περιβάλλον και πολιτική

«Η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος» κ.α. ενδιαφέροντα άρθρα

3 Σχόλια

[το πρώτο από την ΟΜΑΔΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕΛΙΝΟΥ ΧΑΝΙΩΝ, http://omaselinou.blogspot.gr/2013/08/blog-post_26.html#more]

«Η Ελλάδα είναι ήδη κατεστραμμένη. Με ρωτάτε, δηλαδή, εάν είναι καλή ιδέα να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Πραγματικά είναι λογικό να ανησυχείτε για το τι θα συμβεί όταν πηδήξετε, αλλά εάν μείνετε μέσα, θα καείτε ζωντανοί»

«Με ρωτάτε εάν πρέπει να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Ε, ναι λοιπόν, να πηδήξετε, γιατί θα καείτε. Και ο Ισημερινός σάς δείχνει το δρόμο… Γιατί το ευρώ έχει ήδη εγκαταλείψει την Ελλάδα. Πιστέψτε με, δεν θέλετε να είστε στην Ευρωζώνη», δηλώνει ο Γκρεγκ Πάλαστ, που μιλά αποκλειστικά στην «Κ.Ε.» για τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, η οποία χρησιμοποίησε επιτυχώς το κοινό νόμισμα για να αλώσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και να κάνει τους πλουσίους πλουσιότερους. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος-ερευνητής, με αποκλειστικά ρεπορτάζ και έρευνες που προκαλούν τριγμούς, υποστηρίζει ότι οι λαοί που χρησιμοποιούν το ευρώ και υποφέρουν από τη λιτότητα είναι όλοι «Ελληνες».

* Η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει ότι πίσω από τα προγράμματα λιτότητας υπάρχει συνωμοσία εξόντωσης των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Τι δείχνουν οι έρευνές σας; – Αυτή η πεποίθηση ή εντύπωση των Ελλήνων μεταφράζεται ψυχολογικά από τον Φρόιντ, που την αποκαλεί «υπεροψία της μικρής διαφοράς», δηλαδή την τάση των ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστοί και γι’ αυτό καταδιώκονται. Αυτή η θεωρία όμως είναι ανόητη. Εχω μια άλλη: όλοι όσοι χρησιμοποιούν το ευρώ είναι «Ελληνες». Είναι, δηλαδή, στόχοι της οικονομικής κατάρρευσης. Ολα τα κράτη που υποφέρουν υπό τη διοίκηση των φανατικών της λιτότητας κυβερνήσεων είναι «Ελλάδες» – όπως και οι ιδιοκτησίες τους… Είναι προγραμματισμένο να κλαπούν μέσω της ιδιωτικοποίησης. Δεν υπάρχει τίποτε ιδιαίτερο στις κακοποιήσεις που ζει η ελληνική οικονομία, ούτε και στο έγκλημα που διαπράττεται στην Ελλάδα. Απλώς είστε ο πρώτος στόχος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση – μια μικρή, ευάλωτη χώρα με ελκυστικά «περιουσιακά στοιχεία» για… κλοπή.
Ρατσισμός * Υποστηρίζετε ότι η Ελλάδα είναι η σκηνή ενός εγκλήματος, ποιος όμως είναι ο δολοφόνος; – Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Ελληνες παρουσιάζονται ως τεμπέληδες που πίνουν ούζο στον ήλιο, δανείζονται πάρα πολλά και δουλεύουν πολύ λίγο. Γι’ αυτό και η οικονομία τους κατέρρευσε. Πόσο λάθος ισχυρισμός… Στοιχεία από τον ΟΟΣΑ (από το 2000 έως το 2012), τα οποία και χρησιμοποιώ στο άρθρο μου στο περιοδικό VICE, με τίτλο «My Big Fat Greek Minister», αποδεικνύουν ότι οι Ελληνες εργάζονται κατά μέσο όρο 619 ώρες το χρόνο περισσότερες από τους Γερμανούς, τους Αγγλους και τους Αμερικανούς.

Δυστυχώς, το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι Ελληνες ηγέτες συμφωνούν με αυτή τη ρατσιστική προσέγγιση, που προωθείται από την «ισχυρή γερμανική φυλή». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος… Η αλήθεια όμως είναι μία: η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος που διαπράχθηκε σε δύο πράξεις. Η πρώτη πράξη ξεκίνησε όταν η διεθνής οικονομική τάξη αποφάσισε την «εφεύρεση» του ευρώ ως οχήματος για την εφαρμογή των σκληρών οικονομικών θεωριών των Τόμας Φρίντμαν, Μίλτον Φρίντμαν, Τζόσεφ Σούμπετερ και του Ρόμπερτ Μούντελ, που πίστευαν στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου μέσω της «δημιουργικής καταστροφής». Μέχρι τώρα βλέπουμε μόνο την καταστροφή. Στην Ελλάδα, η πρώτη πράξη του εγκλήματος ξεκίνησε το 2002 με τα κρυφά παιχνίδια παραγώγων συναλλάγματος, που έπαιξαν τα δύο μεγάλα κόμματα με τη συνεργασία της Goldman Sachs, μια τρελή ταχυδακτυλουργία ώστε οι ελληνικές κυβερνήσεις να προσποιηθούν ότι το έλλειμμα της χώρας δεν ξεπερνούσε το 3% του ΑΕΠ.
«Το Ορνεο» Η δεύτερη πράξη του οικονομικού εγκλήματος, που αποτελείωσε την Ελλάδα, ήταν η επίθεση που δέχθηκε το ελληνικό υπουργείο Οικονομίας από τον Αμερικανό μεγαλοεπενδυτή Πολ Σίνγκερ, τον άνθρωπο που είναι γνωστός ως «Το Ορνεο», γιατί παρουσιάζεται σε χώρες με προβληματικές οικονομίες, αγοράζει από τη δευτερογενή αγορά ομόλογα σε εξευτελιστική τιμή και μέσω δικαστικών προσφυγών απαιτεί την αποπληρωμή τους στο ακέραιο. *

Η ελληνική κυβέρνηση προωθεί την ιδιωτικοποίηση ως κινητήριο μοχλό της ανάκαμψης. Καθώς έχετε εξετάσει τις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης στη Λατινική Αμερική, στο τέλος του τούνελ υπάρχει φως ή κι άλλο τούνελ; – Οταν ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης οικονομολόγος Τζο Στίγκλιτς ήταν επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας, μου είπε ότι άλλαξε τον όρο «ιδιωτικοποίηση» σε «μιζο-ποίηση». Οι ιδιωτικοποιήσεις, μου είχε πει ο Στίγκλιτς, σχετίζονται απόλυτα με δωροδοκίες, πληρωμές σε πολιτικούς, σε μεσάζοντες και στους συνεργάτες τους. Η ιδιωτικοποίηση «πουλιέται» στο λαό ως το μέσο σωτηρίας. Ομως η αλήθεια είναι άλλη. Για παράδειγμα: Εάν πουλήσετε τη δημόσια εταιρεία ύδρευσης, πάλι θα χρειάζεστε νερό. Τώρα, όμως, θα πρέπει να πληρώνετε ιδιοκτήτες που χρεώνουν περισσότερο. Ακόμη και εάν οι νέοι ιδιοκτήτες είναι τίμιοι, δεν μπορείς να εξοικονομήσεις χρήματα. Το ΔΝΤ εξανάγκασε την Αργεντινή να πουλήσει το σύστημα ύδρευσης του Μπουένος Αϊρες στην Enron. Η Enron αύξησε τις τιμές στο νερό κατά 400% και στη συνέχεια, επειδή μειώθηκε κατακόρυφα το προσωπικό (κίνηση εξορθολογισμού, όπως την αποκάλεσε), το νερό μολύνθηκε και μετά η παροχή διακόπηκε. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται σε ιδιωτικοποιήσεις σε όλο τον κόσμο. Δεν έχω βρει καμία εξαίρεση.
Τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές, με τον μεγιστάνα Μπόμπολα να έχει πάρει τη μερίδα του λέοντος στη συμφωνία, μυρίζουν όπως μια… τυπική συμφωνία ιδιωτικοποίησης. Ο εταίρος του Μπόμπολα, η καναδική Eldorado Gold, ανήκει στις εταιρείες που ελέγχουν την αγορά χρυσού διεθνώς. Η συνήθης πρακτική τους είναι να περιμένουν μέχρι να βρεθεί κάποια χώρα σε πολύ αδύναμη θέση, έτσι ώστε να αναγκαστεί να δώσει τον χρυσό της σε εξευτελιστική τιμή. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Κανένας δεν αποκτά μεταλλεία χωρίς να δωροδοκήσει. Δεν ιδιωτικοποιούν, σας κλέβουν τον χρυσό!
Οι πλούσιοι πλουσιότεροι * Η τρόικα και βλέπει τις επιπτώσεις του προγράμματός της στην Ελλάδα και έχει παραδεχθεί «λάθη» της. Γιατί, λοιπόν, δεν διαφοροποιείται η πολιτική της; – Δεν είμαστε αντιμέτωποι με πολιτικές που είναι σωστές ή λάθος. Είμαστε αντιμέτωποι με πολιτικές που έχουν μοναδικό στόχο να κάνουν ακόμη πιο πλούσιους αυτούς που είναι ήδη πλουσιότεροι από σένα και μένα. Η πολιτική αυτή δεν θα αλλάξει όσο δημιουργούνται υπερκέρδη για τον κ. Μπόμπολα, τον Αμερικανό μεγιστάνα Πολ Σίνγκερ, και όσο υπάρχουν ελληνικά περιουσιακά στοιχεία που μπορούν να αγοράσουν οι Γερμανοί.

* Υιοθετεί η Ευρώπη ολοένα και περισσότερο δύο ταχύτητες: φτωχός Νότος, πλούσιος Βορράς; Ποιος είναι ο ρόλος της Γερμανίας στη δράση του ΔΝΤ; – Είχα μια ασύλληπτη συζήτηση με τον συνάδελφο οικονομολόγο Ρόμπερτ Μούντελ, τον «πατέρα» του ευρώ. Μου ξεκαθάρισε ότι το ευρώ δεν δημιουργήθηκε ως ισχυρό νόμισμα για να βοηθήσει την Ευρώπη να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, αλλά για να καταστρέψει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, ξεκινώντας με τη διάλυση των συνδικάτων, καθώς και για την προώθηση ιδιωτικοποιήσεων. Η ιδέα του ευρώ -μου είπε- είναι να «πάρουμε την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική από τα Κοινοβούλια», περιορίζοντας δηλαδή το δημοκρατικό έλεγχο στα οικονομικά προϊόντα. Αυτή η πορεία επέτρεψε στη… φιλελευθεροποίηση να αποτελεί σήμερα το μόνο οικονομικό εργαλείο. Εκτίμησα την ειλικρίνειά του. Ως οικονομολόγος ο Μούντελ δεν είχε τη δύναμη να εφαρμόσει την αρρωστημένη φαντασίωσή του.

Γι’ αυτό χρειαζόταν μια ελίτ, ενισχυμένη από τη Γερμανία, για να προσελκύσει τα ευρωπαϊκά κράτη σε αυτή τη νομισματική παγίδα. Μπορεί να μιλάω για νέα γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, αλλά θέλω να υπογραμμίσω ότι ο μέσος Γερμανός δεν επωφελείται από την κατάσταση της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και των άλλων στοχοποιημένων κρατών. Ο πραγματικός μισθός του μέσου Γερμανού επίσης πέφτει. Δεν πιστεύω ότι η Ευρώπη αντέχει και θα αντέξει δύο ταχύτητες. Είναι αλήθεια ότι η Σουηδία, η Ολλανδία και η Γερμανία, που θα έπρεπε να έχουν τη δική τους νομισματική ένωση, επωφελούνται από την «τεχνητά» υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ στο Νότο. Ομως, πρέπει να καταλάβουμε ότι η καταστροφή του Νότου τελικά θα πληγώσει και τον Βορρά. Οι μισθοί στη Γερμανία συνεχίζουν να πέφτουν, η Γαλλία αιμορραγεί και η Αγγλία αυτοπληγώνεται με την εφαρμογή ενός ανόητου προγράμματος λιτότητας.

* Γράφετε στα άρθρα σας ότι δεν καταλαβαίνετε γιατί οι Ελληνες αφήνουν τον εαυτό τους να πεθάνει. Ποια είναι η εναλλακτική; – Πραγματικά είναι τρελό! Καταλαβαίνω την κούραση και την απογοήτευση και ότι μερικοί άνθρωποι κυριολεκτικά πεινάνε, αισθάνονται αβοήθητοι και απελπισμένοι. Αλλά δεν πρέπει να τα παρατήσετε. Η εναλλακτική για την Ελλάδα είναι… ο Ισημερινός. Ο πρόεδρός του Ραφαέλ Κορέα, καθηγητής Οικονομικών, είναι πολύ καλά εκπαιδευμένος και μορφωμένος για να πέφτει θύμα και να γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας από οικονομικές βλακείες.
Είπε στα όρνεα, στο ΔΝΤ, στην Παγκόσμια Τράπεζα, στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομίας και στα υπόλοιπα αρπακτικά της οικονομίας να πάνε στο διάολο. Το τραγούδι που χρησιμοποίησε στην προεκλογική του εκστρατεία «We’re not gonna take it anymore» τα λέει όλα. Ο Κορέα αρνήθηκε να πληρώσει τα αρπακτικά που έχουν το ξένο χρέος. Υποστηρίζει ότι τα χρέη που δημιουργήθηκαν από τους εγκληματίες-τραπεζίτες δεν αποτελούν ευθύνη του λαού του. Ο Κορέα απέρριψε κατηγορηματικά τα παρανοϊκά προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ. Αντιθέτως, αύξησε τον προϋπολογισμό του για την εκπαίδευση και την υγεία. Αρνήθηκε τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης, γιατί δεν ήθελε να αφήσει κανέναν να κλέψει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας του.
Καλωσόρισε στον Ισημερινό τους μετανάστες και τη διασπορά που είχε φύγει αναζητώντας καλύτερο μέλλον. Αντιμετώπισε απειλές δολοφονίας και απαγωγής, αλλά δεν έκανε πίσω, και τώρα ο Ισημερινός από την κρίση έχει εκτοξευθεί στην εκρηκτική ανάπτυξη. Γι’ αυτό σας λέω, Ελληνες, σκεφτείτε ότι και οι ΗΠΑ «αποσκίρτησαν» από τον πρώτο Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου -τη Βρετανική Αυτοκρατορία- και δεν κατέρρευσαν, επειδή ανακήρυξαν την οικονομική τους ανεξαρτησία.

8 βήματα * Θεωρητικά ακούγεται βιώσιμο, πρακτικά όμως ποιος είναι ο δρόμος για την αντιστροφή του κλίματος στην Ελλάδα; – Η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ, γιατί το ευρώ εγκατέλειψε την Ελλάδα. Είδαμε την Αργεντινή να εγκαταλείπει το αμερικανικό δολάριο και ο ουρανός παρέμεινε στη θέση του. Η Ελλάδα είναι ήδη κατεστραμμένη. Με ρωτάτε, δηλαδή, εάν είναι καλή ιδέα να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Πραγματικά είναι λογικό να ανησυχείτε για το τι θα συμβεί όταν πηδήξετε, αλλά εάν μείνετε μέσα, θα καείτε ζωντανοί. Δυστυχώς, η Ελλάδα περίμενε πολύ και άργησε να κάνει την απόδραση, όμως ακόμη και τώρα είναι αναγκαίο να εγκαταλείψετε το ευρώ.
Θα με ρωτήσετε πώς, το ξέρω και σας δίνω ένα ένα τα βήματα: 1. Γυρίστε στη δραχμή, ως μοναδικό επίσημο νόμισμα της Ελλάδας. 2. Ολα τα χρέη -κρατικά και μη- να αποπληρώνονται σε δραχμές, με ισοτιμία ένα προς ένα. 3. Η κυβέρνηση και οι επιχειρήσεις πρέπει να πληρώσουν άμεσα όλο το ξένο χρέος σε αυτό το νόμισμα (δραχμή). 4. Εάν ξένοι πιστωτές, ειδικά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κινηθούν για να κατασχέσουν ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, η ελληνική κυβέρνηση να κατασχέσει ξένα περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα, επιστρέφοντας την ιδιοκτησία της χώρας στους Ελληνες. 5. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, πριν από την αλλαγή (νομίσματος), προχωρήστε σε εμπορικές συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με τη Βραζιλία, το Βιετνάμ και άλλες ισχυρές οικονομίες που δεν χρησιμοποιούν το ευρώ. Γνωρίζω προσωπικά τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαντούρο, και είμαι σίγουρος ότι ενδιαφέρεται για πετρελαϊκές συμφωνίες με την Ελλάδα. 6. Προετοιμαστείτε για αναταραχές, που θα διαρκέσουν περίπου έξι μήνες. Ομως, καθώς η χώρα βρίσκεται σε αναταραχή τέσσερα χρόνια τώρα, έχετε την εμπειρία για να το αντιμετωπίσετε. 7. Προετοιμαστείτε για την οικονομική ανάπτυξη που θα ακολουθήσει. 8. Προετοιμαστείτε, γιατί η τρόικα θα σας παρακαλά για νέα συμφωνία. Εξετάστε την με ψυχραιμία και λογική και ενεργήστε με τόλμη.

* Ζούμε σε… δημοκρατία σε τιμή ευκαιρίας; Κατά τη διάρκεια του 2012, με εξαίρεση την Αραβική Ανοιξη, αναλυτές εκτιμούσαν (λανθασμένα, όπως αποδεικνύεται τώρα) ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις και οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν πεθάνει. Πιστεύετε ότι θα συνεχίσουν μέχρι να εφευρεθεί εκ νέου η ιδέα και η ουσία της πολιτικής; – Δυστυχώς, η Αραβική Ανοιξη εξελίχθηκε σε Αραβικό Καλοκαίρι Διακοπών… Ολα τα έθνη που ζουν τον οικονομικό τρόμο της λιτότητας υποφέρουν, γιατί οι πληθυσμοί αισθάνονται ηττημένοι και αδύναμοι. Γι’ αυτό και απαιτούνται χαρισματικοί ηγέτες. Οταν οι ηγέτες κάνουν τη διαφορά, όπως ο Κορέα, ο Τσάβες, η Κίρχνερ, οι λαοί και πάλι θα αισθανθούν δυνατοί.

Who is who 

Συνδυάζοντας τις πτυχές του πολύπλευρου εαυτού του (οικονομολόγος, συγγραφέας, δημοσιογράφος-ερευνητής), ο Γκρεγκ Πάλαστ συνεργάζεται με τα πιο ισχυρά ειδησεογραφικά δίκτυα στον κόσμο, παρουσιάζοντας αποκλειστικά ερευνητικά ρεπορτάζ (κυρίως αποκαλύψεις στο χώρο της διεθνούς πολιτικής και οικονομίας), που προκαλούν σεισμούς. Γνωστός πολέμιος της εταιρικής διαφθοράς, της οικονομικής ελίτ, του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της κυβερνητικής αναλγησίας, ο Πάλαστ έγινε γνωστός στο ευρύ διεθνές κοινό με το βιβλίο του «The best Democracy money can buy» (κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Δημοκρατία σε τιμή ευκαιρίας», εκδ. «Σύγχρονοι Ορίζοντες»), στο οποίο -μεταξύ άλλων- αποκαλύπτει τη διαδικασία νοθείας με την οποία η οικογένεια Μπους κατάφερε να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Καλιφόρνια, κερδίζοντας έτσι την προεδρία των ΗΠΑ.
Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο «Vultures’ Picnic» (θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά το φθινόπωρο από τον εκδοτικό οίκο «Λιβάνης», με τίτλο «Το πικνίκ των ορνέων»), ο Πάλαστ επιστρέφει στο αγαπημένο του θέμα: το ρόλο των πολυεθνικών εταιρειών και οργανισμών στον έλεγχο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η έρευνά του για το «Πικνίκ των ορνέων» τον έφερε στην Ελλάδα, η οποία -όπως υποστηρίζει- μετατράπηκε σε τόπο… εγκλήματος, λόγω της δράσης της Goldman Sachs, αλλά και της στάσης της Ευρωζώνης.
Πηγή enet.gr

———-

Ο εξτρεμισμός του πολιτικού Κέντρου

Στην πιο κρίσιμη καμπή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βαίνει η Ευρώπη, εκτιμά ο συγγραφέας Ταρίκ Αλί

Συνέντευξη στον Πετρο Παπακωνσταντινου, Καθημερινή 3/6/2012

απόσπασμα (αξίζει προσοχής): …

– Ανησυχείτε για το μέλλον της δυτικής δημοκρατίας;

– Εχω υποστηρίξει και άλλοτε ότι η τάση να θεωρούμε τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία άρρηκτα συνδεδεμένες έννοιες είναι εντελώς εσφαλμένη. Ο καπιταλισμός ανθούσε μια χαρά κάτω από απολυταρχικά καθεστώτα, όπως του Πινοσέτ στη Χιλή ή και επί ναζισμού. Αλλωστε, το ίδιο το κινεζικό μοντέλο μαρτυρά ότι δεν χρειάζεται κανείς τη δημοκρατία για να συντηρεί μια δυναμική καπιταλιστική ανάπτυξη. Δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν το παγκόσμιο σύστημα αναζητούσε τη λυτρωτική υπέρβαση της κρίσης σε κάποιου είδους απολυταρχικό καπιταλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά. Ιδίως αν η αναπόφευκτη κοινωνική διαμαρτυρία καθηλωθεί σε τυφλές εξεγέρσεις, σαν τις «jacqueries» των μεσαιωνικών αγροτών, δημιουργώντας χάος και ανασφάλεια, που θα διευκολύνει απολυταρχικές λύσεις. Από εδώ και η ιστορική ευθύνη της Αριστεράς να προσφέρει πραγματικές εναλλακτικές λύσεις, αποτρέποντας τον εκβαρβαρισμό της πολιτικής και κοινωνικής ατμόσφαιρας…

———-

Τι λέει ο Richard D. Wolff για αυτά τα οποία συμβαίνουν στην Ελλάδα…


Αν και μπορεί να πει κανείς ότι φλερτάρει (τουλάχιστον σε κάποια σημεία) με κάποιες από τις θεωρίες συνομωσίας που κυκλοφορούν, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα όσα λέει ο Richard D. Wolff καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης και λέκτορας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου New School της Νέας Υόρκης.
Εκτός από την κακή διαχείριση διαφόρων ζητημάτων εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων και τα φαινόμενα διαφθοράς που παρατηρούνται στη χώρα τα τελευταία χρόνια, τι είναι αυτό που φέρνει την Ελλάδα στο επίκεντρο της κρίσης και πώς έχει φθάσει το ελληνικό χρέος σε τέτοια επίπεδα, μέσα σε σχετικά μικρό διάστημα;
Richard D. Wolff: Οι οικονομικές κρίσεις στα καπιταλιστικά καθεστώτα επιδρούν σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, αλλά αυτό που επιτρέπει στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας (τους έχοντες και κατέχοντες) να μετατοπίζει το κόστος της κρίσης σε εκείνους που βρίσκονται κάτω από αυτούς είναι κυρίως η δομή του συστήματος, όπως ακριβώς και το σύστημα επιτρέπει στην κορυφή της πυραμίδας να συγκεντρώνει τον πλούτο που παράγεται από όλους τους πολίτες στα χέρια της. Οι κρίσεις που προκαλούνται από το σύστημα έχουν κόστος, αφού το σύστημα επιβάλλει μέτρα κυρίως σε εκείνους που βρίσκονται στη μεγάλη βάση της οικονομικής πυραμίδας.
Στις ΗΠΑ, αυτό μεταφράζεται στο γεγονός ότι υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι, εκατομμύρια αποκλεισμένοι από τα ίδια τα σπίτια τους, και ούτω καθ’ εξής.
Στην Ευρώπη, μεταφράζεται στο γεγονός ότι οι φτωχότερες χώρες – όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, κλπ. – υποχρεώνονται να «απορροφήσουν» όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της οδύνης που προκαλεί η κρίση, έτσι ώστε κάποιες άλλες χώρες (όπως η Γερμανία, η Γαλλία και κάποιες σκανδιναβικές χώρες) να μπορούν να διέρχονται από την κρίση σχετικά αλώβητες, πληρώνοντας όσο το δυνατόν λιγότερο από το τεράστιο κόστος της.
Στο εσωτερικό όλων των χωρών εκτυλίσσεται η ίδια διαδικασία. Ο γερμανικός καπιταλισμός προωθεί περικοπές στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας της χώρας του, ακριβώς όπως συμβαίνει στη Γαλλία και τις χώρες της Σκανδιναβίας. Τελικά, και στο εσωτερικό της Ελλάδας, βλέπουμε την ίδια αυτή διαδικασία να εκτυλίσσεται, καθώς το πρόγραμμα λιτότητας πλήττει τα φτωχότερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας πολύ πιο βάναυσα από ό, τι τα ανώτερα επίπεδα. Ωστόσο, ειδικά η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, παρατηρούμε ότι αντιμετωπίζει ένα διπλό πλήγμα: αφ’ ενός τα αποτελέσματα της διαβίωσής της σε μια σχετικά φτωχή χώρα, και αφ’ ετέρου τις συνέπειες του ότι δεν ανήκει στην προνομιούχα κεφαλαιοκρατική «κορυφή» της ελληνικής κοινωνίας.
Ερώτημα 2ο: Σε τι συνίσταται ακριβώς το περιβόητο κούρεμα του χρέους και τι σημαίνει πραγματικά για τους Έλληνες;
Richard D. Wolff: Αποτελεί κοινό τόπο των καπιταλιστικών οικονομιών το γεγονός ότι οι δανειστές και οι δανειολήπτες περιέρχονται τελικά σε μια κατάσταση, όπου ο οφειλέτης δεν μπορεί πλέον να αντέξει το επιτόκιο δανεισμού και το κόστος αποπληρωμής του δανείου. Αυτό αποτελεί πλέον συνηθισμένο φαινόμενο σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και σε διάφορα επίπεδα, όπως στο επίπεδο μεταξύ των επιχειρήσεων και των καταναλωτών, αλλά και στα διάφορα επίπεδα των κυβερνήσεων, στα πλαίσια του ρόλου τους ως δανειζομένων και δανειστών. Το νομικό σύστημα κάθε καπιταλιστικής χώρας περιλαμβάνει νόμους, δικαστήρια, αλλά και τις διαδικασίες μέσω των οποίων θα επιλυθεί αυτό το κοινό πρόβλημα. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου ακόμα και οι ίδιες οι κυβερνήσεις κάποιων χωρών βρέθηκαν σε μια τέτοια συγκυρία. Επομένως, δεν υπάρχει τίποτε το καινοφανές ή μοναδικό στην περίπτωση της Ελλάδας.
Όταν οι οφειλέτες αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις της αποπληρωμής του δανείου τους, είθισται να απειλούν με κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας. Αυτό έχει συνήθως ως αποτέλεσμα, να προβαίνουν οι δανειστές σε μια εκδήλωση προθυμίας να διαπραγματευτούν μια «προσαρμογή» για το δάνειο. Η προσαρμογή αυτή συνήθως ισοδυναμεί με επέκταση της προθεσμίας αποπληρωμής για μεγαλύτερο διάστημα, έτσι ώστε να απαιτείται από τον δανειζόμενο η καταβολή μικρότερου ποσού σε ετήσια βάση. Εναλλακτικά, μπορεί να υπάρξει συμφωνία για χαμηλότερο επιτόκιο, το οποίο ο δανειολήπτης θα είναι σε θέση να αντέξει οικονομικά. Μια τρίτη εναλλακτική λύση μπορεί να είναι η μείωση του ανεξόφλητου χρέους, διαδικασία την οποία σήμερα είθισται να αποκαλούμε «κούρεμα».
Συχνά, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ δανειοληπτών και δανειστών καταλήγουν στην υιοθέτηση συνδυασμών αυτών των εναλλακτικών λύσεων ή και κάποιων άλλων πιθανών λύσεων. Είναι επίσης χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, όσο πιο πειστική είναι η αρχική απειλή της κήρυξης επιλεκτικής χρεοκοπίας εκ μέρους του οφειλέτη, τόσο πιο πιθανό είναι ο δανειστής να δεχθεί την συμφωνία, η οποία θα οδηγήσει σε κούρεμα ή κάποιες άλλες διευκολύνσεις.
Όσο πιο επικίνδυνη ή επιβλαβής είναι η κήρυξη μιας επιλεκτικής χρεοκοπίας για την ομάδα ενδιαφερομένων των δανειστών γενικά (τις τράπεζες, τις ασφαλιστικές εταιρείες, τα πολιτικά πρόσωπα που συνδέονται με το χρέος, κλπ), τόσο πιο «γενναιόδωρες» θα πρέπει να θεωρούνται οι διευκολύνσεις από την πλευρά των δανειστών. Από την άλλη πλευρά, οι οποιεσδήποτε απειλές των δανειστών κατά του οφειλέτη (όπως, π.χ., «δεν πρόκειται να σας δανείσουμε ξανά» ή «δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανανέωση της καταβολής ποσών για υφιστάμενα δάνεια που λήγουν τους επόμενους μήνες ή στα επόμενα χρόνια») επηρεάζουν επίσης το είδος και το μέγεθος των προσαρμογών, οι οποίες θα πρέπει να γίνουν.
Το τελικό αποτέλεσμα, και στην περίπτωση της Ελλάδας, και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, εξαρτάται από την πολιτική βούληση και την στήριξη του επιθυμητού στόχου εκ μέρους και των δύο πλευρών.Ας πάμε όμως να δούμε και τα περιθώρια που έχει ο λαός μιας χώρας. Αν η εργατική τάξη στην Ελλάδα ενωνόταν και απειλούσε με συνεχιζόμενη μαζική αντίσταση, αντί να διαπληκτίζεται εσωτερικά για το ποιος δούλευε σκληρότερα όλα αυτά τα χρόνια, οι υπάλληλοι του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, ή γύρω από το εάν τα στερεότυπα που έχουν διαμορφώσει οι Ευρωπαίοι του Βορρά για τους Ευρωπαίους του Νότου ανταποκρίνονται στην αλήθεια ή όχι, κλπ., τότε οι εξελίξεις ίσως να ήταν πολύ διαφορετικές σήμερα.Και για να επεκτείνουμε το θέμα, αν υπήρχε πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ των εργατικών τάξεων σε όλη την Ευρώπη, έτσι ώστε μια επίθεση εναντίον των Ελλήνων εργαζομένων να γίνεται αισθητή και αντιληπτή ως επίθεση εναντίον του συνόλου των Ευρωπαίων εργαζομένων, τότε η πραγματικότητα στην Ελλάδα σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική. Υπήρξαν, βέβαια, κάποιες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά δεν ήταν – τουλάχιστον στο σημερινό στάδιο – αρκετά σθεναρές και εκτεταμένες, ώστε να υπάρξει μια συμφωνία που πραγματικά να ευνοεί την μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών και να επιτευχθεί ένα ουσιαστικό κούρεμα, με το οποίο να υποχρεωθούν να συμφωνήσουν οι δανειστές της ελληνικής κυβέρνησης.Ερώτημα 3ο: Το τελευταίο διάστημα συζητείται έντονα το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας της Ελλάδας. Τι σημαίνει ο όρος «επιλεκτική χρεοκοπία» για μια χώρα και τι θα σήμαινε ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας;Richard D. Wolff: Επιλεκτική χρεοκοπία σημαίνει απλά μια δήλωση της Ελλάδας ότι δεν θα αποπληρώσει το σύνολο ή μέρος του εθνικού χρέους της. Στην πραγματικότητα, αυτό έχει ήδη συμβεί όσον αφορά ένα μέρος του ελληνικού χρέους. Μετά από μια ανακοίνωση επιλεκτικής χρεοκοπίας, τα ίδια βασικά ζητήματα θα παραμείνουν όπως είχαν, δηλαδή οι σχέσεις μεταξύ των δανειστών και των δανειοληπτών στα πλαίσια της κήρυξης της αθέτησης αποπληρωμής.Όταν η Αργεντινή προέβη σε μια τέτοια κήρυξη πριν από μια δεκαετία, δέχθηκε απειλές από τους δανειστές της, ότι δεν πρόκειται να λάβει ποτέ ξανά δάνειο από αυτούς. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, η Αργεντινή διαπίστωσε ότι οι απειλές εκείνες ήταν κενές περιεχομένου. Οι παγκόσμιες συνθήκες είχαν αλλάξει, με αποτέλεσμα η Αργεντινή να είναι σε θέση να δανειστεί και πάλι σήμερα, αν το επιθυμούσε.

Αυτό το γεγονός, φυσικά, δεν εγγυάται το ότι η Ελλάδα θα έχει την ίδια εμπειρία, αλλά σίγουρα θα πρέπει να αποτελέσει ένα μάθημα. Το συμπέρασμα είναι πως η κάθε χώρα θα πρέπει να είναι επιφυλακτική όσον αφορά τις όποιες απειλές εκ μέρους των δανειστών της.

Ερώτημα 4ο: Πώς θα μπορούσε μια επιλεκτική χρεοκοπία της Ελλάδας να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία;

Richard D. Wolff: Ο κόσμος θα αποκομίσει πολλά και ποικίλα διδάγματα από όλα όσα εκτυλίχθηκαν στην Ελλάδα. Κάποιοι εργαζόμενοι σε άλλες χώρες ενδεχομένως να αγωνιστούν πιο σθεναρά εναντίον των πολιτικών λιτότητας και μάλιστα έγκαιρα, ώστε να αποφευχθεί μια επανάληψη της ελληνικής εμπειρίας. Άλλοι ίσως να αποσυρθούν από τον δανεισμό και να επιδιώξουν μια διευθέτηση που να τους συμφέρει, σε πιο πρώιμο στάδιο απ’ ό,τι η Ελλάδα. Αλλά και οι δανειστές θα αντλήσουν διάφορα διδάγματα. Εκείνοι που είχαν παλιότερα υιοθετήσει διαφορετικές θέσεις, όσον αφορά το ζήτημα των ταξικών αγώνων που θεωρούνται ενδημικοί στον καπιταλισμό, θα ερμηνεύσουν την εμπειρία της Ελλάδας με διαφορετικό τρόπο και θα αντλήσουν διαφορετικά διδάγματα, ανάλογα με την περίπτωση.

Ερώτημα 5ο: Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα δείχνει να έχει υιοθετήσει μια μάλλον υποτονική στάση έναντι της Ευρώπης και οι κυβερνήσεις μοιάζουν να δέχονται παθητικά ο,τιδήποτε τους επιβάλλεται από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. Τι κρύβεται πίσω από αυτή την αδράνεια των ηγετών της Ελλάδας; Γιατί επιτρέπουν να ψηφίζονται τόσο σκληρά μέτρα μέσω του Ελληνικού Κοινοβουλίου;

Richard D. Wolff: Τα τελευταία 30 χρόνια, ο καπιταλισμός γνώρισε μια νέα αναβίωση μετά από τα δραματικά προβλήματα που προέκυψαν από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1930, τις ολέθριες συνέπειες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και εν συνεχεία το ανερχόμενο μπλοκ Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας, σε συνδυασμό με το κίνημα του αντι-ιμπεριαλισμού, που είχε ισχυρές επιπτώσεις σε όλες τις χώρες της Δύσης και λειτούργησε εις βάρος της βιωσιμότητας των καπιταλιστικών πολιτικών.

Ωστόσο, η περίοδος που μεσολάβησε μεταξύ της δεκαετίας του 1980 και του 2007 οδήγησε αρκετά αντικαπιταλιστικά κοινωνικά κινήματα στην πεποίθηση ότι, κατά κάποιον τρόπο, το ρεύμα της ιστορίας είχε μετατοπιστεί μακριά από το αντικαπιταλιστικό κίνημα και έκανε ένα πισωγύρισμα, υπό μια έννοια, βάσει της αντίληψης ότι δεν υπάρχει πραγματικά βιώσιμη εναλλακτική λύση εκτός από τον καπιταλισμό, ειδικά μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης μετά το 1989.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να αποδυναμωθούν οι συλλογικές δράσεις των εργαζομένων: εργατικά συνδικάτα, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα και όλα τα μαζικά κοινωνικά κινήματα.

Παρομοίως, όλες οι σκέψεις, έννοιες και οι τρόποι αντίληψης της ζωής που ασκούσαν έντονη κριτική στον καπιταλισμό και προέβαλλαν αντίσταση στις πρακτικές του υποχώρησαν, παραχωρώντας ζωτικό χώρο στην αντίληψη του καπιταλισμού ως ασφαλούς μέσου ευημερίας και γενικής οικονομικής ανάπτυξης για όλους. Την συνέπεια της μεταβολής εκείνης την βιώσαμε έντονα, όταν το 2007, η υποκείμενη αστάθεια του καπιταλισμού διεκδίκησε την παλιά της κεντρική θέση, όπως συνέβαινε πάντα τους δύο τελευταίους αιώνες και όχι μόνο, βρίσκοντας την αριστερά αποδιοργανωμένη, διχασμένη και με πεσμένο το ηθικό.

Όλα αυτά βέβαια αλλάζουν σήμερα, στον απόηχο της νέας κρίσης του καπιταλισμού και στα πλαίσια της διαπίστωσης, για άλλη μια φορά, ότι τα ασήκωτα βάρη καλείται να πληρώσει πάντα η τάξη των απλών εργαζομένων πολιτών. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αποκατάσταση της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, η προώθηση της αγωνιστικότητάς τους, αλλά και η ανασύσταση των συνδικάτων τους είναι μια χρονοβόρα υπόθεση.

Στην πορεία, ήττες όπως αυτές που υπέστη η Ελλάδα και άλλες χώρες θα θεωρούνται τελικά ένα μόνο μέρος του τιμήματος που πληρώνουμε για αυταπάτες που συντηρήσαμε, σχετικά με το τι είναι ο καπιταλισμός και πώς λειτουργεί.

———

Τσόμσκι: Κάποιοι στη Γερμανία θέλουν να θέσουν την Ελλάδα υπό καθεστώς σκλαβιάς

09 Δεκεμβρίου

Στα 85 του χρόνια, τα οποία έκλεισε μόλις πριν από δύο μέρες, ο Νόαμ Τσόμσκι συνεχίζει να διαθέτει αξιοζήλευτη πνευματική διαύγεια και θάρρος να λέει αυτά που λίγοι τολμούν να πουν.
Σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Αυγή», ο Τσόμσκι παρατηρεί μεταξύ άλλων ότι «κάποιοι άνθρωποι στη Γερμανία φαίνεται πως στόχο έχουν να θέσουν την Ελλάδα υπό καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς», ενώ επισημαίνει πως «ένα κοινό μέτωπο ανάμεσα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία μπορεί να είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή γι’ αυτές τις χώρες».
Διαβάστε την αποκλειστική συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι στην «Αυγή»:
Ο νεοφιλελευθερισμός
* Σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, η κυβέρνηση συνιστά πρόβλημα, κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει και οι ιδιώτες είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους. Ωστόσο, οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι πλούσιοι βασίζονται περισσότερο παρά ποτέ στην κρατική παρέμβαση, ώστε να συνεχίσουν να έχουν τον έλεγχο της οικονομίας και να απολαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο της οικονομικής πίτας. Είναι τελικά μύθος ο νεοφιλελευθερισμός; Πρόκειται απλά για ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα;
O όρος «νεοφιλελεύθερος» είναι λιγάκι παραπλανητικός. Δεν είναι ούτε νέος, ούτε φιλελεύθερος. Όπως είπατε, οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι πλούσιοι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό που ο οικονομολόγος Ντιν Μπέικερ αποκαλεί «το συντηρητικό κράτος γκουβερνάντα», το οποίο και εκτρέφουν. Αυτό ισχύει -σε μεγάλο βαθμό- και για τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Μία πρόσφατη μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) αποδίδει τα κέρδη των μεγάλων τραπεζών σχεδόν ολοκληρωτικά στην άρρητη πολιτική διασφάλισης του κράτους («πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν») και δεν αναφέρομαι μόνο στις ευρέως γνωστές και πολυδιαφημισμένες διασώσεις, αλλά στην πρόσβαση που έχουν σε φθηνές πιστώσεις, ευνοϊκές αξιολογήσεις λόγω της κρατικής εγγύησης, και πολλά άλλα παραδείγματα. Το ίδιο ισχύει και για την παραγωγική οικονομία. Η επανάσταση των τεχνολογιών της πληροφορικής, που είναι σήμερα η κινητήρια δύναμή της, βασίστηκε πολύ έντονα σε επενδύσεις σε έρευνα και τεχνολογία, σε προμήθειες και άλλους τρόπους στήριξης από το κράτος. Αυτή η διαδικασία έχει τις ρίζες της στην πρώιμη αγγλική εκβιομηχάνιση.
Ωστόσο, ούτε ο «νεοφιλελευθερισμός» ούτε οι προγενέστερες εκδόσεις του, όπως ο «φιλελευθερισμός», είναι μύθοι. Στα σίγουρα δεν είναι μύθοι για τα θύματά τους. Ο οικονομικός ιστορικός Πολ Μπάιροχ είναι μόνο ένας από τους πολλούς που έχουν δείξει πως «ο υποχρεωτικός οικονομικός φιλελευθερισμός του Τρίτου Κόσμου τον 19ο αιώνα είναι ένα σημαντικό στοιχείο στο να εξηγήσουμε την καθυστέρηση στην εκβιομηχάνισή του». Στην πραγματικότητα η «αποβιομηχάνισή» του είναι μια ιστορία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με διάφορες μορφές.
Εν συντομία οι θεωρίες είναι σε μεγάλο βαθμό, «μύθος» για τους πλούσιους και τους ισχυρούς, οι οποίοι έχουν εφεύρει πολλούς τρόπους για να προστατεύονται από τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά όχι για τους φτωχούς και τους αδύναμους, οι οποίοι πλήττονται από αυτές.

* Πως εξηγείται η υπεροχή του κανόνα που έχει ως επίκεντρο τις αγορές και το αρπακτικό κεφάλαιο σε μια περίοδο που βιώνουμε την πιο καταστροφική κρίση του καπιταλισμού από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ’30;
Η βασική εξήγηση είναι και η συνήθης: Όλα πάνε ρολόι για τους πλούσιους και τους ισχυρούς. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, δεκάδες εκατομμύρια είναι άνεργοι, εκατομμύρια ανώνυμοι έχουν εκπέσει από την αγορά εργασίας στην απελπισία και τα εισοδήματα. Ακόμη και οι συνθήκες διαβίωσης έχουν σε μεγάλο βαθμό τελματώσει ή και συρρικνωθεί. Αλλά οι μεγάλες τράπεζες, που είναι υπεύθυνες για την τελευταία κρίση, είναι μεγαλύτερες και πλουσιότερες από ποτέ, τα εταιρικά κέρδη σπάνε ρεκόρ, ο πλούτος πέρα από κάθε φαντασία συσσωρεύεται μεταξύ των ισχυρών, ο κόσμος της εργασίας έχει αποδυναμωθεί από τη συντριβή των συνδικάτων και την «αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια», για να δανειστώ τον όρο που χρησιμοποίησε ο Άλαν Γκρίνσπαν (σ.σ.: ο επί 20ετία, 1987-2006, διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ) όταν εξηγούσε τη μεγάλη επιτυχία της οικονομίας, την οποία διαχειριζόταν, όταν ήταν ακόμα ο «Άγιος Άλαν», ίσως ο μεγαλύτερος οικονομολόγος από την εποχή του Άνταμ Σμιθ, πριν την κατάρρευση των δομών τις οποίες διηύθυνε μαζί με τις ιδεολογικές δομές τους. Οπότε, γιατί να παραπονεθούν;
Η ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου συνδέεται με την πτώση του ποσοστού κέρδους στη βιομηχανία και τις νέες ευκαιρίες που αναδύθηκαν, ώστε να κατανεμηθεί η παραγωγή σε περιοχές στις οποίες η εργασία γίνεται ευκολότερα αντικείμενο εκμετάλλευσης και οι περιορισμοί στο κεφάλαιο είναι ασθενέστεροι -ενώ τα κέρδη διανέμονται σε περιοχές με χαμηλότερα ποσοστά κέρδους (παγκοσμιοποίηση).
Η όλη διαδικασία έχει ως «συνενόχους» τις τεχνολογικές εξελίξεις, οι οποίες διευκολύνουν την ανάπτυξη ενός «ανεξέλεγκτου χρηματοπιστωτικού τομέα», ο οποίος «καταβροχθίζει τη σύγχρονη οικονομία (δηλαδή την παραγωγική οικονομία) από μέσα, όπως η νύμφη της σφήκας – αράχνης που τρώει από μέσα προς τα έξω τον ξενιστή, στον οποίο έχει αποτεθεί», για να δανειστώ την ατμοσφαιρική παρομοίωση του Μάρτιν Γουλφ των Financial Times, ίσως του πιο αξιοσέβαστου οικονομικού ανταποκριτή στον αγγλόφωνο κόσμο.
Εκτός από αυτό, όπως ήδη σημειώσαμε, ο κανόνας που έχει ως επίκεντρο τις αγορές επιβάλλει αυστηρή πειθαρχία στους πολλούς, αλλά οι λίγοι οι οποίοι «μετράνε» προστατεύουν τους εαυτούς τους αποτελεσματικά.

* Πώς ερμηνεύετε το επιχείρημα περί κυριαρχίας μιας υπερεθνικής ελίτ και το τέλος του έθνους – κράτους, ειδικά αφότου οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι αυτή η νέα τάξη πραγμάτων μας έχει ήδη επιβληθεί;
Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό το επιχείρημα, αλλά δεν θα πρέπει να την υπερβάλουμε. Οι πολυεθνικές εξακολουθούν να στηρίζονται στο κράτος, στο οποίο έχουν τη βάση τους, για προστασία, οικονομική και στρατιωτική και -σε μεγάλο βαθμό- για καινοτομία. Οι διεθνείς θεσμοί παραμένουν σε σημαντικό βαθμό υπό τον έλεγχο των πιο ισχυρών κρατών και, σε γενικές γραμμές, η «κρατο-κεντρική» διεθνής τάξη παραμένει αρκετά σταθερή.

Το κοινωνικό συμβόλαιο
* Η Ευρώπη κινείται ολοένα και εγγύτερα προς το τέλος του «κοινωνικού συμβολαίου». Σας εκπλήσσει αυτή η εξέλιξη;
Σε μια συνέντευξη, ο Μάριο Ντράγκι (σ.σ.: επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το 2011) πληροφόρησε τη Wall Street Journal ότι «το παραδοσιακό κοινωνικό συμβόλαιο της ηπείρου» -ίσως η πιο σημαντική συμβολή της στον σύγχρονο πολιτισμό – «είναι ξεπερασμένο» και πρέπει να ξηλωθεί. Και ο Ντράγκι είναι ένας από τους διεθνείς γραφειοκράτες που κάνουν πολλά για να προστατεύσουν τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους. Ο επιχειρηματικός κόσμος πάντα αντιπαθούσε το κοινωνικό συμβόλαιο. Θυμηθείτε την ευφορία στον επιχειρηματικό Τύπο όταν η πτώση του «κομμουνισμού» πρόσφερε μια νέα εργατική δύναμη -μορφωμένη, εκπαιδευμένη, υγιή και ξανθιά με γαλανά μάτια- που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να υποσκάψει το «πολυτελές λάιφ στάιλ» των Δυτικών εργατών. Δεν πρόκειται για αποτέλεσμα ανυποχώρητων δυνάμεων, οικονομικών ή άλλων, αλλά για ένα σχέδιο πολιτικής βασισμένο στα συμφέροντα των σχεδιαστών του, που πιθανότερα είναι οι τραπεζίτες και οι διευθύνοντες σύμβουλοι παρά οι επιστάτες που καθαρίζουν τα γραφεία τους.

* Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα πολλά μέρη του εξελιγμένου καπιταλιστικού κόσμου είναι το χρέος που κουβαλούν, ιδιωτικό και δημόσιο. Στις χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης, το χρέος έχει καταστροφικές κοινωνικές συνέπειες, καθώς «πάντα πληρώνει ο λαός», όπως έχετε κι εσείς επισημάνει στο παρελθόν. Θα θέλατε να εξηγήσετε στους ακτιβιστές τού σήμερα γιατί το χρέος είναι «ένα κοινωνικό και ιδεολογικό κατασκεύασμα;».
Οι λόγοι είναι πολλοί. Ένας από αυτούς παρουσιάστηκε πολύ ωραία με μία φράση από την εκτελεστική διευθύντρια των ΗΠΑ στο ΔΝΤ, Κάρεν Λισάκερς, η οποία περίγραψε τον οργανισμό ως «το όργανο επιβολής εκ μέρους της πιστωτικής κοινότητας». Στην καπιταλιστική κοινωνία, αν μου δανείσεις χρήματα και δεν μπορώ να στα ξεπληρώσω, τότε το πρόβλημα θα το ‘χεις εσύ, δεν μπορείς να ζητήσεις από τους γείτονές μου να πληρώσουν το χρέος.
Αλλά από τη στιγμή που οι πλούσιοι και οι ισχυροί μπορούν και προστατεύουν τους εαυτούς τους από την πειθαρχία της αγοράς, τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά όταν μια μεγάλη τράπεζα δανείζει σε «ριψοκίνδυνους» και δυνητικά επικίνδυνους δανειολήπτες, με υψηλό επιτόκιο και μεγάλο ποσοστό κέρδους εννοείται, κι αυτοί κάποια στιγμή δεν μπορούν να πληρώσουν. Τι γίνεται τότε; Τότε είναι που το «όργανο επιβολής εκ μέρους της πιστωτικής κοινότητας» σπεύδει προς διάσωσή τους, εξασφαλίζοντας πως το χρέος θα πληρωθεί, μεταφέροντας την ευθύνη στον γενικό πληθυσμό με προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής, λιτότητα και όλα τα συναφή.
Όταν οι πλούσιοι δεν θέλουν να πληρώνουν τέτοια χρέη, τα βαφτίζουν «απεχθή» και, ως εκ τούτου, άκυρα: τα επιβάλλουν στους αδύναμους με αθέμιτα μέσα. Ένα τεράστιο κομμάτι του χρέους είναι «απεχθές» υπό την έννοια αυτή, αλλά λίγοι μπορούν να προσφύγουν σε ισχυρούς θεσμούς για να σωθούν από τις ακαμψίες του καπιταλισμού.
Υπάρχουν και άλλα μέσα. Η JP Morgan Chase καλείται να πληρώσει πρόστιμο 13 δισ. δολαρίων (εκ των οποίων τα μισά εκπίπτουν από φόρους) για απάτη που αφορά τίτλους διασφαλισμένους με ενυπόθηκα δάνεια -επί της ουσίας θα έπρεπε να κατηγορηθεί για εγκληματική συμπεριφορά- από την οποία τα συνήθη θύματα επωμίζονται τεράστια χρέη.
Ο γενικός ελεγκτής του προγράμματος διάσωσης της κυβέρνησης των ΗΠΑ, Νιλ Μπαρόφκσι, επεσήμανε πως επισήμως επρόκειτο για μια νομική διαπραγμάτευση: Οι ένοχες τράπεζες θα διασώζονταν και τα θύματά τους, οι άνθρωποι που θα έχαναν τα σπίτια τους, θα λάμβαναν περιορισμένη προστασία και υποστήριξη. Όπως εξηγεί ο ίδιος, μόνο το πρώτο μέρος της συμφωνίας τιμήθηκε και το σχέδιο κατέληξε να μην είναι τίποτε περισσότερο από μια «δωρεά στα εκτελεστικά στελέχη της Wall Street» -γεγονός που δεν εξέπληξε κανέναν που καταλαβαίνει τι είναι ο «πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός».
Και η λίστα συνεχίζεται…

Η Ελλάδα, η Γερμανία και ο ΣΥΡΙΖΑ
* Στη διάρκεια της κρίσης οι Έλληνες απεικονίζονται ανά την υφήλιο ως «τεμπέληδες και διεφθαρμένοι φοροφυγάδες που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διαδηλώνουν». Αυτή είναι λίγο – πολύ η κυρίαρχη αφήγηση. Ποιοι μηχανισμοί χρησιμοποιούνται από το κατεστημένο για να πείθεται η κοινή γνώμη και πώς αντιμετωπίζονται;
Αυτές οι «απεικονίσεις» παρουσιάζονται από εκείνους που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία οικοδομώντας έτσι τον κυρίαρχο λόγο. Η παραποίηση και η εξαπάτηση αντιμετωπίζονται μόνο αν υπονομευτεί η εξουσία τους, δημιουργώντας όργανα λαϊκής εξουσίας. Όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση καταπίεσης και κυριαρχίας.

* Τι συμβαίνει κατά τη γνώμη σας στην Ελλάδα με τις συνεχείς απαιτήσεις της τρόικας και με δεδομένο τον ρόλο της Γερμανίας και την προσκόλληση στη λιτότητα;
Φαίνεται πως ο απώτερος στόχος των γερμανικών απαιτήσεων έναντι της Αθήνας, στο πλαίσιο της διαχείρισης της κρίσης χρέους, είναι να δεσμεύσει ό,τι έχει αξία στην Ελλάδα. Κάποιοι άνθρωποι στη Γερμανία φαίνεται πως στόχο έχουν να θέσουν την Ελλάδα υπό καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς.

* Είναι πιθανόν πως η επόμενη κυβέρνηση στην Ελλάδα θα είναι κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ποια θα πρέπει να είναι η προσέγγισή της;
Αυτό είναι ένα δύσκολο και πρακτικό ερώτημα. Θα ήταν εύκολο να σκιαγραφήσω τι θα ήθελα να συμβεί, αλλά, με δεδομένη την κατάσταση, όποια πορεία και να ακολουθηθεί θα υπάρχει και κόστος και κίνδυνος. Ακόμη και να ήμουν σε θέση να τα αξιολογήσω όλα αυτά -που δεν είμαι- θα ήταν ανεύθυνο να προτείνω πολιτικές χωρίς σοβαρή ανάλυση και δίχως στοιχεία.

* Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα κοινό μέτωπο των χωρών του Νότου ενάντια στη λιτότητα. Και εσείς έχετε μιλήσει για ένα τέτοιο μέτωπο, προκειμένου να παρεμποδιστούν οι πολιτικές που επιβάλλει ο Βορράς.
Η Γερμανία και οι βόρειοι σύμμαχοί της υποχρεώνουν τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν πολιτικές που είναι καταστροφικές. Ένα κοινό μέτωπο ανάμεσα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία μπορεί να είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή γι’ αυτές τις χώρες. Η ευρωπαϊκή βοήθεια θα πρέπει να παρέχεται χωρίς τη λήψη μέτρων που καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας και των άλλων κρατών – μελών της Ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση.
Η λιτότητα οδηγεί σε αυτοκτονία, υπό την έννοια ότι περιορίζει την ανάπτυξη, αυξάνει την ανεργία και παράγει μιζέρια -αλλά μπορεί να είναι μια αποτυχημένη πολιτική από σχεδιασμό. Εκτός από την αποπληρωμή του χρέους με όποιο δυνατό μέσο, ο στόχος φαίνεται να είναι, επίσης, η υπονόμευση και το ξεχαρβάλωμα του κοινωνικού κράτους -και οι πολιτικές λιτότητας εξασφαλίζουν αυτόν τον στόχο. Η δημοκρατία έχει ήδη αποδυναμωθεί σημαντικά στην Ευρώπη και η ενίσχυση της Ακροδεξιάς είναι μια σοβαρή και εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη.
Το μέλλον της Ευρώπης θα είναι ζοφερό αν δεν λυθούν τα προβλήματα στην Ευρωζώνη, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν καν αντιμετωπιστεί. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνεχίζουν την τακτική «kicking the can down the road» (να κλωτσάνε το κουτί πιο κάτω στον δρόμο). Ένα κοινό μέτωπο από τις χώρες που μαστίζονται από την κρίση μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεται τελικά για να αφυπνιστεί η Ευρώπη.

Οι Σκουριές
* Δεν έχει αμφισβητηθεί ποτέ η εγγενής ανάγκη του καπιταλισμού να καταστρέφει. Στις πρόσφατες αναλύσεις σας έχετε εστιάσει στην περιβαλλοντική καταστροφή. Κατά ποια έννοια;
Νομίζω ότι απειλείται η αξιοπρεπής ανθρώπινη επιβίωση. Τα πρώτα θύματα είναι, όπως συνήθως, οι πιο αδύναμοι και πιο ευάλωτοι. Αυτό κατέστη σαφές ακόμη και στη σύνοδο για την κλιματική αλλαγή που ολοκληρώθηκε πρόσφατα στη Βαρσοβία, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως η κατάσταση θα συνεχιστεί με τους ίδιους ρυθμούς.
Ο ιστορικός του μέλλοντος -αν θα υπάρχει- θα παρατηρεί το τρέχον θέαμα εντυπωσιασμένος. Το αρχικό πρόταγμα του αγώνα να αποτραπεί η καταστροφή δίνουν οι λεγόμενες «πρωτόγονες κοινωνίες»: οι ιθαγενείς κάτοικοι του Καναδά, οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Νότιας Αμερικής και ούτω καθ’ εξής σε όλον τον κόσμο. Αυτόν τον αγώνα για τη διάσωση και την προστασία του περιβάλλοντος τον βλέπουμε να διεξάγεται σήμερα και στην Ελλάδα, όπου οι κάτοικοι από τις Σκουριές Χαλκιδικής αντιστέκονται ηρωικά στις αρπακτικές διαθέσεις της Eldorado Gold και στην αστυνομική στήριξη που τους παρέχει το ελληνικό κράτος.
Στον γκρεμό με τόσο ενθουσιασμό μάς οδηγούν οι πλουσιότερες και πιο ισχυρές κοινωνίες, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα προέβλεπε η λογική -εκτός από τον παρανοϊκό ορθολογισμό του «πραγματικά υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η ηγεμονία των ΗΠΑ

* Οι ΗΠΑ παραμένουν μια παγκόσμια αυτοκρατορία που, σύμφωνα με εσάς, λειτουργούν με βάση «την αρχή της μαφίας», με τον νονό να μην ανέχεται την «επιτυχημένη ανυπακοή», ώστε να διατηρεί την αξιοπιστία του. Παρακμάζει η παγκόσμια αυτοκρατορία και, αν ναι, συνιστά μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια;
Η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ άγγιξε μια άνευ ιστορικού προηγουμένου κορύφωση το 1945. Από τότε μειώνεται σταθερά, αν και παραμένει πολύ ισχυρή. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι η εξουσία διαιρείται ολοένα και περισσότερο, δεν φαίνεται να υπάρχει ανταγωνιστής. Οι ΗΠΑ επικαλούνται μεν συνεχώς την παραδοσιακή αρχή της μαφίας, αλλά η ικανότητά τους να την εφαρμόσουν είναι κάπως περιορισμένη. Η απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια είναι πολύ πραγματική. Για να πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα, και η εκστρατεία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών επί προεδρίας Ομπάμα είναι μακράν η πιο μεγάλη και πιο καταστροφική τρομοκρατική επιχείρηση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.
Οι ΗΠΑ και ο Ισραηλινός πελάτης τους παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο -απειλώντας να επιτεθούν στο Ιράν, παραβιάζοντας τις βασικές αρχές της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών- και χαίρουν πλήρους ατιμωρησίας. Η πιο πρόσφατη αναθεώρηση της πυρηνικής στάσης των ΗΠΑ (US Nuclear Posture Review 2010) είναι γραμμένη σε πιο επιθετικό τόνο απ’ ό,τι οι προηγούμενες, πρόκειται για μια προειδοποίηση που δεν πρέπει να αγνοηθεί. Η συγκέντρωση της εξουσίας ενέχει γενικά κινδύνους, πράγμα που ισχύει και γι’ αυτόν τον τομέα.

Το Παλαιστινιακό

* Σχετικά με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, έχετε πει ότι η αντιπαράθεση περί ενός ή δύο κρατών είναι άσχετη. Παρακαλώ αναλύστε μας τι εννοείτε.
Η συγκεκριμένη αντιπαράθεση είναι άσχετη, διότι απλούστατα η δημιουργία ενός κράτους δεν αποτελεί καν επιλογή. Είναι χειρότερο από άσχετη: Αποτελεί περισπασμό από την πραγματικότητα. Οι πραγματικές επιλογές είναι δύο: Πρώτον, η δημιουργία δύο κρατών ή, δεύτερον, η συνέχιση όσων το Ισραήλ κάνει ήδη, με τη στήριξη των ΗΠΑ: Δηλαδή η διατήρηση της Γάζας υπό καθεστώς ασφυκτικής πολιορκίας, διαχωρισμένης από τη Δυτική Όχθη, και η συστηματική οικειοποίηση όσων πολύτιμων πόρων μπορούν να εντοπιστούν εκεί και η περαιτέρω ενσωμάτωση της περιοχής στο Ισραήλ και η κατάληψη περιοχών, στις οποίες δεν κατοικούν αρκετοί Παλαιστίνιοι -και αυτοί που παραμένουν, αθόρυβα εκδιώκονται. Το περίγραμμα είναι αρκετά σαφές από την άποψη των προγραμμάτων ανάπτυξης και απέλασης.
Με δεδομένη τη συγκεκριμένη επιλογή, δεν υπάρχουν λόγοι για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να συμφωνήσουν στην πρόταση για ένα κράτος, που δεν έχει έτσι κι αλλιώς διεθνή υποστήριξη οπουδήποτε αλλού. Εκτός αν αναγνωριστεί η πραγματικότητα της εξελισσόμενης κατάστασης, η συζήτηση για ένα κράτος (πολιτικά δικαιώματα / αγώνα κατά του ιδιότυπου «απαρτχάιντ», δημογραφικό πρόβλημα κ.λπ.) είναι ένας αντιπερισπασμός, ο οποίος έμμεσα προσφέρει υποστήριξη στη δεύτερη επιλογή. Αυτή είναι η ουσιαστική λογική της κατάστασης, είτε αρέσει είτε όχι.

«Ελευθεριακός σοσιαλισμός»
* Τα πολιτικά σας «πιστεύω» συνοψίζονται σωστά υπό τον όρο «ελευθεριακός σοσιαλισμός»;
Ναι, ο όρος που χρησιμοποιώ είναι «ελευθεριακός σοσιαλισμός», μια μετάφραση του γαλλικού «socialism libertaire». Πρόκειται για όρο που εκφράζει τον βασικό κορμό των παραδοσιακών αναρχικών κινημάτων. Οι απαρχές του σύγχρονου αναρχισμού (ελευθεριακού σοσιαλισμού) μπορούν να ανιχνευτούν, νομίζω, στα ιδανικά του διαφωτισμού και του κλασικού φιλελευθερισμού, τα οποία -και εδώ συμφωνώ με τον αναρχικό ιστορικό και ακτιβιστή Ρούντολφ Ρόκερ- «τσακίστηκαν πάνω στις πραγματικότητες της καπιταλιστικής οικονομίας». Παρέμειναν όμως ζωντανά στα μεγάλα λαϊκά κινήματα των αιώνων που πέρασαν από τότε, παίρνοντας διάφορες μορφές και με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό τους.
Αν υπάρχει κάποια κοινή κεντρική ιδέα, αυτή είναι, ίσως, πως η εξουσία και η κυριαρχία δεν καθαγιάζουν από μόνες τον εαυτό τους, κουβαλούν ένα βαρύ φορτίο απόδειξης και, αν αυτό το αίτημα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, θα έπρεπε να καταργούνται προς όφελος ανθρωπίνων σχέσεων που θα είναι πιο ελεύθερες και πιο δίκαιες. Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα, από την οικογένεια μέχρι τη διεθνή κοινότητα -στην πραγματικότητα εκτείνεται και ακόμη παραπέρα: ένας συνεπής αναρχικός θα έπρεπε να ενδιαφέρεται βαθύτατα και για τη μοίρα των επόμενων γενεών, για την οποία κατά κανόνα αδιαφορούν τα συστήματα της αγοράς.

Ο λενινισμός
* Οι πεποιθήσεις σας, λοιπόν, βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τη λενινιστική εκδοχή του σοσιαλισμού. Ώς ποιον βαθμό θα λέγατε πως η λενινιστική και η σταλινική θεώρηση του κόσμου, που αντιμετωπιζόταν χρόνια ως ένα «απελευθερωτικό» ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο, διαποτίστηκε από τις ίδιες κομφορμιστικές τάσεις και την κυνική οπτική ως προς τις προοπτικές της αυτονομίας του ανθρώπινου παράγοντα, όπως ο καπιταλιστικός αντίπαλός της;
Όταν άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά αυτά τα ζητήματα, στην πρώιμη εφηβεία μου, με τράβηξε άμεσα η κριτική για τον λενινισμό, που ασκήθηκε μέσα στην αριστερο-μαρξιστική πτέρυγα (Άντον Πάνεκουκ, Ρόζα Λούξεμπουργκ και άλλοι). Καθώς επίσης και η κριτική που ασκήθηκε από ανεξάρτητους σοσιαλιστές, όπως ο Άρθουρ Ρόζενμπεργκ, ο Τζον Ντιούι, ο Μπέρτραντ Ράσελ και άλλοι.
Ο λενινισμός υπέστη εσωτερική κριτική για τις συγκεντρωτικές και αυταρχικές τάσεις του, επικρίθηκε έντονα από τον Τρότσκι, πριν συμμετάσχει ο ίδιος στην όλη επιχείρηση κυριαρχίας. Ήταν από τους χειρότερους φόβους του Μπακούνιν η «κόκκινη γραφειοκρατία» που θα εκμεταλλευόταν τη λαϊκή επανάσταση για να εγκαθιδρύσει ένα από τα πιο βάρβαρα και σκληρά καθεστώτα στην Ιστορία.
Υπήρξε όμως και ένας «ελευθεριακός Λένιν» -για μια σύντομη περίοδο το 1917, πριν να αναλάβει την εξουσία τον Οκτώβρη. Είναι εύλογο να εκλάβει κανείς αυτή την κίνηση προς την ελευθεριακή Αριστερά ως μια οπορτουνιστική τακτική. Αφού ανέλαβαν την εξουσία, ο Λένιν και ο Τρότσκι προχώρησαν πολύ γρήγορα στη διάλυση των σοσιαλιστικών και λαϊκών θεσμών που είχαν αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της λαϊκής επανάστασης -διέλυσαν τα συμβούλια εργαζομένων, τα σοβιέτ, τη συντακτική συνέλευση- και μετέτρεψαν τον πληθυσμό σε έναν «στρατό εργασίας» που θα ακολουθούσε τις διαταγές του αρχηγού.
«Γιατί;» θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Η δική μου άποψη ήταν τότε, και παραμένει ίδια ακόμη και τώρα, πως ο Λένιν υπήρξε ένας ορθόδοξος μαρξιστής, που θεωρούσε μια σοσιαλιστική επανάσταση αδύνατη σε μια βαθύτατα εξαθλιωμένη αγροτική κοινωνία και είδε τον εαυτό του να αναλαμβάνει «δράση ανασυγκρότησης» μέχρι η επανάσταση να γίνει στη Γερμανία, όπως προέβλεπε η δική του ερμηνεία του δόγματος. Όταν αυτή συνετρίβη, προχώρησε προς μια ιδιαίτερα αυταρχική μορφή κρατικού καπιταλισμού, έχοντας σκοπό να οδηγήσει την κοινωνία στην εκβιομηχάνιση και τον εκσυγχρονισμό με τη βία, μια πολιτική που μετατράπηκε σε τερατούργημα από τον Στάλιν.
Η επανάσταση των μπολσεβίκων (εννοώ την αμέσως επομένη φάση) θα έπρεπε, νομίζω, να θεωρείται ένα από τα χειρότερα χτυπήματα που δέχτηκε ο ελευθεριακός σοσιαλισμός κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Το λενινιστικό – σταλινικό σύστημα περιγράφηκε ως «σοσιαλιστικό» και από τα δύο μείζονα προπαγανδιστικά συστήματα του κόσμου: το τεράστιο σύστημα της Δύσης και το ισχυρό, αν και έλασσον, σύστημα της Ανατολής. Το καθένα είχε σοβαρούς λόγους να υιοθετήσει αυτή την τάση.
Για τη Δύση ήταν απαραίτητο να καταστήσει αναξιόπιστο -δυσφημώντας τον- τον σοσιαλισμό, συσχετίζοντάς τον με τα βάναυσα και βαθύτατα αντισοσιαλιστικά μέτρα του καθεστώτος. Επίσης, το να καταστεί ταυτόσημος ο σοσιαλισμός με αυτή την παρωδία θα βοηθούσε να απαλείψει από τις συνειδήσεις τις κεντρικές ιδέες του σοσιαλισμού, όπως τον έλεγχο της παραγωγής από τους παραγωγούς, μια ιδέα που απεχθάνονταν τόσο ο Λένιν όσο και το δυτικό κεφάλαιο.
Για την Ανατολή ο σκοπός ήταν να κερδίσουν όσο μεγαλύτερη υποστήριξη μπορούσαν από την ηθική απήχηση του αυθεντικού σοσιαλισμού, ενώ προχωρούσαν σταθερά στην καταστροφή του.

Οι διανοούμενοι
* Έχετε πει πως οι ελίτ των διανοουμένων σας εκνευρίζουν. Θέλετε να μας το εξηγήσετε;
Οι ελίτ των διανοουμένων χαίρουν εξ ορισμού πολλών προνομίων. Τα προνόμια προσφέρουν επιλογές αλλά και ευθύνες. Οι πιο προνομιούχοι έχουν καλύτερη πρόσβαση σε πληροφορίες και μπορούν να δρουν με τρόπους που θα επηρεάσουν τις πολιτικές αποφάσεις. Ο ρόλος τους αξιολογείται άμεσα.
Θεωρώ πως οι άνθρωποι πρέπει να στέκονται στο ύψος των ηθικών ευθυνών τους, πρόκειται για μια θέση που δεν χρειάζεται καν να υπερασπιστώ. Οι ευθύνες εκείνων που ζουν σε μια πιο ελεύθερη και πιο ανοιχτή κοινωνία είναι προφανώς μεγαλύτερες από εκείνων που μπορεί να πληρώσουν κάποιο κόστος για την ειλικρίνεια και την ακεραιότητα. Αν οι κομισάριοι στη σοβιετική Ρωσία είχαν αποδεχθεί να υποτάσσονται στην κρατική εξουσία, θα μπορούσαν τουλάχιστον να επικαλεστούν τον φόβο ως ελαφρυντικό. Οι ομόλογοί τους σε πιο ελεύθερες και ανοικτές κοινωνίες (οι σημερινοί «διανοούμενοι» στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό) μπορούν να επικαλούνται μόνο δειλία.

* Αυτό το διάστημα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ η ταινία ανιμέισον του βραβευμένου με Όσκαρ Γάλλου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Μισέλ Γκοντρί «Is the Man Who Is Tall Happy?». («Είναι ο ψηλός άνθρωπος ευτυχισμένος;»), στην οποία πρωταγωνιστείτε. Έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από όλες τις μεγάλες εφημερίδες των ΗΠΑ. Την είδατε;
Την είδα. Ο Γκοντρί είναι μεγάλος καλλιτέχνης. Η ταινία είναι αριστοτεχνικά και έξυπνα φτιαγμένη και κατορθώνει να συλλάβει μερικές σημαντικές ιδέες (που συχνά δεν είναι κατανοητές, ακόμη και στον κλάδο μας) με έναν πολύ απλό και σαφή τρόπο και με προσωπικές πινελιές που μου φάνηκαν πολύ ευαίσθητες και εύστοχες.

Advertisements

Written by dds2

Δεκέμβριος 2, 2013 στις 11:02 μμ

3 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Δύο βόμβες για την άγρια λιτότητα που αφανίζει τους αδύναμους του Νότου

    08.12.2013

    Η πολιτική της αυστηρής λιτότητας που επιβάλλει η τρόικα παραβιάζει σε πολλά σημεία τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα! Την προειδοποίηση κάνουν τα τελευταία χρόνια (από τότε δηλαδή που έχουν τεθεί σε εφαρμογή πακέτα άγριας λιτότητας) όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Αυτή την εβδομάδα όμως, για πρώτη φορά, ένας έγκριτος νομικός, ο Γερμανός πανεπιστημιακός Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο, εκδίδει γνωμοδότηση που -ούτε λίγο ούτε πολύ- υποστηρίζει ότι όσον αφορά την Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει με επιτυχία μια προσφυγή ακύρωσης συγκεκριμένων μέτρων στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων! Υποστηρίζει δε ότι την προσφυγή θα μπορούσε να ασκήσει το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εναντίον «των ενεργειών των κρατών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας».

    Ενδεικτικά, σύμφωνα με την έκθεση του καθηγητή -που συντάχθηκε κατόπιν εντολής του Αυστριακού Επιμελητηρίου Εργαζομένων, της Ομοσπονδίας Αυστριακών Συνδικάτων και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων-, ειδικά οι μειώσεις μισθών παραβιάζουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης σύναψης συλλογικής σύμβασης εργασίας. Παραβιάσεις διαπιστώνονται στα ανθρώπινα δικαιώματα στην εργασία, στην κατοικία, στην Κοινωνική Ασφάλιση και την ιδιοκτησία, ενώ οι περικοπές στο σύστημα υγείας και στους κατώτατους μισθούς δεν καλύπτονται νομικά από το ευρωπαϊκό δίκαιο. Ο ίδιος, μάλιστα, λέει ακόμη ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια πιθανή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο ή ακόμη κατά μεμονωμένων κρατών στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO) και στα Ηνωμένα Εθνη.

    Με βάση τα λεγόμενα του Γερμανού καθηγητή, μια δεύτερη έκθεση από το Συμβούλιο της Ευρώπης, που δόθηκε στη δημοσιότητα την Τετάρτη, υπογραμμίζει ακριβώς αυτές τις παραβιάσεις. Την έκθεση με τον τίτλο «Προστατεύοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα σε καιρούς οικονομικής κρίσης» υπογράφει ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του συμβουλίου Νιλς Μούιζνιεκς. Οι δικές του επικρίσεις απευθύνονται τόσο προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που «έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις τους για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» όσο και προς τους διεθνείς δανειστές, που «παρέλειψαν να συμπεριλάβουν τα ζητήματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολλά από τα προγράμματα βοήθειας που εφάρμοσαν σε ευρωπαϊκές χώρες».

    «Οι Ευρωπαίοι ζουν την πιο βαθιά οικονομική ύφεση από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου» επισημαίνει η έκθεση, τονίζοντας ότι από το 2008 κι έπειτα έχει επικρατήσει μια «νέα πολιτική πραγματικότητα της λιτότητας».

    Πιο αναλυτικά, σημειώνει ότι αρχικά, το διάστημα 2007-2009, τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν επιδίωκαν την κοινωνική προστασία των πολιτών. Η στροφή έγινε από το 2010 και μετά, οπότε «πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έκαναν τη μείωση του ελλείμματος βασική τους προτεραιότητα». Τρία χρόνια έπειτα από αυτή τη στροφή, τα μέτρα που έχουν ληφθεί (και έχουν επικεντρωθεί στις περικοπές των δημοσίων δαπανών) «δεν πέτυχαν τους δηλωμένους στόχους τους».

    Παραβιάσεις

    Οσο για τις συγκεκριμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απορρέουν από την εφαρμογή τους, αναφέρονται αναλυτικά στην έκθεση: Πρώτη απώλεια, το δικαίωμα στην εργασία, με ποσοστά ανεργίας επιπέδου ύφεσης στην Ελλάδα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Ακολουθεί το δικαίωμα στην Κοινωνική Ασφάλιση και την κοινωνική προστασία, το δικαίωμα στη στέγαση -εδώ αναφέρονται συγκεκριμένα οι εξώσεις για τις μη αποπληρωμές στεγαστικών και ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των αστέγων-, ακόμη και το δικαίωμα σε επαρκή τροφή και νερό (επισημαίνοντας την αύξηση στις χρεώσεις της ύδρευσης, σε χώρες όπως η Ιρλανδία).

    Οι περικοπές στις δαπάνες για την παιδεία πλήττουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση, συνεχίζει ο επίτροπος, ενώ ειδικά στην Ελλάδα η απαίτηση της τρόικας, ώστε οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία να μην ξεπερνούν το 6% του ΑΕΠ, μπορεί να έχει μακροχρόνιες συνέπειες στη δημόσια υγεία!

    Δεν είναι η πρώτη παρόμοια προειδοποίηση που έρχεται από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Τον Νοέμβριο του 2012 ο επίτροπος Μούιζνιεκς (έπειτα από επίσκεψή του τότε στην Πορτογαλία) επισήμανε ότι μέχρι τότε η κρίση υπήρξε «μια χαμένη ευκαιρία», αφού δεν είχε ως αποτέλεσμα μια ριζική επαναξιολόγηση των συνθηκών που οδήγησαν στην κρίση». Θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην προστασία των ευάλωτων ομάδων, προειδοποιούσε τότε. Εκτοτε, δημοσίευσε παρόμοιες προειδοποιήσεις και για την Ισπανία, αναφερόμενος, τον Ιούνιο του 2013, στην αύξηση της παιδικής φτώχειας στη χώρα κατά 30% και φέτος τον Οκτώβριο στην «ανησυχητική αύξηση της οικογενειακής φτώχειας στην Ισπανία».

    Από το 2011 «φώναζε» ο ΟΗΕ για την Ελλάδα

    Αντίστοιχα σήματα κινδύνου έχει στείλει και ο ΟΗΕ, κυρίως διά στόματος του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα του οργανισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το χρέος Σέφας Λούμινα. Ηδη το 2011 έκθεση του τμήματος Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ επισήμαινε ότι «τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνουν κάποιες χώρες, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, για να αντιμετωπίσουν το μεγάλο δημόσιο χρέος τους, όχι μόνο απειλούν την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και τις κοινωνικές δαπάνες, αλλά κάνουν την οικονομική ανάκαμψη πιο εύθραυστη και αβέβαιη».

    Στη συνέχεια, ο εμπειρογνώμονας κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να ανταποκριθεί στα «βασικά δικαιώματα του λαού». «Η εφαρμογή του δεύτερου πακέτου μέτρων λιτότητας και διαρθρωτικών αλλαγών, που περιλαμβάνει μια “χονδρική” ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων, είναι πιθανό να έχει σοβαρές συνέπειες στις βασικές δημόσιες υπηρεσίες, και επομένως στην απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον ελληνικό λαό» τόνιζε, καλώντας την ελληνική κυβέρνηση να βρει «μια προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στη λιτότητα και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

    Τον Μάιο του 2012 ακολούθησε έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η οποία επισημαίνει ρητά το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των κυβερνώντων κάθε κράτους, ώστε να διασφαλίζουν ότι οι πολιτικές που ακολουθούν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών του: «Κάθε κράτος έχει την πρωταρχική ευθύνη να προωθεί την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ανάπτυξη των πολιτών του. Και, εν τέλει, έχει το δικαίωμα και την ευθύνη να επιλέγει τα μέσα και τους σκοπούς της ανάπτυξης, και δεν πρέπει να υποβάλλεται σε εξωτερικές, συγκεκριμένες “συνταγές” οικονομικής πολιτικής»!

    Τελικά τον Μάιο του 2013 ο κ. Λούμινα επανέρχεται στο θέμα της Ελλάδας. Διαπιστώνει ότι βρίσκονται σε κίνδυνο οι προοπτικές ενός σημαντικού αριθμού Ελλήνων να διασφαλίσουν ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης, ένα επίπεδο που είναι να εναρμονισμένο με τις διεθνείς προδιαγραφές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Η Ελλάδα παραμένει η μόνη χώρα της ευρωζώνης από την οποία λείπει ένα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας που θα χρησιμεύει ως δίχτυ προστασίας τελευταίας καταφυγής» γράφει με αυστηρότητα, καταλήγοντας: «Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι βιώσιμη, αν δεν λαμβάνονται επαρκώς υπ’ όψιν τα ανθρώπινα δικαιώματα».

    Αυτήν ακριβώς την παρατήρηση, που έχει ως βασικούς γνώμονες τον ανθρωπισμό αλλά και την κοινή λογική, συνεχίζουν να αγνοούν οι λεγόμενοι «policy makers», όσοι χαράσσουν πολιτική με κοινή συνισταμένη το δόγμα της λιτότητας.

    Μυρτώ Μπούτση
    http://www.dimokratianews.gr/content/20913/%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%B2%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B9%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85

  2. «Ράπισμα» Ευρωκοινοβουλίου σε τρόικα και Eurogroup για τα Μνημόνια

    Δημοσιεύτηκε στις Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013 09:49

    Στο αρχικό συμπέρασμα ότι τόσο η τρόικα όσο και το Eurogroup πρέπει να λογοδοτούν στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς για τα προγράμματα στήριξης προκειμένου να τεκμηριώνουν με μεγαλύτερη διαφάνεια και επιστημονική επάρκεια τις παρεμβάσεις πολιτικής που ζητούν στα κράτη μέλη στα οποία εφαρμόζονται Μνημόνια καταλήγει το προσχέδιο έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

    Οι συντάκτες της έκθεσης Ότμαρ Κάρας ΕΛΚ, Αυστρία και Λιέμ Χοάνγκ Νγκοκ Σοσιαλιστές και Δημοκράτες, Γαλλία στην έκθεσή τους κάνουν έναν απολογισμό της οικονομικής κατάστασης στις χώρες του προγράμματος κατά την έναρξη της κρίσης, αποτιμούν τη θεσμική δομή της τρόικας και περιγράφουν τις οικονομικές παραδοχές βάσει των οποίων δόμησε τους στόχους της σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Κύπρο.

    Εμμέσως δε ασκούν κριτική στην Ευρωζώνη για την έλλειψη νομικής βάσης στη σύσταση της τρόικας, ενώ αμφισβητούν την ορθότητα της επιλογής της Κομισιόν να μετέχει στην τρόικα, όντας ταυτόχρονα και θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Το σχέδιο παρέχει επίσης ορισμένες ενδείξεις ως προς τις βελτιώσεις που απαιτούνται στα προγράμματα προσαρμογής, εστιάζοντας στη μεταρρύθμιση των δομών λήψης αποφάσεων, στη διαφάνεια και τη λογοδοσία, αλλά και στην αναθεώρηση των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών στις οποίες βασίζονται οι υποθέσεις επί των οποίων έχουν καταρτισθεί τα προγράμματα στήριξης.

    Όπως επισημαίνεται δεν ελήφθησαν υπόψη οι επιπτώσεις των εφαρμοζόμενων δημοσιονομικών πολιτικών στην Ελλάδα και στα υπόλοιπα κράτη-μέλη, ενώ παρά την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας δεν εμποδίστηκε η μετάδοση της κρίσης στα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

    Πάντως, οι κ.κ. Κάρας και Νγκοκ αναφέρονται και στις ευθύνες εθνικών κυβερνήσεων και στην ανάγκη ανάληψης της «ιδιοκτησίας» του προγράμματος ώστε οι μεταρρυθμίσεις να εφαρμόζονται στον κατάλληλο χρόνο από τα ίδια τα κράτη και να μην επιβάλλονται από την τρόικα.

    Το προσχέδιο της έκθεσης θα συμπληρωθεί από πρόσθετα στοιχεία που θα συλλέξουν οι Ευρωβουλευτές από τις επισκέψεις τους στην πρωτεύουσες των κρατών που βρίσκονται σε προγράμματα στήριξης. Στην Αθήνα αναμένονται στις 8 και 9 Ιανουαρίου. Θα μεταβούν στη Λισσαβόνα στις 6 και 7 Ιανουαρίου, στην Λευκωσία στις 10 και 11 Ιανουαρίου και τέλος, στο Δουβλίνο στις 16 και 17 Ιανουαρίου.

    Θα ακολουθήσει ακρόαση του Ευρωπαίου Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν στο Ευρωκοινοβούλιο στις 13 Ιανουαρίου, ακρόαση του πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ ΖΑν Κλοντ Τρισέ στις 14 Ιανουαρίου, αλλά και ακρόαση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM Κλάους Ρέγκλινγκ στις 15 Ιανουαρίου 2014.

    Το σχέδιο της έκθεσης θα παρουσιαστεί επίσημα στις 16 Ιανουαρίου στο Στρασβούργο.
    http://www.sofokleous10.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=247635&catid=33&Itemid=73

  3. Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο για πρώτη φορά χωρίς δώρο Χριστουγέννων

    «Η κατάργησή του είναι ακόμα ένα χτύπημα στους εργαζόμενους με στόχο αυτή τη φορά τη μείωση του κόστους εργασίας, την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευσή τους, με αποτέλεσμα τη φτωχοποίησή τους. Η αγοραστική τους ικανότητα έχει πέσει όσο ποτέ άλλοτε. Τα οκτώ δισ. ευρώ λιγότερα χρήματα που πληρώνει το Δημόσιο για τους μισθούς των εργαζομένων λείπουν από την αγορά, γι’ αυτό βλέπουμε μαγαζιά στις γειτονιές και σε παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους να κλείνουν και επαγγελματίες να καταστρέφονται»

    Του Χρήστου Παναγιωτόπουλου*

    Το καπιταλιστικό κράτος γίνεται ο πιο στυγνός εργοδότης. Παρά τις απλόχερες ευχές που μοιράζουν υποκριτικά οι άνθρωποι της εξουσίας, με την πολιτική τους επιβάλλουν βαθιά αντιδραστικές τομές στο Εργατικό Δίκαιο και ξεθεμελιώνουν δικαιώματα χρόνων. Για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο δεν πήραν δώρο Χριστουγέννων, όπως δεν πήραν και δώρο το Πάσχα και επίδομα αδείας το 2013. Ακόμη ένα μισθολογικό δικαίωμα των εργαζομένων καταργήθηκε σύμφωνα με τις ανάγκες της δημοσιονομικής προσαρμογής στις βάρβαρες πολιτικές των μνημονίων, σύμφωνα με τον Ν. 4093/2012 «Εγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016».

    Η κατάργηση του δώρου είναι ακόμα ένα χτύπημα των εργαζομένων με στόχο αυτή τη φορά τη μείωση του κόστους εργασίας, την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευσή τους, με αποτέλεσμα τη φτωχοποίησή τους. Η αγοραστική τους ικανότητα έχει πέσει όσο ποτέ άλλοτε. Τα οκτώ δισ. ευρώ λιγότερα χρήματα που πληρώνει το Δημόσιο για τους μισθούς των εργαζομένων λείπουν από την αγορά, γι’ αυτό βλέπουμε μαγαζιά στις γειτονιές και σε παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους να κλείνουν, επαγγελματίες να καταστρέφονται.

    Μπορεί ο Ν. 4093/2012 που ψήφισαν να καταργεί τα δώρα και το επίδομα αδείας από την 1/1/2013, η κυβέρνηση ως εργοδότης προχώρησε στο κόψιμο του επιδόματος αδείας από τον Ιούλιο του 2012 κλέβοντας με αυτήν την απόφαση από τους εργαζόμενους το επίδομα αδείας του β΄ εξαμήνου του 2012.

    Ακόμα πιο αντεργατικά φέρεται το κράτος-εργοδότης με τον τρόπο που υπολογίζει το ωρομίσθιο και την υπερωριακή αμοιβή. Ενώ οι εργαζόμενοι εργάζονται οκτώ ώρες την ημέρα επί 25 ημέρες, 200 ώρες τον μήνα, και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δήμων εργάζονται 160 ώρες τον μήνα, ο τρόπος υπολογισμού του ωρομισθίου με τον Ν. 4024/2011 για το μισθολόγιο είναι ακόμα πιο άδικος.

    Με στόχο να ρίξουν το κόστος εργασίας, το ωρομίσθιο κάθε εργαζομένου δεν το υπολογίζουν με τις πραγματικές ώρες εργασίας τον μήνα, αλλά το ωρομίσθιο ορίζεται στο ένα διακοσιοστό ογδοηκοστό (1/280) του βασικού μισθού του βαθμού ή του μισθολογικού κλιμακίου της κατηγορίας του κάθε υπαλλήλου. Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνουν ακόμα πιο κάτω την αμοιβή της υπερωρίας. Ενας εργάτης καθαριότητας στην κατηγορία Υ.Ε. αμείβεται με 2,79 ευρώ την ώρα την απογευματινή υπερωρία και 2,79 ευρώ την ώρα μεικτά για Κυριακές και αργίες.

    Στον ιδιωτικό τομέα μπορεί θεσμικά να μην καταργήθηκε το δώρο, όμως 6.250 είναι οι φετινές καταγγελίες εργαζομένων για εργοδότες που δεν κατέβαλαν το δώρο των εορτών, αυξημένες κατά 25% σε σχέση με το 2012. Υπάρχουν περιπτώσεις εκβιασμών προς εργαζομένους ώστε να υπογράψουν ότι έλαβαν το δώρο, χωρίς να έχει γίνει κάτι τέτοιο, ενώ άλλοι εργοδότες προτείνουν να συμψηφιστεί το δώρο με πληρωμή… σε είδος.

    Αυτή η ιδιότυπη πρόταση περιλαμβάνει δωροεπιταγές, πρατήρια καυσίμων, αλλά και καταστήματα με ρούχα ένδυσης και υπόδησης, σύμφωνα με τον γραμματέα Τύπου της ΓΣΕΕ.

    Πρόσφατα ο υπουργός των μνημονιακών πολιτικών Κυρ. Μητσοτάκης καμάρωνε γιατί κατάφεραν οι κυβερνήσεις του Μνημονίου να μειώσουν το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου κατά 8 δισ. ευρώ την τριετία που διανύσαμε. Ο κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε το γεγονός ότι την τελευταία τετραετία το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου έχει μειωθεί περισσότερο από 20%, ως αποτέλεσμα της μείωσης του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και των απολαβών των δημοσίων υπαλλήλων. Τονίζοντας ότι ως αποτέλεσμα και αυτού η Ελλάδα θα είναι σε θέση να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα το 2013.

    Όταν ευημερούν οι αριθμοί, οι άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για να ζήσουν. Οι καρχαρίες του πλούτου, οι χορτάτοι και οι πολιτικοί που τους εκπροσωπούν, μεταξύ άλλων και οι υπουργοί Στουρνάρας και Μητσοτάκης, δεν μπορούν να καταλάβουν τους πεινασμένους, γιατί ποτέ δεν τους έλειψε τίποτα, το μόνο που κάνουν είναι να ασκούν καταστροφικές πολιτικές για τους πολλούς και να υπηρετούν ως πολιτικό προσωπικό τα συμφέροντα των ολίγων του πλούτου.

    Τα μέτρα αυτά παίρνονται στο όνομα της έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκεται η χώρα, όπως μας λένε, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για πολιτικές που, για να αντιμετωπιστεί η δομική οικονομική κρίση του καπιταλισμού, έχουν κηρύξει έναν ταξικό, οικονομικό, κοινωνικό πόλεμο σε βάρος των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των συνταξιούχων.

    Επιβάλλουν βίαιες αντιδραστικές μεταβολές στην κοινωνία. Διαλύουν ό,τι ψιχία κοινωνικής πολιτικής είχαν απομείνει ασκώντας μια βαθιά ταξική πολιτική στο πλαίσιο της νέας Ελλάδας που ονειρεύονται να οικοδομήσουν. Μιας Ελλάδας της μαζικής ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Μιας Ελλάδας με εργαζόμενους δίχως δικαιώματα και κράτος και εργοδότες χωρίς υποχρεώσεις. Ονειρεύεται και εργάζεται γι’ αυτό, έναν σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, όλο το μπλοκ της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

    Οσοι εργαζόμενοι έχουν ακόμα το προνόμιο να έχουν εργασία δεν τα βγάζουν πέρα, δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε στοιχειώδεις καθημερινές υποχρεώσεις. Ούτε πετρέλαιο δεν μπορούν να βάλουν για να ζεσταθούν τις κρύες ημέρες του χειμώνα. Ας σκεφτούμε πώς τη βγάζουν οι άνεργοι και ιδιαίτερα οι μακροχρόνια άνεργοι και αυτοί που δεν παίρνουν ούτε αυτό το ελάχιστο επίδομα ανεργίας.
    Γυρίζουμε στην εποχή του βερεσέ, της πίστωσης, αλλά και στην εποχή που τα χαμένα, ξεχασμένα αισθήματα των ανθρώπων επιστρέφουν.

    Ευτυχώς που αναπτύσσεται η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και ο ένας δίνει το χέρι του στον άλλον, για να πορευτούν μαζί και να σταθούν ορθοί με αξιοπρέπεια στις δυσκολίες της ζωής που επιβάλλουν οι άνθρωποι της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Που τα δίκτυα αλληλεγγύης στηρίζουν χιλιάδες ανθρώπους, ακόμη και η Εκκλησία ψάχνει να βρει τον χαμένο εαυτό της και σιτίζει χιλιάδες οικογένειες. Που κρατά ακόμη ο θεσμός της οικογένειας.

    Θα ’ρθουν όμως στιγμές που το θηρίο που λέγεται λαός θα σκεφτεί και θα πράξει διαφορετικά. Θα σηκώσει το ανάστημά του, θα αναζητήσει την κοινωνική του απελευθέρωση και τη χειραφέτησή του.

    Χρειάζεται κουράγιο και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου για να αντισταθείς στην αδικία. Μπορεί να μη διακρίνει κανείς σήμερα τη δύναμη που θα εκφράσει τα θέλω των εργαζομένων, η οργή και η αγανάκτηση όμως είναι δεδομένες. Και όταν η αδικία γίνεται καθεστώς, η αντίσταση σ’ αυτήν είναι καθήκον. Και τότε θα ψάχνουν από πού θα κρυφτούν και από ποια πόρτα θα φύγουν.

    * Πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στον Δήμο Βύρωνα και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ
    Δημοσιεύτηκε την εφημερίδα των συντακτών 30/12/13
    http://www.ertopen.com/eidiseis/item/12141-oi-ergazomenoi-sto-dhmosio-gia-prwth-fora-chwris-dwro-christoygennwn#.UsLF5c5g920


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: