περιβάλλον και πολιτική

The International Energy Agency (IEA) issued their annual World Energy Outlook, and despite a drop in 2009 demand due to the global recession, the numbers look grim. As Nobuo Tanaka, Executive Director of the IEA put it;

“…a continuation of current trends in energy use puts the world on track for a rise in temperature of up to 6°C and poses serious threats to global energy security.”

The IEA is to consuming countries what OPEC is to producing ones, advising members on energy supply and policy.Their activities include estimating how much oil is available and what future energy consumption will look like, and things may be even grimmer than they have been letting on. 

Oil supplies in flux
According to a report in the Guardian, the Agency may have deliberately overstated world oil supplies, in order to avoid a worldwide buying panic. An unnamed (and therefore unverified) sources claim that the US has played an influential role in encouraging the organization to “underplay the rate of decline from existing oil fields while overplaying the chances of finding new reserves.” Another (also unnamed) source was quoted as saying “We have [already] entered the ‘peak oil’ zone. I think that the situation is really bad.”

“Peak oil” refers to the point at which the rate of production of oil, which has generally marched steadily upwards, begins to decline. If we continue our current energy habits and assume no change in government policies (called the ‘Reference Scenario‘), we will need to produce an additional 20 million barrels a day by 2030. It is not clear where that oil supply would come from, and is projected as “crude oil fields yet to be found.” 

Is even ‘450′ a stretch?
In the ‘Reference Scenario’, the world’s primary energy demand in 2030 is estimated to grow by a staggering 40% over the current figures. Much of this increase would be in coal use, which would grow by 50% and have a severe impact on climate change.

The IEA also looked at the alternative scenario needed to hold greenhouse gasses to 450 ppm, which is generally considered the maximum upper limit to avoid irreversible and possibly cataclysmic change (we are currently at 385.)  What would need to happen? By 2030, a third of the world’s power needs to come from renewables and/or nuclear, 60% of cars need to be plug in or hybrid, and we need to invest nearly $10 Trillion globally in energy efficiency. These are all what I would call ’stretch goals’, and is partially why others have described  staying below 450 ppm as pursuing “the greatest achievement in the history of the human race.”

The IEA didn’t even bother figuring out what it would take to reduce total ghg back to 350 ppm, a ‘do no harm’ target which seems to be completely out of reach. 

Pay now or pay later
Conspiracy theorists claim that global warming is a hoax designed to create new ‘green’ profits via cap-and-trade and clean technology. While some concerns about Wall Street are always warranted, here is the simple math: The IEA estimates that carbon should eventually carry a cost of around $50 per ton, which translates to $20 per barrel of oil. If we continue on our current path, however, demand will likely drive up oil prices by at least $50 per barrel, sending over $4 trillion dollars to OPEC members in the next 20 years, just for the oil  And the cost of climate change? The NRDC estimates that in the US alone, it will be $300 Billion a year by 2030. Many put the global figure in the Trillions.

So whether for the planet or the pocketbook, it’s time to wake up. Things simply will not stay the way they are. We can either start spending on clean energy and efficiency now, or pay even more for the privilege of using up more fossil fuel and polluting the planet, with dire consequences. Why does this seem like a difficult choice? 

Read more: global warming, 350, climate change, 450, peak oil, iae

πηγή: http://www.care2.com/causes/global-warming/blog/panic-at-the-citgo-running-out-of-oil-and-why-450-is-the-new-350/

Στο φόρουμ του Kireas.org δημοσιεύτηκε κείμενο που αναδεικνύει την κατάσταση της δυτικής πλευράς του όρους Κανδήλι. Το κομμάτι αυτό του Κανδηλίου έχει έκταση 9.000 στρέμματα και έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής (Υ.Α. 944/Β/76). Η υπάρχουσα νομοθεσία προβλέπει την προστασία τέτοιων καταφυγίων από τους κινδύνους που αναφέρονται παρακάτω. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το νόμο 2637/98 (άρθρο 57 & 7  και  8 ) ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας μπορεί με απόφαση του να απαγορεύσει την βοσκή. Η Δασική Υπηρεσία έχει την δυνατότητα «να προγραμματίζει και να εκτελεί ειδικά έργα βελτίωσης του βιοτόπου των καταφυγίων άγριας ζωής και έργα ικανοποίησης των οικολογικών αναγκών του βιολογικού κύκλου των ειδών της άγριας πανίδα και ιδίως αναδάσωση, δημιουργία και ανάπτυξη ζωνών φυτικής βλάστησης». Ο σύλλογος Περιβάλλον και Πολιτισμός του Δήμου Κηρέως έστειλε την επιστολή προς δημοσιοποίηση για να κινήσει το ενδιαφέρον των αρμοδίων υπηρεσιών να ελέγξουν την κατάσταση της περιοχής και να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για την εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας. Παρατίθεται το κείμενο της επιστολής:

«Έτυχε να διαβάσω ένα βιβλίο με τίτλο “μια νήσος στην Ελλάδα”, συγγραφέας του εν λόγω έργου είναι η κυρία Barbro Noel-Baker της γνωστής οικογένειας, εκδότες αυτού του εγχειρήματος είναι “οι εκδόσεις των φίλων”, μεταξύ του απίστευτου όγκου πληροφοριών που διοχετεύονται υπό την μορφή ιστορικής πραγματείας και νουβέλας πληροφορήθηκα εγγράφως πως το όρος Κανδήλι του 19ου αιώνα και μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ένας παραμυθένιος τόπος που ήταν καλυμμένος με αδιαπέραστα δάση φυλλοβόλων και αειθαλών δέντρων. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η περιγραφή της πλευράς του όρους η οποία δεν είναι ορατή στους πολλούς, δηλαδή η δυτική του πλευρά η προς τον Ευβοϊκό γειτνιάζουσα. Ήταν μια καταπράσινη και δυσπρόσιτη Εδέμ στην οποία ζούσαν ελάφια και αγριογούρουνα καθώς και πλήθος άλλων ζώων που σήμερα ακούμε μόνο από τις διηγήσεις των γερόντων. Εικάζω χωρίς να είμαι ειδικός ότι επρόκειτο πραγματικά για ένα παρθένο ανέγγιχτο οικοσύστημα απο το οποίο δεν απουσίαζε κανένας κρίκος-ούτε θηρευτής ούτε θήραμα.

Δεν έχασα χρόνο και έσπευσα να εξερευνήσω αυτή την δυσπρόσιτη πλευρά του Μακίστου, βέβαια οι πληροφορίες που είχα από σύγχρονους ορειβάτες του ΕΟΣ Ελευσίνας καθώς τυχαίνει να είμαι φίλος του συλλόγου δεν παρέπεμπαν στην Εδέμ του παρελθόντος αλλά σε ένα “διαολοβούνι” του παρόντος όπως μου δήλωσε κάποιος φίλος που έτυχε να έχει κάνει την διάσχιση του όρους αλλά που δεν αποτόλμησε την κατάβαση στον Ευβοϊκό.

Η κατάσταση ήταν όντως απελπιστική, όλη η δυτική πλευρά ήταν υπό κατάρρευση δεν υπήρχαν παρά μόνο αραιές δεντροστοιχίες που πάσχιζαν να πιαστούν από λίγη στερεή γη, έμαθα πως κάποια μεγάλη φωτιά το 80 είχε κατακάψει όλη την πλευρά και σαν να μην έφτανε αυτό υπήρχαν και ορδές κατσικιών που θέριζαν στην κυριολεξία την όποια μορφή βλάστησης προσπαθούσε να στεριώσει ανάμεσα στα βράχια και τις σάρες!

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατάβασή μου από το σημείο μεταξύ δρακότουρλας και κούρβελου μέχρι και τον Ευβοϊκό περίπου στη θέση κοκκαλάκι είχε χρονική διάρκεια μιάμισης ώρας κι αυτό επειδή το έδαφος ήταν τόσο σαθρό ώστε ήταν σαν να κατεβαίνω κυλιόμενες σκάλες, η δε ανάβαση ακριβώς από την ίδια πορεία μου στοίχισε έξι ώρες καθώς κι ένα ορειβατικό σακίδιο, το οποίο και θυσίασα στο βουνό αφού οποιοδήποτε πρόσθετο βάρος λειτουργούσε μάλλον αποτρεπτικά.

Ο κίνδυνος της κατολίσθησης ήταν συνεχής λόγω της συνεχούς μετακίνησης των κατσικιών, πολλές πέτρες περνούσαν ξυστά δίπλα μου τόσο κατά την κατάβαση όσο και κατά την ανάβαση…

Η αλλοτινή Εδέμ έχει παραδώσει την θέση της σε ένα σεληνιακό τοπίο, πρόκειται ασφαλώς για μια ακόμη ανοιχτή πληγή που έχουμε προξενήσει στον πολύπαθο Μάκιστο της αρχαιότητας. Δυστυχώς μετά λύπης μου διαπίστωσα για ακόμη μια φορά πως κανένας από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν δει την κατάσταση αυτή στην οποία έχει περιέλθει το βουνό μας δεν την έχουν δει.

Χωρίς να είμαι ειδικός σε αυτά τα θέματα θα ήθελα να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου και να εικάσω για ακόμη μια φορά, μήπως θα έπρεπε να απαγορευτεί η βόσκηση στο συγκεκριμένο τμήμα του βουνού; Μήπως οι υπάλληλοι του δασαρχείου έπρεπε να έπαιρναν τα βουνά!».

πηγή: http://www.servitoros.gr/news/view.php/25794/

Η φόρμα είναι αποτέλεσμα, όχι αφετηρία

Ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί πιστεύει ότι τα κτίρια καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε και διαμορφώνουν αυτό που θα γίνουμε

Συνέντευξη στον Χαρη φαν Φερσεντααλ (Καθημερινή 24/8/08)

Ο Μπερνάρ Τσουμί δεν εντοπίζεται εύκολα. Μπορεί να βρίσκεται στην Αθήνα, κάνοντας τις τελευταίες ρυθμίσεις στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης· στο Σάο Πάολο, επιβλέποντας την κατασκευή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης· ή στη Δομινικανή Δημοκρατία, σχεδιάζοντας το Διεθνές Οικονομικό Κέντρο Αμερικής, γνωστό και ως «ελλειπτική πόλη». Ο Γαλλοελβετός αρχιτέκτονας μίλησε στην «Καθημερινή» από το γραφείο του στη Νέα Υόρκη για την ηθική των κτιρίων, το τέλος της ευρωπαϊκής πόλης και τις ενστάσεις κατά του μουσείου που ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους σημαντικότερους θησαυρούς της Ελλάδας. – Πριν από μερικούς μήνες, ο αρχιτέκτονας Daniel Libeskind δήλωσε ότι οι συνάδελφοί του θα έπρεπε να σκεφτούν διπλά προτού αναλάβουν κάποιο έργο στην Κίνα, προσθέτοντας πως δεν θα εργαζόταν «για ένα ολοκληρωτικό καθεστώς». Πιστεύετε πως η αρχιτεκτονική υπερβαίνει την πολιτική; – Το ζήτημα της σχέσης αρχιτεκτονικής και πολιτικής κρατάει από πολύ παλιά. Θα μπορούσες να είχες κάνει την ίδια ερώτηση πριν από 4.000 χρόνια, την εποχή των πυραμίδων στην Αίγυπτο. Η αρχιτεκτονική είναι κομμάτι της δομής εξουσίας. Ο αρχιτέκτονας μπορεί να συμφωνεί ή να μη συμφωνεί με αυτή αλλά πρέπει να πάρει θέση. Το Κολοσσαίο της Ρώμης δεν χτίστηκε από το πιο συμπαθητικό καθεστώς, αλλά αποτελεί ένα σημαντικό κτίριο που θεωρείται όμορφο ακόμα και σήμερα. Στάδια όπως αυτό στο Πεκίνο μπορεί να κατασκευάστηκαν από ένα καθεστώς με το οποίο διαφωνείς, αλλά με τον καιρό θα εκτιμηθούν. Το καθεστώς μπορεί να αλλάξει, αλλά το στάδιο θα είναι εκεί σε 20 χρόνια.

Υπάρχουν όρια –

Οπότε θεωρείτε πως η αρχιτεκτονική μπορεί να αποτελέσει όχημα κοινωνικής αλλαγής; – Απολύτως. Βέβαια υπάρχουν όρια. Μπορεί, για παράδειγμα, να σου ζητηθεί να σχεδιάσεις ένα κτίριο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί ως όργανο καταπίεσης. Δεν θα το έκανα αυτό σε καμία χώρα. Θυμάμαι τους φίλους μου τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 που απέρριπταν προτάσεις στην Αμερική εξαιτίας του πολέμου στο Βιετνάμ. Είναι περίπλοκο θέμα. Γι’ αυτό και είμαι μάλλον σκεπτικός απέναντι στον Libeskind, βρίσκοντας τη θέση του υπερβολικά απλοϊκή. – Εχει ειπωθεί πως η κατασκευή ενός κτιρίου είναι κάπως σαν το γράψιμο. Κρατάμε ένα αρχείο αυτών που είναι σημαντικά για εμάς. Συμφωνείτε; – Οντως. Η μόνη διαφορά είναι ότι ως συγγραφέας η ευθύνη σου περιορίζεται στο κείμενο. Ως αρχιτέκτονας είσαι υπεύθυνος και για το κοινό καλό. Αυτό που χτίζεις έχει άμεσο αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων, οπότε νομίζω πως η ευθύνη σου είναι μεγαλύτερη ως αρχιτέκτονα παρά ως συγγραφέα. – Εχετε πει πως απολαμβάνετε την «αποδόμηση» των μεγάλων έργων της αρχιτεκτονικής. Μπορείτε να διευκρινίσετε τη θέση σας; – Μιλάω θεωρητικά και δεν εννοώ φυσικά την κατεδάφιση κτιρίων. Η αποδόμηση είναι μια προσπάθεια κατανόησης του πώς αυτά έχουν φτιαχτεί και όχι απλά πώς δείχνουν. Μου αρέσουν οι μηχανισμοί της σκέψης και πώς αυτοί λειτουργούν κατά την κατασκευή ενός κτιρίου. Αυτή είναι η έννοια της «αποδόμησης». – Μπορείτε να δώσετε ένα παράδειγμα; – Αποδομώντας το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης βλέπει κανείς ότι αποτελείται από τρία τμήματα: Το πρώτο έχει να κάνει με την ανασκαφή. Ενα δεύτερο έχει να κάνει με τη γενική συλλογή, ενώ ένα τρίτο έχει άμεση σχέση με τον Παρθενώνα. Η σχέση μεταξύ των επιμέρους τμημάτων, ο τρόπος που είναι ανεξάρτητα και ταυτόχρονα τόσο στενά συνδεδεμένα, ο τρόπος που εκφράζεται στη δομή και στα υλικά – αυτό είναι μια μορφή αποδόμησης, ένας τρόπος σκέψης. Το συγκεκριμένο σχέδιο δεν θα μπορούσε να έχει συλληφθεί πριν από εκατό χρόνια. – Σας κατηγορούν ότι δίνετε προτεραιότητα στη φόρμα εις βάρος της λειτουργικότητας… – Δεν το νομίζω. Μπορεί κάποιοι να το ισχυρίζονται, αλλά δεν ισχύει. Πίσω στις μέρες της μεγάλης έκθεσης για την αρχιτεκτονική της αποδόμησης (Deconstructivist Architecture) στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, πριν από 20 χρόνια, κάποιοι «είδαν» επτά αρχιτέκτονες οι οποίοι δούλευαν τη φόρμα. Αυτό που με απασχολούσε στην πραγματικότητα ήταν το κόνσεπτ και οι ιδέες. Η φόρμα είναι πάντοτε το αποτέλεσμα και ποτέ η αφετηρία. – Νομίζετε ότι τα κτίρια μιλούν γι’ αυτό που είμαστε ή γι’ αυτό που θα θέλαμε να είμαστε; – Καλή ερώτηση. Θα έλεγα και τα δύο. Καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε και διαμορφώνουν αυτό που θα γίνουμε. Ενας καλός αρχιτέκτονας είναι ένας πολύ φιλόδοξος αρχιτέκτονας.

Το Crystal Palace –

Ενα κτίριο που θα θέλατε να έχετε σχεδιάσει; – Είναι πολλά οπότε είναι δύσκολο να πω. Θα αναφέρω δύο, ώστε να δημιουργήσω μια ένταση ανάμεσά τους. Το ένα θα ήταν ένα πολύ μικρό χωριό στα χωράφια της Προβάνς και το άλλο θα ήταν η επιτομή μιας εποχής, όπως το Crystal Palace του Λονδίνου. Με άλλα λόγια, το πιο μοντέρνο της εποχής του απέναντι σε αυτό που εγώ αποκαλώ «αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονα». Παραδόξως και τα δύο κτίρια που ανέφερα δεν σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες. Το Crystal Palace σχεδιάστηκε από έναν κηπουρό. Εναν κηπουρό που κατασκεύαζε θερμοκήπια.

Εχει δυναμική το νέο Μουσείο της Ακρόπολης –

Κάποιοι λένε πως το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι υπερβολικά μεγάλο και υπερβολικά μοντέρνο. Πώς απαντάτε σε αυτό; – Υπερβολικά μεγάλο δεν μπορεί να είναι αφού η αφετηρία του σχεδίου είναι ο ίδιος ο Παρθενώνας. Η γυάλινη αίθουσα στην κορυφή του κτιρίου έχει σχεδόν το μέγεθος του Παρθενώνα. Οσο για το υπερβολικά μοντέρνο… Δεν σκέφτομαι με όρους «αρχαίο» και «κλασικό». Δεν είμαστε στο 500 π.Χ. και δεν είμαστε στον 19ο αιώνα. Πρέπει να κάνεις ένα κτίριο με τον τρόπο που το έκαναν οι αρχαίοι Ελληνες όταν με εξαιρετική καθαρότητα κατασκεύασαν την Ακρόπολη. Επρεπε να τοποθετήσω τον εαυτό μου στον 21ο αιώνα και να σχεδιάσω ένα κτίριο που θα μιλάει καλύτερα γι’ αυτό που είμαστε σήμερα. Στην περίπτωσή μου αυτό σήμαινε να μην καταφύγω τόσο σε φόρμες αλλά σε κόνσεπτ και ιδέες. Επρεπε να είναι λίγο σαν θεώρημα. Ετσι είχα στο μυαλό μου περισσότερο τον Πυθαγόρα παρά τον Φειδία. Δεν νομίζω ότι το κτίριο έχει κάποιο συγκεκριμένο στυλ. – Υπάρχει πάντως αρκετή ένταση στο σχέδιο… – Ελπίζω πως υπάρχει. Το γεγονός ότι έχεις ένα κομμάτι που αναφέρεται στην ανασκαφή και ένα που αναφέρεται στον Παρθενώνα, προσφέρει κάποια δυναμική στο κτίριο. Δεν ήθελα ένα στατικό κτίριο. Πρέπει να έχει κάποιον δυναμισμό. Συνεπώς αντί για «ένταση» θα χρησιμοποιούσα τον όρο «δυναμική». Ακόμα και όταν εισέρχεσαι στο μουσείο διασχίζοντας τη γυάλινη ράμπα και ύστερα τον χώρο με τις κολόνες μέχρι να ανέβεις στην Αίθουσα του Παρθενώνα, η ιδέα ήταν ότι θα βιώνεις κάτι σαν κινηματογραφική αλληλουχία. – Σας είχαν υποσχεθεί ότι τα δύο κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα κατεδαφίζονταν; – Δεν νομίζω ότι είχε γίνει κάποια συζήτηση για το αν θα κατεδαφίζονταν ή όχι. Δεν ειπώθηκε στη συζήτησή μας, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. -Υποθέτω πως σας είπαν ότι η ευρύτερη περιοχή θα αναβαθμιζόταν; – Ηταν ξεκάθαρο όταν σχεδιάζαμε το κτίριο πως κανείς δεν γνώριζε αν τα κτίρια γύρω από το μουσείο θα έμεναν ή όχι – και εννοώ όλα τα κτίρια, όχι μόνα αυτά τα δύο. Υπήρχε ένα ερώτημα. Οπότε το μουσείο σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα κτίρια γύρω να μην αποτελούν εμπόδιο ακόμα και αν έμεναν στη θέση τους. Το ζήτημα δεν έχει να κάνει τόσο με το αν είχε προγραμματιστεί η κατεδάφισή τους ή όχι. Ο σχεδιασμός του κτιρίου μάς επέτρεπε να προχωρήσουμε στην κατασκευή του, ακόμα και αν υπήρχαν νομικά προβλήματα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το να μείνουν όλα γύρω είναι απαραίτητα καλό για το μουσείο. Επί της οδού Χατζηχρήστου, για παράδειγμα, δεν γνωρίζαμε αν όλα τα κτίρια θα κατεδαφίζονταν ή όχι, εξαιτίας νομικών ζητημάτων. Αλλά αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα.

Η Αθήνα και οι διαφημιστικές πινακίδες -

Ας μιλήσουμε λίγο για την Αθήνα. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ισχυρότερο χαρτί και ποια η μεγαλύτερη αδυναμία της πόλης; – Η πόλη είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι ο κόσμος συνηθίζει να λέει. Το γενικότερο σχέδιο, η οργάνωση, οι δρόμοι. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν το «βλέπει». Από την άλλη, σπάνια έχω δει πόλη όπου οι διαφημιστικές πινακίδες έχουν τέτοιο παραμορφωτικό αποτέλεσμα. Φαίνεται σαν να μην υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Οι περισσότερες πόλεις, το Παρίσι ή η Νέα Υόρκη, έχουν ξεκάθαρη άποψη για τη χρήση διαφημιστικών πινακίδων. – Μπορεί μια άσχημη πόλη να έχει χαρακτήρα; – Τι είναι άσχημο; Το Παρίσι είναι πολύ ομοιογενές. Τα κτίρια στο κέντρο του Παρισιού δεν μπορούν να ξεπερνούν τα 25 μέτρα. Η Νέα Υόρκη, από την άλλη, είναι πολύ ετερογενής. Δεν υπάρχει απαραίτητα συνοχή, και όμως αυτό βγάζει κάποια δύναμη. Η ομορφιά είναι σχετική. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η καθημερινότητα της πόλης, πώς χρησιμοποιείται, αν προωθεί την κοινωνική επαφή, την κατανόηση μεταξύ των ατόμων. Μερικές πόλεις είναι εξαιρετικά αλλοτριωτικές. Δεν θα το έκρινα από αισθητική άποψη. Οπως με τη φόρμα και τη λειτουργικότητα. Δεν μπορείς να απομονώσεις το ένα από το άλλο. – Αναφέρεστε στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Αν το Παρίσι ήταν η πόλη του 19ου αιώνα και η Νέα Υόρκη η πόλη του 20ού, ποια είναι για σας η πόλη του 21ου αιώνα; – Είναι λίγο νωρίς για να πει κανείς. Μάλλον δεν θα μπορούσα να επιλέξω ΤΗΝ πόλη του 21ου αιώνα. Πιστεύω ότι θα δούμε έναν τελείως διαφορετικό τύπο πόλης. Το αποκαλώ «εξειδίκευση» των πόλεων. Κάποιες πόλεις θα επιλέξουν να διατηρήσουν τον ιστορικό τους χαρακτήρα στο κέντρο ενώ στην περιφέρεια θα είναι τελείως καινούργιες. Αλλες πόλεις χτίζονται από το μηδέν. Αυτή τη στιγμή σχεδιάζουμε μια πόλη 40.000 κατοίκων στη Δομινικανή Δημοκρατία. Δεν θα μοιάζει με τίποτα που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κάποιες πόλεις που χτίζονται στο Αμπού Ντάμπι ή στο Ντουμπάι στη Μέση Ανατολή είναι τελείως διαφορετικές. Θα είναι σαν νησιά τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο, σε αντίθεση με τις πόλεις του 19ου αιώνα που ήταν πάνω-κάτω οι ίδιες, είτε μιλάμε για το Παρίσι, τη Βιέννη ή το Λονδίνο. Οσο διαφορετικές και να είναι, έχουν πάρα πολλά κοινά. Πιστεύω πως θα δούμε πόλεις με διαφορετικούς χαρακτήρες, κάτι σαν θεματικές πόλεις ας πούμε.

Επιρροές από Ζακ Ντεριντά

Ο Μπερνάρ Τσουμί, 64, είναι αρχιτέκτονας και εκπαιδευτικός. Γεννημένος στη Λωζάννη, σπούδασε στο Παρίσι και στη Ζυρίχη όπου πήρε και το δίπλωμά του στην αρχιτεκτονική. Οι μετοχές του εκτοξεύτηκαν το 1982, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό για τη διαμόρφωση του Parc de la Villette, μια έκταση στο βορειοανατολικό Παρίσι, με ένα αντισυμβατικό αν και αμφιλεγόμενο σχέδιο. Ο Τσουμί διετέλεσε κοσμήτορας στο τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια στη Νέα Υόρκη από το 1988 μέχρι το 2003. Εχει συγγράψει σειρά βιβλίων πάνω στην αρχιτεκτονική θεωρία. Η επιρροή του από τις θεωρίες του Ζακ Ντεριντά περί αποδόμησης έχει συχνά προκαλέσει κριτικά σχόλια αρχιτεκτόνων και θεωρητικών, που απορρίπτουν τις ιδέες του ως ασαφείς και εξεζητημένες. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του είναι το Μέγαρο Μουσικής στη Λιμόζ (2007), ο Μπλε Πύργος στη Νέα Υόρκη (2007) και τα κεντρικά γραφεία της Vacheron- Constantin στη Γενεύη (2004).

ΣXETIKA ΘEMATA «Πώς σχεδίασα το Μουσείο Ακρόπολης»_(…ΠOΛITIΣMOΣ…)

πηγή: http://www.care2.com/causes/environment/blog/what-is-veganic-agriculture/
If you’ve ever wanted to learn about growing food veganically (without the use of any animal products or chemical fertilizers), there is a fantastic opportunity coming up, provided by The Certified Organic Associations of BC (COABC).

On Thursday November 12, the COABC will be hosting a web seminar with Iain Tolhurst, a leader in the field of veganic agriculture. For those who grow their own food, or those who want to know more about what veganic agriculture means, this webinar should be a great way to learn about the practical methods of veganic growing.

Tolhurst is an independent organic horticulture consultant who runs a highly successful, low-carbon, veganic farm in the United Kingdom. By using crop rotations, green manures and sustainable agricultural practices, Iain Tolhurst farms without any animal manures or animal byproducts. His program provides more than 400 boxes of produce per week, using 90% of his own produce.

The November 12 webinar will discuss the methods used on Tolhurst’s veganic farm, including how they have developed a low carbon footprint.

Tolhurst has been a Soil Association symbol holder since 1976, specializing in supplying organic vegetables through his own box scheme. His advisory career began in 1984 as senior horticultural advisor with Elm Farm Research Centre. He has been involved with many national and international organic projects in more than 12 countries. Tolhurst Organic Produce was the first farm to be certified “Stockfree Organic”, as per the UK veganic certification program.

As well as authoring an extensive range of papers and articles in various organic journals, Tolhurst is the co-author of Growing Green: Animal-Free Organic Techniques. Growing Green demonstrates, through case studies, that when growers abandon the use of slaughterhouse by-products and manures they can be rewarded with healthier crops, and fewer weeds, pests and diseases.

Iain Tolhurst’s farm is used extensively for demonstration purposes with visitors from all over the world, and a range of seminars are held during the year. He works closely with a group of clients delivering on-farm advice and specializes in a “systems approach” to deal with the problems of fertility, pests and diseases. He is currently chairman of Thames Organic Growers and a founding member of the Organic Growers Alliance.

For more information about the benefits of veganic agriculture, visit the Veganic Agriculture Network or the Vegan Organic Network.

• Βουβάλια θα σώσουν τη λίμνη

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11900&subid=2&pubid=1752636

Στα όρια της εξαφάνισης βρίσκεται το ψαράκι που ζει στα γλυκά νερά της Αττικής. Αιτία, ο κουνουποφάγος, που ήρθε το 1920 για να σώσει τη χώρα από την ελονοσία

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11900&subid=2&pubid=8300873

(from:http://www.care2.com/causes/environment/blog/paint-on-solar-cells/)

Solar panels have been around for years, however the installation and cost have been one of the downfalls of this technology, especially for home owners and construction companies. However there are several options for paint-on solar cells. Swansea University has developed a paint-on solar cell that can be applied to steel during the manufacturing process. Another group of scientists have created spray-on solar cells made with a plastic composite that can collect both the visible and infrared spectrum.

Swansea University’s paint-on solar cells have the same capability as silicon solar panel, and is based on dye-sensitised molecules of titanium dioxide pigment.

“The pigment catalyzes the release of electrons from the substrate towards the electrolyte layer which collects them, thus delivering power into an electronic circuit before returning to the titanium dioxide pigment.” [Source: Softpedia]

According to the scientists at Swansea, the paint is better at catching low-light radiation, making it good for countries like the UK. The university is working in conjunction with Corus Colours (the leading steel producers in the UK), to produce solar-painted flexible steel at a rate of 30-40m2 a minute. Currently, Corus produces 100 million square meters of steel a year. Should all of the produced steel have solar paint on them, they can generate as much electricity as 50 wind farms [Source: Swansea]. By integrating solar cells into the very infrastructure of buildings and cars, Corus and Swansea can change the way many people view construction and automotive companies.

Besides Swansea, other scientists have also introduced solar paint. A group of researchers, including Ted Sargent, have created spray-on solar paint. Created from a plastic material, this composite can be sprayed onto other materials and used as portable electricity. While using plastic to capture solar energy is not new, this particular composite is one of the few solar cells that captures both visible and infrared light [Source: National Geographic]. One of the main advantages of the spray-on paint versus the paint only applied to steel is that there is more portability in the electricity. For example: articles of clothes sprayed with the composite can harness the energy and wirelessly charge electronics. These solar cells could also significantly reduce the cost of buying solar energy and displace power plants that emit greenhouse gases, like coal factories.

The advancement in technology has greatly increased the accessibility and decreased the cost of sustainable energy. With the addition of two different types of solar paint, we can continue towards a more sustainable future.

Read more: environment & wildlife, solar cells, solar paint, paint on solar cell in http://www.care2.com/causes/environment/blog/paint-on-solar-cells/

Περιβάλλον | 24.10.2009

πηγή: http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4819020,00.html?maca=gri-standard_feed-gri-625-xml
Πώς μπορεί να ανακοπεί η εξόντωση των μελισσών;

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Ο Γάλλοι μελισσοκόμοι κάνουν εκστρατεία ευαισθητοποίησης για το θάνατο των μελισσών και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη χρήση φυτοφαρμάκων και εντομοκτόνων.

Γάλλοι επιστήμονες και μελισσοκόμοι αναζητούν τα ακριβή αίτια για το θάνατο των μελισσών, αν και ένα είναι σίγουρο: βασική αιτία είναι τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στις αγροτικές καλλιέργειες. Οι πρώτοι που ξεκίνησαν εκστρατεία ευαισθητοποίησης για το θάνατο των μελισσών είναι οι Γάλλοι μελισσοκόμοι που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η Γαλλία είναι η δεύτερη, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, χώρα στη χρήση εντομοκτόνων στις καλλιέργειες.

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 90 είχαν σχεδόν εξολοθρευτεί τα μελίσσια στη Γαλλία. Κατά μέσο όρο οι απώλειες έφταναν το 30%. Ήταν η εποχή που χρησιμοποιήθηκαν σε ευρεία κλίμακα άκρως τοξικά εντομοκτόνα, τονίζουν οι μελισσοκόμοι. Κάπως έτσι βλέπει τα πράγματα και ο Ζαν Μαρκ Μονματίν, ερευνητής στο Κέντρο Βιοφυσικής της Ορλεάνης που ασχολείται με το θέμα τα τελευταία 9 χρόνια. Ο μαζικός θάνατος των μελισσών «δεν έχει βέβαια τα ίδια αίτια σε όλες τις περιοχές του πλανήτη». Υπάρχουν όμως κάποια κοινά, βασικά χαρακτηριστικά. «Αφενός, παντού όπου χρησιμοποιούνται φυτοφάρμακα οι μέλισσες είναι πιο ευαίσθητες. Και αφετέρου όσο περισσότερα φυτοφάρμακα χρησιμοποιούνται τόσο περισσότερο ευάλωτη είναι η υγεία των μελισσών”.

Ο παγκόσμιος χάρτης που έχει διαμορφώσει η Γαλλική Ομοσπονδία Μελισσοκόμων δείχνει ότι τις μεγαλύτερες απώλειες σε μέλισσες τις έχουν οι περιοχές στις οποίες υπάρχει έντονα βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή. Οι επιστήμονες από την πλευρά τους προβάλουν τη δική τους εκδοχή και ερμηνεύουν το θάνατο των μελισσών με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και τις κλιματικές αλλαγές. Ο σύνδεσμος μελισσοκόμων δοκιμάζει τώρα νέες πρωτότυπες μεθόδους. Τοποθέτησε έξι μελίσσια στο πάρκο Saint-Quentin-en-Yveslines του Παρισιού, μια κίνηση που βρήκε μιμητές και σε άλλες πόλεις και περιοχές. Με ειδικές καμπάνιες προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και κυρίως τα παιδιά για το θάνατο των μελισσών, όπως λέει ο πρόεδρος του συνδέσμου Ανρί Κλέμεντ. “Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε κυρίως τη νέα γενιά στα θέματα περιβάλλοντος. Να τους δείξουμε τί πρέπει να κάνουμε για να προστατεύσουμε τις μέλισσες. Να μή χρησιμοποιούν χημικά και να φυτεύουν λουλούδια για να έχουν τροφή οι μέλισσες. Να αντιληφθούν ότι οι μέλισσες είναι αναντικατάστατες”.

Στους φανατικούς υπερασπιστές των μελισσών είναι και ο αντιπρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου του ευρύτερου διαμερίσματος του Παρισιού Μισέλ Βαμπουί, ο οποίος έβαλε στο προαύλιο του διοικητικού μεγάρου οχτώ μελίσσια. “Μέσα στο Παρίσι οι μέλισσες παράγουν πολύ περισσότερο μέλι, διότι εδώ υπάρχουν λιγότερα φυτοφάρμακα από ότι στις αγροτικές περιοχές. Και οι υπάλληλοι στο περιφερειακό συμβούλιο τις έχουν συνηθίσει. Μέχρι τώρα δεν τσίμπησαν κανέναν, μολονότι τα μελίσσια βρίσκονται κάτω από τα παράθυρα των πολιτικών μας”.

Souzanne Krause / Γιώργος Παππάς

Υπεύθ. σύνταξης: Κώστας Συμεωνίδης

World Clock

Σε λίγες δεκαετίες τα οικοσυστήματα αποκαθίστανται, δείχνει μελέτη του Γέιλ

The Economist, (πηγή: Καθημερινή 10/10/2009)

Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να πιστεύουμε κάτι εντελώς λανθασμένο. Πολλοί υποστηρίζουμε ότι η καταστροφή που επιφέρει η ανθρώπινη δραστηριότητα σε χλωρίδα και πανίδα, στα οικοσυστήματα και τους βιότοπους, είναι οριστική και ισχυριζόμαστε ότι τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει το ρολόι πίσω. Λέμε ότι όταν ένα είδος αφανιστεί, όλα έχουν τελειώσει, γι’ αυτό δεν πρόκειται να ανακάμψει ποτέ.

Ωστόσο, οι πετρελαιοκηλίδες που σήμερα απειλούν τις θάλασσες του Τιμόρ, οι δασικές πυρκαγιές που αποτέφρωσαν τα ελληνικά δάση από τη μία άκρη της χώρας έως την άλλη και τόσες άλλες περιβαλλοντικές καταστροφές, που αποτελούν προϊόν της ανθρώπινης δραστηριότητας, τελικά είναι παροδικές.

περισσότερα …

Η βρώμικη διπλωματία των αγωγών

Οι συμφωνίες εκμετάλλευσης κοιτασμάτων και οι δρόμοι μεταφοράς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς τις μεγάλες αγορές είναι τελικά το κυρίαρχο …