περιβάλλον και πολιτική

Του Θαναση Δριτσα*

πηγή: Καθημερινή 17/12/2009

Είναι αξιοπρόσεκτη η αλλαγή στη συμπεριφορά των πολιτών που έφερε η πανδημία γρίπης, που αρχικά ονομάστηκε γρίπη των χοίρων και στη συνέχεια ονομάστηκε επιστημονικότερα γρίπη Η1Ν1 (πιθανόν για να μην ελαττωθεί η κατανάλωση χοιρινού κρέατος).

Βρέθηκα πριν από λίγες σε ένα σούπερ μάρκετ και πλησιάζοντας την ουρά του ταμείου άκουσα τον επίμονο βήχα ενός ταλαιπωρημένου ηλικιωμένου κυρίου, που περίμενε και αυτός να πληρώσει. Ομως με εξέπληξε η αντίδραση δύο μεσήλικων γυναικών που βρέθηκαν δίπλα στον ταλαίπωρο άνθρωπο: «Πώς ξεκινάς χριστιανέ μου να πας στο σούπερ μάρκετ με γρίπη, θες να μας κολλήσεις όλους;»

Αυτή ήταν η τρέχουσα φιλοτομαρική αντίδραση, αντί για την αντίδραση που θεωρώ φυσιολογική, δηλαδή ότι θα έπρεπε να ρωτήσουν τον άνθρωπο αν χρειάζεται κάποια βοήθεια. Η αντίδραση αυτή υποδηλώνει την βαθύτατα αρνητική αλλαγή στα ήθη και την κοινωνική συμπεριφορά που έχει προκαλέσει στις μέρες μας η ιατροποίηση της ζωής. Χάριν της διάδοσης της ιατρικής επιστήμης -η οποία έχει πλέον συνδεθεί απόλυτα με την κοινωνία της αγοράς ιατροφαρμακευτικών προϊόντων- έχουν ιατροποιηθεί στην εποχή μας κοινές ανθρώπινες δραστηριότητες και φυσιολογικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα η γέννηση, η εγκυμοσύνη και ο θάνατος.

Ιδιαίτερα στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως, πέραν της σημαντικής αύξησης του ποσοστού των γεννήσεων με καισαρική, η γέννηση και η εγκυμοσύνη έχουν πλήρως ιατροποιηθεί, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του φυσιολογικού τοκετού την παραδοσιακή μαμή έχει υποκαταστήσει ο γυναικολόγος και το σπίτι της τίκτουσας το μαιευτήριο.

Ακόμη άνθρωποι καταδικασμένοι σε θάνατο λόγω σοβαρών χρόνιων νοσημάτων αντί να πεθαίνουν νηφάλια στο σπίτι τους περιτριγυρισμένοι από την αγάπη και τη φροντίδα των αγαπημένων τους αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε κρύα και απρόσωπα δωμάτια εντατικής θεραπείας κάτω από τον ήχο των μόνιτορ και με το σώμα τους διάτρητο από βελόνες και συνδεδεμένο με δεκάδες καλώδια τα οποία ούτως ή άλλως δεν προσφέρουν αναβολή στο αναπόφευκτο του θανάτου. Είναι ενδιαφέρουσα η δήλωση του Ιαν Μόρισον, επικεφαλής της οργάνωσης Institute for the Future, ότι στη Σκωτία που γεννήθηκε στη δεκαετία του ’50 ο θάνατος ήταν «επικείμενος», στον Καναδά που σπούδασε ήταν «αναπόφευκτος» και σήμερα στην Καλιφόρνια που ζει θεωρείται «προαιρετικός» (optional).

Μια άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα που έχει πλήρως ιατροποιηθεί στις μέρες μας είναι η σεξουαλική, κυρίως η ανδρική στυτική δυσλειτουργία, αλλά εισέρχεται πλέον στο παιχνίδι και η γυναικεία δραστηριότητα με τη διοχέτευση στο εμπόριο των αμφισβητούμενων νέων φαρμάκων για την ενίσχυση της γυναικείας σεξουαλικής δυσλειτουργίας.

Είναι ενδιαφέρον ότι στις ιστοσελίδες φαρμακευτικών εταιρειών που παράγουν φάρμακα για τη βελτίωση της στυτικής δυσλειτουργίας εμφανίζεται το 40% του ανδρικού πληθυσμού άνω των 40 ετών να έχει προβλήματα δυσλειτουργίας. Τα αντικειμενικά βέβαια επιστημονικά στοιχεία με βάση τις επιστημονικές εργασίες δείχνουν ότι το ποσοστό των ανδρών που αντιμετωπίζουν με σταθερή συχνότητα οργανικής φύσεως προβλήματα στύσης είναι πολύ χαμηλότερο από το προαναφερόμενο. Η ιατροποίηση της ζωής που ολοένα και επεκτείνεται απαγορεύει ως «ανθυγιεινές» δραστηριότητες που προσφέρουν καθημερινές απολαύσεις και μετά την ιστορική ποτο-απαγόρευση επιδόθηκε μαχητικά στη συνέχεια στην αντικαπνιστική εκστρατεία, στις μέρες μας κορυφώνεται και η εκστρατεία εναντίον των τροφικών απολαύσεων και η δαιμονοποίηση των υπέρβαρων. Είναι μεγάλο λάθος να πιστεύουμε ότι μέσα στην υποτιθέμενη αντικειμενικότητα της ιατρικής επιστήμης δεν υπεισέρχονται κοινωνικές και πολιτικές πεποιθήσεις οι οποίες έχουν επιδράσει στον καθορισμό των ορίων ασθένειας και υγείας.

Ακόμη είναι βέβαιο ότι η προτεσταντική ηθική έχει ασκήσει επιδράσεις και στην ιατροποίηση της ζωής με πρόσφατη εφαρμογή στο πλαίσιο της νέας γρίπης. Αυτό που κατάφερε η νέα γρίπη ήταν ένα ακόμη χτύπημα σε στοιχειώδεις ανθρώπινες κοινωνικές συμπεριφορές, όπως το φιλί, η χειραψία και η ευρύτερη αλληλεγγύη και υποστήριξη. Η ίδια η υγεία είναι στις πονηρές μέρες που ζούμε ο μεγάλος ασθενής.

* Ο κ. Θανάσης Δρίτσας είναι καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

To γηραιότερο δέντρο στον κόσμο;
http://www.newsit.gr//default.php?pname=Article&art_id=8486&catid=7

An hour with Lord Christopher Monckton, former science adviser to Margaret Thatcher and a critic of global warming theories.

πηγή:http://www.care2.com/causes/global-warming/blog/is-there-an-eco-friendly-replacement-for-coal/

I have good and bad news. First, I will tell you the bad news. Coal is nasty. Coal accounts of roughly 20 percent of global greenhouse gas (GHG) emissions. Just one 500 megawatt coal powered plant produces about three million tons a year of carbon dioxide. The U.S. produces almost two billion tons of carbon from coal powered plants, accounting for 27 percent of all its carbon dioxide emissions. The amount of emissions from coal in the U.S.  is expected to grow by a third by 2025.

Coal is cheap. It costs between $1 and $2 for one million British Thermal Units (MMBtu), and that is why it accounts for 50 percent of electricity generated in the U.S. An estimated 130 new coal powered plants “on the drawing boards,” according to the Pew Center on Global Climate Change. U.S.  coal reserves could last over 250 years at current consumption rates, but if technologies improved, they could last 500 years or more.

China is the world’s largest consumer of coal, with the U.S. in second place. It is estimated that 86 percent of incremental world coal demand between now and 2030 will come from China and India. China’s coal output grew from 2000’s 1.3 billion tons to 2005’s 2.23 billion tons in 2005. Coal power plants account for 80 percent of China’s electricity generation. In 2006, China  added 90 gigawatts of new coal powered plant capacity, equivalent to two large coal power plants a week.

India’s coal output grew from 2000’s 360 million tons in 2000 and 2005’s 460 million tons in 2005, a 5.5 percent a year increase. Sixty-eight percent of India’s carbon emissions are from coal.

Now, I will tell you the good news. A company called Brazil Pellet is investing $114 million to convert bagasse, a waste product from sugar cane, into pellets that ca be burned as fuel at coal power plants. The company successfully tested the technology in a pilot program. Production is planned for the third quarter of 2010 in the company’s plant in Sao Paulo, where over half of Brazil’s sugar can industry production occurs. By 2015, Brazil Pellet plans to make 520,000 tons of pellets a year, which would produce 2,420 gigawatts of energy.

“If you just let the bagasse decay it releases methane, and that’s 20 percent more dangerous to the ozone layer than carbon dioxide,’’ said Ivan Nunez, a banker with the IDB arranging the financing for Brazilian Pellet. “So, burning it instead gives you carbon credits.’’

“The nice thing about bagasse is that it’s just garbage,’’ said Gloria Jacobovitz, an adviser to Brazilian Pellet. “It’s different from other biomass because it’s a waste product rather than a plant grown specifically to create energy.’’

Read more: coal, bagasse, sugar cane waste

πηγή: http://www.care2.com/causes/global-warming/blog/antarctica-melting-at-faster-rate/

The worst effects of climate change will not be experienced by many of you reading this post or by me, the writer. It will be the generations after us who will suffer, particularly from rising sea levels. Consider a recent study on Antarctica by the University of Texas.

East Antarctica is lost ice mass at an average rate of five to 109 gigatons a year from April 2002 to January 2009, according to the study. The rate increased from 2006. The increased rate could cause sea levels to rise sooner than expected. The entire Antarctic region could be losing ice at the rate of 113 to 267 gigatons a year, with 106 to 158 gigatons from West Antarctica.

“The key result is that we appear to be seeing a large amount of ice loss in East Antarctica, mostly in the long coastal regions (in Wilkes Land and Victoria Land), since 2006,” said University of Texas scientist Jianli Chen. “This, if confirmed, could indicate a state change of East Antarctica, which could pose a large impact on global sea levels in the future,” Chen said.

Another study found Greenland and Antarctica  melting ice will cause a higher sea level rise. Scientific data by the environmental group, Clean Air-Cool Planet said climate change will cause at least a one meter rise in sea levels by the end of this century.

Next month representatives from countries will meet in Copenhagen to hammer out the details of a new climate change treaty. The Congress has yet to pass a climate change bill. A Reuters article stated that the majority of nations have abandoned the hope of agreeing to a binding legal treaty, “partly because of uncertainty about what the United States will be able to offer.”

It is clear that our nation must pass legislation to reduce greenhouse gas emissions. We elect the members of congress and it is time for us to remind them that as electors what we want matters. Sign the following petition: Press Senate On Climate Change. Go one step further and send an email to your senator, telling them you want them to pass climate change legislation. You can find contact information for congress at Congress.org. Remind congress that the generations to follow are counting on them.

Read more: ice, antarctica, melting, global warming

If left unchecked, global climate change has the potential to drastically affect our access to fresh water, adequate food, and ample landspace for housing and agriculture.

Many experts point to the rapid growth of the world’s population in the last hundreds years as one of the factors that have intensified the effects of climate change that we are already beginning to see.

In a report released earlier this week, the U.N. Population Fund stated that the battle against global warming could be helped if the world slowed population growth by making free condoms and family planning advice more widely available.

Although the mere mention of limiting family size as a way to reduce global warming is likely to raise the hackles of both environmentalists and climate change skeptics alike, the fact remains that slowing or halting the current rate of population growth could be effective in reducing the level of harmful carbon emissions that human activities send up in the atmosphere.

“As the growth of population, economies and consumption outpaces the Earth’s capacity to adjust, climate change could become much more extreme and conceivably catastrophic,” the report said.

Rather than suggest that people should be limited in the number of children that they are allowed to have, the report instead offered that “women with access to reproductive health services … have lower fertility rates that contribute to slower growth in greenhouse gas emissions.”

The world’s population will likely rise from the current 6.7 billion to 9.2 billion in 2050, with most of the growth in less developed regions, according to a 2006 report by the United Nations (AP).
The agency did acknowledge the fact that there is currently a lack of evidence for a direct, causal link between population growth and climate change. However, slowing the rate at which humans are born is one of the only ways that all countries would be able to participate in an emissions reduction plan that without being denied access to energy resources needed to continue development.

Although some have referred to the U.N. Population Fund’s statements as “alarmist” and “unhelpful,” it is worth pointing out that advocating increased access to various methods of birth control and reproductive education isn’t a radical new concept. Many nonprofit organizations, both in the United States and abroad, are designed specifically to make condoms and sex education available to areas of the world that are suffering from widespread sexually transmitted disease and extreme poverty.

Of course, it is ludicrous to suggest that by handing out more free condoms, we can effectively mitigate the consequences of centuries of industrial development. In fact the production and distribution of that many condoms would be quite harmful itself. But would it be such a bad thing if one of the side effects of more well planned families was a reduction in greenhouse gases and the effects of climate change?

Although there is no easy answer to the best way to reduce human effects on the health of the planet, we might be running out of time to enjoy the debate. In three weeks, leaders of the world will meet in Copenhagen in hopes of reaching a deal to replace the 1997 Kyoto Protocol, which required 37 industrial countries to cut heat-trapping greenhouse gas emissions.

πηγή: http://www.care2.com/causes/global-warming/blog/condoms-for-climate-change/

The International Energy Agency (IEA) issued their annual World Energy Outlook, and despite a drop in 2009 demand due to the global recession, the numbers look grim. As Nobuo Tanaka, Executive Director of the IEA put it;

“…a continuation of current trends in energy use puts the world on track for a rise in temperature of up to 6°C and poses serious threats to global energy security.”

The IEA is to consuming countries what OPEC is to producing ones, advising members on energy supply and policy.Their activities include estimating how much oil is available and what future energy consumption will look like, and things may be even grimmer than they have been letting on. 

Oil supplies in flux
According to a report in the Guardian, the Agency may have deliberately overstated world oil supplies, in order to avoid a worldwide buying panic. An unnamed (and therefore unverified) sources claim that the US has played an influential role in encouraging the organization to “underplay the rate of decline from existing oil fields while overplaying the chances of finding new reserves.” Another (also unnamed) source was quoted as saying “We have [already] entered the ‘peak oil’ zone. I think that the situation is really bad.”

“Peak oil” refers to the point at which the rate of production of oil, which has generally marched steadily upwards, begins to decline. If we continue our current energy habits and assume no change in government policies (called the ‘Reference Scenario‘), we will need to produce an additional 20 million barrels a day by 2030. It is not clear where that oil supply would come from, and is projected as “crude oil fields yet to be found.” 

Is even ‘450′ a stretch?
In the ‘Reference Scenario’, the world’s primary energy demand in 2030 is estimated to grow by a staggering 40% over the current figures. Much of this increase would be in coal use, which would grow by 50% and have a severe impact on climate change.

The IEA also looked at the alternative scenario needed to hold greenhouse gasses to 450 ppm, which is generally considered the maximum upper limit to avoid irreversible and possibly cataclysmic change (we are currently at 385.)  What would need to happen? By 2030, a third of the world’s power needs to come from renewables and/or nuclear, 60% of cars need to be plug in or hybrid, and we need to invest nearly $10 Trillion globally in energy efficiency. These are all what I would call ’stretch goals’, and is partially why others have described  staying below 450 ppm as pursuing “the greatest achievement in the history of the human race.”

The IEA didn’t even bother figuring out what it would take to reduce total ghg back to 350 ppm, a ‘do no harm’ target which seems to be completely out of reach. 

Pay now or pay later
Conspiracy theorists claim that global warming is a hoax designed to create new ‘green’ profits via cap-and-trade and clean technology. While some concerns about Wall Street are always warranted, here is the simple math: The IEA estimates that carbon should eventually carry a cost of around $50 per ton, which translates to $20 per barrel of oil. If we continue on our current path, however, demand will likely drive up oil prices by at least $50 per barrel, sending over $4 trillion dollars to OPEC members in the next 20 years, just for the oil  And the cost of climate change? The NRDC estimates that in the US alone, it will be $300 Billion a year by 2030. Many put the global figure in the Trillions.

So whether for the planet or the pocketbook, it’s time to wake up. Things simply will not stay the way they are. We can either start spending on clean energy and efficiency now, or pay even more for the privilege of using up more fossil fuel and polluting the planet, with dire consequences. Why does this seem like a difficult choice? 

Read more: global warming, 350, climate change, 450, peak oil, iae

πηγή: http://www.care2.com/causes/global-warming/blog/panic-at-the-citgo-running-out-of-oil-and-why-450-is-the-new-350/

Στο φόρουμ του Kireas.org δημοσιεύτηκε κείμενο που αναδεικνύει την κατάσταση της δυτικής πλευράς του όρους Κανδήλι. Το κομμάτι αυτό του Κανδηλίου έχει έκταση 9.000 στρέμματα και έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής (Υ.Α. 944/Β/76). Η υπάρχουσα νομοθεσία προβλέπει την προστασία τέτοιων καταφυγίων από τους κινδύνους που αναφέρονται παρακάτω. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το νόμο 2637/98 (άρθρο 57 & 7  και  8 ) ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας μπορεί με απόφαση του να απαγορεύσει την βοσκή. Η Δασική Υπηρεσία έχει την δυνατότητα «να προγραμματίζει και να εκτελεί ειδικά έργα βελτίωσης του βιοτόπου των καταφυγίων άγριας ζωής και έργα ικανοποίησης των οικολογικών αναγκών του βιολογικού κύκλου των ειδών της άγριας πανίδα και ιδίως αναδάσωση, δημιουργία και ανάπτυξη ζωνών φυτικής βλάστησης». Ο σύλλογος Περιβάλλον και Πολιτισμός του Δήμου Κηρέως έστειλε την επιστολή προς δημοσιοποίηση για να κινήσει το ενδιαφέρον των αρμοδίων υπηρεσιών να ελέγξουν την κατάσταση της περιοχής και να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για την εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας. Παρατίθεται το κείμενο της επιστολής:

«Έτυχε να διαβάσω ένα βιβλίο με τίτλο “μια νήσος στην Ελλάδα”, συγγραφέας του εν λόγω έργου είναι η κυρία Barbro Noel-Baker της γνωστής οικογένειας, εκδότες αυτού του εγχειρήματος είναι “οι εκδόσεις των φίλων”, μεταξύ του απίστευτου όγκου πληροφοριών που διοχετεύονται υπό την μορφή ιστορικής πραγματείας και νουβέλας πληροφορήθηκα εγγράφως πως το όρος Κανδήλι του 19ου αιώνα και μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ένας παραμυθένιος τόπος που ήταν καλυμμένος με αδιαπέραστα δάση φυλλοβόλων και αειθαλών δέντρων. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η περιγραφή της πλευράς του όρους η οποία δεν είναι ορατή στους πολλούς, δηλαδή η δυτική του πλευρά η προς τον Ευβοϊκό γειτνιάζουσα. Ήταν μια καταπράσινη και δυσπρόσιτη Εδέμ στην οποία ζούσαν ελάφια και αγριογούρουνα καθώς και πλήθος άλλων ζώων που σήμερα ακούμε μόνο από τις διηγήσεις των γερόντων. Εικάζω χωρίς να είμαι ειδικός ότι επρόκειτο πραγματικά για ένα παρθένο ανέγγιχτο οικοσύστημα απο το οποίο δεν απουσίαζε κανένας κρίκος-ούτε θηρευτής ούτε θήραμα.

Δεν έχασα χρόνο και έσπευσα να εξερευνήσω αυτή την δυσπρόσιτη πλευρά του Μακίστου, βέβαια οι πληροφορίες που είχα από σύγχρονους ορειβάτες του ΕΟΣ Ελευσίνας καθώς τυχαίνει να είμαι φίλος του συλλόγου δεν παρέπεμπαν στην Εδέμ του παρελθόντος αλλά σε ένα “διαολοβούνι” του παρόντος όπως μου δήλωσε κάποιος φίλος που έτυχε να έχει κάνει την διάσχιση του όρους αλλά που δεν αποτόλμησε την κατάβαση στον Ευβοϊκό.

Η κατάσταση ήταν όντως απελπιστική, όλη η δυτική πλευρά ήταν υπό κατάρρευση δεν υπήρχαν παρά μόνο αραιές δεντροστοιχίες που πάσχιζαν να πιαστούν από λίγη στερεή γη, έμαθα πως κάποια μεγάλη φωτιά το 80 είχε κατακάψει όλη την πλευρά και σαν να μην έφτανε αυτό υπήρχαν και ορδές κατσικιών που θέριζαν στην κυριολεξία την όποια μορφή βλάστησης προσπαθούσε να στεριώσει ανάμεσα στα βράχια και τις σάρες!

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατάβασή μου από το σημείο μεταξύ δρακότουρλας και κούρβελου μέχρι και τον Ευβοϊκό περίπου στη θέση κοκκαλάκι είχε χρονική διάρκεια μιάμισης ώρας κι αυτό επειδή το έδαφος ήταν τόσο σαθρό ώστε ήταν σαν να κατεβαίνω κυλιόμενες σκάλες, η δε ανάβαση ακριβώς από την ίδια πορεία μου στοίχισε έξι ώρες καθώς κι ένα ορειβατικό σακίδιο, το οποίο και θυσίασα στο βουνό αφού οποιοδήποτε πρόσθετο βάρος λειτουργούσε μάλλον αποτρεπτικά.

Ο κίνδυνος της κατολίσθησης ήταν συνεχής λόγω της συνεχούς μετακίνησης των κατσικιών, πολλές πέτρες περνούσαν ξυστά δίπλα μου τόσο κατά την κατάβαση όσο και κατά την ανάβαση…

Η αλλοτινή Εδέμ έχει παραδώσει την θέση της σε ένα σεληνιακό τοπίο, πρόκειται ασφαλώς για μια ακόμη ανοιχτή πληγή που έχουμε προξενήσει στον πολύπαθο Μάκιστο της αρχαιότητας. Δυστυχώς μετά λύπης μου διαπίστωσα για ακόμη μια φορά πως κανένας από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν δει την κατάσταση αυτή στην οποία έχει περιέλθει το βουνό μας δεν την έχουν δει.

Χωρίς να είμαι ειδικός σε αυτά τα θέματα θα ήθελα να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου και να εικάσω για ακόμη μια φορά, μήπως θα έπρεπε να απαγορευτεί η βόσκηση στο συγκεκριμένο τμήμα του βουνού; Μήπως οι υπάλληλοι του δασαρχείου έπρεπε να έπαιρναν τα βουνά!».

πηγή: http://www.servitoros.gr/news/view.php/25794/

Η φόρμα είναι αποτέλεσμα, όχι αφετηρία

Ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί πιστεύει ότι τα κτίρια καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε και διαμορφώνουν αυτό που θα γίνουμε

Συνέντευξη στον Χαρη φαν Φερσεντααλ (Καθημερινή 24/8/08)

Ο Μπερνάρ Τσουμί δεν εντοπίζεται εύκολα. Μπορεί να βρίσκεται στην Αθήνα, κάνοντας τις τελευταίες ρυθμίσεις στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης· στο Σάο Πάολο, επιβλέποντας την κατασκευή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης· ή στη Δομινικανή Δημοκρατία, σχεδιάζοντας το Διεθνές Οικονομικό Κέντρο Αμερικής, γνωστό και ως «ελλειπτική πόλη». Ο Γαλλοελβετός αρχιτέκτονας μίλησε στην «Καθημερινή» από το γραφείο του στη Νέα Υόρκη για την ηθική των κτιρίων, το τέλος της ευρωπαϊκής πόλης και τις ενστάσεις κατά του μουσείου που ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους σημαντικότερους θησαυρούς της Ελλάδας. – Πριν από μερικούς μήνες, ο αρχιτέκτονας Daniel Libeskind δήλωσε ότι οι συνάδελφοί του θα έπρεπε να σκεφτούν διπλά προτού αναλάβουν κάποιο έργο στην Κίνα, προσθέτοντας πως δεν θα εργαζόταν «για ένα ολοκληρωτικό καθεστώς». Πιστεύετε πως η αρχιτεκτονική υπερβαίνει την πολιτική; – Το ζήτημα της σχέσης αρχιτεκτονικής και πολιτικής κρατάει από πολύ παλιά. Θα μπορούσες να είχες κάνει την ίδια ερώτηση πριν από 4.000 χρόνια, την εποχή των πυραμίδων στην Αίγυπτο. Η αρχιτεκτονική είναι κομμάτι της δομής εξουσίας. Ο αρχιτέκτονας μπορεί να συμφωνεί ή να μη συμφωνεί με αυτή αλλά πρέπει να πάρει θέση. Το Κολοσσαίο της Ρώμης δεν χτίστηκε από το πιο συμπαθητικό καθεστώς, αλλά αποτελεί ένα σημαντικό κτίριο που θεωρείται όμορφο ακόμα και σήμερα. Στάδια όπως αυτό στο Πεκίνο μπορεί να κατασκευάστηκαν από ένα καθεστώς με το οποίο διαφωνείς, αλλά με τον καιρό θα εκτιμηθούν. Το καθεστώς μπορεί να αλλάξει, αλλά το στάδιο θα είναι εκεί σε 20 χρόνια.

Υπάρχουν όρια –

Οπότε θεωρείτε πως η αρχιτεκτονική μπορεί να αποτελέσει όχημα κοινωνικής αλλαγής; – Απολύτως. Βέβαια υπάρχουν όρια. Μπορεί, για παράδειγμα, να σου ζητηθεί να σχεδιάσεις ένα κτίριο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί ως όργανο καταπίεσης. Δεν θα το έκανα αυτό σε καμία χώρα. Θυμάμαι τους φίλους μου τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 που απέρριπταν προτάσεις στην Αμερική εξαιτίας του πολέμου στο Βιετνάμ. Είναι περίπλοκο θέμα. Γι’ αυτό και είμαι μάλλον σκεπτικός απέναντι στον Libeskind, βρίσκοντας τη θέση του υπερβολικά απλοϊκή. – Εχει ειπωθεί πως η κατασκευή ενός κτιρίου είναι κάπως σαν το γράψιμο. Κρατάμε ένα αρχείο αυτών που είναι σημαντικά για εμάς. Συμφωνείτε; – Οντως. Η μόνη διαφορά είναι ότι ως συγγραφέας η ευθύνη σου περιορίζεται στο κείμενο. Ως αρχιτέκτονας είσαι υπεύθυνος και για το κοινό καλό. Αυτό που χτίζεις έχει άμεσο αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων, οπότε νομίζω πως η ευθύνη σου είναι μεγαλύτερη ως αρχιτέκτονα παρά ως συγγραφέα. – Εχετε πει πως απολαμβάνετε την «αποδόμηση» των μεγάλων έργων της αρχιτεκτονικής. Μπορείτε να διευκρινίσετε τη θέση σας; – Μιλάω θεωρητικά και δεν εννοώ φυσικά την κατεδάφιση κτιρίων. Η αποδόμηση είναι μια προσπάθεια κατανόησης του πώς αυτά έχουν φτιαχτεί και όχι απλά πώς δείχνουν. Μου αρέσουν οι μηχανισμοί της σκέψης και πώς αυτοί λειτουργούν κατά την κατασκευή ενός κτιρίου. Αυτή είναι η έννοια της «αποδόμησης». – Μπορείτε να δώσετε ένα παράδειγμα; – Αποδομώντας το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης βλέπει κανείς ότι αποτελείται από τρία τμήματα: Το πρώτο έχει να κάνει με την ανασκαφή. Ενα δεύτερο έχει να κάνει με τη γενική συλλογή, ενώ ένα τρίτο έχει άμεση σχέση με τον Παρθενώνα. Η σχέση μεταξύ των επιμέρους τμημάτων, ο τρόπος που είναι ανεξάρτητα και ταυτόχρονα τόσο στενά συνδεδεμένα, ο τρόπος που εκφράζεται στη δομή και στα υλικά – αυτό είναι μια μορφή αποδόμησης, ένας τρόπος σκέψης. Το συγκεκριμένο σχέδιο δεν θα μπορούσε να έχει συλληφθεί πριν από εκατό χρόνια. – Σας κατηγορούν ότι δίνετε προτεραιότητα στη φόρμα εις βάρος της λειτουργικότητας… – Δεν το νομίζω. Μπορεί κάποιοι να το ισχυρίζονται, αλλά δεν ισχύει. Πίσω στις μέρες της μεγάλης έκθεσης για την αρχιτεκτονική της αποδόμησης (Deconstructivist Architecture) στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, πριν από 20 χρόνια, κάποιοι «είδαν» επτά αρχιτέκτονες οι οποίοι δούλευαν τη φόρμα. Αυτό που με απασχολούσε στην πραγματικότητα ήταν το κόνσεπτ και οι ιδέες. Η φόρμα είναι πάντοτε το αποτέλεσμα και ποτέ η αφετηρία. – Νομίζετε ότι τα κτίρια μιλούν γι’ αυτό που είμαστε ή γι’ αυτό που θα θέλαμε να είμαστε; – Καλή ερώτηση. Θα έλεγα και τα δύο. Καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε και διαμορφώνουν αυτό που θα γίνουμε. Ενας καλός αρχιτέκτονας είναι ένας πολύ φιλόδοξος αρχιτέκτονας.

Το Crystal Palace –

Ενα κτίριο που θα θέλατε να έχετε σχεδιάσει; – Είναι πολλά οπότε είναι δύσκολο να πω. Θα αναφέρω δύο, ώστε να δημιουργήσω μια ένταση ανάμεσά τους. Το ένα θα ήταν ένα πολύ μικρό χωριό στα χωράφια της Προβάνς και το άλλο θα ήταν η επιτομή μιας εποχής, όπως το Crystal Palace του Λονδίνου. Με άλλα λόγια, το πιο μοντέρνο της εποχής του απέναντι σε αυτό που εγώ αποκαλώ «αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονα». Παραδόξως και τα δύο κτίρια που ανέφερα δεν σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες. Το Crystal Palace σχεδιάστηκε από έναν κηπουρό. Εναν κηπουρό που κατασκεύαζε θερμοκήπια.

Εχει δυναμική το νέο Μουσείο της Ακρόπολης –

Κάποιοι λένε πως το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι υπερβολικά μεγάλο και υπερβολικά μοντέρνο. Πώς απαντάτε σε αυτό; – Υπερβολικά μεγάλο δεν μπορεί να είναι αφού η αφετηρία του σχεδίου είναι ο ίδιος ο Παρθενώνας. Η γυάλινη αίθουσα στην κορυφή του κτιρίου έχει σχεδόν το μέγεθος του Παρθενώνα. Οσο για το υπερβολικά μοντέρνο… Δεν σκέφτομαι με όρους «αρχαίο» και «κλασικό». Δεν είμαστε στο 500 π.Χ. και δεν είμαστε στον 19ο αιώνα. Πρέπει να κάνεις ένα κτίριο με τον τρόπο που το έκαναν οι αρχαίοι Ελληνες όταν με εξαιρετική καθαρότητα κατασκεύασαν την Ακρόπολη. Επρεπε να τοποθετήσω τον εαυτό μου στον 21ο αιώνα και να σχεδιάσω ένα κτίριο που θα μιλάει καλύτερα γι’ αυτό που είμαστε σήμερα. Στην περίπτωσή μου αυτό σήμαινε να μην καταφύγω τόσο σε φόρμες αλλά σε κόνσεπτ και ιδέες. Επρεπε να είναι λίγο σαν θεώρημα. Ετσι είχα στο μυαλό μου περισσότερο τον Πυθαγόρα παρά τον Φειδία. Δεν νομίζω ότι το κτίριο έχει κάποιο συγκεκριμένο στυλ. – Υπάρχει πάντως αρκετή ένταση στο σχέδιο… – Ελπίζω πως υπάρχει. Το γεγονός ότι έχεις ένα κομμάτι που αναφέρεται στην ανασκαφή και ένα που αναφέρεται στον Παρθενώνα, προσφέρει κάποια δυναμική στο κτίριο. Δεν ήθελα ένα στατικό κτίριο. Πρέπει να έχει κάποιον δυναμισμό. Συνεπώς αντί για «ένταση» θα χρησιμοποιούσα τον όρο «δυναμική». Ακόμα και όταν εισέρχεσαι στο μουσείο διασχίζοντας τη γυάλινη ράμπα και ύστερα τον χώρο με τις κολόνες μέχρι να ανέβεις στην Αίθουσα του Παρθενώνα, η ιδέα ήταν ότι θα βιώνεις κάτι σαν κινηματογραφική αλληλουχία. – Σας είχαν υποσχεθεί ότι τα δύο κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα κατεδαφίζονταν; – Δεν νομίζω ότι είχε γίνει κάποια συζήτηση για το αν θα κατεδαφίζονταν ή όχι. Δεν ειπώθηκε στη συζήτησή μας, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. -Υποθέτω πως σας είπαν ότι η ευρύτερη περιοχή θα αναβαθμιζόταν; – Ηταν ξεκάθαρο όταν σχεδιάζαμε το κτίριο πως κανείς δεν γνώριζε αν τα κτίρια γύρω από το μουσείο θα έμεναν ή όχι – και εννοώ όλα τα κτίρια, όχι μόνα αυτά τα δύο. Υπήρχε ένα ερώτημα. Οπότε το μουσείο σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα κτίρια γύρω να μην αποτελούν εμπόδιο ακόμα και αν έμεναν στη θέση τους. Το ζήτημα δεν έχει να κάνει τόσο με το αν είχε προγραμματιστεί η κατεδάφισή τους ή όχι. Ο σχεδιασμός του κτιρίου μάς επέτρεπε να προχωρήσουμε στην κατασκευή του, ακόμα και αν υπήρχαν νομικά προβλήματα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το να μείνουν όλα γύρω είναι απαραίτητα καλό για το μουσείο. Επί της οδού Χατζηχρήστου, για παράδειγμα, δεν γνωρίζαμε αν όλα τα κτίρια θα κατεδαφίζονταν ή όχι, εξαιτίας νομικών ζητημάτων. Αλλά αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα.

Η Αθήνα και οι διαφημιστικές πινακίδες -

Ας μιλήσουμε λίγο για την Αθήνα. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ισχυρότερο χαρτί και ποια η μεγαλύτερη αδυναμία της πόλης; – Η πόλη είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι ο κόσμος συνηθίζει να λέει. Το γενικότερο σχέδιο, η οργάνωση, οι δρόμοι. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν το «βλέπει». Από την άλλη, σπάνια έχω δει πόλη όπου οι διαφημιστικές πινακίδες έχουν τέτοιο παραμορφωτικό αποτέλεσμα. Φαίνεται σαν να μην υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Οι περισσότερες πόλεις, το Παρίσι ή η Νέα Υόρκη, έχουν ξεκάθαρη άποψη για τη χρήση διαφημιστικών πινακίδων. – Μπορεί μια άσχημη πόλη να έχει χαρακτήρα; – Τι είναι άσχημο; Το Παρίσι είναι πολύ ομοιογενές. Τα κτίρια στο κέντρο του Παρισιού δεν μπορούν να ξεπερνούν τα 25 μέτρα. Η Νέα Υόρκη, από την άλλη, είναι πολύ ετερογενής. Δεν υπάρχει απαραίτητα συνοχή, και όμως αυτό βγάζει κάποια δύναμη. Η ομορφιά είναι σχετική. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η καθημερινότητα της πόλης, πώς χρησιμοποιείται, αν προωθεί την κοινωνική επαφή, την κατανόηση μεταξύ των ατόμων. Μερικές πόλεις είναι εξαιρετικά αλλοτριωτικές. Δεν θα το έκρινα από αισθητική άποψη. Οπως με τη φόρμα και τη λειτουργικότητα. Δεν μπορείς να απομονώσεις το ένα από το άλλο. – Αναφέρεστε στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Αν το Παρίσι ήταν η πόλη του 19ου αιώνα και η Νέα Υόρκη η πόλη του 20ού, ποια είναι για σας η πόλη του 21ου αιώνα; – Είναι λίγο νωρίς για να πει κανείς. Μάλλον δεν θα μπορούσα να επιλέξω ΤΗΝ πόλη του 21ου αιώνα. Πιστεύω ότι θα δούμε έναν τελείως διαφορετικό τύπο πόλης. Το αποκαλώ «εξειδίκευση» των πόλεων. Κάποιες πόλεις θα επιλέξουν να διατηρήσουν τον ιστορικό τους χαρακτήρα στο κέντρο ενώ στην περιφέρεια θα είναι τελείως καινούργιες. Αλλες πόλεις χτίζονται από το μηδέν. Αυτή τη στιγμή σχεδιάζουμε μια πόλη 40.000 κατοίκων στη Δομινικανή Δημοκρατία. Δεν θα μοιάζει με τίποτα που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κάποιες πόλεις που χτίζονται στο Αμπού Ντάμπι ή στο Ντουμπάι στη Μέση Ανατολή είναι τελείως διαφορετικές. Θα είναι σαν νησιά τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο, σε αντίθεση με τις πόλεις του 19ου αιώνα που ήταν πάνω-κάτω οι ίδιες, είτε μιλάμε για το Παρίσι, τη Βιέννη ή το Λονδίνο. Οσο διαφορετικές και να είναι, έχουν πάρα πολλά κοινά. Πιστεύω πως θα δούμε πόλεις με διαφορετικούς χαρακτήρες, κάτι σαν θεματικές πόλεις ας πούμε.

Επιρροές από Ζακ Ντεριντά

Ο Μπερνάρ Τσουμί, 64, είναι αρχιτέκτονας και εκπαιδευτικός. Γεννημένος στη Λωζάννη, σπούδασε στο Παρίσι και στη Ζυρίχη όπου πήρε και το δίπλωμά του στην αρχιτεκτονική. Οι μετοχές του εκτοξεύτηκαν το 1982, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό για τη διαμόρφωση του Parc de la Villette, μια έκταση στο βορειοανατολικό Παρίσι, με ένα αντισυμβατικό αν και αμφιλεγόμενο σχέδιο. Ο Τσουμί διετέλεσε κοσμήτορας στο τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια στη Νέα Υόρκη από το 1988 μέχρι το 2003. Εχει συγγράψει σειρά βιβλίων πάνω στην αρχιτεκτονική θεωρία. Η επιρροή του από τις θεωρίες του Ζακ Ντεριντά περί αποδόμησης έχει συχνά προκαλέσει κριτικά σχόλια αρχιτεκτόνων και θεωρητικών, που απορρίπτουν τις ιδέες του ως ασαφείς και εξεζητημένες. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του είναι το Μέγαρο Μουσικής στη Λιμόζ (2007), ο Μπλε Πύργος στη Νέα Υόρκη (2007) και τα κεντρικά γραφεία της Vacheron- Constantin στη Γενεύη (2004).

ΣXETIKA ΘEMATA «Πώς σχεδίασα το Μουσείο Ακρόπολης»_(…ΠOΛITIΣMOΣ…)

πηγή: http://www.care2.com/causes/environment/blog/what-is-veganic-agriculture/
If you’ve ever wanted to learn about growing food veganically (without the use of any animal products or chemical fertilizers), there is a fantastic opportunity coming up, provided by The Certified Organic Associations of BC (COABC).

On Thursday November 12, the COABC will be hosting a web seminar with Iain Tolhurst, a leader in the field of veganic agriculture. For those who grow their own food, or those who want to know more about what veganic agriculture means, this webinar should be a great way to learn about the practical methods of veganic growing.

Tolhurst is an independent organic horticulture consultant who runs a highly successful, low-carbon, veganic farm in the United Kingdom. By using crop rotations, green manures and sustainable agricultural practices, Iain Tolhurst farms without any animal manures or animal byproducts. His program provides more than 400 boxes of produce per week, using 90% of his own produce.

The November 12 webinar will discuss the methods used on Tolhurst’s veganic farm, including how they have developed a low carbon footprint.

Tolhurst has been a Soil Association symbol holder since 1976, specializing in supplying organic vegetables through his own box scheme. His advisory career began in 1984 as senior horticultural advisor with Elm Farm Research Centre. He has been involved with many national and international organic projects in more than 12 countries. Tolhurst Organic Produce was the first farm to be certified “Stockfree Organic”, as per the UK veganic certification program.

As well as authoring an extensive range of papers and articles in various organic journals, Tolhurst is the co-author of Growing Green: Animal-Free Organic Techniques. Growing Green demonstrates, through case studies, that when growers abandon the use of slaughterhouse by-products and manures they can be rewarded with healthier crops, and fewer weeds, pests and diseases.

Iain Tolhurst’s farm is used extensively for demonstration purposes with visitors from all over the world, and a range of seminars are held during the year. He works closely with a group of clients delivering on-farm advice and specializes in a “systems approach” to deal with the problems of fertility, pests and diseases. He is currently chairman of Thames Organic Growers and a founding member of the Organic Growers Alliance.

For more information about the benefits of veganic agriculture, visit the Veganic Agriculture Network or the Vegan Organic Network.