περιβάλλον και πολιτική

Ευτυχώς δεν αντιδρώ μόνο εγώ στο νέο δάνειο και στο νέο μνημόνιο

2 Σχόλια

Κάποιος… να αναδιαπραγματευθεί τη σωτηρία μας

ZEZA ZHKOY, Η ΔIEΘNHΣ AΓOPA, Καθημερινή 11/5/2011

Η πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε «ταχεία αναδιάρθρωση δανείων και χρεών» έχει πάρει τον χαρακτήρα διεθνούς εκστρατείας. Ομως, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, που διαπραγματεύτηκε πολιτικά τους όρους του Μνημονίου Νο 1, απέτυχε οικτρά. Η αποτυχία του έχει μεταφέρει όλο το κοινωνικό και οικονομικό βάρος της προσαρμογής στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος ευλόγως καταρρέει. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος έχει ήδη επισημάνει ότι το Μνημόνιο είναι το φύλλο συκής του διεθνούς οικονομικού ελέγχου στον οποίο βρίσκεται η χώρα. Και αυτό πρέπει να ανατραπεί.

Με πιάνει απελπισία όσο σκέπτομαι τη χθεσινή δήλωση του Ολι Ρεν ότι ένα νέο σχέδιο για βοήθεια στην Ελλάδα είναι «στο στάδιο της προετοιμασίας». Ο κομισάριος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αρμόδιος για τα Οικονομικά, Ολι Ρεν, σε συνέντευξη Τύπου στο Στρασβούργο, επιβεβαίωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαβουλεύσεις για την παροχή «επιπλέον βοήθειας» στην Αθήνα. Και τόνισε ότι είναι «πολύ νωρίς» για να πούμε τι είδους πρόσθετη ενίσχυση μπορεί να χρειάζεται η Ελλάδα, καθώς οι εμπειρογνώμονες της Ε. Ε. και του ΔΝΤ δεν έχουν ακόμη τελειώσει την αποστολή τους στην Αθήνα για να εκτιμήσουν το εύρος των προβλημάτων. Δηλαδή, ο κ. Παπακωνσταντίνου διαπραγματεύεται ένα νέο Μνημόνιο.

Στη νοσηρή ατμόσφαιρα των Αθηνών καλλιεργείται συνεχώς η εντύπωση ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δείχνουν μια αυξημένη κατανόηση προς την Ελλάδα, απ’ ό, τι η Γερμανία που μας μισεί! Τι φαιδρή αντίληψη. Στον στρατό των οικονομολόγων, συμβούλων, εμπειρογνωμόνων και ειδικών που μιλούν σχεδόν από την αρχή για αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους με νέο δάνειο, το βαρύ πυροβολικό του διεθνούς Τύπου έχει ξεσπαθώσει με επικεφαλής τον «Economist», τους «Financial Times» και το «Der Spiegel». Η λογική τους είναι κοινή και απλή – στην ουσία λένε όσα κατά καιρούς έχουν γραφτεί και σε αυτή τη στήλη. Η διαφορά είναι ότι οι ξένοι υποδεικνύουν και μια λύση: αφού δεν μπορείτε να ελέγξετε το χρέος, χρεοκοπήστε όλοι μαζί, να τελειώνουμε!

Ευτυχώς, το δημοσίευμα του Der Spiegel μας άνοιξε τα μάτια για την εφιαλτική μυστική οικονομική διπλωματία των Γιώργου Παπανδρέου και Γιώργου Παπακωνσταντίνου γύρω από τη μυστική συνάντηση του Λουξεμβούργου. Και τούτο διότι όλοι συνήγαγαν ότι μια συνάντηση μεταξύ χωρών όπως η Ελλάδα, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και το Λουξεμβούργο, που περιβάλλεται μάλιστα με τόση μυστικοπάθεια, δεν μπορεί παρά να σηματοδοτεί σοβαρή όσο και ανησυχητική εξέλιξη. Πάντως, από τον ορυμαγδό των πληροφοριών έμαθαν όλοι ότι η Αθήνα χρειάζεται επειγόντως επιπρόσθετη βοήθεια προκειμένου να μπορέσει να αναπνεύσει. Ομως, πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι προς το παρόν άγνωστο, προσθέτει. Σε ό, τι αφορά τους λόγους που το γερμανικό περιοδικό προχώρησε στη δημοσίευση των πληροφοριών περί πιθανής ελληνικής αποχώρησης από την Ευρωζώνη, ο ξένος Τύπος υποστηρίζει ότι δεν αποκλείεται σε κάποια φάση των διαπραγματεύσεων, η Ελλάδα να έριξε προς στιγμήν στο τραπέζι την απειλή (!) αποχώρησης από την Ευρωζώνη. Πρόκειται για απειλές που διατυπώνονται μέσα στην έξαψη των διαπραγματεύσεων, αλλά δεν εξετάζονται στην πραγματικότητα σοβαρά από κανέναν, υπογραμμίζουν. Η καγκελάριος της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ, σε συνέντευξη Τύπου χθες στους ξένους ανταποκριτές στο Βερολίνο, υπενθύμισε τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του περασμένου Μαρτίου για τη μείωση του επιτοκίου του δανείου των 110 δισ. ευρώ, με «αντάλλαγμα» τη δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης για το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ. Ομως «δεν καταρτίζω εγώ τα προγράμματα για την Ελλάδα, αλλά η Κομισιόν, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Η αποστολή της τρόικας πραγματοποιεί κάθε τρίμηνο εκθέσεις. Μέχρι τώρα δεν είχαμε καμία ένσταση. Πρέπει να δούμε ποιο θα είναι τώρα το αποτέλεσμα της αποτίμησης και έπειτα από αυτό μπορούμε να αποφασίσουμε εάν πρέπει να γίνει κάτι», είπε η κ. Μέρκελ. Επέμεινε ότι χωρίς συγκεκριμένους αριθμούς και χωρίς την ανάλυση της τρόικας, η ίδια δεν πρόκειται να τοποθετηθεί, παίρνοντας αποστάσεις και από τη σεναριολογία των τελευταίων ημερών. «Δεν κάνουμε καλό στην Ελλάδα σπεκουλάροντας απίστευτα και δεν εννοώ τους δημοσιογράφους, μιλώ ως πολιτικός», είπε η κ. Μέρκελ. «Δεν είναι ούτε προς το καλό της Ελλάδας ούτε προς το καλό της Ευρώπης», πρόσθεσε.

Advertisements

Written by dds2

Μαΐου 11, 2011 στις 6:09 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

2 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2011-05-13-06-59-35-2011051336684/
    Δεμένοι χειροπόδαρα με νέα δανειακή σύμβαση!

    δσ

    Μαΐου 17, 2011 at 10:09 μμ

  2. Η ΔIEΘNHΣ AΓOPA
    Γ. Παπακωνσταντίνου: ένας υπουργός που απλώς κινδυνολογεί;

    ZEZA ZHKOY, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_25/05/2011_443243

    Η κυβέρνηση Παπανδρέου καλλιεργεί ξανά τον πανικό της χρεοκοπίας για να περάσει το Μνημόνιο Νο 2. Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η στάση πληρωμών είναι να συμφωνηθεί ένα νέο Μνημόνιο, μας λένε, επειδή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν μπορεί να εγκρίνει την καταβολή της πέμπτης δόσης, τον ερχόμενο Ιούνιο, αφού η χώρα μας δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της και, επιπλέον, αδυνατεί να βγει στις αγορές το 2012. Είναι ωμός εκβιασμός. Οταν ο κ. Παπακωνσταντίνου, που υλοποιεί εν λευκώ την κυβερνητική πολιτική του Μνημονίου, χωρίς ενδοιασμούς και ενοχή καμία, υποστηρίζει ότι η χώρα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας, φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι ο ίδιος υπουργός Οικονομικών επί 18 μήνες. Και όσα είπε στον Αλέξη Παπαχελά ήταν άκρως προκλητικά. Ευτυχώς, όμως, έπεσαν οι μάσκες.

    Πάντως, τον Ιούλιο του 2001, ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο εφάρμοσε σκληρή λιτότητα κατά παραγγελία του ΔΝΤ, περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, όπως και στους μισθούς και στις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Ομως, στη συνέχεια οι θυσίες αυτές κρίθηκαν ανεπαρκείς και το ΔΝΤ αρνήθηκε να εκταμιεύσει το υπόλοιπο του δανείου που είχε συμφωνηθεί. Τον Ιανουάριο του 2002 η Αργεντινή κατέρρευσε. Ποιος θα τολμήσει παρόμοια τραγωδία;

    Αντί η κυβέρνηση να δεσμεύεται με απατηλές υποσχέσεις, ας προσγειωθεί στην πραγματικότητα και ας πει την αλήθεια. Γιατί και τα «φιλέτα» του ελληνικού Δημοσίου, που θα τα βάλει ως «εγγύηση» για να ξεπληρώσει ζημίες των δανειστών μας από μία μακρόχρονη επιμήκυνση αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ και του νέου δανείου, θα χαθούν κι αυτά.

    Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων όσο και μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου. Και τώρα μιλούν για συναίνεση. Η γενικότερη αίσθηση ότι από την εγχώρια πολιτική ζωή λείπουν, ακόμη και μετά το σοκ της χρεοκοπίας, ο στόχος, ο τόνος, το σχέδιο και ο προσανατολισμός και από τις πολιτικές ελίτ η έμπνευση και το θάρρος μάς υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε εξαρχής τον κόσμο μας και το μέλλον του.

    Aλλά όλη αυτή η σχεδόν συμπαντική γνώση-άγνοια των διαβόητων «μεταρρυθμίσεων» απορρέει από μια δήθεν σοσιαλιστική κυβέρνηση και ορισμένους από τους υπουργούς της που έχουν ήδη υποστεί τη γενετική μετάλλαξη των απόψεών τους. Oπως, ότι οι κοινωνίες αναπτύσσονται μόνον όταν η σχέση κεφαλαίου – εργασίας είναι κραυγαλέα ετεροβαρής, υπέρ του πρώτου φυσικά. Oτι, για να βρίσκουν ευκολότερα δουλειά οι άνεργοι, πρέπει να απολύονται ευκολότερα οι εργαζόμενοι. Oτι για να αυξηθεί το εισόδημα των μισθωτών, πρέπει πρώτα να μειωθεί. Oτι για να επιβιώσει το ασφαλιστικό σύστημα, πρέπει να μην επιβιώνουν οι ασφαλισμένοι, όχι και μέχρι τα 80, βρε αδερφέ!

    Σύμφωνα με τα ευρέως διαδεδομένα στερεότυπα, τα προβλήματα της Ελλάδας είναι ότι δουλεύουμε λίγο και αμειβόμαστε περισσότερο από ό,τι αντέχει η οικονομία, ότι έχουμε μια πολύ σκληρή αγορά εργασίας που αποθαρρύνει τις επενδύσεις και ένα πολύ σπάταλο κράτος που διασπαθίζει το μάννα των κοινοτικών επιδοτήσεων. Ομως, τη δεκαετία 1998–2008, το ποσοστό των μισθών στο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας κυριολεκτικά κατακρημνίστηκε από 60% σε 47,5% και είναι σήμερα ένα από τα μικρότερα της Ευρώπης (ενδεικτικά: Γαλλία 69%, Γερμανία και Ιταλία 67%, Ισπανία 59%, Βρετανία 58%).

    Αδιαφορώ αν οι αντιλήψεις αυτές χρειάζονται απαραίτητα μερικά χρόνια στα πανεπιστημιακά έδρανα, μεταπτυχιακά και «πλαστές» διατριβές. Ομως, το γκράφιτι στον τοίχο τα έλεγε όλα αυτά με μιαν απλή, απλούστατη φράση: «Δουλέψτε να ζήσουμε γιατί θα πεθάνετε» (προσέξτε την εναλλαγή: δεύτερο πληθυντικό, πρώτο πληθυντικό, δεύτερο πληθυντικό). Βεβαίως, πρόκειται για μια προσομοίωση άγριου, original καπιταλισμού, που ορίζει με ακρίβεια ποιοι οφείλουν να δουλέψουν μέχρι τελικής πτώσεως, ποιοι οφείλουν να πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα για να μην καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα, και ποιοι δικαιούνται να ζήσουν, διότι κάποιος πρέπει να ωφελείται από τις υπερχειλίσεις πλούτου που παράγουν λίγες ώρες παραπάνω δουλειάς, λίγα χρόνια παραπάνω εργάσιμου βίου.

    ΣXETIKA ΘEMATA
    ΣHMEPA_(…OIKONOMIA…)

    dds2

    Ιουνίου 8, 2011 at 3:52 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: