περιβάλλον και πολιτική

σήμερα απλά ντρέπομαι

2 Σχόλια

σήμερα

απλά

ντρέπομαι

 

που είμαι Έλληνας, που έχω αυτή την κυβέρνηση, που με έμαθαν ότι ανήκω στους νικητές ενός πολέμου που έγινε με θυσίες και για καλό σκοπό και όμως πρέπει να ζω ως ατιμασμένος και ενοχοποιημένος πολίτης μιας προδομένης Πατρίδας.

ΔΔΣ

Advertisements

Written by dds2

Ιουλίου 18, 2013 στις 12:13 μμ

2 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Is Greece’s Child Labor Crisis Getting Out of Hand?

    by Kristina Chew
    July 7, 2013

    About 100,000 children may be working illegally in Greece, according to an estimate from child protection groups and the Greek ombudsman, reports the Greek daily Ekathimerini. The speculation is yet another sign of how Greece’s economic crisis (Greece is in its sixth year of recession and almost 10 percent of children live in a household in which not even one family member has a job) continues to take a huge toll on all sectors of Greek society.

    The actual number of children working illegally — whose parents are unemployed and/or who are Roma or migrants and often without any health coverage — can only be estimated. Most of the work child laborers do is undocumented and therefore very likely to consist of low pay, unsafe and substandard conditions. For example, children working on farms in rural areas are being exposed to agricultural chemicals. Child victims of trafficking or forced labor typically work illegally, so they are not included in labor statistics.

    The rise in illegal child labor is occurring at a time when Greeks have faced record-high levels of unemployment. For Greeks under age 25, the unemployment rate is 59.2 percent. The country’s overall unemployment rate was 26.8 percent in March. “Unprecedented” numbers of younger Greeks — more than 120,000 recently qualified doctors, engineers, IT professionals and scientists, half with graduate degrees – have been emigrating to Germany, Australia and other countries in search of work. Those who have chosen to stay in Greece face huge obstacles to find employment of any sort.

    Information about the number of children dropping out of school in Greece is equally alarming. Eurostat, the European Statistical Authority, says that 11.4 percent of the student population – some 70,000 students — dropped out of school in 2012. According to Ekathimerini, Greece’s own Ministry of Education “could not provide official data regarding children who leave secondary education.” The ministry did note that around 3,500 primary school students had withdrawn from school in 2011-12.

    According to the the United Nation’s Convention on the Rights of the Child, ”every kind of labor that puts a child’s physical or intellectual development at risk is prohibited.” Ilias Lyberis, the director of Unicef Hellas, comments that in at least half of child labor cases, it is the child’s own family who has them work. The economic crisis has more than clearly “given rise to new challenges that the state must address.”

    But so far, the Greek state has not exactly risen to the challenge of looking out for the needs of its future citizens. Greece has “one of the poorest records in the European Union in terms of policies for the protection of children” regarding tax breaks and other benefits, Ekathimerini points out. In May, Unicef reported that nearly a half a million Greek children are now living in poverty; almost half don’t even have their basic nutritional needs met.

    The U.N. and Unicef have called on Greece to adopt a national action plan to address the negative impact of the crisis on children. To address the rising problem of underage workers, Unicef has called for Greece to train labor inspectors to address issues such as trafficking and child labor. The goal is to create a centralized body focusing specifically on these issues and to redesign policy regarding how benefits are paid to minors.

    European leaders pledged to spend 6 billion euros over two years on job creation, training and apprenticeships for young people with struggling economies in places like Greece, Spain and Portugal. As the reports of illegal underage workers in Greece make clear, the very youngest Greek citizens are terribly in need of help. The economic crisis is not the only one that Greece faces.

    Read more: http://www.care2.com/causes/is-greeces-child-labor-crisis-getting-out-of-hand.html#ixzz2ZOmmwi7k

    dds2

    Ιουλίου 18, 2013 at 2:17 μμ

  2. 16-07-2013
    Από την κολακεία του λαού στο διασυρμό του – Η απόλυτη έκπτωση του “λαϊκισμού”

    της Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού
    Δεν χρειάστηκε παρά μόνον μια-όχι από τις ασυνήθιστες στην οικονομική ιστορία- κρίση για να περάσει ο λαϊκισμός των κυβερνώντων στην πιο παθολογική και αήθη εκδοχή της συμπτωματολογίας του. Πρόκειται για τη δημόσια χρήση της έννοιας «λαός» και την ούτως ή άλλως αγοραία εκμετάλλευσή της: είτε για να στηθεί και να υπάρξει το νοσηρό πολιτικό οικοδόμημα, όπως το ζήσαμε επί δεκαετίες, είτε για να συγκαλύψει και να δικαιολογήσει αυτό το πολιτικό οικοδόμημα τα ανομήματά του την ώρα της κρίσεως (με την πολιτική και μεταφυσική σημασία του όρου.

    Περισσότερο συγκεκριμένα: Τα σχετικά με το πελατειακό κράτος, τη λειτουργία του και τη μακροχρόνια νοσηρότητα που προκαλεί στο θεσμικό σύστημα συνολικά είναι γνωστά όχι μόνον από μια διεθνή βιβλιογραφική έρευνα, αλλά περισσότερο από τη βιωμένη του καθενός εμπειρία, ζώντας σε πολιτικά συστήματα όπου το «κράτος του πελάτη» υποκαθιστά το «κράτος του πολίτη». Εδώ πρόκειται για μια δραματική, την πλέον δραματική, θα έλεγα, έκπτωση της δημοκρατίας και υποβάθμιση της έννοιας του λαού. Τι σημαίνει στην πραγματικότητα; Ότι το κράτος-η κοινή στέγη του λαού μιας χώρας-, κατασκευασμένο για να προάγει με τους θεσμούς και τις λειτουργίες του το συμφέρον όλων των εγκατοικούντων σ’αυτό ισότιμα, μετατρέπεται σε ιδιοκτησία-πραγματικό φέουδο-των ασκούντων εξουσία και ο λαός τίθεται σταδιακά στην υπηρεσία των κτητόρων. Πράγμα που περαιτέρω σημαίνει: Τα δικαιώματα του λαού, κατοχυρωμένα τυπικά με βάση το σύνταγμα και τους κειμένους νόμους, μετατρέπονται από θεσμικές παροχές προς τον λαό, σε ιδιόκτητες δυνατότητες του φορέα της εξουσίας, τις οποίες διανέμει σύμφωνα με το δικό του συμφέρον στα πλαίσια μιας ιδιοτελούς και κακοήθους συναλλαγής-η πλέον στρεβλή υλοποίηση του στοιχειώδους κοινωνικού νόμου: Do ut des…

    Και από την άλλη, οι θεσμικές υποχρεώσεις του λαού, πάλι μέσω του ίδιου πελατειακού μηχανισμού, κατά το συμφέρον του φέροντος την εξουσία, ακυρώνονται ή θεσμικά εφαρμόζονται μονομερώς από τους λίγους ευπειθείς και χρηστούς πολίτες (ή τους πολίτες χωρίς προσβάσεις), οι οποίοι και τελικά θυματοποιούνται. Έτσι, το δικαίωμα του λαού στην εργασία π.χ., διασφαλισμένο συνταγματικά, περνάει από το φέουδο του «ιδιοκτήτη του κράτους». Το ίδιο και το δικαίωμά του στην υγεία. Το ίδιο και το δικαίωμά του στην παιδεία. Το ίδιο και το δικαίωμά του να απευθύνεται στις υπηρεσίες του κράτους και να εξυπηρετείται. Αντ’αυτών, παρακολουθούμε τις συνωμοσίες υπεκφυγής των με νόμο της συγκροτημένης πολιτείας θεσπισμένων επίσης υποχρεώσεων του πολίτη: να πληρώσει τους φόρους του, να δικαστεί κατά νόμον σε περίπτωση αδικήματος, να σεβαστεί τα θεσπισμένα από την ποινική, την αστική κ.λ.π. νομοθεσία. Δικαιώματα και υποχρεώσεις μένουν στο άγραφο χαρτί και περνούν ως προνομιακές χειρονομίες στον πολίτη υπό έναν ανελαστικό όρο: την ανταλλαγή τους με την ψήφο του, τη δική του, της οικογένειας, όσο περισσότερων φίλων, συγγενών, γειτόνων. Μ’αυτό τον τρόπο αποκτά ο πολίτης μια ψευδαίσθηση δύναμης, που είναι ωστόσο υποθηκευμένη απόλυτα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να ακυρωθεί. Και φυσικά είναι υποθηκευμένη η προσωπική του αξιοπρέπεια και ελευθερία, για το ελάχιστο ή το ευτελέστερο που θα μπορούσε να διεκδικήσει. Το μόνο παρήγορο είναι ότι ο «πελάτης» δεν έχει συνείδηση του πράγματος, καθώς σταδιακά οδηγείται σε ηθική αφασία. Θα είναι αλήθεια ένα καταπληκτικό λαογραφικό και ανθρωπολογικό πόνημα η ανάλυση του ρουσφετολογικού καταλόγου ενός βουλευτή και ο δικός του σχολιασμός!

    Βέβαια, υπάρχει κι ένα ακόμα ανταποδοτικό γνώρισμα σ’αυτή τη σχέση: Η κολακεία του λαού, τα προεκλογικά ταχταρίσματα, η ακατάσχετη ειδωλολατρεία του λαού που πάντα έχει δίκιο, αρκεί να ψηφίζει όπου δει. Είναι αυτή η μισή πλευρά της σελήνης. Η «φωτεινή», η οικεία μέσ’από όλες τις περιόδους και τις εκφάνσεις, τις ακμές και τις-ήπιες- πτώσεις του πελατειακού μας χρονικού. Δεν ξέραμε όμως πως υπάρχει και η άλλη μισή. Η σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Όταν πέφτει η νύχτα και πήζει το σκοτάδι, και αποκαλύπτεται η φενάκη, και τα ψέμματα τελειώνουν και στήνονται-και πρέπει να στηθούν- δικαστήρια για το πώς και ποιοι και πόσο γι’αυτή την κρίση, για την κάθε κρίση; Και τότε ο λαϊκισμός του πελατειακού κράτους και των φορέων του, πετάει τη μάσκα, αφήνει απότομα και αναιδώς τα ταχταρίσματα και τα παινέκια και τις κολακείες κι εκσφενδονίζει στο λαό τον πιο αποτρόπαιο διάστροφο λαϊκισμό του: ο λαός στο εδώλιο. Στο ποινολόγιο παρατάσσονται οι κατηγορίες: Κοπανατζής, άχρηστος, επίορκος, τεμπέλης, άχρηστος, επίορκος, κοπανατζής, μαζί τα φάγαμε: με διαφορετική τάξη και σειρά σε ταυτολογικές αμαρτίες εκφερόμενες κατ’αγνώστων-ώστε να μην μπορείς να προσφύγεις στη δικαιοσύνη για το στραπάτσο- κι επαναλαμβάνονται με τον πληθωρικό ναρκισσισμό του κακού και του άσχημου των media που γίνονται φανφαρόνικοι τιμητές και δικαστικοί για να κατακρεουργήσουν τον «ένοχο λαό». Απειλές ακολουθούν, κακοί αιφνιδιασμοί, φόβος, ανασφάλεια για την ταπεινή θέση της επιβίωσης, καχυποψία, νευρωσικές αντιδράσεις εκ μέρους των στιγματισμένων και η …εσχατολογία της επόμενης μέρας. Δεν απομένει -και το προτείνουμε ανεπιφύλακτα- η παλιά συμμορφωτική παιδαγωγική του στιγματισμού για τον καθένα μας: το πινάκιο, κρεμασμένο από το λαιμό με τον αντίστοιχο, κατά περίπτωση, χαρακτηρισμό: επίορκος, άχρηστος, κοπανατζής, τεμπέλης, μαζί τα φάγαμε ή ένα WANTED στο διαδίκτυο και σε γιγαντοαφίσες αναρτημένο.

    Αλλά τι διαφορετικό είχε πάντοτε το σύνδρομο Φ-το σύνδρομο του φασισμού, εκτός από τη στοχοποίηση, τον στιγματισμό, τον λαμπελισμό- ετικετοποίηση, τη διαχεόμενη τεχνηέντως και με ψυχολογική μαεστρία προκατάληψη και το διασυρμό επιλεγμένων-για διάφορους λόγους- κοινωνικών ομάδων ή και ολόκληρων λαών;

    Αν, ωστόσο, έστω προσχηματικά, εξακολουθεί να υφίσταται συγκροτημένη, με τα όργανα και τους θεσμούς της πολιτεία-δεν τολμούμε πια τον όρο δημοκρατική πολιτεία- ας αποκτήσει τη σοβαρότητα και το ήθος και τη συναίσθηση ευθύνης που έχει, φύσει και θέσει, απέναντι στο λαό. Ας σιγήσει τη λασπολογία και την κατασυκοφάντηση του ελληνικού λαού, ας προστατεύσει την αξιοπρέπεια και το ήθος πολιτών που δραματικά χειμάζονται από την αήθη διαχείριση της εξουσίας των ηγητόρων τους (θα ήταν πολύ τολμηρό να πούμε να αρχίσει από κει η όποια επιχείρηση «κάθαρσης»). Και ας πράξει πάλι σιωπηλά και με τον απαιτούμενο σεβασμό, με σβηστές τις κάμερες, το καθήκον της απέναντι στους λίγους ή έστω τους πολλούς πταίστες, διατυπώνοντας ωστόσο θεσμικά και στα πειθαρχικά όργανα τις συγκεκριμένες κατά περίπτωση κατηγορίες. Διαφορετικά οι puteros (μεσάζοντες του λαϊκισμού της Αργεντινής) θα συνεχίσουν να διασύρουν με άλλο, βιαιότερο τρόπο, το λαό, στην υπηρεσία των caudillos και των doctores. Αλλά δεν κυβερνώνται έτσι οι τόποι. Έτσι μόνον εκχυδαϊζονται οι εξουσίες και οι θεσμοί. Kαι προδίδονται οι λαοί.
    http://www.lefkadaslowguide.gr/lefkada-zin/apo-thn-kolakeia-toy-laoy-sto-diasyrmo-toy-h-apoly

    dds2

    Ιουλίου 20, 2013 at 2:32 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: