείο με προεξάρχοντα τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδια και συνοδεύτηκε με αρκετή δόση τρομολαγνείας ώστε η αλλαγή κατεύθυνσης στη σωφρονιστική πολιτική να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη ως απολύτως δικαιολογημένη.

    Στον αφρό της επικαιρότητας ήρθαν εξαγγελίες για οριζόντια μέτρα που στηρίζονται στο δίπτυχο: σκλήρυνση της νομοθεσίας για τη χορήγηση αδειών και λειτουργία φυλακής υψίστης ασφαλείας για τους επικίνδυνους εγκληματίες.

    Προφάσεις

    Η κυβέρνηση, διά του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου, στην παρέκκλιση ενός κρατουμένου που παραβιάζει την άδεια, επιλέγει να απαντήσει με τον αποκλεισμό από το ευεργέτημα, ολόκληρης κατηγορίας προσώπων -καταδικασμένοι για τρομοκρατία-, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν αποκλείεται οι άδειες να κοπούν και σε καταδικασθέντες για οργανωμένο έγκλημα. Θα μπορούσαν να ληφθούν μέτρα σε βάρος όσων κάνουν κακή χρήση του μέτρου, αλλά, αντί γι’ αυτό, η Πολιτεία δείχνει να εκδικείται συλλήβδην τους κρατουμένους. Και την ίδια ώρα, τεχνηέντως παραγνωρίζει το μεγάλο πρόβλημα. Οτι στην πράξη υπάρχει σωρεία παραβάσεων της νομοθεσίας ως προς τη χορήγηση αδειών. Οι καταγγελίες των κρατουμένων ότι οι άδειες κόβονται ή ψαλιδίζονται, κατά το δοκούν, είναι συνεχείς.

    Ο Συνήγορος του Πολίτη εδώ και χρόνια έχει επισημάνει ότι η απόρριψη των σχετικών αιτημάτων των κρατουμένων δεν αιτιολογείται πλήρως και εξατομικευμένα, αλλά με γενικόλογες και αόριστες αναφορές, και ότι λαμβάνονται υπόψη κριτήρια που δεν περιέχονται στο νόμο (υπόλοιπο ποινής, μετάνοια κ.ά.). «Η αναιτιολόγητη και γενικότερα η αυθαίρετη απόρριψη των σχετικών αιτημάτων δημιουργεί αίσθημα αδικίας στους κρατουμένους και πλήττει συνολικά την αξιοπιστία του σωφρονιστικού συστήματος», ανέφερε σε σχετικό πόρισμά του.

    Παρά τις σοβαρές διαπιστώσεις του, όμως, τίποτε δεν έχει διορθωθεί. Και ο φακός σχεδόν ποτέ δεν εστιάζει στα ποσοστά των αδειών που παρανόμως δεν δόθηκαν σε κρατουμένους, αλλά πάντα στα ποσοστά παραβίασής τους, γεγονός που χρησιμοποιείται ως όχημα για νέες υποχωρήσεις στον τομέα των δικαιωμάτων και ως εργαλείο πίεσης κατά των συμβουλίων που χορηγούν τις άδειες.

    Το μοναδικό ίσως μέτρο που συνδέει τους κρατουμένους με τον έξω κόσμο και λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης από την απάνθρωπη πραγματικότητα των φυλακών, περιστέλλεται, παρ ‘όλο που το ποσοστό αστοχίας του είναι πολύ μικρό, κάτω από 4%, και μάλιστα από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Την τριετία 2010-2012 χορηγήθηκαν σε κρατουμένους 12.004 τακτικές άδειες και ο αριθμός παραβιάσεων των αδειών ήταν μόλις 324, παρά τις συνθήκες κολαστηρίου που επικρατούν στις ελληνικές φυλακές.

    Αλλά ακόμη και οι εισαγγελείς «μυρίζονται» κίνδυνο, εν όψει της αναθεώρησης από το υπουργείο Δικαιοσύνης, επί το αυστηρότερον, του νομοθετικού πλαισίου για τις άδειες. Οι αλλαγές, λένε, δεν πρέπει να υπαγορεύονται από την πίεση της επικαιρότητας.

    Κρυφή ατζέντα

    Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων εκτιμά ότι οι άδειες δεν είναι παράπλευρη απώλεια, αλλά ο στόχος, και ότι θα υπάρξει πισωγύρισμα. «Η κατάργηση των αδειών για ολόκληρες κατηγορίες κρατουμένων σχεδιάζεται εδώ και καιρό και ψιθυρίζεται από τα πιο επίσημα χείλη», επισημαίνει.

    «Ενας θεσμός δοκιμασμένος και κατά κοινή ομολογία επιτυχημένος κινδυνεύει σοβαρά και άμεσα. Η εξέλιξη αυτή (και πολύ φοβόμαστε και άλλες που θα ακολουθήσουν) θα γυρίσει το σωφρονιστικό σύστημα είκοσι πέντε χρόνια πίσω. Τότε που οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές διεκδίκησαν και πέτυχαν με δυναμικούς αγώνες τη θεσμοθέτηση στη χώρα μας ενός ευεργετήματος θεμελιώδους ήδη στην ευρωπαϊκή νομοθεσία».

    Με τον ίδιο αποσπασματικό και ευκαιριακό τρόπο η κυβέρνηση σπεύδει να εξαγγείλει τη δημιουργία, για πρώτη φορά στη χώρα μας, φυλακής υψίστης ασφαλείας για τους επικίνδυνους εγκληματίες. Οι σχεδιασμοί είχαν παγώσει, αλλά τώρα ενεργοποιούνται και πάλι, εντός χρονοδιαγράμματος 100 ημερών. Μια από τις υπάρχουσες φυλακές σε Μαλανδρίνο, Δομοκό, Τρίκαλα θα μετατραπεί σε φυλακή-φρούριο (super maximum security prison), με το κόστος ανακατασκευής να υπολογίζεται σε 1 εκατ. ευρώ!
    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=409133
    ———–

    Οι φυλακές και το δίλημμα της ελληνικής κοινωνίας
    Βασίλης Παπαστεργίου

    1. Η παραβίαση της άδειας και η μη επιστροφή του Χριστόδουλου Ξηρού στις φυλακές Κορυδαλλού πυροδότησε μια έντονη συζήτηση για το θεσμό των αδειών. Η κυβέρνηση έσπευσε να εξαγγείλει την αλλαγή του σχετικού νόμου, που εν προκειμένω είναι ο σωφρονιστικός κώδικας που ψηφίστηκε το 1999.

    Ο θεσμός των αδειών εφαρμόζεται ήδη από τότε και τα αποτελέσματα είναι γνωστά: η παραβίαση των αδειών διαχρονικά δεν ξεπερνά σε ποσοστό το 3% και ο θεσμός έχει αξιολογηθεί θετικά από τις διοικήσεις των φυλακών, τους πανεπιστημιακούς, ακόμα και από τους δικαστικούς λειτουργούς.

    2. Από την πλευρά των διωκτικών αρχών, η απάντηση είχε στοιχεία πανικού στα όρια της γραφικότητας: η σύλληψη του Κώστα Σακκά για παραβίαση των περιοριστικών όρων που του είχαν τεθεί, είναι ενδεικτική της έλλειψης κάθε σχεδίου και κάθε αίσθησης του μέτρου, της απόλυτης έλλειψης ψυχραιμίας. Η αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών κατέδειξε όχι μόνο το αυτονόητο, δηλαδή τη διάκριση μεταξύ τόπου διαμονής και του τόπου περιστασιακής διανυκτέρευσης, αλλά και ανέδειξε μια υπαρκτή τάση των κατώτερων βαθμίδων των δικαστών, ιδίως των πρωτοδικών, να αμφισβητούν κάποιες πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής και των μεθοδεύσεων των αστυνομικών αρχών. Στο πλαίσιο αυτό, η επίθεση του Δένδια προς τους “ανεπαρκείς” δικαστικούς (και η απάντηση της Ένωσης Εισαγγελέων) είναι ένα σήμα που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε

    3. Η κυβερνητική αντίδραση θέτει πολλά ζητήματα σε διάφορα επίπεδα: είναι απορίας άξιο, για παράδειγμα, γιατί πάγια στη χώρα μας η μεμονωμένη παραβίαση ενός κανόνα θα πρέπει να οδηγεί στην κατάργηση του σχετικού δικαιώματος για όλους, όπως σωστά επισημαίνει η Κλειώ Παπαπαντολέων σε ένα από τα καλά κείμενα που δημοσιεύθηκαν αυτές τις ημέρες (tvxs, 8/1). Αντίθετα, άλλα “μεμονωμένα” περιστατικά, όπως για παράδειγμα οι θάνατοι των μεταναστών Μοχάμεντ Χασάν και Νεζάμ Χακιμί κατά το έτος 2013 στο κέντρο κράτησης της Κορίνθου, δεν οδήγησαν στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης και στη βελτίωση της ιατρικής φροντίδας στα κέντρα κράτησης. Τα μεμονωμένα περιστατικά επομένως αξιοποιούνται πάγια στην κατεύθυνση της περιστολής των δικαιωμάτων και ποτέ στη κατεύθυνση της βελτίωσης των όρων ζωής των κρατουμένων.

    Δεύτερον, η κυβέρνηση κατευθύνει τη σχετική συζήτηση στην εξαγγελία της κατάργησης της άδειας για τους καταδικασμένους για ορισμένα αδικήματα, όπως για τις “πράξεις τρομοκρατίας”. Είναι γνωστή κατ’ αρχάς η κριτική για την ασάφεια της κατηγορίας της “τρομοκρατίας”, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Το κρίσιμο εδώ είναι η δυνατότητα του νομοθέτη να εξαιρεί αυθαίρετα μια κατηγορία κρατουμένων από τη χορήγηση άδειας αξιοποιώντας μια “μαγική έννοια”, αυτή της τρομοκρατίας. Αυτού του τύπου η εξαίρεση είναι ακόμα περισσότερο αδικαιολόγητη δεδομένου ότι το όργανο που λαμβάνει την απόφαση, εν προκειμένω το συμβούλιο της φυλακής, κατά τη λήψη της σχετικής απόφασης σταθμίζει όλα τα δεδομένα, επομένως και το αδίκημα για το οποίο έχει καταδικαστεί αυτός που ζητά την άδεια.

    4. Η συζήτηση για τις φυλακές έχει μια ιστορικότητα: μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις στις φυλακές κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και την έκδοση του περιοδικού “… της φυλακής” κατά τη δεκαετία του ’80, ακολούθησαν πολλά χρόνια σιωπής. Τα τελευταία χρόνια η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, οι κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι κινητοποιήσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου έχουν προσπαθήσει να ξαναθέσουν τα ερωτήματα που αφορούν στο θεσμό της φυλακής.

    Σήμερα η κατάσταση στις φυλακές αντανακλά τάσεις που προσδιορίζονται από τη μνημονιακή πραγματικότητα: υπερπληθυσμός, πλειοψηφία αλλοδαπών μεταξύ των κρατουμένων, μείωση των κονδυλίων, δραματική υποβάθμιση της ποιότητας της σίτισης, απόλυτη έλλειψη ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης. Το σύστημα της φυλακής, όπως κάθε σύστημα που βασίζεται στην αδιαφάνεια και την αυθαιρεσία, ευνοεί τη συναλλαγή και την ακραία διαφθορά.

    Η κοινωνική κατάρρευση που βιώνουμε, έχει υποβαθμίσει την υπερασπιστική δυνατότητα των κατώτερων στρωμάτων και των αλλοδαπών με συνέπεια σε πολλές περιπτώσεις να οδηγούνται στη φυλακή συμπολίτες μας για αποφάσεις που εκδόθηκαν ερήμην για πλημμελήματα. Μεγάλος είναι πλέον και ο αριθμός των συμπολιτών μας που φυλακίζονται για χρέη προς το δημόσιο. Αυτή η πραγματικότητα έχει φθάσει το σύστημα στα όριά του. Είναι ενδεικτικό ότι ένας μεγάλος αριθμός κρατουμένων, ελλείψει διαθέσιμου χώρου στη φυλακή, κρατείται πλέον στα εντελώς ακατάλληλα κρατητήρια των τοπικών αστυνομικών τμημάτων χωρίς τις ελάχιστες εγγυήσεις (προαυλισμού κλπ) που προβλέπει ο σωφρονιστικός κώδικας. Πρόκειται πραγματικά για μια αδιανόητη για μια δημοκρατική χώρα κατάσταση.

    Δεν θα πρέπει ακόμα να αποσιωπούμε την οριακή για μια δημοκρατική χώρα κατάσταση της μαζικής διοικητικής κράτησης αλλοδαπών “χωρίς χαρτιά” σε κέντρα κράτησης, στην πραγματικότητα σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ήδη από το 2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (CPT) έχει καταφύγει στην έσχατη κύρωση, τη δημόσια δήλωση απέναντι στην Ελλάδα για τις συνθήκες κράτησης των αλλοδαπών “χωρίς χαρτιά”. Περιττό να πούμε ότι αυτή η είδηση αποσιωπήθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

    Ας συνοψίσουμε την κατάσταση: η κατάσταση στις φυλακές δεν ανταποκρίνεται καν στις απαιτήσεις που έχει θέσει το υπάρχον πλαίσιο, δηλαδή ο σωφρονιστικός κώδικας. Η σημαντική κρίση που έχει βιώνει η κοινωνία μας αγγίζει στο μέγιστο βαθμό τους πιο “καταραμένους” από τους φτωχούς, δηλαδή τους κρατούμενους. Και ακριβώς όπως στο κοινωνικό επίπεδο η κυβέρνηση προσπαθεί να επιλύσει την κρίση βυθίζοντας ακόμα περισσότερο τους φτωχούς και φορολογώντας τη φτώχεια, αντίστοιχα στο χώρο του σωφρονισμού η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει ότι η λύση βρίσκεται στην κατεύθυνση της επίδειξης περισσότερου αυταρχισμού, στο χτίσιμο νέων φυλακών ασφαλείας, στη χορήγηση λιγότερων αδειών ή ακόμα και στην κατάργηση του θεσμού, στη διεύρυνση της ποινικοποίησης για τους οφειλέτες του Δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων. Τα ακροδεξιά ΜΜΕ φυσικά πλειοδοτούν σε μια τέτοια προσέγγιση.

    Υπάρχει κανείς που μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει λύση σε ένα τέτοιο φαύλο κύκλο;

    Η επιλογή αυτή φυσικά δεν είναι τυχαία: η κυβέρνηση επενδύει σε ιδεολογικούς αρχαϊσμούς: σε μια κοινωνία που φαίνεται να έλκεται από το αυταρχικό πρότυπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να στρέψει τη διάχυτη οργή προς τους δήθεν ανεκτικούς δικαστικούς και εξαγγέλλει το χτίσιμο φυλακών υψίστης ασφαλείας, λες και ο Χριστόδουλος Ξηρός απέδρασε. Μόνο οι “εθνικοί” εργολάβοι έχουν να ωφεληθούν από μια τέτοια προοπτική.

    Η στάση αυτή μας φέρνει μπροστά στο ουσιαστικό ζήτημα, που συνοψίζει και το δίλημμα ενώπιον του οποίου ουσιαστικά βρίσκεται η ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια: η έξοδος από την κρίση θα γίνει με ένταση του αυταρχισμού, με την ποινικοποίηση της φτώχειας, με τη μονιμοποίηση μιας κατάστασης εξαίρεσης, δηλαδή μιας διαρκούς έκπτωσης από τα συνταγματικά δικαιώματα ή με μια πολιτική που θα διευρύνει τους θεσμούς ελευθερίας και αλληλεγγύης (στην περίπτωσή μας τις άδειες, τους εναλλακτικούς τρόπους έκτισης της ποινής, το θεσμό της ημιελεύθερης διαβίωσης) και θα αμφισβητεί την πραγματικότητα της περιθωριοποίησης μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού;

    Δεν είναι μικρό αυτό το δίλημμα.
    https://barikat.gr/content/oi-fylakes-kai-dilimma-tis-ellinikis-koinonias
    ———–
    Associated Press: Οι φυλακές στην Ελλάδα καταρρέουν και το σύστημα είναι απάνθρωπο

    Πηγή: Associated Press: Οι φυλακές στην Ελλάδα καταρρέουν και το σύστημα είναι απάνθρωπο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/136866#ixzz2qTWUqtnn

    dds2

    Ιανουαρίου 15, 2014 at 4:12 μμ

  5. του Νίκου Κουλούρη*

    Στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ρυθμίσεις για τα καταστήματα κράτησης Γ τύπου (φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπως τις χαρακτηρίζει το ίδιο το υπουργείο). Οι φυλακές αυτού του τύπου έχουν προβλεφθεί από το 2009, αποτελώντας, τότε, «απάντηση» του κράτους στη δεύτερη απόδραση δύο κρατουμένων με ελικόπτερο από το Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού. Στο διάστημα που μεσολάβησε, όμως, δεν καθορίστηκε το καθεστώς κράτησης στο οποίο υπάγονται οι κρατούμενοι στα καταστήματα αυτά (κατάδικοι που εκτίουν ποινές ισόβιας ή πρόσκαιρης κάθειρξης άνω των δέκα ετών, που κρίνονται επικίνδυνοι για την ομαλή κοινή συμβίωση στα άλλα καταστήματα κράτησης, σύμφωνα με τον Ν. 3772/2009), ούτε ο τρόπος με τον οποίο κρίνεται η «επικινδυνότητά» τους.

    Εκτροπή

    Τώρα, ο νομοθέτης επανέρχεται, έχοντας δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα με τον ισχυρισμό ότι απαντά στη μη επιστροφή ενός αδειούχου κρατουμένου από την έβδομη άδεια που έλαβε. Το επιχείρημα αυτό προφανώς δεν πείθει, αφού δεν συνδέεται με το καθεστώς και το επίπεδο ασφαλούς κράτησης των φυλακών. Τούτο, δε, ακριβώς επειδή κάθε αδειούχος κρατούμενος εξέρχεται νόμιμα από τη φυλακή και δεν «εκθέτει» με την μη επιστροφή του καμιά ανεπάρκεια του φυλακτικού σκέλους του εγκλεισμού. Επομένως, όποια σχετική σύνδεση επιχειρείται, μόνο ως πρόφαση μπορεί να αξιολογηθεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι άλλο: οι άδειες των κρατουμένων. Μαζί με αυτό, όμως, το υπουργείο Δικαιοσύνης επιχειρεί να ισοπεδώσει κάθε θεμελιώδη αρχή που διέπει, τουλάχιστον θεωρητικά, τη σωφρονιστική νομοθεσία και την προσανατολίζει στη δίκαιη και ίση μεταχείριση των κρατουμένων, με παροχή ευκαιριών κοινωνικής επανένταξης. Ακόμη περισσότερο: οι ρυθμίσεις που τέθηκαν υπό διαβούλευση, εάν γίνουν μέρος της νομοθεσίας, θα σημάνουν μια εκτροπή από κάθε έννοια σωφρονιστικής νομιμότητας, αν όχι θεσμική εκτροπή.
    Πρόθεση των συντακτών του νομοσχεδίου για τις φυλακές τύπου Γ’ είναι να αποκλείσουν άμεσα ή έμμεσα, μεγάλο αριθμό κρατουμένων από την εφαρμογή βασικών θεσμών και μέτρων που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της μεταχείρισής τους (άδειες, εργασία με ευεργετικό υπολογισμό, επισκεπτήρια, αλληλογραφία, ημιελεύθερη διαβίωση, απόλυση υπό όρο) στο πλαίσιο της στέρησης της προσωπικής ελευθερίας τους. Όπου αυτό δεν ορίζεται ρητά, ομολογείται κυνικά με τη «ρήτρα» ότι οι περιορισμοί που θα επιβάλλονται στα καταστήματα κράτησης τύπου Γ’ επιτρέπεται να καθιστούν ανέφικτη την εφαρμογή θεσμών και προγραμμάτων που προβλέπονται στον Σωφρονιστικό Κώδικα.
    Στις φυλακές αυτές προβλέπεται ότι θα κρατούνται υπόδικοι και κατάδικοι, ανάλογα με το (ποινικό ή πειθαρχικό) έρεισμα της εισαγωγής ή της μεταγωγής τους, για χρονικό διάστημα τουλάχιστον τεσσάρων ή δέκα ετών, που θα μπορεί να επιμηκύνεται επί διετία χωρίς ανώτατο όριο, βάσει μιας εκτίμησης περί «ιδιαίτερης επικινδυνότητας». Διευκρινίζεται, εκ του περισσού, ότι «οι κρατούμενοι στις φυλακές αυτές θα διαβιούν σε αυστηρότερο καθεστώς σε σχέση με τους λοιπούς κρατουμένους, ως προς τη χορήγηση αδειών κ.λπ.».
    Για να μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η ανατροπή των δεδομένων στον τομέα της «σωφρονιστικής» (;) πολιτικής το υπουργείο Δικαιοσύνης προωθεί αλλαγές ως προς τα όργανα και τις διαδικασίες μεταγωγής των κρατουμένων, τις υπηρεσίες εξωτερικής φρούρησης των φυλακών, «εκχωρεί» αρμοδιότητές που έχει εκ της πολιτειακής αποστολής του στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης [και Προστασίας του Πολίτη] και ανοίγει τον δρόμο για την ανάληψη της διοίκησης των φυλακών από συνταξιούχους δικαστικούς λειτουργούς και αξιωματικούς της αστυνομίας!

    Κρατούμενοι διαφορετικών ταχυτήτων

    Η νέα, υπό διαμόρφωση, πρωτοβουλία του υπουργείου Δικαιοσύνης, στο μέρος που αφορά την πολιτική του στον τομέα των φυλακών, ακολουθεί την πεπατημένη της εισαγωγής μέτρων αυστηρότητας που συνεπάγονται την έκτιση ποινών διαφορετικών ταχυτήτων και προσθέτει το στοιχείο της διαφοροποίησης του καθεστώτος κράτησης επί τα χείρω όσον αφορά τη δεινοπάθεια που συνεπάγεται η ποινική προσβολή της προσωπικής ελευθερίας. [Εξ]ωθεί την ποινική καταστολή από τον ωφελιμισμό και την ουδετερότητα που την χαρακτηρίζουν τις τελευταίες δεκαετίες με τις νομοθετήσεις του 1967, του 1989 και του 1999, στην εκδικητικότητα. Η επιλογή αυτή αποτελεί μια απαράδεκτη θεσμική ακρότητα που μόνο εντάσεις, αντιπαλότητα και εχθρότητα μπορεί να καλλιεργήσει στον χώρο των φυλακών, επισπεύδοντας την από καιρό προαναγγελθείσα κατάρρευσή του σε βάρος κάθε έννοιας νομιμότητας και δικαιοσύνης.

    * Ο Ν. Κουλούρης είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: