περιβάλλον και πολιτική

για το διεθνές πρόβλημα των τροφίμων

leave a comment »

Aποψη: Η εξάπλωση της πείνας και ο Χρυσός Σταυρός

Του Πετρου Παπακωνσταντινου, «Κ», 15/4/2008

Οχι, δεν φταίνε η Κίνα και η Ινδία για την επιστροφή της πείνας στο διεθνές προσκήνιο. Η οικονομική μεγέθυνση των δύο ασιατικών γιγάντων ασφαλώς πιέζει σιγά σιγά προς τα πάνω τις τιμές, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το ρύζι αυξήθηκε κατά 52% σε δύο μόνο μήνες και τα δημητριακά κατά 84% σε τέσσερις μήνες. Ο πρώτος, καθοριστικός παράγοντας είναι η επιβεβλημένη από τον βιομηχανικό Βορρά στροφή αγροτικών καλλιεργειών (καλαμπόκι, φοινικέλαιο, σόγια κ.ά.) από την παραγωγή τροφίμων στα βιοκαύσιμα. Μόνο στις ΗΠΑ, η παραγωγή βιοκαυσίμων αφαίρεσε από την παγκόσμια αγορά καλαμποκιού 138 εκατ. τόνους. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ, Ζαν Ζιγκλέρ, μίλησε για «προαναγγελθείσα εκατόμβη», στηλιτεύοντας την πολιτική που θεωρεί πιο επείγουσα την ανάγκη των πλουσίων να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους από την ανάγκη των φτωχών να γεμίσουν το στομάχι τους. Ο δεύτερος, ακόμα σημαντικότερος παράγοντας, είναι η χρηματιστική κερδοσκοπία πάνω στα τρόφιμα, που επιβαρύνει τις τιμές τους πολύ πάνω από τις φυσιολογικές τιμές παραγωγής, όπως συμβαίνει και με το πετρέλαιο. Η ασυδοσία των αμερικανικών τραπεζών στον τομέα των στεγαστικών δανείων ευθύνεται εν μέρει και για την επιστροφή της πείνας στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου, όπου 28 εκατομμύρια άνθρωποι καταφεύγουν σε κουπόνια σίτισης, ύστερα από τις μαζικές κατασχέσεις κατοικιών. Ακούγεται αναπάντεχα επίκαιρη η προειδοποίηση του Δημοκρατικού προεδρικού υποψηφίου του 1896, Γουίλιαμ Μπράιαν, για την απειλή «να σταυρωθεί η πλειονότητα των ανθρώπων πάνω σ’ ένα Χρυσό Σταυρό».

————————-

Aποψη: Για όλα… ένοχος ο νεοφιλελευθερισμός

Του Πασχου Μανδραβελη, «Κ»,15/4/2008

Σ’ αυτό τουλάχιστον, πραγματικά, φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Απελευθέρωσε τις αγορές της Νοτιοανατολικής Ασίας, οι χώρες αναπτύσσονται, οι πεινασμένοι των πρώην κομμουνιστικών χωρών απέκτησαν πλούτο κι έχουν πλέον ένα κομμάτι ψωμί να φάνε. Ακόμη χειρότερα: καταναλώνουν και κρέας μια φορά την εβδομάδα. Κι αυτές οι καπιταλιστικές συνήθειες δεν δημιουργούν μόνο οικολογικές πιέσεις. Η αυξημένη ζήτηση αυξάνει και τις τιμές των τροφίμων. Ο πάλαι ποτέ ένοχος για την πείνα νεοφιλελευθερισμός, είναι τώρα είναι ένοχος επειδή τρώνε οι Κινέζοι και οι Ινδοί. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η παραγωγή βιοκαυσίμων ευθύνεται για την άνοδο της τιμής των τροφίμων. Οι αγρότες, λένε, προτιμούν να καλλιεργούν ενεργειακά φυτά και όχι τροφή. Αποφεύγουν βέβαια να πουν ότι η παραγωγή ενεργειακών φυτών είναι απειροελάχιστη σε σύγκριση με τις καλλιέργειες αγροτικών προϊόντων. Και, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία δύο χρόνια μειώθηκε ελάχιστα η παραγωγή τροφίμων (κυρίως επειδή η τιμή τους πέφτει: από το 1974 μέχρι σήμερα μειώθηκε κατά 75%), η παραγωγή δημητριακών παρά τις διακυμάνσεις αυξάνεται διαρκώς: το 1990/91 ήταν περί 1.800 εκατ. τόνους, φέτος θα ξεπεράσει τους 2.000 εκατ. τόνους. Σημαντικοί παράγοντες για την αύξηση της τιμής είναι επίσης η άνοδος του κόστους παραγωγής, εξαιτίας του πετρελαίου όπως και η αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες λόγω αύξησης του πλούτου: Στην Κίνα μόνο η κατά κεφαλήν κατανάλωση του κρέατος υπερδιπλασιάστηκε (2,4) από το 1990.

————————-

ΕΠΙΣΗΣ:

«Νιου Ντιλ» για αντιμετώπιση της φτώχειας

Η ύφεση δεν εμποδίζει κάποιους να ξοδεύουν με… μανία

 

τρόφιμα2

———————–

«OIKONOMIKH K», 20/4/2008

Παρελθόν τα φθηνά τρόφιμα διεθνώς

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε χρόνο μετά το 1985, οι αγρότες μπορούν να προτείνουν την τιμή στην οποία θα ήσαν διατεθειμένοι να μην καλλιεργήσουν τη γη τους. Η ανάδειξη του περιβάλλοντος, ο περιορισμός της διάβρωσης των εδαφών, η προστασία της άγριας ζωής είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους το αμερικανικό κράτος πληρώνει στις περιπτώσεις αυτές τους αγρότες. Κοντά 36 εκατομμύρια εκτάρια είναι σήμερα στο πρόγραμμα. Το ίδιο προσπαθούμε να κάνουμε και στην Ευρώπη. Ο συμβιβασμός για τον οριστικό τερματισμό της παλαιάς αγροτικής πολιτικής είναι σ’ αυτή την κατεύθυνση. Εξασφαλισμένο εισόδημα για αγραναύπαση ή για πέρασμα σε ανταγωνιστικότερη καλλιέργεια. Μέχρι πριν από δύο τρία χρόνια, δεν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα. Το Χρηματιστήριο Τροφίμων στο Σικάγο και η μεγάλη αγορά της Γενεύης λειτουργούσαν μάλλον ήρεμα με επεισόδια σε κάποιο από τα τρόφιμα, ώστε να μη χάνουν τη φόρμα τους οι λίγοι και πολύ εξειδικευμένοι «κερδοσκόποι». Σταδιακά όμως, η τιμή του ενός μετά το άλλο βασικού προϊόντος διατροφής, έφευγε ψηλά και ξεχνούσεε τον δρόμο προς τα κάτω. Ο κόσμος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κρίση από τα παλιά. Τις τελευταίες εβδομάδες το αντιλήφθηκε, με τη βοήθεια του «σοσιαλιστή» γενικού διευθυντή του μισητού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του γκρίζου δεξιού γραφειοκράτη επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας. Την ίδια στιγμή, χωρίς πολλά λόγια, Ρωσία, Καζακστάν, χώρες της Αφρικής, Βραζιλία και αλλού, μπροστά στον κίνδυνο να μην υπάρχουν επαρκείς τροφές για τους πολίτες τους, απαγορεύουν τις εξαγωγές. Οι παραγωγοί τους δεν μπορούν να πουλήσουν ακριβά και στρέφονται σε άλλα «διεθνώς ακριβά» προϊόντα, με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν την κρίση. Η παλαβή πορεία του καθοριστικού φαινομένου του El Nino, η εκδήλωση δηλαδή των βαθέων κλιματικών αλλαγών, οδηγεί σε καταστροφικές σοδειές και σε καταστροφή των καλλιεργειών.

Κίνα, Ινδία και άλλοι νέοι καταναλωτές δεν καλλιεργούν μεγαλύτερες εκτάσεις, οι πλημμύρες καταστρέφουν τους ορυζώνες και τα αποθέματά τους πέφτουν στη μέση. Οι τιμές ανεβαίνουν κι άλλο. Η προσφορά φαίνεται αδύνατη να καλύψει τη ζήτηση. Οι ποσότητες των (υποχρεωτικώς σχεδόν) αποθηκευμένων τροφίμων μοιάζουν πολύ μικρές. Εχει φτάσει η ώρα της αγοράς. Αυτή πρέπει να πει σε ποια τιμή θα υπάρξει ομαλή τροφοδοσία της παγκόσμιας αγοράς. Δυστυχώς, οι τιμές ισορροπίας δεν είναι για τους φτωχούς της γης. Σε 33 χώρες ο Robert Zoellick μετράει 100 εκατομμύρια θύματα περισσότερης φτώχειας και συγκρούσεων για εξασφάλιση τροφής. Κακές πολιτικές, κακή τύχη και δύσκολο να ανατραπούν μακροχρόνιες τάσεις. Με το πετρέλαιο πάνω από τα 100 δολάρια, η αγροτική παραγωγή ακριβαίνει, τα επιδοτούμενα βιοκαύσιμα συμφέρουν (για απάτη μιλάει το περιοδικό TIME) και η μετοχή της Monsanto πηγαίνει στα ουράνια, καθώς οι γενετικές καλλιέργειες μοιάζουν ρεαλιστικές. Το σίγουρο είναι ότι φθηνά τρόφιμα, όπως και το φθηνό καύσιμο είναι πράγματα που θα διηγιόμαστε στα εγγόνια μας.

οπ

Η μεσαία τάξη στην Κίνα και στην Ινδία απαιτεί!

Αν υπάρχει έστω και ένας, που να αμφιβάλει για τον καθοριστικό ρόλο των δύο αυτών μεγάλων κρατών στην παρούσα κρίση, θα κάνει πολύ καλά να αλλάξει άποψη. Αν και ο ρόλος καθεμιάς είναι διαφορετικός, η είσοδός τους στις διεθνείς οικονομικές ισορροπίες δεν θα έχει ολοκληρωθεί για αρκετά ακόμη χρόνια. Ως τότε, επεισόδια όπως αυτά που παρακολουθούμε τώρα, θα εμφανίζονται και θα επαναλαμβάνονται. Κανείς δεν μπορεί να λύσει ανέκδοτα προβλήματα που εμφανίζονται στην εξέλιξη του πολιτισμού. Μόλις αυτήν την εβδομάδα επιβεβαιώθηκε ο εξαιρετικά υψηλός ρυθμός ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. Μαζί και ο υψηλότερος πληθωρισμός των τελευταίων δώδεκα ετών: στο 8,3% ετησίως! Οπως κάθε φορά που ένα κράτος προοδεύει, ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας αποκτά πραγματική αγοραστική δύναμη και ζητά την ταχύτατη προσαρμογή του στο παγκοσμίως κυρίαρχο καταναλωτικό μοντέλο. Κανείς δεν μπορεί να πει στους Κινέζους ή στους Ινδούς να παραμείνουν δέσμιοι της πείνας και της εξαθλίωσης. Είτε αυτής που επιβάλλεται από τον πόλεμο και την ανέχεια, είτε εκείνη που μοιράζει –δήθεν μάλιστα με «ισότητα»– ένα αυταρχικό πολιτικό καθεστώς. Το κατά κεφαλήν προϊόν στην Κίνα ήταν 500 δολάρια το 1993 και έχει ήδη ξεπεράσει τα 2.000 δολάρια. Μέχρι το 1993, το 26% του κινεζικού πληθυσμού εργαζόταν στην πόλη. Το 2008, το ποσοστό αυτό θα ξεπεράσει το 40% και οι μισθοί αυξάνονται με ετήσιο ρυθμό μεγαλύτερο από 10%. Τα ίδια στοιχεία ισχύουν και στην περίπτωση της Ινδίας. Οι δύο αυτές χώρες δημιουργούν μια ζήτηση παρόμοια με εκείνη των αναπτυγμένων κρατών. Ο Ajit Dayal, παλαιότερα στέλεχος του ισχυρού Quantum Fund του George Soros, δεν ανησυχεί καθόλου από την κατά 32% πτώση των 200 καλύτερων μετοχών του χρηματιστηρίου της Βομβάης. «Οι τιμές τους παραμένουν κατά 45% καλύτερες από όσο ήταν πριν δώδεκα μήνες». Η Ινδία, το 2020 θα είναι μεγαλύτερη οικονομία από τη Βρετανία. Μέχρι το 2050 το κατά κεφαλή προϊόν υπολογίζεται πως θα έχει αυξηθεί 35 φορές. Εφόσον ο νέος πλούτος των εθνών συγκεντρώνεται στις χώρες αυτές και με την προϋπόθεση πως θα συνεχίσουν να τοποθετούν τα χρήματά τους σε εταιρείες και ομόλογα του παλαιού πλούσιου κόσμου, η αναδιανομή θα αφορά στις τοποθετήσεις των επενδυτών, άρα και στα κέρδη τους. Το ίδιο ακριβώς που θα συμβεί και με τη διαθεσιμότητα των καταναλωτικών αγαθών. Οι καταναλωτές των ισχυρών δυτικών οικονομιών, αφού επωφελήθηκαν από τα φτηνά ασιατικά προϊόντα της, είναι καιρός να συνηθίσουν στην ιδέα ότι πρέπει να μοιραστούν με την ασιατική μεσαία τάξη τα δικά τους αγαθά. Ο ανταγωνισμός θα είναι δύσκολος…

———————–

LINK: March 2008, Volume 45, Number 1

from: INTERNATIONAL MONETARY FUND

Global Warming and Agriculture
William R. Cline

———————-

Τα βιοκαύσιμα, οι αγορές και η πείνα

Tου Πασχου Μανδραβελη, «K», 4/5/2008

To 2002, την εποχή που διάφοροι οικολογίζοντες και άλλοι αριστεροί ούρλιαζαν ότι τα κράτη «κάτι πρέπει να κάνουν επιτέλους, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και να προωθήσουν τα βιοκαύσιμα» ο Εντουαρτ Κρέιν (πρόεδρος του νεοφιλελεύθερου Cato Institute) και ο Καρλ Ποπ (διευθυντής της οικολογικής οργάνωσης Sierra Club) τόνιζαν με κοινό τους άρθρο ότι «αν μια τεχνολογία είναι οικονομικά αποδοτική δεν χρειάζεται κρατικές επιδοτήσεις. Αν μια τεχνολογία δεν είναι αποδοτική κανένα ποσό επιδοτήσεων δεν πρόκειται να την κάνει αποδοτική». Το ενεργειακό νομοσχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης, όμως, υπερψηφίστηκε επειδή ήταν πολιτικά αποδοτικό. Φυσικά, οι νεοσυντηρητικοί του Λευκού Οίκου, δεν διακρίνονται για τις οικολογικές της ανησυχίες. Το ενεργειακό νομοσχέδιο με πρόσχημα την οικολογία πετύχαινε πολλά τρυγόνια: επιδοτούσε τους αγρότες (ψηφοφόρους) σε εποχές που οι τιμές των δημητριακών ήταν χαμηλά, κολάκευε τους συντηρητικούς κύκλους της Ουάσιγκτον που διαρκώς ανησυχούν για την ενεργειακή αυτονομία της χώρας των και πέρασε και μερικές φοροαπαλλαγές για κάθε ενεργειακό τομέα (πυρηνικά, άνθρακα κ.λπ.)

Τα βιοκαύσιμα είναι το αρνητικό τζακ ποτ της κρατικής παρέμβασης. Και δεν βοηθούν το περιβάλλον, και απομυζούν χρήματα των φορολογουμένων και στρέβλωσαν την αγορά των δημητριακών. Φυσικά δεν δημιουργούν πείνα, όπως ισχυρίζονται πολλοί (είναι ελάχιστη ακόμη η παραγωγή τους), αλλά δημιουργούν προσδοκίες κερδών. Με την τιμή του πετρελαίου να ανεβαίνει ταχύτατα πολλοί ποντάρουν κερδοσκοπικά στα ενεργειακά φυτά με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται οι τιμές των προθεσμιακών συμβολαίων.

Οι τιμές στην πραγματική αγορά ελάχιστα ορίζονται από τα βιοκαύσιμα. Απόδειξη αυτού είναι η τιμή της ζάχαρης. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα βιοκαύσιμα παράγονται από ζάχαρη (η Βραζιλία έχει το 34% της παγκόσμιας παραγωγής) η τιμή της πέρυσι μειώθηκε. Αντιθέτως, η τιμή του ρυζιού (που δεν χρησιμοποιείται στην παραγωγή βιοκαυσίμων) τριπλασιάστηκε μέσα σε λίγους μήνες: από 375 δολ./τόνο τον Ιανουάριο σε 1.000 δολ./τόνο τον Απρίλιο. Η αύξηση της τιμής οφείλεται στην ξηρασία στην Αυστραλία που μείωσε την παραγωγή των 1,3 εκατομμυρίων τόνων σε αυτή τη χώρα κατά 98%! Και αυτού του κακού μύρια κυβερνητικά μέτρα ελήφθησαν. Πολλές μεγαλοπαραγωγές χώρες (όπως το Βιετνάμ, Ινδία, Φιλιππίνες κ.ά.) αποφάσισαν να περιορίσουν τις εξαγωγές ρυζιού. Το αποτέλεσμα του κρατικού προστατευτισμού ήταν η περαιτέρω άνοδος των τιμών.

Ο βασικότερος όμως και πιο μεσοπρόθεσμος παράγων αύξησης της τιμής των τροφίμων είναι η άνοδος του βιοτικού επιπέδου μεγάλων χωρών του Τρίτου Κόσμου. Η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία αποτελούν το μισό σχεδόν του παγκόσμιου πληθυσμού. Η ανάπτυξη -ειδικά της Κίνας- δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες ανάγκες σε τρόφιμα και αλλάζει τις διατροφικές συνήθειες. Κάποτε στην Ελλάδα λέγαμε ότι θα λύναμε όλα μας τα οικονομικά προβλήματα αν μπορούσαμε να πουλήσουμε από ένα πορτοκάλι στα 1,3 δισεκατομμύρια των Κινέζων. Δυστυχώς όμως αυτοί προτιμούν το κρέας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων η κατά κεφαλήν κατανάλωση κρέατος αυξήθηκε την περίοδο 1990-2006 κατά 140% στην Κίνα, κατά 20% στην Ινδία και κατά 70% στη Βραζιλία. Αν υπολογίσουμε ότι για την παραγωγή ενός κιλού κρέατος απαιτούνται κατά μέσο όρο 5 κιλά δημητριακών, μπορούμε να φανταστούμε πως αυτή η τρομακτική άνοδος της ζήτησης πιέζει προς τα πάνω τις τιμές.

Καλώς ή κακώς η απελευθέρωση των οικονομιών στη Νοτιοανατολική Ασία φέρνει ευημερία σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Η ευημερία δημιουργεί κατανάλωση και η αυξημένη κατανάλωση ανεβάζει τις τιμές. Εστω βραχυχρόνια: οι αυξημένες τιμές κάνουν συμφέρουσες οικονομικά άλλες λύσεις και οι άνθρωποι υποκαθιστούν προϊόντα ή εφευρίσκουν νέους τρόπους εξοικονόμησης πόρων.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία και πολλές φορές χρειάζεται άμεση παρέμβαση κρατικών και κοινωνικών δομών για να διορθωθούν ακραίες καταστάσεις (π.χ. πείνας) σε κάποιους πληθυσμούς. Καταστροφική όμως είναι η κρατικοπαρεμβατική πολιτική που θέλει να ποδηγετεί τις αγορές προς δήθεν κοινωνικούς στόχους. Αυτό δεν αποδεικνύεται μόνο από την παταγώδη αποτυχία όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων (ποιος ξεχνά τους λιμούς στην ΕΣΣΔ ή την Κίνα;), αλλά αν κοιτάξουμε σε ποιες χώρες ξέσπασαν ταραχές για την τωρινή άνοδο της τιμής των τροφίμων θα διαπιστώσουμε ότι όλες αποτελούν τον ανθό της οικονομικής ανελευθερίας. Σύμφωνα με το «Index of Economic Freedom» η Αίγυπτος βαθμολογείται με 59,2 βαθμούς οικονομικής ελευθερίας, Αϊτή με 49,8, Μπαγκλαντές 44,9, Καμπότζη 56,2, για να μην αναφερθούμε στην Υεμένη, Αιθιοπία κ.λπ. Το γεγονός ότι αγορές τροφίμων σε αυτές τις χώρες ρυθμίζονται διά διαταγμάτων δεν έχει ως μόνο αποτέλεσμα την πείνα, αλλά μεταμορφώνει μια οικονομική διαταραχή σε αιματηρό πολιτικό πρόβλημα.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων αυξημένες τιμές των δημητριακών οδηγούν φέτος σε αύξηση της παραγωγής των κατά 5%. Ακόμη και οι Ελληνες αγρότες –που, λόγω των κοινοτικών επιδοτήσεων, δεν φημίζονται για την ευελιξία τους– κινητοποιούνται. Η καλλιέργεια σιτηρών στον θεσσαλικό κάμπο είναι αυξημένη κατά 20%-30% σε σχέση με πέρυσι, ενώ η Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λάρισας εκτιμά ότι θα συγκεντρώσει 100.000 τόνους έναντι 30.000 τόνων το 2006. Φυσικά δεν το κάνουν για να λύσουν το επισιτιστικό πρόβλημα της ανθρωπότητας, αλλά όπως δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΑΣ Λάρισας κ. Αθ. Κοκκινούλης γιατί υπολογίζουν να πουλήσουν προς 40 λεπτά/κιλό έναντι 28 πέρυσι («Βήμα» 25/4/2008). Μόνο στην Αργεντινή δεν θα αυξηθεί η παραγωγή. Η απαγόρευση των εξαγωγών κράτησε τις τιμές χαμηλά με αποτέλεσμα κανένας αγρότης να μην έχει κίνητρο να σπείρει περισσότερο.

Η άλλη κρίση των τροφίμων

Το ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού Time στις 11 Νοεμβρίου 1974 είχε τον ίδιο τίτλο με όσα διαβάζουμε σήμερα στον Τύπο: «Η παγκόσμια κρίση των τροφίμων». Τα επιχειρήματα ήταν απαράλλαχτα. «Τα παγκόσμια αποθέματα δημητριακών έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο των 22 τελευταίων ετών και φτάνουν για 26 ημέρες έναντι 95 ημερών που ήταν το 1961… Οι κυβερνήσεις Αιθιοπίας, Νιγηρίας και Ταϊλάνδης ανατράπηκαν ενώ ταραχές έχουν ξεσπάσει σε περιοχές του Μπαγκλαντές και της Ινδίας». Σύμφωνα με το περιοδικό εκείνης της εποχής η κρίση των τροφίμων «οφείλεται στους δύσκολους χειμώνες, στις ξηρασίες και τους τυφώνες που έπληξαν την Σοβιετική Ενωση, την Αργεντινή, την Αυστραλία, τις Φιλιππίνες και την Ινδία… Η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων έπεσε για πρώτη φορά τα τελευταία είκοσι χρόνια κατά 33 εκατομμύρια τόνους -από τους 1.200 εκατομμύρια τόνους- ενώ η αύξηση του πληθυσμού απαιτεί επιπλέον 24 εκατομμύρια τόνους».

Για τους επιστήμονες οι καλές εποχές για τη γεωργία είχαν περάσει. «Το ελάχιστο που προβλέπουν είναι ότι οι αλλαγές στην παγκόσμια θερμοκρασία και στον κύκλο των βροχοπτώσεων θα θέσουν σε σοβαρότατο κίνδυνο την δυνατότητα της γης να θρέψει τον εαυτό της…». Υπήρχε όμως μια διαφορά: το 1974 οι κλιματολόγοι φοβόταν ότι η γη μπαίνει σε μια ακόμη περίοδο παγετώνων σαν εκείνη που έζησε η Ευρώπη μεταξύ 16ου και 19ου αιώνα.

Ενδιαφέρουσα σημείωση: το αφιέρωμα του περιοδικού ξεκινούσε με μια ρήση από το Ευαγγέλιο «εγερθήσεται γαρ έθνος επί έθνος καί βασιλεία επί βασιλείαν, και έσονται σεισμοί κατά τόπους, και έσονται λιμοί και ταραχαί». (Κατά Μάρκον 13:8)

Το άρθρο του ΤΙΜΕ 11/11/1974

THE WORLD FOOD CRISIS

—————————

Καταπολέμηση της πείνας μόνο με υποσχέσεις

Ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο οι λιμοκτονούντες, σύμφωνα με τον ΟΗΕ

Της Σοφιας Σκουλικαρη, Καθημερινή 21/11/2009

«Χάσιμο χρόνου» χαρακτήρισαν, πριν ακόμα από την έναρξή της, οι οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας τη σύνοδο κορυφής των Ηνωμένων Εθνών για την ασφάλεια των τροφίμων, που διεξήχθη στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα. Το σχέδιο της τελικής διακήρυξης που ενέκριναν από την πρώτη ημέρα οι ηγέτες δεν άφηνε, άλλωστε, περιθώρια αισιοδοξίας: καμιά δέσμευση, κανένα χρονοδιάγραμμα για αύξηση των κονδυλίων καταπολέμησης της πείνας. Μόνο υποσχέσεις για «ενίσχυση των προσπαθειών», ώστε όσοι υποσιτίζονται να μειωθούν κατά το ήμισυ ώς το 2015. Αλλά και ευχές ώστε τα πλούσια κράτη να αντιστρέψουν τη μείωση των κονδυλίων για τη γεωργία, τα οποία συρρικνώθηκαν από 19% το 1980 σε μόλις 3,8% το 2006.

το υπόλοιπο …

Advertisements

Written by dds2

Μαΐου 18, 2008 στις 4:23 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: